Ślepe stado

Książka bardzo chaotyczna pod względem formy. Autor rozdziałami przedstawia historie, reklamy, wiadomości i ogólne przerywniki. Przez pierwsze 50 stron ciężko było się przyzwyczaić i dojść do sedna. Potem ta forma nabiera swego rodzaju uroku i bardzo ciężko się od lektury oderwać. To jedna z tych książek, które nie dają katharsis po przeczytaniu. Zostawiają człowieka nieco zmieszanego, bo w jakimś stopniu zmierzamy do świata, który jest w niej przedstawiony. Sceny często są bardzo drastyczne i dosłowne a zakończenie nie daje żadnego wyzwolenia. Ludzie w "Ślepym Stadzie" są skończeni i nie ma dla nich odkupienia.

Książka bardzo chaotyczna pod względem formy. Autor rozdziałami przedstawia historie, reklamy, wiadomości i ogólne przerywniki. Przez pierwsze 50 stron ciężko było się przyzwyczaić i dojść do sedna. Potem ta forma nabiera swego rodzaju uroku i bardzo ciężko się od lektury oderwać. To jedna z tych książek, które nie dają katharsis po przeczytaniu. Zostawiają człowieka nieco...

Kryzys ekologiczny i wizja upadku Ameryki, targanej wewnętrznymi konfliktami i chorobami wszystko przez dewastację środowiska którą spowodowały koncerny w imię większego zysku. Z jednej strony książka bardzo aktualna z drugiej ciężko to się czyta. Trochę w tym reportażu, w trochę opowieści, dużo bohaterów, których ciężko zapamiętać a tym bardziej lubić, strasznie nijacy. Do tego historia też nie porywa, wszystko ratuje klimat. Nie za bardzo podeszła, bardziej czytałem by skończyć niż z ciekawości:)

Kryzys ekologiczny i wizja upadku Ameryki, targanej wewnętrznymi konfliktami i chorobami wszystko przez dewastację środowiska którą spowodowały koncerny w imię większego zysku. Z jednej strony książka bardzo aktualna z drugiej ciężko to się czyta. Trochę w tym reportażu, w trochę opowieści, dużo bohaterów, których ciężko zapamiętać a tym bardziej lubić, strasznie nijacy. Do...

Sfragmentaryzowana narracja bardzo mi się podobała.
Wizja przyszłości przejumjąca.
Wyglądam przez okno ale jeszcze nie teraz.
Kiedy?

Sfragmentaryzowana narracja bardzo mi się podobała.
Wizja przyszłości przejumjąca.
Wyglądam przez okno ale jeszcze nie teraz.
Kiedy?

Poprzednią książkę Brunnera tj. “Wszyscy Na Zanzibarze” oceniłem bardzo wysoko. Była to unikatowa powieść, o oryginalnej narracji, dużej przenikliwości autora i mimo pozornego chaosu ułożona w zgrabną całość. “Ślepe Stado” oparte jest na dokładnie identycznych schematach narracyjnych z tą różnicą, że porusza nie wątek przeludnienia planety lecz wątek powolnego jej umierania z powodu toksycznego środowiska. Jest to kolejny manifest autora, tudzież ostrzeżenie przed potencjalnymi skutkami katastrofy klimatycznej wynikającej z ludzkich zaniedbań.

Wszystko brzmi świetnie, tyle że to co ładnie zadziałało w poprzedniej książce, tutaj wydawało mi się bardzo na wyrost. Śledzenie luźno rozproszonych wątków fabularnych jest trudne, bohaterowie zupełnie niecharakterystyczni. Całość przypomina czytanie urywków z czasopisma, przy czym po jakimś czasie orientujemy się jakbyśmy przegapili kilka wcześniejszych numerów. Czy da się w tym połapać - oczywiście, że się da. Czy jednak jest to satysfakcjonujące zbieranie puzzli do kupy - niekoniecznie.

Wystarczy przeczytać pierwsze kilkadziesiąt stron, by wiedzieć wszystko co autor chciał przekazać. Cała reszta książki to jest jedynie powielanie tego samego schematu i powtarzanie w kółko tych samych motywów. Książka na pewno ważna, klasyczna, zasługująca na uznanie, niemniej niezbyt przystępna i językowo w ogóle nie powalająca (dialogi są naprawdę mierne).

Przede mną już ostatnia książka autora wydana w Polsce. Póki co, z każdą kolejną jest nieco gorzej, ale i tak jestem ciekawe jak moja przygoda z Brunnerem się zakończy.

Poprzednią książkę Brunnera tj. “Wszyscy Na Zanzibarze” oceniłem bardzo wysoko. Była to unikatowa powieść, o oryginalnej narracji, dużej przenikliwości autora i mimo pozornego chaosu ułożona w zgrabną całość. “Ślepe Stado” oparte jest na dokładnie identycznych schematach narracyjnych z tą różnicą, że porusza nie wątek przeludnienia planety lecz wątek powolnego jej umierania...

Trochę za wiele wątków i postaci. Zakończenie trochę rozczarowuje, bo chciałoby się jakąś kropkę nad i, a tu brak tego właśnie. Niemniej ciekawa analiza zatrutego chemikaliami i chorującego na wszystkie możliwe choroby świata. Świata, który sami ludzie sobie zgotowali.

Trochę za wiele wątków i postaci. Zakończenie trochę rozczarowuje, bo chciałoby się jakąś kropkę nad i, a tu brak tego właśnie. Niemniej ciekawa analiza zatrutego chemikaliami i chorującego na wszystkie możliwe choroby świata. Świata, który sami ludzie sobie zgotowali.

Seria niewypałów trwa. Tym razem wziąłem losowa książkę z tych co miałem, nic nie wiedząc o treści ... I kolejny zawód.
To opis rozpadającego się świata, zniszczonego przez ludzkość, bez zasobów, z zepsutym powietrzem i glebą. Pomysł ciekawy (choć mało oryginalny - aczkolwiek w latach 70tych pewnie mniej wyeksponowany),chciałoby się go poznać. I przyjęta konwencja - wielu bohaterów i różnych miejsc akcji - mogłaby to umożliwić.
Ale niestety ciężko się to czyta. Mnóstwo postaci, jakiś chaos zupełny, brak powiązań między wydarzeniami. Ot taki luźny strumień pomysłów i miejsc, dialogi między ludźmi których nie znamy i których los nas nie obchodzi..
Dotrwałem do 15% i stwierdziłem że szkoda mi czasu.
Może dalej to się układa w spójną całość, ale ja już się tego nie dowiem.

Seria niewypałów trwa. Tym razem wziąłem losowa książkę z tych co miałem, nic nie wiedząc o treści ... I kolejny zawód.
To opis rozpadającego się świata, zniszczonego przez ludzkość, bez zasobów, z zepsutym powietrzem i glebą. Pomysł ciekawy (choć mało oryginalny - aczkolwiek w latach 70tych pewnie mniej wyeksponowany),chciałoby się go poznać. I przyjęta konwencja - wielu...

Temat ważny, klimat post-apo ale treść to flaki z olejem. Zakończenie banalne.

Temat ważny, klimat post-apo ale treść to flaki z olejem. Zakończenie banalne.

Książka z jednej strony trudna z uwagi na mnogość bohaterów, między którymi stale "przeskakujemy", z drugiej natomiast zaryzykowałbym stwierdzenie, że w dalszym ciągu bardzo aktualna. Zdecydowanie polecam

Książka z jednej strony trudna z uwagi na mnogość bohaterów, między którymi stale "przeskakujemy", z drugiej natomiast zaryzykowałbym stwierdzenie, że w dalszym ciągu bardzo aktualna. Zdecydowanie polecam

Trudno mi zdecydować, co myśleć o tej książce. Z dzisiejszej perspektywy trzeźwo myślącego patrioty mam mieszane uczucia. Ni to agitka proekologiczna, ni to anty-świrowa (wybaczcie ten neologizm, zabrakło mi lepszego słowa),ni to sam nie wiem co. Mnóstwo wątków, bohaterów trudno polubić, amerykańskość chwilami aż od tego bije. Język (choć to tłumaczenie) lekko nieprzystępny, wątków mnóstwo. Pod koniec chwilami pisane w tak małych akapitach, że strasznie irytuje. Nie jest to jednak jakaś tragedia, takie naciągane 6/10.

Trudno mi zdecydować, co myśleć o tej książce. Z dzisiejszej perspektywy trzeźwo myślącego patrioty mam mieszane uczucia. Ni to agitka proekologiczna, ni to anty-świrowa (wybaczcie ten neologizm, zabrakło mi lepszego słowa),ni to sam nie wiem co. Mnóstwo wątków, bohaterów trudno polubić, amerykańskość chwilami aż od tego bije. Język (choć to tłumaczenie) lekko...

Zbyt amerykocentryczna. Można odnieść wrażenie że kryzys ekologiczny dotknął tylko Amerykę Północną. Ma mocny minus poszatkowana narracja i dziwny zabieg z dzieleniem rozdziałów na podrozdziały (oddzielanie ich gwiazdkami: ***)
podczas gdy fabularnie są one bezpośrednią kontynuacją a ten podział tylko wybija z rytmu.

Niestety "Ślepe stado" jest boleśnie aktualne pod względem perspektyw na stan Ziemi za jakiś czas co jest o tyle znamienne że książka była pisana w 1972 roku. Duży plus dla Brunnera - przewidzenie ekoterroryzmu i tego jak ruch mający ratować środowisko zamienia się w ruch który może krzywdzić ludzi w imię wyższego dobra

Zbyt amerykocentryczna. Można odnieść wrażenie że kryzys ekologiczny dotknął tylko Amerykę Północną. Ma mocny minus poszatkowana narracja i dziwny zabieg z dzieleniem rozdziałów na podrozdziały (oddzielanie ich gwiazdkami: ***)
podczas gdy fabularnie są one bezpośrednią kontynuacją a ten podział tylko wybija z rytmu.

Niestety "Ślepe stado" jest boleśnie aktualne pod...