Ostatni bus do Coffeeville

Zdążyłem na "Ostatni bus do Coffeeville" i... zupełnie niepotrzebnie. Powinienem odpuścić. Relacja dwojga głównych bohaterów - Gene i Nancy - została przysypana nic niewnoszącymi historiami podrzędnych postaci, przez co odnosi się wrażenie, że książka jest przegadana. Rozumiem koncepcję gawędy i poruszania wielu społecznych problemów, ale - jak dla mnie - w tej książce jest tego za dużo.

Zdążyłem na "Ostatni bus do Coffeeville" i... zupełnie niepotrzebnie. Powinienem odpuścić. Relacja dwojga głównych bohaterów - Gene i Nancy - została przysypana nic niewnoszącymi historiami podrzędnych postaci, przez co odnosi się wrażenie, że książka jest przegadana. Rozumiem koncepcję gawędy i poruszania wielu społecznych problemów, ale - jak dla mnie - w tej książce jest...

Jaka to jest piękna, niepozorna, pełna WSZYSTKIEGO książka. Absolutna wiwisekcja amerykańskiego społeczeństwa i to z perspektywy kilku dziesięcioleci. Tytuł, który w Polsce przeszedł bez echa, a który ma do zaoferowania bardzo, bardzo wiele.

„Ostatni bus do Coffeeville” to powieść drogi, w której wraz z osobliwą grupą bohaterów przemierzamy Stany Zjednoczone – w sensie dosłownym, obserwując ich podróż autokarem, jak i w sensie metaforycznym – poznając ich wspomnienia oraz śledząc to, jak zmieniają się w trakcie podróży. Momentami jest zabawnie, ale przede wszystkim – słodko-gorzko, jak to w życiu. Osią historii jest wątek chorej na alzheimera Nancy, która jeszcze w studenckich czasach wymogła na swym przyjacielu obietnicę, że gdy choroba wyciągnie po nią swe okrutne macki, ten pomoże jej się wybrać w ostatnią podróż do ukochanego Coffeeville. I w ostatnią podróż tak w ogóle.

Powieść porusza wiele wątków – od segregacji rasowej i eutanazji, przez miłość i przyjaźń, po mierzenie się z żałobą i różnymi etapami życia (dojrzewanie, dorosłość, późną starość). Gdzieś w „międzyczasie” poznajemy historię Stanów Zjednoczonych i jest to naprawdę ultraciekawe.

Jaka to jest piękna, niepozorna, pełna WSZYSTKIEGO książka. Absolutna wiwisekcja amerykańskiego społeczeństwa i to z perspektywy kilku dziesięcioleci. Tytuł, który w Polsce przeszedł bez echa, a który ma do zaoferowania bardzo, bardzo wiele.

„Ostatni bus do Coffeeville” to powieść drogi, w której wraz z osobliwą grupą bohaterów przemierzamy Stany Zjednoczone – w sensie...

TW - --p r z e m o c-- wobec zwierząt i to propsowana przez autora (!!)
Umęczyłam się.
Liczba dokładniuteńko i, w zamysle, humorystycznie opisancych bohaterów epizodycznych rozwala w ogóle moje możliwości skupienia. Straciłam wątek osiem razy kto jest kim.
Czemu to zostało tak napisane? Podpowiada mi wątek kubański. Otóż poboczny bohater spotyka na swej drodze autentyczne postacie historyczne. To miał być "Stulatek" no miał być, ale nie jest. Nie jest bardzo i to nie jest zbyt przyjemne jak bardzo chce być nie będąc.
Rzuciłam książkę w kąt dwa razy. Zniosę tysięczną postać, zniosłabym nawet nudę, ale przemoc wobec zwierząt przedstawiona w dodatku jako zabawna, no nie. Doczytałam, bo byłam ciekawa, czy Gienek ma jaja. Nie powiem wam, czy ma, bo musiałabym oznaczyć jako spojler, a bardzo mi zależy żeby każdy kto chce się zapoznać z pozycją najpierw dowiedział się o TW.

TW - --p r z e m o c-- wobec zwierząt i to propsowana przez autora (!!)
Umęczyłam się.
Liczba dokładniuteńko i, w zamysle, humorystycznie opisancych bohaterów epizodycznych rozwala w ogóle moje możliwości skupienia. Straciłam wątek osiem razy kto jest kim.
Czemu to zostało tak napisane? Podpowiada mi wątek kubański. Otóż poboczny bohater spotyka na swej drodze...

Wspaniała mądra książka o prawdziwej przyjaźni, tęsknocie, lojalności, dobroci, tym, co jest naprawdę ważne w życiu. Ja mialam okazję
wysłuchać audiobooka po mistrzowsku przeczytanego przez Marcina Popczyńskiego. Dla mnie genialna interpretacja.

Wspaniała mądra książka o prawdziwej przyjaźni, tęsknocie, lojalności, dobroci, tym, co jest naprawdę ważne w życiu. Ja mialam okazję
wysłuchać audiobooka po mistrzowsku przeczytanego przez Marcina Popczyńskiego. Dla mnie genialna interpretacja.

Dość zabawna, raczej miła książka drogi. Pierwsza część gorsza, pełna dłużyzn. W drugiej, akcja toczy się żwawiej, niektóre fragmenty są naprawdę śmieszne. Końcówka zasmuca, chociaż chyba dobrze się skończyło.

Dość zabawna, raczej miła książka drogi. Pierwsza część gorsza, pełna dłużyzn. W drugiej, akcja toczy się żwawiej, niektóre fragmenty są naprawdę śmieszne. Końcówka zasmuca, chociaż chyba dobrze się skończyło.

Trochę się pomęczyłam nad tą książką. Nie była powalająca, ale była fajna, a opis z okładki - "Zabawna opowieść o smutnych sprawach" jest idealnie w punkt. Motyw przewodni jest powalająco smutny, ale wszystko co się wokół niego dzieje jest zabawne w ciekawy, przerysowany sposób.

Trochę się pomęczyłam nad tą książką. Nie była powalająca, ale była fajna, a opis z okładki - "Zabawna opowieść o smutnych sprawach" jest idealnie w punkt. Motyw przewodni jest powalająco smutny, ale wszystko co się wokół niego dzieje jest zabawne w ciekawy, przerysowany sposób.

Strzał w ciemno, spodobał mi się tytuł :) Książka okazała się nienajgorsza, plusem jest sprawny i nieco zabawny styl autora, pokazanie wszystkich dziwności społeczeństwa amerykańskiego z ironią ale też z talentem dobrego opowiadacza. Minusem niezbyt płynna fabuła, bohaterowie opisywani są trochę jak w słowniku, pojawia się jakiś i tu jego historia, potem następny i znów opowieść o nim. Mamy tu motyw staruszków, motyw drogi niemal jak w Thelmie i Louise. Jest to powieść w bardzo amerykańskim stylu, czas spędzony niczym na filmie z lat 90tych :)

Strzał w ciemno, spodobał mi się tytuł :) Książka okazała się nienajgorsza, plusem jest sprawny i nieco zabawny styl autora, pokazanie wszystkich dziwności społeczeństwa amerykańskiego z ironią ale też z talentem dobrego opowiadacza. Minusem niezbyt płynna fabuła, bohaterowie opisywani są trochę jak w słowniku, pojawia się jakiś i tu jego historia, potem następny i znów...

Książka nie rewelacyjna i czasem mi się dłużyła, ale nie żałuję że ją przeczytałam.

Książka nie rewelacyjna i czasem mi się dłużyła, ale nie żałuję że ją przeczytałam.

Powieść drogi o pewnym rozczarowaniu życiem i dowodach na niestałość losu.
Podróż pięciu osób przez "pół Ameryki" jest opowieścią, której cichym bohaterem są Stany Zjednoczone, przedstawione jako kraj, którego istnienie zasadza się na ciągłej zmianie.
Na tym tle ukazane są losy pięciu osób, z których najmłodszą jest trzynastoletni chłopczyk, a trójka najstarszych przekroczyła już siedemdziesiątką. Teraz, kiedy zamknąłem ostatnią stronę tej książki, spostrzegam, że wszyscy oni są w różny sposób, mniej lub bardziej dosłownie, naznaczeni sieroctwem; a życie jawi się jako proces równoległego gromadzenia i straty. Ale nie jest to książka ponura głównie dzięki humorowi i uwikłaniu bohaterów w absurdalną podróż kradzionym autobusem z kamperowym wyposażeniem.

Powieść drogi o pewnym rozczarowaniu życiem i dowodach na niestałość losu.
Podróż pięciu osób przez "pół Ameryki" jest opowieścią, której cichym bohaterem są Stany Zjednoczone, przedstawione jako kraj, którego istnienie zasadza się na ciągłej zmianie.
Na tym tle ukazane są losy pięciu osób, z których najmłodszą jest trzynastoletni chłopczyk, a trójka najstarszych...

Audiobook - rewelacja!

Audiobook - rewelacja!