Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Okładka książki Kwiaty na stepie

Kwiaty na stepie

Autor:
szczegółowe informacje
tłumaczenie
-
tytuł oryginału
Kwiaty na stepie
wydawnictwo
Soli Deo Warszawa
data wydania
ISBN
83-907358-5-7
liczba stron
335
język
polski
typ
papier
dodała
pinezka
8,5 (88 ocen i 17 opinii)

Opis książki

Miejscem akcji „Kwiatów na stepie” są gorące stepy Kazachstanu w latach 1939-1946. Barbara Piotrowska, autorka pamiętnika ze zsyłki, miała zaledwie dwanaście lat, gdy wraz z matką i dwoma młodszymi braćmi została wywieziona w głąb ZSRR.

 

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Polecamy

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 163
talia44 | 2013-11-07
Na półkach: Posiadam, Ulubione, Przeczytane
Przeczytana: 07 listopada 2013

Pamiętnik Barbary Piotrowskiej Dubik "Kwiaty na stepie"przenosi nas do dalekiego Kazachstanu w życie głównych bohaterów i trzyma w nim aż do ostatniej strony i jeszcze dłużej,bo to ksiazka,której nie da się zapomnieć.
Autorka miała zaledwie 12 lat.gdy wraz z matką i dwoma braćmi została wywieziona do sowchozu w dalekim Kazachstanie.
Sześc lat życia w skrajnej nędzy w nieludzkich warunkach,praca ponad siły i ciagła walka o kazdy kawałek chleba.
Basia musiała bardzo szybko dorosnąć.Przy życiu utrzymywała ich wiara ,że kiedyś wrócą do ojczyzny.
Polecam wszystkim tę przepiekną i bardzo wzruszajacą książkę.

książek: 669
Ania | 2010-12-17
Na półkach: Ulubione, Przeczytane
Przeczytana: październik 2009

Długo by pisać o tej książce.Minął rok odkąd przeczytałam i często o niej myślę.Wiedziałam bardzo mało o rodakach z Kazachstanu.Po przeczytaniu tej historii nabrałam do nich wielkiego szacunku.Do tego co mam oraz przede wszystkim do życia także.Polecam, wyjątkowo przejmująca lektura.

książek: 1231
Scarlett | 2012-12-29
Przeczytana: 28 grudnia 2012

Wspaniała powieść ukazująca losy Polaków zesłanych w głąb Rosji podczas II wojny światowej. Czyta się dosłownie jednym tchem i trudno się oderwać. Książka skłania do refleksji- kiedy czytałam o trudach, które musiała znieść Basia, jej rodzina i inni Polacy to momentami aż trudno było uwierzyć, że człowiek jest w stanie tyle wytrzymać. Niezliczoną ilość razy pomyślałam sobie, jak bardzo współcześni ludzie, w tym ja, nie doceniają tego co mają-chleba, którego mamy pod dostatkiem, tak,że aż go wyrzucamy, ciepłych ubrań, ogrzewanych mieszkań. Wiele razy zadałam sobie pytanie, czy ja bym była w stanie to przetrwać? Podziwiam bohaterów powieści za ich niezłomną wiarę w Boga, w ojczyznę i w ocalenie.
Co jeszcze urzeka w tej powieści? To, że jest ona napisana z perspektywy dziecka, a następnie młodej dojrzewającej dziewczyny, która pomimo takiego trudnego położenia potrafiła cieszyć się tym co miała-bliskością rodziny, pięknem przyrody, każdą wypracowaną kromką chleba.
Książkę polecam całym se...

książek: 817
Eliszeba | 2014-05-27
Na półkach: Przeczytane, Audiobooki
Przeczytana: 22 kwietnia 2014

Nie spodziewałam się zupełnie, że lektura tej książki poruszy każdy skrawek mojego serca. Niewiele książek potrafi wywoływać tyle uczuć, nawet jeśli chodzi o pozycje autobiograficzne i wspomnieniowe. "Kwiaty na stepie" są doskonałym przykładem lektury dla każdego, dorosłego i dziecka, mężczyzny i kobiety. Jestem pewna, że nikogo nie pozostawi obojętnym. Autorka przekazuje nam tak wiele emocji, nie budząc przy tym litości, a jedynie podziw i ogromną serdeczność. Polecam, bo tej książki się nie zapomina.

książek: 427
Wredula | 2011-02-15
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 04 lutego 2010

Wspaniale opisane losy zesłańców. Przybliża nam czas w jakim żyli, z czym musieli się zmierzyć. Piękna i przejmująca książka.

książek: 126
Magura | 2012-01-07
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 18 stycznia 2012

Takiej książki się nie zapomina...

książek: 1
Legioner1974 | 2014-07-16
Na półkach: Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: 16 lipca 2014

Miałem dziś robić coś zupełnie innego ale na pewno nie żałuję ani chwili spędzonej z tą książką. O treści wspomnieli wcześniejsi recenzenci. Ja tylko dodam:
- jeśli wydaje ci się, że jest tobie ciężko
- jeśli szukasz sensu życia
- jeśli zastanawiasz się jak zrobić coś z sensem
- jeśli chcesz zobaczyć czy naprawdę masz twarde serce
Daj tej książce szansę.

książek: 38
Margaret | 2013-01-17
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 17 października 2012

Bardzo piękna i wzruszająca książka. Polecam każdemu.

książek: 119
Ewela | 2013-02-10
Przeczytana: 10 lutego 2013

Ta książka powinna być zawarta w kanonie lektur obowiązkowych! Długo się zastanawiałam co mam napisać o tej książce...Na pewno nie sposób przejść koło niej obojętnie, ponieważ jest to prawdziwa historia ludzi, którzy pomimo nieludzkich warunków, głodu i pracy ponad siły, pozostali ludźmi. Ludźmi nie tylko z krwi i kości,ale przede wszystkim z sercem, dobrym słowem dla innych, pocieszeniem i z piękną i niegasnącą wiarą w Boga. My, współcześni, żyjący z rodzinami w wolnym kraju, w ciepłych domkach nie zdajemy sobie nawet sprawy jaką wartość miała Ojczyzna i Bóg dla ludzi okresu wojennego. Tak naprawdę to właśnie tylko to trzymało ich przy życiu, wiara w to, że Bóg wysłucha ich próśb i szczęśliwie wrócą do ziemi, którą tak ukochali.
Polecam z całego serca!!! O takich książkach się nie zapomina!!!

książek: 178
Mahima | 2013-08-04
Na półkach: Przeczytane

Płakałam. Świetna dla młodzieży, bo opowiedziana z perspektywy młodej dziewczyny, ale także i dla starszych, bo wzruszająca i pouczająca. Napisana prosto i przez to zostawia wymowny obraz w pamięci.


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Trudi Canavan
    45. rocznica
    urodzin
    Szczęśliwe zakończenie to luksus na jaki może pozwolić sobie fikcja.
  • Michael Crichton
    72. rocznica
    urodzin
    Każde odkrycie jest gwałtem na naturze.
  • Leszek Kołakowski
    87. rocznica
    urodzin
    Czas jako substrat ludzkiego doświadczenia nie daje się skonceptualizować (w sensie redukcji do terminów bardziej pierwotnych). Jeśli postrzegamy go jako niekończące się samounicestwienie, cały świat doświadczenia z braku substratu zapada się w nicość. Absolut może służyć ocaleniu świata, uratować g... pokaż więcej
  • Gianni Rodari
    94. rocznica
    urodzin
    Każde dziecko, które przychodzi na świat, wie, że cały świat jest jego i nie musi zań płacić ani grosza, musi tylko zakasać rękawki, wyciągnąć rączki i go sobie wziąć.[z bajki "O kupowaniu Sztokholmu"]
  • Aravind Adiga
    40. rocznica
    urodzin
    biedni marzą, by mieć pod dostatkiem jedzenia i wyglądać, jak bogaci, a .... bogaci? Żeby schudnąć i wyglądać, jak biedni
  • Randy Pausch
    54. rocznica
    urodzin
    Czas jest wszystkim, co masz ... i pewnego dnia może się okazać, że masz go mniej, niż sądzisz.
  • Laurie Halse Anderson
    53. rocznica
    urodzin
    Chcę biec, lecieć, bić skrzydłami tak mocno, aby nie słyszeć niczego poza łomotem własnego serca.
  • Marcin Meller
    46. rocznica
    urodzin
    Pani pokazała jelenia i zapytała nas, kto wie, jak nazywa się zwierzę. Ja wiedziałem, więc się ochoczo zgłosiłem i powiedziałem, że Lenin. Pani się stropiła i powiedziała, że chyba coś mi się pomieszało, bo to jeleń, a wielki Lenin, Włodzimierz Iljicz to człowiek, (...). Na co ja buńczucznie, że to... pokaż więcej
  • Théophile Gautier
    142. rocznica
    śmierci
    Zdaje mi się, jak gdyby moje ciało stało się przepuszczalne, moje ja uciekało z niego tak jak woda przez sito. Czuję, że się roztapiam we wszechbycie, z trudem odróżniam siebie od świata, w który się zapadam. Życie, którego - o ile tylko mogę - odgrywam zwykłą pantomimę, aby nie martwić krewnych i p... pokaż więcej

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd