Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Wśród swoich

Tłumaczenie: Leszek Kwiatkowski
Seria: Mistrzowie Literatury
Wydawnictwo: Rebis
7,33 (176 ocen i 21 opinii) Zobacz oceny
10
9
9
16
8
43
7
79
6
20
5
5
4
3
3
0
2
1
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Bein Chawerim (בין חברים)
data wydania
ISBN
9788375109009
liczba stron
152
język
polski
dodała
jagarkar

Osiem nowych, przeplatających się opowiadań, w których Amos Oz powraca duchem do miejsca i czasu, z których wyrosła jego twórczość. Wśród swoich to lektura przejmująca, hipnotyzująca, przedstawione sytuacje i postacie są niezwykle realistyczne, dzięki czemu pozwalają zajrzeć poza zasłonę czasu i kultury, a zarazem, jak zwykle u Oza, dotykają doświadczeń uniwersalnych i ważnych - spraw, o...

Osiem nowych, przeplatających się opowiadań, w których Amos Oz powraca duchem do miejsca i czasu, z których wyrosła jego twórczość.

Wśród swoich to lektura przejmująca, hipnotyzująca, przedstawione sytuacje i postacie są niezwykle realistyczne, dzięki czemu pozwalają zajrzeć poza zasłonę czasu i kultury, a zarazem, jak zwykle u Oza, dotykają doświadczeń uniwersalnych i ważnych - spraw, o których zazwyczaj się nie rozmawia.

Akcja ośmiu opowieści rozgrywa się w kibucu pod koniec lat pięćdziesiątych, to jest w miejscu i czasie, w których Amos Oz przeżywał młodość i dojrzewał do pierwszych literackich kroków. Są to portrety postaci snujących intymne marzenia i doznających bolesnych doświadczeń - lęku, niespełnionych nadziei i tęsknot, poczucia straty - pozostających w cieniu tyleż śmiałego, ile naiwnego marzenia syjonistycznych pionierów o stworzeniu nowego człowieka i społeczeństwa. Spod sielankowego obrazu wyłania się ułomna ludzka natura, przewijają się charakterystyczne dla Oza motywy - osamotnienie, niemożność nawiązania autentycznych więzi.

Amos Oz, eseista, prozaik i publicysta, najpoczytniejszy na świecie izraelski pisarz. Studiował literaturę i filozofię na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Walczył w wojnie sześciodniowej oraz w wojnie Jom Kipur. Od lat działa na rzecz pokoju między Izraelem a Palestyńczykami. Został uhonorowany literacką Nagrodą Izraela oraz licznymi nagrodami międzynarodowymi, a jego książki przełożono na trzydzieści siedem języków. Od kilku lat wymienia się go wśród kandydatów do literackiej Nagrody Nobla.

 

źródło opisu: Dom Wydawniczy Rebis, 2013

źródło okładki: http://www.rebis.com.pl/rebis/public/books/books.h...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
Monika książek: 931

U nas w kibucu

Życie w kibucu  może wydawać się utopijnym porządkiem społecznym. Tu wszyscy są równi. Wszyscy pracują dla ogólnego dobra. Nikt nie ma prywatnej własności. Wspólny jest zarówno majątek, jak i dzieci. Ludzie troszczą się o siebie nawzajem. Wydawać by się mogło, że to świat wzięty prawie dosłownie z tekstu piosenki Johna Lennona „Imagine”.

Oczywiście, gdyby było tak idealnie, nie byłoby o czym pisać. Członek idealnego społeczeństwa, jak jednak każdy, boryka się także z różnymi problemami. Amoz Oz w niepozornie wyglądającej książeczce, w ośmiu dosyć krótkich opowiadaniach, pisze o życiu w kibucu Jikhat i jego mieszkańcach, którzy są od siebie różni i zmagają się z różnymi problemami i zmartwieniami.                Mamy do czynienia z mężczyzną zafascynowanym złymi wiadomościami. Mamy dwie kobiety, które połączy troska o tego samego mężczyznę. Chłopca, odwiedzającego swojego schorowanego ojca, oraz ojca zatroskanego o swojego syna. Odchodzącą od męża kobietę i ojca bolącego nad związkiem swojej córki. Matkę walczącą o przyszłość swojego syna. Starego człowieka wierzącego w idealny świat. Ta mieszanka dość dobrze pozwala nam poobserwować kibucowe życie.

Amoz Oz sam dorastał w kibucu Hula. Ukończył w nim szkołę średnią, a po edukacji uniwersyteckiej, wrócił również do społeczności na przeszło dwadzieścia lat. Echo tego doświadczenia możemy dostrzec w jego książkach. „Wśród swoich” jest zbiorem opowiadań typowo złączonym z kibucem. To właśnie ów schemat społeczeństwa jest tu...

Życie w kibucu  może wydawać się utopijnym porządkiem społecznym. Tu wszyscy są równi. Wszyscy pracują dla ogólnego dobra. Nikt nie ma prywatnej własności. Wspólny jest zarówno majątek, jak i dzieci. Ludzie troszczą się o siebie nawzajem. Wydawać by się mogło, że to świat wzięty prawie dosłownie z tekstu piosenki Johna Lennona „Imagine”.

Oczywiście, gdyby było tak idealnie, nie byłoby o czym pisać. Członek idealnego społeczeństwa, jak jednak każdy, boryka się także z różnymi problemami. Amoz Oz w niepozornie wyglądającej książeczce, w ośmiu dosyć krótkich opowiadaniach, pisze o życiu w kibucu Jikhat i jego mieszkańcach, którzy są od siebie różni i zmagają się z różnymi problemami i zmartwieniami.                Mamy do czynienia z mężczyzną zafascynowanym złymi wiadomościami. Mamy dwie kobiety, które połączy troska o tego samego mężczyznę. Chłopca, odwiedzającego swojego schorowanego ojca, oraz ojca zatroskanego o swojego syna. Odchodzącą od męża kobietę i ojca bolącego nad związkiem swojej córki. Matkę walczącą o przyszłość swojego syna. Starego człowieka wierzącego w idealny świat. Ta mieszanka dość dobrze pozwala nam poobserwować kibucowe życie.

Amoz Oz sam dorastał w kibucu Hula. Ukończył w nim szkołę średnią, a po edukacji uniwersyteckiej, wrócił również do społeczności na przeszło dwadzieścia lat. Echo tego doświadczenia możemy dostrzec w jego książkach. „Wśród swoich” jest zbiorem opowiadań typowo złączonym z kibucem. To właśnie ów schemat społeczeństwa jest tu głównym bohaterem. Kibuc wita czytelnika ciepłem, gościnnie. Oz wielokrotnie podkreśla zwroty „u nas”, „do nas”, „wśród nas”, co oznacza, że jest to wspólna przestrzeń, a bohaterowie są ściśle złączeni doświadczaniem. Tu każdy każdego zna, tu każdy służy pomocą. Czytelnik oscyluje w tym samym otoczeniu, bez względu na temat opowiadania. Ktoś, kto był głównym bohaterem jednej z opowieści, w drugim opowiadaniu staje się nagle postacią epizodyczną, lub zaledwie wymienionym nazwiskiem. Postaci powracają, co daje nam poczucie wchodzenia w głąb wspólnoty, zaznajomienia się z ludźmi, ich otoczeniem, funkcją. Opisane już postaci witamy, jak przyjaciół. Tego typu prowadzenie narracji daje nam poczucie, jak gdyby był to właśnie kibuc, w którym mieszkał Oz, a bohaterowie byli autentycznymi ludźmi.

 

W kibucu nie żyje się jednak łatwo, choć nigdy społeczność nie pozostawi nikogo samemu sobie. Wszelkie decyzje są szeroko konsultowane, omawiane. Nauka, praca, edukacja dzieci, nie są jednostkowym wyborem, ale postanowieniem ogółu społeczności, mając na myśli dobro wszystkich jej mieszkańców. Bohaterowie mają swoje marzenia i swoje smutki, które sprawiają, że kibuc również nie jest idealnym miejscem do życia. Jak w opowiadaniu „Dejr Adżlun”, w wielu istnieje wielka chęć opuszczenia społeczności, choćby tylko na jakiś czas, na studia, krótkiego życia gdzieś poza granicami, lub nawet zwyczajnego podróżowania.

Nie przypadkowo zbiór „Wśród swoich” zamyka opowiadanie „Esperanto”. To historia o Martinie, wierzącym we wspólnotę, pokój i jedność ludzi. Symbolem tego marzenia rodem z „Imagine” staje się język esperanto, dzięki któremu: „…kiedy wszyscy ludzie będą mówić jednym językiem, nie będzie już wojen, ponieważ wspólny język pozwoli uniknąć nieporozumień tak między jednostkami, jak i narodami”.

 „Wśród swoich” to mistrzowsko napisana literatura. Są to prosto napisane opowiadania, niekiedy oszczędnie, a nawet sucho. Z tych urwanych historii, wycinków z kubicowego życia, przemawia jednak ogromna zaduma i pewnego rodzaju cisza, powstała po zakończonej lekturze i dająca poczucie dotykania, a nawet rozwikłania wielkiej tajemnicy.

Monika Samitowska-Adamczyk

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (559)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1118
Medellin | 2017-06-13
Przeczytana: 03 maja 2017

Akcję ośmiu powiązanych ze sobą opowiadań zawartych w zbiorze „Wśród swoich” autor umieszcza w kibucu Jikhat, dawnej wsi palestyńskiej, obecnie zajętej przez Izrael. Pierwszoplanowi bohaterowie poszczególnych opowiadań przewijają się także przez inne, co sprawia wrażenie, że nie jest to zbiór krótkich form, a raczej minipowieść. Każdy z nich zmaga się ze swoimi życiowymi wyborami i dramatami. Wszyscy wiedli kiedyś życie poza wspólnotą, a potem przyszło się im asymilować z grupą. Jednym, tak jak Dawidowi Daganowi, nauczycielowi i nieformalnemu przywódcy grupy, przychodzi to z łatwością, podczas gdy inni nie są w stanie zaakceptować sytuacji, kiedy niemal wszystko jest wspólne, łącznie z dziećmi, które większość doby, łącznie z nocą, spędzają w tzw. dziecińcu. Społeczność kibucu przypomina ul albo mrowisko, w którym każdy z mieszkańców pełni swoją, niezbędną dla ogółu rolę. Każda decyzja dotycząca różnych aspektów życia poszczególnych osób musi zostać zaakceptowana przez...

książek: 1053
Ola | 2013-07-09
Przeczytana: 20 czerwca 2013

Obcy wśród swoich

Amos Oz to prozaik, publicysta i eseista, a także wykładowca literatury na Uniwersytecie w Be’er Szewie. Od lat uważany za najwybitniejszego pisarza izraelskiego oraz za jednego z faworytów do nagrody Nobla. Najnowszy zbiór opowiadań „Wśród swoich” nawiązuje do jego własnych doświadczeń z życia w kibucu, w którym żył i pracował przez ponad dwadzieścia lat.



Akcja książki umiejscowiona jest w latach 50. w Jikhat i dotyczy niewielkiej, zamkniętej społeczności. Przynależność do wspólnoty w kibucu jest dobrowolna, ale podejmując taką decyzję, mieszkańcy bezwzględnie akceptują obowiązujące w niej normy społeczne. Z czasem okazuje się, że systemowi daleko jest do doskonałości, a skomplikowana ludzka natura nie daje się łatwo poskromić. Życie w kibucu to nie tylko wyrzeczenie się majątku, wspólna praca i wychowanie dzieci, lecz także rezygnacja z ambicji i indywidualizmu. A zbiorowość ingeruje w każdy, najmniejszy i nawet najbardziej osobisty aspekt życia jednostki....

książek: 0
| 2013-03-09
Na półkach: Ulubione, Przeczytane, Posiadam

Książkę połknęłam. W stosunku do Amosa Oza jestem niestety bezkrytyczna ale piękno i prostota tych opowiadań jest nie do opisania. Absolutnie wspaniały zbiór historii zwykłych-niezwykłych - czytając je, czujesz na plecach oddech chamsinu.

książek: 74
marquez | 2013-05-03
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 03 maja 2013

Wszyscy ludzie Oza
Najpierw pomyślałeś, że kibuc to świat, a jego członkowie są kimś w stylu alegoryzowanych typów ludzi – coś jakby wioska smerfów. Potem jednak przyszło ci do głowy, że komu jak komu, ale Ozowi nie wypada przypinać łatki Papy Smerfa światowej literatury.

Teraz siedzisz i myślisz, że w historiach bohaterów Wśród swoich (mistrzostwo w kategorii tytułów gorzko-ironicznych) światy innych ludzi, mieszkańców nie-kibucu i nie mieszkańców kibucu, po prostu znajdują schronienie dla swoich emocji. Nie jakieś tam staroświeckie, albo i całkiem ponowoczesne, alegorie, ale system naczyń połączonych. Ironiczna zatwardziałość tych samych stałych elementów w człowieku każdej szerokości geograficznej przekuta w literacki artefakt. Oz nie buduje sytuacji wzorcowych, ani komnaty luster, daje jedynie sygnał, że oto jesteśmy u siebie.
Pewnie, że w pierwszym rzędzie jest to tęsknota i poczucie niespełnienia, ale u Oza te jakże literackie i przez literaturę eksploatowane uczucia mienią...

książek: 1157
jagarkar | 2013-03-20
Przeczytana: 20 marca 2013

Nowa książka Amosa Oza zdaje się być niejako kontynuacją poprzedniej ("Sceny z życia wiejskiego"). Akcja opowiadań ze "Scen..." rozgrywa się w większości na wsi Tel Ilan, miejscem akcji nowych opowiadań zgromadzonych w książce "Wśród swoich" jest kibuc Jikhat. I właściwie znów nie wiem, czy to są opowiadania, czy może powieść podzielona na rozdziały? Przecież te same postaci pojawiają się w kilku tekstach, zmienia się jedynie ich główny bohater. I znów, tak jak w przypadku poprzedniej książki, powraca (bardzo pozytywne) skojarzenie z "Miasteczkiem Winesburg" Sherwooda Andersona, skonstruowanym w podobny sposób (o tej książce pisze sam Oz w "Opowieściach o miłości i mroku"). Szkoda, że tak rzadko dane jest mi czytać książki o tak niesamowitej konstrukcji. A może po prostu jest ich tak niewiele?
Za najlepsze i najbardziej emocjonujące uważam opowieści "Ojciec", "Chłopczyk" i "Esperanto". Zapadają mocno w pamięć poprzez swoich wyrazistych bohaterów, ich poglądy lub przez zwyczajne...

książek: 1760
Molly | 2013-12-07
Na półkach: Przeczytane, Moje własne
Przeczytana: 23 listopada 2013

Wśród swoich można czuć się obco. Wśród swoich można czuć się bardzo samotnie; można doznawać przytłaczającego niezrozumienia, odrzucenia i wyalienowania. Można żyć z ludźmi, a jednocześnie być od nich oddzielonym niewidzialnym murem, który uniemożliwia szczerą i nieobwarowaną pozorami relację. Moje pierwsze spotkanie z twórczością Amosa Oza to spotkanie udane. Autor zachwycił mnie swą prostotą i skromnością środków artystycznych, a jednocześnie umiejętnością niezwykle dosadnego ukazywania dramatu człowieka.
To bardzo cicha książka, jednak pamiętać należy, że tylko w ciszy można dobrze wszystko usłyszeć. Usłyszeć niespokojne bicie czyjegoś serca, czyjś urywany oddech, dźwięk, jaki wydają porcelanowe kubki poruszane drżeniem czyichś rąk. Oz opisuje życie w kibucu Jikhat położonego obok Tel Awiwu. Choć jest to raczej miejsce fikcyjne, może być zarazem miejscem uniwersalnym, a autor, dorastający w kibucu Hulda znał realia życia w takiej instytucji z własnej autopsji i, co można...

książek: 207
Enehy | 2013-03-20
Na półkach: Przeczytane, Free time
Przeczytana: marzec 2013

Bez happy endu?

Piękne i smutne. Opowiadania Amosa Oza są przede wszystkich o ludziach i ich relacjach z innymi ludźmi, o samotności, która jest naturalnym składnikiem ludzkiego istnienia. I która nie jest tożsama z nieszczęściem.

Każde z opowiadań to portret jednej osoby ze wspólnoty zamieszkującej kibuc. Ale przecież Amos Oz nie byłby Amosem Ozem, gdyby opowieści te nie nabierały uniwersalnego wymiaru.

Opowieści Oza wiele łączy z historiami opowiadanymi przez I.B. Singera, wiele też dzieli. Singerowską groteskę zastępuje w tym tomie opowiadań poetycka rzewność. Wzruszająca, ale pozostawiająca niedosyt, którego nie zaspokoi opis wycia szakali czy gałązek poruszanych przez wiatr.

książek: 159
Katarzyna Wilczek | 2013-05-01
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 01 maja 2013

Zwykle, kiedy książka zbiera same ochy i achy, w ogóle jej nie czytam. A jeśli już wyląduje w moich łapskach, istnieje wielkie prawdopodobieństwo, że mi się nie spodoba. Od zawsze byłam na przekór i tak już zostało. Jednak (na szczęście) od każdej reguły są wyjątki, a dowodem na to jest "Wśród swoich" Amosa Oz.

Wcześniej nie znałam tego autora, pomimo, że coraz częściej pojawia się w czołowej dziesiątce kandydatów na Nobla. (Lepiej późno niż wcale...) Nie dziwię się - już dawno nie czytałam tak dobrych opowiadań. A właściwie zbioru przemyśleń, bo chyba tak należy traktować te 150 stron. Osiem krótkich historii z życia kibucu* - osiem powodów do głębszych przemyśleń i refleksji. Do tego bez nadęcia i wymuszonych arcymądrych cytatów autorstwa wujka Paolo czy cioci Cichopek. Zdania z "Wśród swoich" możemy wprowadzić do swojego słownika - bez obciachu.

Nie znajdziemy tu wzniosłych historii o miłości. Ani tych o bezgranicznym szczęściu. Jak mówi sam autor w bardzo ciekawym wywiadzie,...

książek: 349
Kokos | 2015-06-23
Przeczytana: 23 czerwca 2015

Zbiór opowiadań umiejscowionych w kibucu Jikhat, pokazujących jednostkowe historie, które w mniejszym lub większym stopniu mają wpływ na całą społeczność. Jeśli ktoś nie słyszał wcześniej o kibucach, to przed czytaniem Oza polecałabym chociaż pobieżnie dowiedzieć się, na czym polega idea, bo inaczej książka może zostać w pewnym sensie niezrozumiała.
Przypadły mi do gustu te historie, tak bardzo realistycznie pokazujące ludzkie sprawy i przemyślenia. Praktycznie wszystko różni mnie od bohaterów, a jednak byłam w stanie zrozumieć ich emocje i motywacje. Prawdopodobnie autorowi udało się uchwycić uniwersalne cechy ludzkie, mimo całkiem odmiennych realiów. Książka w jakimś sensie pouczająca, a na pewno skłaniająca do refleksji.

książek: 198
Marcin Półgrabia | 2017-01-30
Przeczytana: 30 stycznia 2017

"Wśród swoich" Amos Oz
Napisać dobra, fajna, ciekawa byłoby niewłaściwe. Książka daje do myślenia, m.in. przez wiele niedopowiedzeń, jest też poruszająca!
Po jej przeczytaniu zastanawiam się ,czy rzeczywiście człowiek z natury jest zwyrodniałym zwierzęciem, który potrzebuje praw i bicza, aby być "ludzki"...
Mimo, iż Oz jest niewątpliwie mistrzem pióra, jednym z kandydatów do literackiego Nobla, to chyba jeszcze nie dojrzałem do takiej literatury ;)...!

zobacz kolejne z 549 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Amos Oz w Polsce

Najpopularniejszy izraelski prozaik, pretendent do literackiej Nagrody Nobla przyjedzie do Polski, aby odebrać doktorat honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego. Z tej okazji Wydawnictwo Rebis przygotowało specjalną ofertę na jego książki.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd