Bohaterowie byli dla mnie strasznie irytujący, a wątek przeszłości Krystiana mało poglebiony. Marta momentami mnie irytowala tym ciągłym udawanien że ona wcale nie potrzebuje Krystiana, i tym że ciągle zgrywala niedostępną. Dobrze były opisane wiejskie realia życia.
Uwaga spoiler!!!
Nie podobał mi się fragment w ktorym Szyc radca prawny szef Marty próbuje ją zgwałcić i nagle do akcji na białym koniu wkracza Krystian i daje mu w pysk. Nie podoba mi się to romantyzowanie gwałtu i wplatanie tego to fabuły tylko po to żeby pokazać jaki Krystian jest wspaniały i bohaterski. A poza tym Marta później zachowuje się jak gdyby nic się nie stało, nie ma żadnej traumy ani nic.

Bohaterowie byli dla mnie strasznie irytujący, a wątek przeszłości Krystiana mało poglebiony. Marta momentami mnie irytowala tym ciągłym udawanien że ona wcale nie potrzebuje Krystiana, i tym że ciągle zgrywala niedostępną. Dobrze były opisane wiejskie realia życia.
Uwaga spoiler!!!
Nie podobał mi się fragment w ktorym Szyc radca prawny szef Marty próbuje ją zgwałcić i...

Wzruszylam sie czytając tą książkę co rzadko mi się zdarza💜
Zachwyca autentycznoscia i emocjonalnoscia💜

Wzruszylam sie czytając tą książkę co rzadko mi się zdarza💜
Zachwyca autentycznoscia i emocjonalnoscia💜

Niektóre rzeczy były przestarzałe i nie we wszystkim w książce się zgadzam, ale mimo to uważam że warto przeczytać.

Niektóre rzeczy były przestarzałe i nie we wszystkim w książce się zgadzam, ale mimo to uważam że warto przeczytać.

Bardzo słabo napisana stylistycznie, jest tez dużo błędów ortograficznych. Totalnie nie rozumiem dlaczego córka wymagającego prawnika, do tego przyszła chirurg zostaje striptizerką. Ta ksiazka jest całkowicie oderwana od rzeczywistości, przecież rodzice na pewno dali by jej pieniądze na studia. Poza tym to bylby wstyd dla takiej rodziny gdyby to była prawda. Do tego z taką przeszłością mogło by być jej później ciężko jako chirurg bo ktos mógłby się o tym dowiedziec. I ten jej chlopak ten Gabriel to taki typowy toksyczny typ który ciągle mówi do niej "grzeczna dziewczynka"," tylko ja mogę Cię pieprzyć, należysz tylko do mnie" i inne toksyczne w moim odczuciu teksty. Nie podoba mi się tez scena w której Gabriel zamyka Melody w klatce i pieprzy ją swoim kutasem i dildo. I czy tylko mnie denerwują sformułowania typu: panna Anderson, albo blondynka po kilka razy na stronę?? W książce brakuje zdrowej relacji, jest za to duzo wulgarnego seksu, który mało ma wspólnego z prawdziwą bliskością i oddaniem.

Bardzo słabo napisana stylistycznie, jest tez dużo błędów ortograficznych. Totalnie nie rozumiem dlaczego córka wymagającego prawnika, do tego przyszła chirurg zostaje striptizerką. Ta ksiazka jest całkowicie oderwana od rzeczywistości, przecież rodzice na pewno dali by jej pieniądze na studia. Poza tym to bylby wstyd dla takiej rodziny gdyby to była prawda. Do tego z taką...

Bardzo fajna młodziezowka, najbardziej podobal mi sie fragment, który mówi o przemocy domowej. Doskonale opisuje historię kobiety, która jest w nieszczęśliwym i toksycznym związku, ale jest tak bardzo stlamszona przez swojego męża że boi się od niego odejść. Chociaż wie jak bardzo to źle wpływa na nią i dzieci.

Bardzo fajna młodziezowka, najbardziej podobal mi sie fragment, który mówi o przemocy domowej. Doskonale opisuje historię kobiety, która jest w nieszczęśliwym i toksycznym związku, ale jest tak bardzo stlamszona przez swojego męża że boi się od niego odejść. Chociaż wie jak bardzo to źle wpływa na nią i dzieci.

Bardzo oryginalna, szczególnie motyw z malowaniem kwiatów na ciele.

Książka porusza bardzo ważne tematy: przemoc seksualna, relacje rodzinne, zaburzenia odżywiania, sztuka, wegetarianizm, choroby psychiczne, relacja sióstr, wizyta u ginekologa i stres z tym związany. To był poboczny wątek, ale mimo to uważam, że to bardzo ważny fragment. Wstyd i lęk związany z tym, świetnie opisane.

Bardzo oryginalna, szczególnie motyw z malowaniem kwiatów na ciele.

Książka porusza bardzo ważne tematy: przemoc seksualna, relacje rodzinne, zaburzenia odżywiania, sztuka, wegetarianizm, choroby psychiczne, relacja sióstr, wizyta u ginekologa i stres z tym związany. To był poboczny wątek, ale mimo to uważam, że to bardzo ważny fragment. Wstyd i lęk związany z tym,...

Super książka o młodych kobietach.
Opisuje wpływ dzieciństwa na dorosłość, opisuje jak ojciec swoimi komentarzami typu: Jesteś nikim wpłynął negatywnie na samoocenę swojej córki. Ona przez to stała się niepewna siebie, miała poczucie że nie zasługuje na dobre rzeczy, itp.
Był tam też ukryty smutek, kobiety vs kobiety, pick me girl.
Podoba mi się również posłowie książki:
"Wszyscy wiemy, że w ludzkim życiu rozpacz i depresja są nieuniknione, nie ma sensu tego specjalnie podkreślać. Zastanawiam się jednak, czy ta kraina delikatnych, niewinnych uczuć stworzona przez Choi Eunyoung sprawiła, że poczułem się nieco lżej. Może właśnie dzięki niej ostatecznie odnalazłem w sercu ciepło? A może to dlatego, że ta wyjątkowa empatia potrafi tak skuecznie otulić pełne ostrych krawędzi serca?
Oczywiście dla nas, żyjących w rzeczywistości, ważniejjsze od zaakceptowania nieuchronności rozpaczy czy depresji jest znalezienie sposobu na załagodzenie nieszczęścia naszego świata-ale na czas lektury tej książki można to odłożyć."

Super książka o młodych kobietach.
Opisuje wpływ dzieciństwa na dorosłość, opisuje jak ojciec swoimi komentarzami typu: Jesteś nikim wpłynął negatywnie na samoocenę swojej córki. Ona przez to stała się niepewna siebie, miała poczucie że nie zasługuje na dobre rzeczy, itp.
Był tam też ukryty smutek, kobiety vs kobiety, pick me girl.
Podoba mi się również posłowie...

Ciekawy pomysł z tym żeby wpleść motyw szachów do książki.

Ciekawy pomysł z tym żeby wpleść motyw szachów do książki.

Strasznie nudna, flaki z olejem.
Nie podobały mi się wypowiedzi ,które padają w książce np.:
Cytat nawiązujący do filmu Popioły w rez. A. Wajdy, a dokładniej do aktorki Poli Raksy
"Zobaczyć teraz jak gwałcą ją bezlitośnie tatrzańcy zbójnicy niejako w odwecie za to bezcenne igranie z płcią męską - było nie lada frajdą."
Poezja tylko dla mężczyzn???
"Poezja, wyraz pochodzi z j. greckiego poiein, co znaczy tworzyć, działać. Tworzenie-zwłaszcza z niczego!-jest atrybutem boskim, a bóg jako siła sprawcza ma zawsze charakter męski. (Kobieta nie tworzy z niczego, kobieta przetwarza, co jest). Co to ma być?? wtf??
Kult dziewictwa:
"Przemawia za tym również jej stan wyrażony w nazwie. Dziewictwo, czystość, niewinność... Cechy te tylko z pozoru są właściwe kobiecie. W sferze idei dziewictwo jest atrybutem męskości."
Bez komentarza..
Słowo pornografia pochodzi od greckiego słowa porne i to znaczy po grecku uprawiająca nierząd, a więc akt płciowy-to nierząd?"

Strasznie nudna, flaki z olejem.
Nie podobały mi się wypowiedzi ,które padają w książce np.:
Cytat nawiązujący do filmu Popioły w rez. A. Wajdy, a dokładniej do aktorki Poli Raksy
"Zobaczyć teraz jak gwałcą ją bezlitośnie tatrzańcy zbójnicy niejako w odwecie za to bezcenne igranie z płcią męską - było nie lada frajdą."
Poezja tylko dla mężczyzn???
"Poezja, wyraz pochodzi z...

Ogólnie bardzo mi się podobała. Sam koncept książki żeby na rok całkowicie wylogować się z życia. Doświadczyłam osobiście czegoś podobnego dla tego ten temat był dla mnie bardzo interesujący.
Książka o samotności, relacji matka-córka, relacja córki z rodzicami, relacja z przyjaciółką, pierwsze zakochanie, śmierć rodzica.
Samotność
"Po prostu nie mogę z nią porozmawiać tak jak kiedyś. Jest mi smutno. Czuję się taka porzucona. I bardzo, bardzo samotna."
Siostrzeństwo
"Wyobrażałam sobie, że tak właśnie jest mieć siostrę-kogoś, kto kocha cię na tyle, żeby ci wytknąć wszystkie wady."
Oksytocyna
Pozwala parom stworzyć więź. Bez niej gatunek ludzki już dawno by wyginął. Kobiety odczuwają efekty jej działania silniej niż mężczyźni. Warto mieć tego świadomość.
-Żebyś się nie zdziwiła, gdy cię wyrzucą jak wczorajsze śmieci-dodała matka. Matka głównej bohaterki przekazuje córce toksyczną wizję świata, na wszystko narzeka, wszędzie widzi czyjeś złe intencje, i wszystkich hejtuje."
Sylwetka
"Wciąż dobrze leżały na mnie ciuchy, lecz moje ciało wyglądało delikatnie i dziwacznie: wystające żebra, zmarszczki wokół bioder, wisząca skóra na brzuchu. Obojczyki sterczały, kolana zdawały się ogromne. Moje ciało przypominało nieoszlifowaną rzeźbę z drewna. Reva przeraziłaby się, widząc mnie w tym stanie. Powiedziałaby: "Wyglądasz jak szkielet. Jak Kate Moss. Niesprawiedliwe.
Kobiety są bardzo krytyczne. Zawsze się porównują."
Opinia innych ludzi
"-Czemu obchodzi cię, co myślą o tobie ci ludzie?
-Po prostu mnie to obchodzi, jasne? Chcę tutaj pasować. Chcę mieć miłe życie."

Ogólnie bardzo mi się podobała. Sam koncept książki żeby na rok całkowicie wylogować się z życia. Doświadczyłam osobiście czegoś podobnego dla tego ten temat był dla mnie bardzo interesujący.
Książka o samotności, relacji matka-córka, relacja córki z rodzicami, relacja z przyjaciółką, pierwsze zakochanie, śmierć rodzica.
Samotność
"Po prostu nie mogę z nią porozmawiać tak...

Kawakami bez wstydu i tabu opisuje okres. Porusza temat obsesji piękna. Makiko chce sobie powiększyć piersi, przeszukuje wszystkie dostępne źródła na temat operacji. Zbiera pieniądze na zabieg, jest biedna i samotnie wychowuje córkę przez co trudniej zdobyć jej pieniądze. Ostatecznie przechodzi zabieg w zamian za to że operacja będzie nagrywana i fotografowana. Bardzo ciekawy jest również fragment w którym córka zastanawia się dlaczego jej matka chce sobie powiększyć piersi. Pokazuje jaki to ma wpływ na córkę. Po przeczytaniu tego fragmentu długo się zastanawiałam dlaczego kobiety w ogóle chcą sobie powiększyć piersi. Jeżeli pochodzi to tylko z jej wnętrza i osobistego pragnienia posiadania większych piersi wtedy jest okej. Ale mam wrażenie że wiele kobiet powiększa piersi bo chce czyjeś akceptacji, chce być postrzegana jako piękniejsza, chce zyskać aprobatę męża/partnera, ogólnie innych ludzi. Myślę że to bardzo smutne, jeśli ktoś robi sobie operację plastyczną tylko po to żeby kogoś zadowolić albo żeby upodobnić się to kogoś z Internetu.
Podobno kobiety, które poddały się operacji plastycznej, popełniają samobójstwo 3razy częściej od innych.
Książka jest bardzo feministyczna, widzimy cudowną i wspierającą relacje sióstr, relacja matka-córka.
Cytat z książki:
"Dlaczego mówi się "miesiączka"? Miesiączka pojawia się co 28dni, więc bliżej jej raczej do cyklu faz księżyca. Dlatego nazywano go kiedyś miesiącem. Skoro jednak to miesiąc (księżyc) zawdzięcza nazwę miesiączce, a nie a nie na odwrót, to skąd się wzięło słowo "miesiączka"?"
Wszyscy chcemy być szczęśliwi
"Nawet ci, którzy chcą umrzeć, dążą do szczęścia, tylko że widząją je w śmierci. Szczęście to ta ostateczna wartość, której nie da się analizować dalej. Stanowi motyw dla najdrobniejszych działań i największych przedsięwzięć.
Dlaczego ludzie piją alkohol?
Chyba uciekają od siebie. Dużo ludzi nie ma odwagi się zabić. Więc piją. uciekają od siebie kiedy tylko mogą. Czasami to nie jest alkohol. Są różne sposoby ucieczki."
Siostrzane wsparcie:
"Naprawdę bardzo dużo zawdzięczam Makiko-odezwałam się po znowu. Po śmierci mamy i babci to ona zajeła się wszystkim. I mną, i różnymi sprawami. Znalazła pracę. Razem zmywałyśmy talerze. Codziennie jadłyśmy to, co przynosiła z pracy w restauracji." W książce jest również wzruszająca scena w której Makiko pociesza Natsuko i bawią się w zbieranie winogron. Ograniczenie spowodowane biedą.
"Od najmłodszych lat byłam przyzwyczajona do tego, że różnych rzeczy nie wolno, więc nie wiem, dlaczego akurat ta sprawa zabolała mnie tak bardzo, że nie mogłam przestać płakać.
Midoriko dziecko Makiko, która ma problem z alkoholem.
"Obudziłam się dzisiaj w nocy, bo mama mówiła przez sen. Nasłuchiwałam się, myśląc, że powie coś śmiesznego, ale ona krzyknęła: Nalej mi piwa!. Zrobiło mi się tak przykro, że zaczęłam płakać i do rana nie mogłam zasnąć. Chciałam zniknąć. Tak strasznie mi jej żal."
Problemy dorastania:
"Dlaczego muszę dorastać? Dlaczego muszę się zmieniać? Nie chcę! Dlaczego musiałam się urodzić? Dlaczego wszyscy musieliśmy się urodzić? Gdybyśmy się nie urodzili, nie byłoby problemu. Niczego by nie było!
Opis wyglądu zwyczajnej kobiety:
"Pierwsze ukazały się moim oczom piersi. Nie były większe od piersi Makiko. Brązowe ziarniste sutki. Słabo zaokrąglone biodra, krótkie nogi, tłuszcz dookoła pępka, fałdki na bokach.
Niepłodność
"Ale czy już zawsze będę samotna? Nie.
Mogę być sama.
Ale czy naprawdę
Nigdy cię nie spotkam?
Nie spotkam i nie będę żałować?
Mojego dziecka
innego od wszystkich.
Nigdy cię nie spotkam?
I tak już ma zostać?
Szczęśliwa mama, wady i zalety macierzyństwa. Autorka nikogo nie ocenia, ani nie daje gotowej odpowiedzi na to czy lepiej być mamą czy lepiej nią być. Opisuje dwie strony medalu.
"- Dlaczego chcesz urodzić dziecko?
- Czy potrzebny jest powód?
- Chyba nie. Można czegoś pragnąć bez powodu.

Kawakami bez wstydu i tabu opisuje okres. Porusza temat obsesji piękna. Makiko chce sobie powiększyć piersi, przeszukuje wszystkie dostępne źródła na temat operacji. Zbiera pieniądze na zabieg, jest biedna i samotnie wychowuje córkę przez co trudniej zdobyć jej pieniądze. Ostatecznie przechodzi zabieg w zamian za to że operacja będzie nagrywana i fotografowana. Bardzo...

Polecam, to naprawdę niesamowita książka.
O miłości:
"Dwudziestego szóstego sierpnia Julia i ja mieliśmy rocznicę ślubu. Jesteśmy małżeństwem od 20lat. W sumie to nawet się cieszę, że nie mogłem wtedy świętować, i piszę to dzisiaj, kiedy wiem o miłości nieco więcej niż miesiąc temu. Ona jest inna, tyle wiem na pewno. Leżę zatem i czekam na Nią. Przychodzi i jest najważniejszą osobą na sali."
101 kilometr-rosyjskie okreslenie. 101kilometr to miejsce, w którym osiedlali się wszelkiej maści alkoholicy, złodzieje i inne podejrzane typy.
Nawiązania to różnych tekstów literatury: Zmartwychwstanie L.Tołstoja, Alicji po drugiej stronie lustra. czy Harry Potter J.K.Rowling
"To ważne, abyś w trudnej sytuacji nie czuł się samotny, ponieważ gdybym to ja była Voldemortem, bardzo bym chciała, żebyś czuł się samotny". Nasz własny Voldemort siedzący w swoim pałacu także tego pragnie.
Cytat filozofa Ricka Sancheza:
"Żyć to ryzykować wszystko; w przeciwnym razie jesteś tylko bezwładnym zbitkiem przypadkowo połączonych cząsteczek dryfujących tam, gdzie popchnie je wszechświat".
Nawalny jest torturowany przez funkcjonariuszy więzienia, rozpoczął strajk głodowy aby otrzymać pomoc medyczną.
Po strajku głodowym i otrzymaniu pomocy medycznej:
"Odkryłem w sobie zapasy silnej woli i zdołałem wszystko przetrwać bez większego trudu. Kiedy pytam siebie wprost, czy byłbym w stanie strajkować tak długo, żeby zagłodzić się na śmierć, znam już odp. Tak.
Dlaczego Nawalny wrócił?
"Mam swój kraj i swoje przekonania. Nie chcę oddawać ojczyzny ani jej zdradzić. Jeżeli twoje przekonania coś dla Ciebie znaczą, musisz być gotowy ich bronić i poświęcić się, gdy zajdzie taka konieczność.
"W więzieniu spędzę resztę życia i tutaj umrę. Nie będzie nikogo, z kim mógłbym się pożegnać. Nie zobaczę, jak moje dzieci kończą liceum i studia. ..(..)
Jeśli będziecie myśleć o tym poważnie, wasza okrutna wyobraźnia przebije się przez wasz strach tak szybko, że momentalnie znajdziecie się u celu zdefiniowanego jako "oczy pełne łez". Ważne, aby nie torturować się ze złością, nienawiścią i fantazjowaniem o zemście, lecz od razu przejść do fazy akceptacji. To może być trudne."
"Podczas gdy ja mam obok siebie stertę listów, niektórzy więźniowie nigdy nie dostali od nikogo listu ani paczki. Niektórzy z nich rozchorują się i umrą w więziennym szpitalu. Samotni. Poddałem się i zaakceptowałem to.
Rozmowa Nawalnego z żoną:
"-Nie chcę, żeby to zabrzmiało dramatycznie, ale myślę, że jest duże prawdopodobieństwo, że nigdy stąd nie wyjdę. Nawet jeśli wszystko zacznie się walić, załatwią mnie, gdy tylko się zorientują, że reżim zaczyna upadać. Otrują mnie.
- Wiem odpowiedziała, kiwając głową, a jej głos był spokojny i stanowczy. Też doszłam do takiego wniosku.
W tamtej chwili chciałem wziąć ją w ramiona i utulić najmocniej, jak potrafiłem. To było wspaniałe! Żadnych łez! To była jedna z tych chwil, w której czujesz, że znalazłeś odpowiednią osobę. A może to ona znalazła ciebie.
-A zatem tak właśnie się stanie. Zaakceptujemy to jako podstawowy scenariusz i dopasujemy do tego nasze życie. Jeśli sprawy potoczą się lepiej, to cudownie, jednak nie liczymy na to i nie róbmy sobie złudnych nadziei."

Polecam, to naprawdę niesamowita książka.
O miłości:
"Dwudziestego szóstego sierpnia Julia i ja mieliśmy rocznicę ślubu. Jesteśmy małżeństwem od 20lat. W sumie to nawet się cieszę, że nie mogłem wtedy świętować, i piszę to dzisiaj, kiedy wiem o miłości nieco więcej niż miesiąc temu. Ona jest inna, tyle wiem na pewno. Leżę zatem i czekam na Nią. Przychodzi i jest...

Polecam historia Bena i jego psa Sancho bardzo mnie wzruszyła, spokojna, pełna ciepła książka.

Polecam historia Bena i jego psa Sancho bardzo mnie wzruszyła, spokojna, pełna ciepła książka.

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki, z jednej strony dużą zaletą jest ukazanie traum historycznych Polaków z drugiej strony książka nie podaje rozwiązań jak sobie z nią poradzić. No niby jest że mówienie o tym co nas boli otwarcie, ale mogłoby być tego więcej. Mimo wszystko polecam przeczytanie tej książki.
Traumy historyczne miały ogromny wpływ na Polaków, po wojnie bardzo często dochodziło do kradzieży, było więcej przemocy, był brak poszanowania dla własności. Brak zaufania , upadek autorytetów, koszmary o wojnie, nawracające flashbacki. To wpłynęło również na to że Polacy są bardzo pracowici, samodzielni i charakteryzuje ich wysoka zaradność. Autor przytoczył także fragment opisujący straszną przemoc jaką kolonialiści stosowali wobec Indian.
"Zapewne wielu polskich czytelników odczuje bliskość doświadczeń z żyjącymi tysiące kilometrów stąd Indianami Lakota: przesiedlenia, usilne próby wynarodowienia, odbieranie rodzicom dzieci w celu adopcji, masakry ludności cywilnej.
Kilka fragmentów z książki:
Krajobraz po bitwie
"Młodzi ludzie nie potrafili poradzić sobie z poczuciem winy i odpowiedzialności za los swoich najbliższych, których utracili. Badający ich psychologowie mówią o utracie sensu życia i niezdolności do odczuwania radości. Baley nazwał to "kompleksem wojennym" - uznawał, ze doświadczenie wojny odcisnęło kolosalne piętno nieufnymi, nerwowymi, a jednocześnie łamiącymi wszelkie zasady."
Trauma może być dziedziczona:
"Dzieci pokolenia traumy noszą lęk swoich rodziców. Dowodów na to, że doświadczenia rodziców czy dziadków wpływają na funkcjonowanie dzieci i wnuków, jest dziś coraz więcej."
"Choć z jakiegoś powodu uważamy, że cierpienie uszlachetnia, to jednak w większości codziennych sytuacji ludzie żle potraktowani reagują z wzajemnością, starają się odpłacić pięknym na nadobne."
Czy jesteśmy gotowi na zmierzenie się z traumą?
"Rodziny katyńskie milczały, bo temat Katynia objęty był wielkim, społecznym i poltycznym tabu. Nakaz milczenia był tu koniecznością polityczną. Podobnie, choć może nie w tym nasileniu zagrożeni czuli się inni prześladowani przez reżim stalinowski.
W powojennej Polsce nie było zatem miejsca na uznanie i mówienie. Brakowało tego wszystkiego, co współczesna wiedza PTSD uznaje za podstawowe czynniki zdrowienia po traumie, czyli gotowości do konfrontacji ze swoimi przeżyciami, otwartego mówienia o nich, a z drugiej strony-uznania społecznego ze strony najbliższych, ze strony instytucji i państwa."

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki, z jednej strony dużą zaletą jest ukazanie traum historycznych Polaków z drugiej strony książka nie podaje rozwiązań jak sobie z nią poradzić. No niby jest że mówienie o tym co nas boli otwarcie, ale mogłoby być tego więcej. Mimo wszystko polecam przeczytanie tej książki.
Traumy historyczne miały ogromny wpływ na Polaków, po...

Wzruszająca książka o relacji matki i córki. Porusza bardzo ważne tematy m.in: śmierć, wpływ matki na córkę, miłość matka-córka, córka-matka, feminizm, ciało, melancholia, strata, aborcja, niezależność, samodzielność.
Ulubione cytaty:
"Musisz mieć jakąś pasję i przede wszystkim dużo się uczyć. Czego się nauczysz, tego nikt ci nie zabierze.
Niezależność
"Najważniejsze to nie być od nikogo zależną, pamiętaj. To najohydniejsze, co może spotkać kobietę."
Ciało;
"Matka nosiła jednoczęściowy strój, bo miała bliznę. Bliznę po córce. Podłużną, po cesarskim cięciu. Tymczasem moja blizna po matce-pępek- to nie był żaden pępek świata, choć tak się zachowywałam.
Dziecko jako rodzic
"Gdy trafiłam do Poradni Zdrowia Psychicznego po raz pierwszy, a miałam wtedy może 15lat, pani doktor powiedziała "W gruncie rzeczy mama jest twoim dzieckiem".
Stara
"Nigdy nie powiedziałam o niej "stara". Tylko że się stara. To mówiłam wiele razy. Tak bardzo się starała. Jak to matka. Tyle że bardziej."
"Czytałam, że im wcześniej matka umrze, tym gorzej dla dziecka. Im bardziej nieoczekiwanie, tym trudniej się z tym pogodzić."
"Według psychoanalitycznej interpretacji postać ojca znaczy tym więcej, im rzadziej pojawia się w odpowiadanej historii".

Wzruszająca książka o relacji matki i córki. Porusza bardzo ważne tematy m.in: śmierć, wpływ matki na córkę, miłość matka-córka, córka-matka, feminizm, ciało, melancholia, strata, aborcja, niezależność, samodzielność.
Ulubione cytaty:
"Musisz mieć jakąś pasję i przede wszystkim dużo się uczyć. Czego się nauczysz, tego nikt ci nie zabierze.
Niezależność
"Najważniejsze to...

Książka porusza wiele intersujących tematów m.in: relacje z rodzicami, dojrzewanie, przyjaźń, stres pourazowy, wojskowy weteran, odkrywanie swojej orientacji seksualnej.
PTSD
"Czasami myślę że ojciec ma wiele blizn. W sercu. W głowie Wszędzie. Nie jest łatwo być synem człowieka, który był na wojnie.
-Co mu się stało na wojnie?
-Nikt nie wie
-Dlaczego nie powie?
-Bo nie może.
Dante
-"Wstydziłem się, że wstydziłem się siebie."
Ari o Dante
"Był zabawny, skupiony i zacięty. To znaczy: mógłby być zacięty. I nie było w nim ani krztyny podłości. Nie rozumiałem, jak można zyć w tak podłym świecie i nic a nic jej nie przejąć."
Co zrobic zeby ludzie cię lubili?
"Żeby ludzie cię lubili, musisz sprawić, by uwierzyli, że jesteś zabawny i intresujący. A ja nie potrafiłem aż tak ściemniać."
Dante rozpłakał się po śmierci ptaka.
"Bez sensu bylo mu mowic, zeby nie plakal, bo on musiał płakać. Taki już był."
"I kochałem tez ojca - za ten ostrożny sposób, w jaki mówił. Przekonałem się już, że mój ojciec był ostrożnym człowiekiem. Być tak ostrożnym w doborze słów i kontakcie z ludzmi to rzadka i piękna rzecz."

Książka porusza wiele intersujących tematów m.in: relacje z rodzicami, dojrzewanie, przyjaźń, stres pourazowy, wojskowy weteran, odkrywanie swojej orientacji seksualnej.
PTSD
"Czasami myślę że ojciec ma wiele blizn. W sercu. W głowie Wszędzie. Nie jest łatwo być synem człowieka, który był na wojnie.
-Co mu się stało na wojnie?
-Nikt nie wie
-Dlaczego nie powie?
-Bo nie...

Dobrze się czytało, ale pierwsza część bardziej mi się podobała. Mimo wszystko warto przeczytać obie części.
Najbardziej podobał mi się cytat o ciąży:
"Trudno było nie zauważyć, że pani Quintana jest coraz bardziej w ciąży. No, może nie coraz bardziej. Ale wiecie, w ciąży. Co za dziwne słowo. Może powinno istnieć piękniejsze określenie na kobietę, która ma urodzić dziecko."
W końcu ktoś pomyślał tak samo jak ja. Niesamowite uczucie, myślałam że to tylko moje rozmyślania.
Dużym plusem jest to że książka porusza temat AIDS.
"Jeśli coś ignorujemy, to płacimy za to swoją cenę. Rządy uwielbiają ignorować to, co niewygodne. Nikt jednak nie zyskuje na udawaniu, że czegoś nie ma. Wszyscy na tym cierpimy. Pandemia AIDS wymaga pomocy naszych przywódców, zainwestowania w leki. Bycie przywódcą domaga się umiejętności współczucia. Niektórzy politycy się przejmują. Większość nie. A część z nich nawet się z tym nie kryje.

Dobrze się czytało, ale pierwsza część bardziej mi się podobała. Mimo wszystko warto przeczytać obie części.
Najbardziej podobał mi się cytat o ciąży:
"Trudno było nie zauważyć, że pani Quintana jest coraz bardziej w ciąży. No, może nie coraz bardziej. Ale wiecie, w ciąży. Co za dziwne słowo. Może powinno istnieć piękniejsze określenie na kobietę, która ma urodzić...

Mieko Kawakami to moja ulubiona japońska autorka.
Heaven to mocna, momentami bardzo brutalna książka. Jej głównym tematem jest przemoc uczniowska.
Chłopiec o przezwisku Maroko i dziewczynka o imieniu Kojima doświadczają szkolnego ciepienia, chłopiec ze stron kolegów, Kojima ze strony koleżanek. Chłopiec jest bity "tak żeby nie było śladów", oraz zmuszany do robienia tego czego zażąda Ninomiya np. zmuszanie do zjedzenia kredy.
Do Koimy dziewczyny zwracają się ze wstrętem, mówią że śmierdzi, i że robi im się niedobrze kiedy na nią patrzą, często wysyłają ją do szkolnego sklepiku żeby coś im kupiła, izolują ją od siebie i uważają za gorszą. Od czasu do czasu również ją kopią.
Książka w świetny sposób oddaje emocje ,których doświadcza osoba prześladowana w szkole, i opisuje w jaki sposób dokucza się dziewczynie a w jaki chłopakowi.
Główni bohaterowie nie mówią nikomu o swoim ciepieniu:
"Nigdy nie poruszaliśmy tematu naszego szkolnego cierpienia, jakby to było jakieś tabu."
Kojima inna w szkole i inna poza nią
"W listach Kojima jawiła mi się jako radosna, pełna życia dziewczyna, a w szkole przypominała swój własny cień. Za każdym razem, kiedy widziałem, co się dzieje na korytarzach, czułem w piersi ciężar. Ale nic z tego nie wynikało. Jedyne, co mogłem zrobić, to odwrócić głowę i udawać, że niczego nie widzę i nie słyszę. Kojima bierze do szkoły nożyczki i nacina nimi delikatnie różne przedmioty, na przedmioty są delikatnie pobcinane ale mimo to mogą dalej służyć swoim celom. Może to metafora życia Kojimy mimo ran ze strony koleżanek może dalej fumcjonować...
Bardzo podobał mi się motyw Nieba przedstawiony w książce.
Cytat warty uwagi:
"Jak myślisz dlaczego my... dlaczego oni nas tak traktują?
Wydaje mi się że oni wgl nie myślą. Naśladują jeden drugiego i to wszystko. Nie zastanawiają się ani dlaczego, ani po co. Jesteśmy dla nich tylko workiem treningowym. Wyładowują się na nas. (..)
Nie rozumieją co czujemy. Nigdy się nie zastanawiają, jaki sprawiają nam ból. Robią to, co wszyscy, to dla nich zabawa. Na początku strasznie cierpiałam. Naprawdę strasznie. Nic im nie zrobiłam. Chodzę brudna, żeby być blisko ojca, nie zapomnieć o nim. To znaki, które przypominają nasze wspólne życie. Tego nikt nie rozumie ale dla mnie jest bardzo ważne.
"W szkole zaczynam myśleć w ten sposób o innych. Że to im trzeba współczuć. Wprawdzie zrobili ze mnie ofiarę, ale sami są ofiarami czegoś straszniejszego."
"Rodzice uczniów, którzy są ofiarami przemocy w szkole najczęściej nie mają o tym pojęcia. Moja matka nie była wyjątkiem. Wyobrażałem sobie wiele razy, że wyznaję jej, co się ze mną dzieje w szkole, ale zaraz wycofałem się z tego pomysłu. Nie chciałem żeby wiedziała. A tym bardziej nie chciałem, żeby dowiedział się o tym ojciec."
"Bijąc nas, chcą się uwolnić od własnego strachu, ale że to się nie udaje, biją dalej. A my nie znikamy. Nie skarżymy się nauczycielom, nie mówimy rodzicom i cokolwiek by nam zrobili, znów przychodzimy do szkoły, więc oni boją się nas coraz bardziej. Gdybyśmy płakali, błagali ich na kolanach, żeby przestali, być może od razu daliby nam spokój. Ale my się nie poddajemy. Z własnej woli pozwalamy się bić. Nie wiedzą już, co z nami zrobić."
"Dlaczego robicie to w ukryciu? Tak żeby nikt się nie dowiedział? Bo macie poczucie winy. Dlatego bijecie mnie w taki sposób, żeby na moim ciele nie zostały ślady."
"Nawet gdybyśmy...nie wiem.. umarli, okrucieństwo nie zniknie z tego świata. Zawsze mocniejsi będą się znęcać nad słabszymi. Tego nie zmienimy. Oni są wszędzie."
"Musimy być słabi, to ma głęboki sens".
"Wszystko ma jakiś sens. Przezwyciężanie smutku i cierpienia - to ma największą wartość."

Mieko Kawakami to moja ulubiona japońska autorka.
Heaven to mocna, momentami bardzo brutalna książka. Jej głównym tematem jest przemoc uczniowska.
Chłopiec o przezwisku Maroko i dziewczynka o imieniu Kojima doświadczają szkolnego ciepienia, chłopiec ze stron kolegów, Kojima ze strony koleżanek. Chłopiec jest bity "tak żeby nie było śladów", oraz zmuszany do robienia tego...

Książka dla dziwnych ludzi w pozytywnym znaczeniu tego słowa, porusza temat samotności i wyobcowania. Jest też wątek Polski. Moje ulubione opowiadanie to "Przeklęty królik" i "ponowne spotkanie".
Ulubione cytaty:
"Dlaczego ludzie nie potrafią uwolnić się od swoich tragedii? I żywi, i zmarli.
-Pewnie trauma-odpowiedział.
Piosenka, którą śpiewała Marlena Dietrich
"gdybym miała sobie czegoś zażyczyć
Chciałabym być odrobinę szczęśliwsza
Gdybym była zbyt szczęśliwa
Zatęskniłabym za smutkiem"
Polak z opowiadania chce aby bohaterka z Korei go związywała.
-Czujesz się szczęśliwy kiedy jesteś związany?
-Nie-odpowiedział. Kiedy jestem wiązany czuje się bezpiecznie.
-Czuje się wtedy jakbym dostawał pozwolenie na to, aby żyć. Opowiadanie porusza temat stresu pourazowego, przymusowe roboty na rzecz Niemiec, odosobnienie, chęć skrzywdzenia samego siebie, przemoc domową wobec dziecka.
Pod słowami "powinnaś być wdzięczna za to, że cię wychowaliśmy" krył się wyrzut: "mogliśmy przecież cię zabić albo porzucić".
Bardzo ładny cytat:
"Dla niektórych z nas życie ogranicza się do tego jednego momentu z przeszłości, który utkwił nam w pamięci jako traumatyczne wspomnienie, ale jednocześnie dał nam klarowne przetrwanie tego kryzysu."

Książka dla dziwnych ludzi w pozytywnym znaczeniu tego słowa, porusza temat samotności i wyobcowania. Jest też wątek Polski. Moje ulubione opowiadanie to "Przeklęty królik" i "ponowne spotkanie".
Ulubione cytaty:
"Dlaczego ludzie nie potrafią uwolnić się od swoich tragedii? I żywi, i zmarli.
-Pewnie trauma-odpowiedział.
Piosenka, którą śpiewała Marlena Dietrich
"gdybym...

Mam bardzo mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony dobrze że autorka opisuje problemy z którymi mierzą się kobiety, ale drugiej to czy naprawdę jest aż tak źle i pesymistycznie? Ja wiem że kobiety nie mają łatwo w życiu i często borykają się z różnymi problemami, ale mimo wszystko życie kobiety przecież może być piekne/dobre mimo wszystko. Autorka opisuje depresję kobiet i depresje poporodowa,oraz wiele innych. To bardzo trudne tematy, i ogólnie cała książka jest ciężka.
Zabrakło mi tutaj nadzieji na lepsze jutro, i takiej myśli że ta depresja albo ta ciezka sytuacja, problem kiedys się skończą i będzie lepiej. Może to naiwne z mojej strony, ale mimo wszystko myślę że wiara w to że będzie dobrze jest bardzo ważna i może zdziałać cuda. Zabrakło mi również takiej dumy, takiego decenienia swojej kobiecej siły. Moim zdaniem powinniśmy bardziej na tym się skupić a nie tylko przedstawiac problemy, chociaż naświetlanie problemu również jest bardzo ważne. Zabrakło mi tez więcej wrażliwości w stylu pisania autorki, ona pisze tak bardzo rzeczowo.
Naprawdę powinno być w tej książce chociaz odrobinę więcej nadzieji. Nie tylko opisywanie problemów kobiet ale również wieksze docenienie ich i okazanie im jak najwięcej szacunku i podziwu szczególnie jesli niedawno zostały matkami, ale oczywiście nie tylko. Chodzi mi o to że nie lubię narracji że kobiety to jakieś cierpiętnice życia, tylko że są silne pomimo depresji lub jakich kolwiek innych problemów lub trudnych życiowych sytuacji.

Mam bardzo mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony dobrze że autorka opisuje problemy z którymi mierzą się kobiety, ale drugiej to czy naprawdę jest aż tak źle i pesymistycznie? Ja wiem że kobiety nie mają łatwo w życiu i często borykają się z różnymi problemami, ale mimo wszystko życie kobiety przecież może być piekne/dobre mimo wszystko. Autorka...