Licencja na dorosłość

Nie dzieje się w tej książce absolutnie nic. Można streścić ją w kilku zdaniach, mówiąc tylko zakończenia historii bohaterów. Opis z tyłu książki opowiada w sumie całą książkę. Autorka ewidentnie od śmierci Wojtka z II części nie miała pomysłu na wątek Kamili i traktowała go po macoszemu.

Nie dzieje się w tej książce absolutnie nic. Można streścić ją w kilku zdaniach, mówiąc tylko zakończenia historii bohaterów. Opis z tyłu książki opowiada w sumie całą książkę. Autorka ewidentnie od śmierci Wojtka z II części nie miała pomysłu na wątek Kamili i traktowała go po macoszemu.

Mam pytanie z kim kończy Kamila? Z Olkiem czy z Marcinem, z kimś innym czy całkiem sama? I czy Małgosia z Maćkiem do siebie wrócą? Bardzo chce spoiler

Mam pytanie z kim kończy Kamila? Z Olkiem czy z Marcinem, z kimś innym czy całkiem sama? I czy Małgosia z Maćkiem do siebie wrócą? Bardzo chce spoiler

Nie znalazłam w tej książce nic interesującego dla siebie.

Nie znalazłam w tej książce nic interesującego dla siebie.

Mam nadzieję, że będzie kolejna część bo to zakończenie to tak jakby nie było w ogóle zakończenia tylko historia urwana w połowie.

Mam nadzieję, że będzie kolejna część bo to zakończenie to tak jakby nie było w ogóle zakończenia tylko historia urwana w połowie.

Nie odmówiłam sobie przyjemności zapoznania się z dalszym ciągiem historii bohaterów "Klasy pani Czajki" i "LO-terii", chociaż nie miałam zbyt wysokich oczekiwań, bo po odświeżeniu sobie poprzednich części po latach mój stosunek do nich stał się bardzo krytyczny. Momentami fabuła była dosyć naciągana. Może za dużo true crime się naczytałam i nasłuchałam, bo wydaje mi się, że Bazyli na początku historii zapowiadał się raczej jako kandydat na uciążliwego stalkera, niż na idealnego męża. No i szczypta klasizmu w postaci historii z fabryki czekolady - to, że Aleks (czy biały Michał, nie pamiętam już w tej chwili) nie chciał skończyć tak, jak jego koledzy i koleżanki z fabryki, to jeszcze może trochę jestem w stanie zrozumieć (chociaż już samo traktowanie pracy fizycznej jako synonimu życiowej przegranej jest już dość klasistowskie, to samo zresztą widać w historii Kaśki),ale to, że Aleks, patrząc na ludzi w teatrze, był w stanie po ich twarzach rozpoznać, że nie są takimi samymi ludźmi, jak ci ludzie z fabryki, jest już dla mnie niepojęte... Zakończenie książki jest dosyć przewidywalne, ale podobało mi się, myślę, że każdy może w nim odnaleźć jakiś moment ze swojego życia. Przyjemna lektura, jeśli ktoś zna poprzednie części z dzieciństwa, ale nic więcej.

Nie odmówiłam sobie przyjemności zapoznania się z dalszym ciągiem historii bohaterów "Klasy pani Czajki" i "LO-terii", chociaż nie miałam zbyt wysokich oczekiwań, bo po odświeżeniu sobie poprzednich części po latach mój stosunek do nich stał się bardzo krytyczny. Momentami fabuła była dosyć naciągana. Może za dużo true crime się naczytałam i nasłuchałam, bo wydaje mi się,...

Książka dla nastolatków, pisana językiem młodzieży rozumianym przez dorosłych. Wszystko byłoby okej, gdyby nie to, że autorka zatrzymała się w 2010. Książka ciągnie się jak wata, przeczytałam tylko dlatego, żeby skończyć serię i mieć to z głowy.

Książka dla nastolatków, pisana językiem młodzieży rozumianym przez dorosłych. Wszystko byłoby okej, gdyby nie to, że autorka zatrzymała się w 2010. Książka ciągnie się jak wata, przeczytałam tylko dlatego, żeby skończyć serię i mieć to z głowy.

Bardzo zżyłam się przez wszystkie trzy części z tymi niedoskonałymi bohaterami, czekam na kolejną część ;) Poza tym audiobook w interpretacji Pana Zadury-mistrzostwo!

Bardzo zżyłam się przez wszystkie trzy części z tymi niedoskonałymi bohaterami, czekam na kolejną część ;) Poza tym audiobook w interpretacji Pana Zadury-mistrzostwo!

Ogólnie bardzo fajne zakończenie serii. W ogóle dobrze, że jakiekolwiek zakończenie powstało, biorąc pod uwagę jak zakończyła się "LO-teria", ale... czy tylko ja zauważyłam sporo nieścisłości? Głównie mieszanie imion. Na przykład ta sama osoba na jednej stronie ma na imię Mirek, a na następnej już Jasio - pamiętam, że to malutka postać była i tylko raz się pojawiła, ale właśnie przez tą pomyłkę zapamiętałam. Albo lokator Michała: raz jest Zygmunt, a chwile potem Bazyli. I jeszcze dopatrzyłam się takiego błędu w postaci małej Wioletki, bo raz została nazwana Weroniką. Może się czepiam, ale ja odebrałam to tak, jakby autorka napisała tą ostatnią część strasznie niechlujnie.
To co też mnie leciutko irytowało i lekko motało mi w głowie to chronologia, ale zdaje sobie sprawę, że nie łatwo jest przedstawić bieg wydarzeń z perspektywy kilku bohaterów, z których każdy robi co innego i do tego jest w innym mieście.
Czy Kamila przestała mnie irytować? Nie. Zdecydowanie jest to najmniej lubiana przeze mnie postać w całej serii. Za to moją ulubioną postacią jest Czarny Michał, a zaraz za nim Marcin z Maćkiem. Żeńskie postaci w całej serii mnie często irytowały ;)
Reasumując: całą serie polecam nastoletniej młodzieży, jak i starszym czytelnikom, a nawet rodzicom. Przedstawione na stronach tej serii wydarzenia są wzięte z życia. I to, niestety, każde: choroba rodzica, utrata rodzica, utrata dziecka, krzywda wyrządzona dziecku, rozstanie rodziców, przemoc domowa, pierwsze miłości, zawody miłosne, dylematy szkolne, problemy finansowe - to wszystko tu jest. A czasami warto oderwać się od fantastyki czy romansu i nawet najlepszy reportaż zastąpić powieścią, którą napisało życie.

Ogólnie bardzo fajne zakończenie serii. W ogóle dobrze, że jakiekolwiek zakończenie powstało, biorąc pod uwagę jak zakończyła się "LO-teria", ale... czy tylko ja zauważyłam sporo nieścisłości? Głównie mieszanie imion. Na przykład ta sama osoba na jednej stronie ma na imię Mirek, a na następnej już Jasio - pamiętam, że to malutka postać była i tylko raz się pojawiła, ale...

super ksiażka

super ksiażka

Sporo lepsza od LOterii, ale Klasy Pani Czajki nie przegoni.

Sporo lepsza od LOterii, ale Klasy Pani Czajki nie przegoni.