Coraz mniej światła

Najpierw uwaga do lektorki- wolno, wolno, szybko. Początkowo co chwilę sprawdzałam czy nie włączyło mi się 1,5x szybsze czytanie tekstu, gdyż nagle lektorka przyspieszała. Ale później znalazłam w tym analogię doczytanego tekstu, trochę jak z nastolatkami, które zastygają w jednym momencie, aby potem gwałtownie przyspieszać.

Nie zgadzam się z opiniami, że w książce jest za dużo postaci, które nic nie wnoszą do fabuły. Dla mnie pokazuje ona właśnie, że nawet najdrobniejsze kontakt z innymi wpływają na nas, historie nasze i innych są ze sobą splecione niciami, których czasami nawet nie rozumiemy.

Najpierw uwaga do lektorki- wolno, wolno, szybko. Początkowo co chwilę sprawdzałam czy nie włączyło mi się 1,5x szybsze czytanie tekstu, gdyż nagle lektorka przyspieszała. Ale później znalazłam w tym analogię doczytanego tekstu, trochę jak z nastolatkami, które zastygają w jednym momencie, aby potem gwałtownie przyspieszać.

Nie zgadzam się z opiniami, że w książce jest za...

Beznadziejność dnia codziennego, dążenie za lepszym jutrem, ale nie konicznie właściwą drogą. Główne bohaterki, chcą osiągnąć lepsze jutro, żyć lepiej niż ich potomkowie. Ale to nie takie proste, bardzo podobało mi się "Coraz mniej światła", pomimo opasłych 760 stron czyta się lekko jak wiosenny gruziński wiatr w Batumi. Polecam, warta przeczytania.

Beznadziejność dnia codziennego, dążenie za lepszym jutrem, ale nie konicznie właściwą drogą. Główne bohaterki, chcą osiągnąć lepsze jutro, żyć lepiej niż ich potomkowie. Ale to nie takie proste, bardzo podobało mi się "Coraz mniej światła", pomimo opasłych 760 stron czyta się lekko jak wiosenny gruziński wiatr w Batumi. Polecam, warta przeczytania.

ta książka powinna być o połowę krótsza i mieć o połowę mniej bohaterów, wtedy byłaby wciągającą opowieścią o wchodzeniu w dorosłość w cieniu najważniejszych wydarzeń historii Gruzji.
w obecnej formie jest niestety rozczarowująca, nieprzekonująca i do bólu pretensjonalna

ta książka powinna być o połowę krótsza i mieć o połowę mniej bohaterów, wtedy byłaby wciągającą opowieścią o wchodzeniu w dorosłość w cieniu najważniejszych wydarzeń historii Gruzji.
w obecnej formie jest niestety rozczarowująca, nieprzekonująca i do bólu pretensjonalna

Dobra, piękna i smutna opowieść. Nie uważam by była rozwleczona, czy mogłaby być krótsza, może tak, może niekoniecznie, ale krytykiem literackim nie jestem. (Jak ktoś nie lubi opisów tylko same dialogi to niech sobie poczyta Cobena). Żeby w pełni zanurzyć się w powieści i powiązać wszystkie wątki najlepiej czytać regularnie, bez większych przerw w lekturze. Mnie się podobała i polecam.

Dobra, piękna i smutna opowieść. Nie uważam by była rozwleczona, czy mogłaby być krótsza, może tak, może niekoniecznie, ale krytykiem literackim nie jestem. (Jak ktoś nie lubi opisów tylko same dialogi to niech sobie poczyta Cobena). Żeby w pełni zanurzyć się w powieści i powiązać wszystkie wątki najlepiej czytać regularnie, bez większych przerw w lekturze. Mnie się...

Przerwana w polowie. Bardzo slaba- przegadana.

Przerwana w polowie. Bardzo slaba- przegadana.

nie będę oceniać tej książki w skali, bo ogólnie podobała mi się i jest ładnie napisana, ale nie czułam przywiązania do bohaterów i czasami byłam już znużona. wydaje mi się, że to bardziej wina preferencji niż autorki

nie będę oceniać tej książki w skali, bo ogólnie podobała mi się i jest ładnie napisana, ale nie czułam przywiązania do bohaterów i czasami byłam już znużona. wydaje mi się, że to bardziej wina preferencji niż autorki

Ciekawa historia Gruzji. Sama książka trochę za bardzo rozwleczona inne z kolei wątkitylko zaznaczone, niedopracowa e. Początkowociężko było się rozeznac w mnogosci postaci.

Ciekawa historia Gruzji. Sama książka trochę za bardzo rozwleczona inne z kolei wątkitylko zaznaczone, niedopracowa e. Początkowociężko było się rozeznac w mnogosci postaci.

Coraz mniej światła” Nino Haratischwili to powieść, z którą niestety nie dałam rady dotrwać do końca. Po znakomitym „Ósmym życiu” liczyłam na równie intensywne emocje i literacką głębię. Tymczasem dostałam książkę rozwleczoną do granic możliwości, przytłoczoną nadmiarem opisów i pobocznych wątków. Autorka wprowadza ogromną liczbę postaci drugoplanowych, które niewiele wnoszą do głównej opowieści, a zamiast pogłębiać historię, skutecznie ją rozmywają.
Rys historyczny jest bez wątpienia mocną stroną tej powieści — tło wydarzeń zostało przedstawione solidnie i z rozmachem. Niestety całość tonie w długich, wielostronicowych opisach jednej sceny, emocji czy myśli, co zabija tempo i czytelnicze zaangażowanie. Momentami odnosi się wrażenie, że książka sama gubi swój punkt ciężkości.
To jeden z tych przypadków, gdzie mniej naprawdę znaczyłoby więcej. Gdyby skupić się na tym, co istotne, i odważnie okroić objętość, powstałaby bardzo dobra powieść. W obecnej formie to dla mnie lektura męcząca i zwyczajnie przegadana. Bez żalu żegnam się z autorką i szczerze nie rozumiem zachwytów nad tym blisko ośmiusetstronicowym tomiskiem.

Coraz mniej światła” Nino Haratischwili to powieść, z którą niestety nie dałam rady dotrwać do końca. Po znakomitym „Ósmym życiu” liczyłam na równie intensywne emocje i literacką głębię. Tymczasem dostałam książkę rozwleczoną do granic możliwości, przytłoczoną nadmiarem opisów i pobocznych wątków. Autorka wprowadza ogromną liczbę postaci drugoplanowych, które niewiele...

Moje drugie spotkanie z Nino Haratischwili i to bardzo udane spotkanie.
Doceniam przedstawienie tematu historii (oczywiście małego wycinka) Gruzji w sposób, który pomógł mi zrozumieć dzieje tego niezłomnego narodu a także jeszcze mocniej zachęcił do podróży.
Nie mogłem oprzeć się porównywaniu powieści do wybitnego dla mnie dzieła Eleny Ferrante “Genialna przyjaciółka”. Dominująca postać Diny i zagubienie w świecie Keto. Inne czasy ale takie samo cholernie trudne dorastanie, chora dominacja mężczyzn, ból, przemoc i chęć przetrwania. I znowu najsilniejsze okazują się kobiety.
Brawo Nino! Powieść warta polecenia, warta zagubienia się w uliczkach Tbilisi i choć ciągle z kartek wyziera ból, to nie gaśnie nadzieja, dopóki nie gaśnie światło, chociaż wydaje się, że jest go coraz mniej.

Moje drugie spotkanie z Nino Haratischwili i to bardzo udane spotkanie.
Doceniam przedstawienie tematu historii (oczywiście małego wycinka) Gruzji w sposób, który pomógł mi zrozumieć dzieje tego niezłomnego narodu a także jeszcze mocniej zachęcił do podróży.
Nie mogłem oprzeć się porównywaniu powieści do wybitnego dla mnie dzieła Eleny Ferrante “Genialna przyjaciółka”....

“...jak to możliwe, że człowiek z biegiem lat uodparnia się nie na cierpienie, lecz na miłość”?

Powieść utkana z czułości i bólu, z młodości, która chce wierzyć w nieskończoność świata, który z uporem ją z tej wiary odziera.

Haratischwili prowadzi nas do Gruzji stojącej na granicy epok — w chwili, gdy dawny porządek kruszeje, a nowy rodzi się w chaosie, przemocy i strachu. Tbilisi pulsuje życiem, ale to życie bywa brutalne, nieprzewidywalne, naznaczone brakiem bezpieczeństwa i poczuciem, że nic nie jest dane raz na zawsze. Na tym tle dorastają cztery dziewczyny: różne, niepokorne, marzące. Ich przyjaźń jest jak jasny punkt na mapie mroku — intensywna, bezwarunkowa, pełna śmiechu i wiary w to, że razem można wszystko. Z czasem jednak do ich świata zaczyna sączyć się cień. Niepostrzeżenie. Pod postacią przemocy, fałszywych autorytetów, źle pojętej tradycji, męskiej dominacji, która odbiera głos i wybór. Każda z bohaterek próbuje znaleźć własną drogę ucieczki — czasem odważnie, czasem desperacko, czasem zbyt późno. Patrzymy na to z rosnącym ściskiem w gardle, wiedząc, że nie wszystkie historie da się ocalić.

Powieść nie jest jedynie zapisem burzliwej historii kraju. To przede wszystkim opowieść o ludziach złapanych w tryby wydarzeń większych od nich samych. O dziewczynkach, które stają się kobietami i czują, że świat wokół nich ciemnieje, a mimo to wciąż próbują zawalczyć o światło — choćby najmniejsze. Narracja jest gęsta od emocji, pełna wspomnień, powrotów i niedopowiedzeń. Autorka pisze pięknie, ale bez zbędnej egzaltacji. Z ogromną empatią, uważnością na detale, które budują prawdę tej historii. Bohaterki są żywe, niejednoznaczne, bliskie — kibicowałam im, cierpiałam razem z nimi, czułam ich radości i straty jak własne.

Książka przejmująco smutna, a jednocześnie hipnotyzująca. Taka, którą chce się czytać bez końca i której zakończenia jednocześnie się pragnie i się go obawia. Zostaje w głowie, pod skórą, w ciszy po odłożeniu ostatniej strony. Bardzo polecam!

https://tatiaszaaleksiej.pl/coraz-mniej-swiatla/

“...jak to możliwe, że człowiek z biegiem lat uodparnia się nie na cierpienie, lecz na miłość”?

Powieść utkana z czułości i bólu, z młodości, która chce wierzyć w nieskończoność świata, który z uporem ją z tej wiary odziera.

Haratischwili prowadzi nas do Gruzji stojącej na granicy epok — w chwili, gdy dawny porządek kruszeje, a nowy rodzi się w chaosie, przemocy i...