Ogród Ramy

Trzecia cześć z cyklu o Ramie. Jak na razie najlepsza. SF opisujący podróże w kosmosie, rozważania o obcych cywilizacjach ale także bardzo ważne watki społeczne i psychologiczne. Nic nie dzieje się bez przyczyny, wpływ otoczenia, rodziny, braku pewnych doświadczeń na każdym etapie życia, a także brak zrozumienia.
Nie wiem czy kolejna cześć przebija tę pod względem "czytelności" ale ta jest świetna.

Trzecia cześć z cyklu o Ramie. Jak na razie najlepsza. SF opisujący podróże w kosmosie, rozważania o obcych cywilizacjach ale także bardzo ważne watki społeczne i psychologiczne. Nic nie dzieje się bez przyczyny, wpływ otoczenia, rodziny, braku pewnych doświadczeń na każdym etapie życia, a także brak zrozumienia.
Nie wiem czy kolejna cześć przebija tę pod względem...

Została mi jeszcze eczwarta część do przeczytania ale co do ogrodów ramy uważam że jest to najlepsza część póki co . Autor odpowiada wreszcie na wiele pytań ale i pozostawia nieco tajemnicy .
Mamy wreszcie dużo postaci które świetnie są opisane . Wydarzenia jakie się dzieją na ramie i nie tylko są niekiedy epickie . Książka pokazuje nam że człowiek gdzie się nie znajdzie zawsze zabierze ze sobą swoje złe cechy i wszędzie jest zdolny do niszczenia istot niewinnych . Naprawdę świetna pozycja dla osób które cenią sobie podróże w nieznane oraz utopie, dystopie i wszelkie topie 😉. Polecam

Została mi jeszcze eczwarta część do przeczytania ale co do ogrodów ramy uważam że jest to najlepsza część póki co . Autor odpowiada wreszcie na wiele pytań ale i pozostawia nieco tajemnicy .
Mamy wreszcie dużo postaci które świetnie są opisane . Wydarzenia jakie się dzieją na ramie i nie tylko są niekiedy epickie . Książka pokazuje nam że człowiek gdzie się nie znajdzie...

Pierwsza połowa książki nawet miejscami na plus. Mamy podróż w nieznane, więc strony mkną przed siebie z podobną prędkością jak Rama w kierunku Syriusza. Statek dalej skrywa wiele tajemnic. Bohaterowie, którzy na nim pozostają to dwóch mężczyzn i kobieta. Nicole jest narratorką i chyba najmniej żałującą rozstania z córką matką. Nie dało sie odczuć żeby to rozstanie było jakimś dramatem w jej życiu. No ale nic, czytelnik dalej jest jednak ciekawy co będzie dalej. Problem są tylko bohaterowie. Richard - mąż Nicole staje na głowie żeby opanować system Ramy, przy okazji dwukrotnie zostaje ojcem. Nicole jednak jest wspaniałomyślna i szybko przechodzi do realizacji planu, który pomoże podtrzymać ludzki gatunek w dalekim kosmosie. Przecież to oczywiste, że dwóch mężczyzn i kobieta może to zrobić. Przecież tylko połowa genów będzie obciążona genetycznie przy kolejnych pokoleniach. No i tak sie familia powtórzyła. Drugi z mężczyzn chociaż głęboko wierzący poszedł na ugodę i też dwukrotnie został ojcem. W międzyczasie od maleńkości pomagał wychowywać dzieci Richarda, najstasza Simone tak była z nim zżyta że postanowiła z nim wziąć ślub i poświęcić sie jak jej matka. 14 lat z +70 dziadkiem. Arthur trochę odleciał a to dopiero połowa książki.

Pierwsza połowa książki nawet miejscami na plus. Mamy podróż w nieznane, więc strony mkną przed siebie z podobną prędkością jak Rama w kierunku Syriusza. Statek dalej skrywa wiele tajemnic. Bohaterowie, którzy na nim pozostają to dwóch mężczyzn i kobieta. Nicole jest narratorką i chyba najmniej żałującą rozstania z córką matką. Nie dało sie odczuć żeby to rozstanie było...

Trzeci tom cyklu ramowego Arthura C. Clarke’a i Gentry’ego Lee różni się wyraźnie od swoich poprzedników. Nie znajdziemy tu już tego efektu „wow”, który towarzyszył odkrywaniu tajemnic obcego statku w "Spotkaniu z Ramą" czy w "Ramie II". Zamiast oszałamiających wizji kosmosu autorzy proponują wolniejsze tempo i skupienie na losach bohaterów. Statek kosmiczny wraca w okolice Ziemi, by zabrać większą grupę ludzi a tym samym otworzyć nowy rozdział historii, który nie polega na eksploracji lecz na obserwacji człowieka przez obcą inteligencję.

Od tego momentu książka zmienia się w swoisty eksperyment społeczny. Ludzie otrzymują do zasiedlenia własną część Ramy i niemal natychmiast zaczynają odtwarzać schematy znane z ziemskiej historii. Zamiast współpracy pojawiają się podziały i walka o wpływy a hierarchia społeczna budowana jest na najprostszych, brutalnych zasadach. Chciwość, małostkowość i żądza władzy szybko wychodzą na pierwszy plan a dodatkowo nie brakuje przejawów przemocy wobec przedstawicieli innych cywilizacji obecnych na statku. W ten sposób autorzy stopniowo odsłaniają gorzki obraz człowieka, który nawet w obliczu niesamowitej szansy kontaktu z obcymi nie potrafi wyjść poza własne ograniczenia.

To właśnie te fragmenty nadają powieści ciężaru i znaczenia. Clarke i Lee nie opowiadają tu już o zachwycie nad technologią i kosmiczną zagadką, lecz o naturze ludzkiej, której słabości i ciemne strony ujawniają się w pełnej krasie gdy tylko pojawią się sprzyjające okoliczności. Obserwowanie tej ewolucji społeczności na pokładzie Ramy potrafi być niepokojące a chwilami wręcz przygnębiające bo łatwo w tym lustrze dostrzec echo naszych własnych historii i błędów powtarzanych przez pokolenia.

„Ogród Ramy” to więc powieść inna niż poprzednie – mniej widowiskowa, bardziej refleksyjna i pesymistyczna. Może rozczarować tych, którzy oczekiwali kolejnej dawki olśniewającej kosmicznej przygody ale jednocześnie dostarcza bogatego materiału do namysłu nad tym, kim jesteśmy jako gatunek. Choć tempo akcji jest spokojniejsze a fabuła mniej efektowna, książka pozostawia wrażenie obcowania z czymś ważnym – z literackim ostrzeżeniem, że nawet w obliczu spotkania z obcą inteligencją najtrudniejszym wyzwaniem wciąż pozostaje sam człowiek.

Trzeci tom cyklu ramowego Arthura C. Clarke’a i Gentry’ego Lee różni się wyraźnie od swoich poprzedników. Nie znajdziemy tu już tego efektu „wow”, który towarzyszył odkrywaniu tajemnic obcego statku w "Spotkaniu z Ramą" czy w "Ramie II". Zamiast oszałamiających wizji kosmosu autorzy proponują wolniejsze tempo i skupienie na losach bohaterów. Statek kosmiczny wraca w okolice...

Telenowela w kosmosie okraszona niesmacznymi fantazjami starszego pana. Czegoż my tu nie mamy? Dwóch panów + jedna pani, starszy pan + nastolatka (chowana od maleńkości!),jest akcja "na śpiocha" w wykonaniu pięknej ciemnoskórej olimpijki na starszym religijnym panu (dokładny instruktaż),mamy puszczalską panią, drugą puszczalską panią i na deserek erotyczne eksperymenty kosmitów na dzielnym podróżniku. W tej kobyle znalazłem może z 50 stron wartościowych treści.

Telenowela w kosmosie okraszona niesmacznymi fantazjami starszego pana. Czegoż my tu nie mamy? Dwóch panów + jedna pani, starszy pan + nastolatka (chowana od maleńkości!),jest akcja "na śpiocha" w wykonaniu pięknej ciemnoskórej olimpijki na starszym religijnym panu (dokładny instruktaż),mamy puszczalską panią, drugą puszczalską panią i na deserek erotyczne eksperymenty...

Bezpośrednia kontynuacja "Ramy II", aż się boję pisać, bo spoilery. W każdym razie na drugim statku obcych, który odwiedził Układ Słoneczny i odleciał w nieznanym kierunku, została część załogi ziemskiej ekspedycji, zabierając się niejako "na gapę". Co się z nimi dalej działo i dlaczego po latach wrócili do naszego układu, o tym jest ta książka.

Parę rzeczy wątpliwych dla mnie moralnie, ze dwa razy się skrzywiłem, takie klasyczne "ewww", ale dzieje się dużo i ciekawie. Mniej w "Ogrodzie" o eksploracji nieznanego, więcej o kontakcie z Obcymi i jego konsekwencjach. Dzieje się dużo, akcja rozciąga się na dziesięciolecia, choć część tego czasu to podróże z prędkością relatywistyczną, które nasi bohaterowie przesypiają. Czy spotkają Ramów, czy trzeba poczekać do kolejnej książki? Cóż...

Bezpośrednia kontynuacja "Ramy II", aż się boję pisać, bo spoilery. W każdym razie na drugim statku obcych, który odwiedził Układ Słoneczny i odleciał w nieznanym kierunku, została część załogi ziemskiej ekspedycji, zabierając się niejako "na gapę". Co się z nimi dalej działo i dlaczego po latach wrócili do naszego układu, o tym jest ta książka.

Parę rzeczy wątpliwych dla...

Niestety to najsłabsza część cyklu (póki co). "Ogród ramy" jest jakby dwiema różnymi opowieściami. Pierwsza to podróż w nieznane, w której kilka osób próbuje się odnaleźć, a nawet życ tak normalnie jak to tylko mozliwe. Druga natomiast jest dość pospolitym, trochę pozbawionym charakteru pokazaniem tego jak złym gatunkiem jesteśmy. Wszędzie gdzie się pojawiamy, konsekwencje naszych działań są katastrofalne dla otoczenia. Nie jest to jednak zła książka. Wręcz przeciwnie, znajdziemy tu wiele ciekawych wątków i problematyki moralnej, a tajemnica Ramów wciąż pozostaje do odkrycia... dlatego nie zwlekam i sięgam po kolejny już tom tej interesującej opowieści.

Niestety to najsłabsza część cyklu (póki co). "Ogród ramy" jest jakby dwiema różnymi opowieściami. Pierwsza to podróż w nieznane, w której kilka osób próbuje się odnaleźć, a nawet życ tak normalnie jak to tylko mozliwe. Druga natomiast jest dość pospolitym, trochę pozbawionym charakteru pokazaniem tego jak złym gatunkiem jesteśmy. Wszędzie gdzie się pojawiamy, konsekwencje...

22/2025

Rama II z pasażerami na pokładzie z ogromną prędkością opuszcza Układ Słoneczny i kieruje się w kierunku jednej z najbliższych gwiazd, oddalonego o niespełna dziewięć lat świetlnych Syriusza (Alfa Canis Majoris). Nie będzie to jednak zwieńczenie Odysei naszych bohaterów, a dopiero jej etap, ponieważ byty stojące za Ramą wyznaczają nową misję pasażerom ogromnego statku kosmicznego.

***

Po pierwszej części książki byłem nieco zdegustowany, ponieważ zapowiadało się, że fabuła będzie swoistym paradokumentem w kosmicznych realiach. Na szczęście dalej jeste zdecydowanie lepiej, co nie zmienia faktu, że sporo wątków jest rodem z Trudnych Spraw, ale nie jest to tak uciążliwe, jak na początku.

Obraz wyłaniający się z książki jest bardzo przykry, ponieważ wynika z niego, że gdziekolwiek pojawia się człowiek, to niesie za sobą katastrofę dla środowiska naturalnego i deprawację społeczeństwa...

22/2025

Rama II z pasażerami na pokładzie z ogromną prędkością opuszcza Układ Słoneczny i kieruje się w kierunku jednej z najbliższych gwiazd, oddalonego o niespełna dziewięć lat świetlnych Syriusza (Alfa Canis Majoris). Nie będzie to jednak zwieńczenie Odysei naszych bohaterów, a dopiero jej etap, ponieważ byty stojące za Ramą wyznaczają nową misję pasażerom ogromnego...

Złotopolscy w kosmosie czyli trzeci tom serii o Ramie. Jak dotąd zdecydowanie najsłabszy. Mimo ciekawego początku powieść przeradza się z czasem w obyczajówkę momentami trącającą telenowelą. Co więcej mimo, że akcja dzieje się w dość odległej przyszłości obyczajowo bohaterowie, ich dialogi, sposób myślenia pozostają głęboko w XX wieku. Autorzy w ogóle się nie wysilili w stworzeniu wizji jak ludzkość zmieni się przez te kilkaset lat. Słabiutko.

Na koniec powieści w końcu robi się ciekawiej, ale urywa się ona nagle, jakby autorom totalnie zabrakło pomysłu. Oj słabiutko.

Parę ciekawych pomysłów autorzy jednak mieli. Z ciekawości za jakiś czas pewnie sięgnę po ostatnią część, bo mimo wszystko ciekaw jestem zakończenia historii.  Ale entuzjazmem nie pałam.

Złotopolscy w kosmosie czyli trzeci tom serii o Ramie. Jak dotąd zdecydowanie najsłabszy. Mimo ciekawego początku powieść przeradza się z czasem w obyczajówkę momentami trącającą telenowelą. Co więcej mimo, że akcja dzieje się w dość odległej przyszłości obyczajowo bohaterowie, ich dialogi, sposób myślenia pozostają głęboko w XX wieku. Autorzy w ogóle się nie wysilili w...

Kolejne opasłe tomiszcze. Richard, Nicole i Michael uszli z życiem, a sam Rama prawie bez szwanku. Nie takiego jednak ocalenia nasi bohaterowie oczekiwali. Rama opuszcza Układ Słoneczny, otwartym pozostaje pytanie czy bohaterów czeka kolejne zadziwienie, czy śmierć ze starości w podróży, która nie będzie miała końca. Z tej trójki najbardziej charyzmatyczna i myśląca perspektywicznie okazuje się Nicole. Szybko dochodzi do przekonania, że ich nadrzędnym obowiązkiem jest zachowanie gatunku. Rodzi to oczywiście problemy natury moralnej: z jednej strony świadomość, że genetyka jest nieubłagana, z drugiej jej pomysły stoją w kontrze do głębokiej wiary Michaela, ale i czysto ludzkich odruchów Richarda. Summa sumarum, blisko trzynastoletnia podróż Ramą do Punktu Węzłowego to czas kiedy ich specyficzna rodzina powiększa się zdecydowanie. Podróż dobiega końca i to „koniec” naprawdę zachwycający. Autorzy wreszcie uchylają rąbka tajemnicy co kieruje działaniami Ramów, choć o nich samych nadal wiemy niewiele. A i dla trójki (no, ósemki już) bohaterów to nie jest finał. Richard i Nicole mają szansę wrócić do „domu”, choć rola jaka im przypada będzie pewnie najtrudniejszą z dotychczasowych. Ramowie planują obserwację Ziemian, zgłębienie ich natury i tym razem nie kilku a dwóch tysięcy. To śmiały plan, bo ludzie to kreatywne... kanalie...
Właściwie dwie powieści w jednym tomie. Podróż Ramą to cudowna opowieść o determinacji, kreatywności, ludzkich odruchach, ludzkich słabościach. Eksperymentalna kolonia natomiast to opowieść dość pospolita, całkowicie odzierająca cykl z tej uroczej tajemniczości. Najbardziej prymitywne pobudki, wrodzona agresja, bezwolność i obojętność większości, żadnej refleksji, żadnej chwili zastanowienia. Fabularnie dynamiczne, ale wyświechtane. Zdecydowanie czuć przewagę pióra Gentry'ego Lee nad piórem Clarka. Jedynie ostatni wątek Richarda jako ptasiego ochroniarza oddaje klimat pierwszych części i daje nadzieję, że w tym klimacie pozostanie część ostatnia.

Kolejne opasłe tomiszcze. Richard, Nicole i Michael uszli z życiem, a sam Rama prawie bez szwanku. Nie takiego jednak ocalenia nasi bohaterowie oczekiwali. Rama opuszcza Układ Słoneczny, otwartym pozostaje pytanie czy bohaterów czeka kolejne zadziwienie, czy śmierć ze starości w podróży, która nie będzie miała końca. Z tej trójki najbardziej charyzmatyczna i myśląca...