Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
8,34 (135 ocen i 24 opinie) Zobacz oceny
10
30
9
44
8
20
7
28
6
11
5
1
4
0
3
1
2
0
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Kwiaty na stepie
data wydania
ISBN
83-907358-5-7
liczba stron
335
język
polski
dodała
pinezka

Miejscem akcji „Kwiatów na stepie” są gorące stepy Kazachstanu w latach 1939-1946. Barbara Piotrowska, autorka pamiętnika ze zsyłki, miała zaledwie dwanaście lat, gdy wraz z matką i dwoma młodszymi braćmi została wywieziona w głąb ZSRR.

 

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (373)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1632
andzia12 | 2016-02-13
Przeczytana: 10 lutego 2016

To co spotkało mieszkańców Kresów w czasie II wojny światowej jest przerażające. Zesłanie, mordowanie ludności, prześladowania.
„Kwiaty na stepie” to autentyczna historia rodzinny autorki Barbary Piotrowskiej-Dubik, która jako mała dziewczynka wraz z matką i rodzeństwem została zesłana w głąb Rosji.
Przerażające opisy życia Polaków na obczyźnie w ciężkich warunkach klimatycznych, z małymi racjami żywnościowymi i ponad siły pracy.
Opisy wyjścia Armii Andersa, chorób, ale i heroicznej walki o przetrwanie.
Jednak mimo trudności, dzięki solidarności Polaków i wiary udało się im się zachować godność.
Piękne świadectwo. Polecam, aby każdy wiedział na ten temat jak najwięcej.

książek: 368
talia44 | 2013-11-07
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 07 listopada 2013

Pamiętnik Barbary Piotrowskiej Dubik "Kwiaty na stepie"przenosi nas do dalekiego Kazachstanu w życie głównych bohaterów i trzyma w nim aż do ostatniej strony i jeszcze dłużej,bo to ksiazka,której nie da się zapomnieć.
Autorka miała zaledwie 12 lat.gdy wraz z matką i dwoma braćmi została wywieziona do sowchozu w dalekim Kazachstanie.
Sześc lat życia w skrajnej nędzy w nieludzkich warunkach,praca ponad siły i ciagła walka o kazdy kawałek chleba.
Basia musiała bardzo szybko dorosnąć.Przy życiu utrzymywała ich wiara ,że kiedyś wrócą do ojczyzny.
Polecam wszystkim tę przepiekną i bardzo wzruszajacą książkę.

książek: 817
Ania | 2010-12-17
Na półkach: Ulubione, Przeczytane
Przeczytana: październik 2009

Długo by pisać o tej książce.Minął rok odkąd przeczytałam i często o niej myślę.Wiedziałam bardzo mało o rodakach z Kazachstanu.Po przeczytaniu tej historii nabrałam do nich wielkiego szacunku.Do tego co mam oraz przede wszystkim do życia także.Polecam, wyjątkowo przejmująca lektura.

książek: 1287
Scarlett | 2012-12-29
Przeczytana: 28 grudnia 2012

Wspaniała powieść ukazująca losy Polaków zesłanych w głąb Rosji podczas II wojny światowej. Czyta się dosłownie jednym tchem i trudno się oderwać. Książka skłania do refleksji- kiedy czytałam o trudach, które musiała znieść Basia, jej rodzina i inni Polacy to momentami aż trudno było uwierzyć, że człowiek jest w stanie tyle wytrzymać. Niezliczoną ilość razy pomyślałam sobie, jak bardzo współcześni ludzie, w tym ja, nie doceniają tego co mają-chleba, którego mamy pod dostatkiem, tak,że aż go wyrzucamy, ciepłych ubrań, ogrzewanych mieszkań. Wiele razy zadałam sobie pytanie, czy ja bym była w stanie to przetrwać? Podziwiam bohaterów powieści za ich niezłomną wiarę w Boga, w ojczyznę i w ocalenie.
Co jeszcze urzeka w tej powieści? To, że jest ona napisana z perspektywy dziecka, a następnie młodej dojrzewającej dziewczyny, która pomimo takiego trudnego położenia potrafiła cieszyć się tym co miała-bliskością rodziny, pięknem przyrody, każdą wypracowaną kromką chleba.
Książkę polecam...

książek: 227
hesa | 2014-12-16
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 16 grudnia 2014

Tej książki nie da się i nie powinno się zapomnieć, aby nigdy nikomu nie przyszło odczuć to na własnej skórze, czy da się przeżyć i przetrwać w takich warunkach na jakie zostały skazane te matki z małymi dziećmi, starsi ludzie, którzy nikomu nic złego nie uczynili. Skazani przez "ludzi" na tak nieludzkie, nieprzyjazne i nieprzystosowane warunki do życia, w zimnych lepiankach, nieprzyjaznych temperaturach, strasznych mrozach zimą i upałach latem, przy braku opału i jedzenia, ciągle głodni, pragnący chleba. Czytając te bardzo dobrze spisane wspomnienia, siedzę w ciepłym mieszkanku, przy dobrym świetle, o pełnym żołądku, próbuję za autorką znaleźć się w Kazachstanie, sprawdzając na maps miejscowości do których zostali zesłani, sprawdzając obecne temperatury i wyobrazić sobie, czy mogłabym przetrwać tyle lat w takich warunkach i nie stracić wiary w Boga, zachować pogodę ducha. Wspaniale spisane wspomnienia przy których w wielu miejscach nie mogłam powstrzymać się do łez.

książek: 1256
Besia | 2015-12-22
Na półkach: Polskie, 2015, Przeczytane
Przeczytana: 22 grudnia 2015

Nie jest to łatwa lektura, przesycona smutkiem, cierpieniem,poczuciem tak wielkiej krzywdy. To, co szczególnie uderza to niesłychany patriotyzm tych Polaków wygnańców na dalekiej Syberii, jak tez ich żywa niezwykle silna wiara w Boga i nadzieja na wyzwolenie.
Narratorką jest Basia, która w momencie zsyłki na Syberię ma dopiero 13 lat. Oczywiście książka jest retrospekcją, została napisana wiele lat później. Jestem pod wrażeniem zapamiętanych przez autorkę szczegółów - nazwisk napotykanych ludzi, a także szczegółowych cen żywności i uzyskiwanych zarobków. Domyślam się, że musiała to wszystko zapisywać w prowadzonym dzienniczku.
Po prostu niesłychane, jak wiele upokorzeń może znieść człowiek, a jednak przepełnia go miłość, jak bardzo ważna jest silna wola i wiara w przetrwanie. Ta lektura ustawiła mi wiele spraw we właściwych proporcjach - w dzisiejszym świecie konsumpcjonizmu i wygodnictwa potrzebujemy takiego świadectwa.

książek: 1009
Eliszeba | 2014-05-27
Na półkach: Przeczytane, Audiobooki
Przeczytana: 22 kwietnia 2014

Nie spodziewałam się zupełnie, że lektura tej książki poruszy każdy skrawek mojego serca. Niewiele książek potrafi wywoływać tyle uczuć, nawet jeśli chodzi o pozycje autobiograficzne i wspomnieniowe. "Kwiaty na stepie" są doskonałym przykładem lektury dla każdego, dorosłego i dziecka, mężczyzny i kobiety. Jestem pewna, że nikogo nie pozostawi obojętnym. Autorka przekazuje nam tak wiele emocji, nie budząc przy tym litości, a jedynie podziw i ogromną serdeczność. Polecam, bo tej książki się nie zapomina.

książek: 427
Wredula | 2011-02-15
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 04 lutego 2010

Wspaniale opisane losy zesłańców. Przybliża nam czas w jakim żyli, z czym musieli się zmierzyć. Piękna i przejmująca książka.

książek: 221
Ania | 2015-05-28
Przeczytana: 28 maja 2015

Trudna, ale piękna książka wspaniale ukazuje trudny los jaki spotkał naszych rodaków deportowanych do Kazachstanu-na Sybir. Nieludzkie warunki transportu, praca ponad siły, głód, zimno oraz brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb ludzkich. Jednak oni się nie poddali wiara w Boga i wolna Ojczyznę dała siły. I pozostaje tylko pytanie dlaczego? Dlaczego cierpieli? Czym zawinili? Za co ukarano tych ludzi? Czemu władze tak bezmyślnie podeszły nawet do małych dzieci?... Pytań jest znacznie więcej niestety odpowiedzi nadal zbyt mało....

książek: 872
Anna | 2015-02-11
Na półkach: Przeczytane

Poruszająca książka oparta na faktach.Historia związana z deportacją Polaków z Kresów do Kazachstanu. Dopiero po przeczytaniu tych wspomnień człowiek docenia zwykły szary dzień we własnym ciepłym domu bez głodu...Warto przeczytać!POLECAM!

zobacz kolejne z 363 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd