Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Pustynia Tatarów

Tłumaczenie: Alojzy Pałłasz
Seria: Biblioteka Klasyki
Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie
7,72 (135 ocen i 16 opinii) Zobacz oceny
10
15
9
29
8
34
7
33
6
14
5
6
4
2
3
2
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Il deserto dei Tartari
data wydania
ISBN
8373842632
liczba stron
170
słowa kluczowe
Tatarzy, Buzzati
kategoria
historyczna
język
polski
dodał
Gantu_mn

Bohater powieści, Giovanni Drogo, świadomie kieruje swym losem. Wiara w pojawienie się pewnego dnia nieprzeliczonych zastępów nieprzyjaciół u stóp twierdzy to potwierdzenie sensu własnego życia, słuszności wyboru. Upragnione nadejście Tatarów jest nie tylko projekcją pragnień i marzeń, ale rzeczywistością. Oznacza ono tę jedną wspaniałą chwilę, dla której warto było poświęcić trzydzieści...

Bohater powieści, Giovanni Drogo, świadomie kieruje swym losem. Wiara w pojawienie się pewnego dnia nieprzeliczonych zastępów nieprzyjaciół u stóp twierdzy to potwierdzenie sensu własnego życia, słuszności wyboru. Upragnione nadejście Tatarów jest nie tylko projekcją pragnień i marzeń, ale rzeczywistością. Oznacza ono tę jedną wspaniałą chwilę, dla której warto było poświęcić trzydzieści długich, wręcz monotonnych lat.

 

źródło opisu: www.gandalf.com.pl

źródło okładki: www.gandalf.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 332
czytający | 2016-05-07
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 06 maja 2016

Nadarzyła mi się wielka okazja żeby zerwać z codziennością a jednocześnie poczuć bezbarwną nudę powszedniości. Mogłem odczuć potężne fatum przyzwyczajenia i mieć nadzieję na wydarzenie się czegoś niesamowitego. Bezustannie czekałem na coś, co nada sens życiu a moją wyobraźnię rozpalała wiara w nadzwyczajne okoliczności dzięki którym spełnią się piękne sny. Tak przyglądałem się metaforze upływającego życia, którą Dino Buzzati podał mi jak zwierciadło, abym mógł się w niej przejrzeć i dostrzec elementy wspólne dla mnie i jego powieści. I dostrzegłem, że moje przeznaczenie jest identyczne z tym, które obowiązuje Giovanniego Drogo, bohatera książki ukazującej niszczycielską pracę upływu lat. Pewne sprawy są uniwersalne, zarówno dla postaci z książek jak i dla ludzi je czytających.

"Pustynia Tatarów" okazała się dla mnie krótkim przewodnikiem po wszechpotężnym bycie jakim jest życie. Nosicielem informacji o walce z panującą codziennością oraz autorytetem stworzonym do poznawania powolnej rzeki przemijania. Uświadomiła mi nieuchronny koniec pewnych etapów egzystencji, nawet pomimo tego, że oczekujemy aby te etapy trwały wiecznie. To dzięki tej powieści dostrzegłem, że pod wpływem niezmordowanego czasu również moja gwiazda kiedyś zgaśnie. Najsilniejszym doświadczeniem które mi przekazał Buzzati stał się upływ czasu i coraz bardziej słabnąca nadzieja na bliżej nieokreślone wydarzenia, które zaburzą prozę życia.

W "Pustyni Tatarów" próżno szukać sugerowanych zastępów wojsk, które wprowadzą bardzo dynamiczną akcję. Jedynie bezkresne pustkowia i górująca nad nimi forteca daje podstawę do myślenia, że wydarzenia w tej powieści mogą mieć coś wspólnego ze średniowiecznymi hordami Tatarów. Dino Buzzati maskując prawdziwe intencje pojęciami z zakresu wojskowości, przemyca do naszej świadomości prawdy życia, które z pewnością dotyczą każdego. Wciągając nas w tajemniczą podróż bez powrotu i podsuwając nam starożytne legendy, doprowadza do obaw o istnienie wielkiej samotności, którą spowity jest człowiek. Od pierwszej chwili gdy mój wzrok padł na starą twierdzę, myśli krążyły wokół absurdalnych hipotez. Okazało się jednak, że atmosfera "Pustyni Tatarów" to tylko surowe przeznaczenie nieodwracalnej ucieczki czasu.

Tak samo jak główny bohater Buzzatiego posiadam przeczucie, że muszę tu zostać. On w swojej warowni, która jest władczynią jego życia, a ja w nurcie prozy, którą reprezentuje twórca "Pustyni Tatarów". Nie ukrywam, że bardzo zainteresowało mnie pulsowanie czasu i wywoływane przez niego zmęczenie po przebytej drodze. Czuję, że oddech fortecy to coś więcej niż tylko opowieść o żołnierskich dylematach. Za tym kryje się jakaś odległa wartość, którą jako przyszły miłośnik włoskiego pisarza będę się starał zgłębić fascynując się innymi jego dziełami.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Kod Leonarda da Vinci

Recenzja sprzed lat, ale zdania nie zmieniałam. :) Po całym szumie medialnym wokół książki, spodziewałam się większych błysków i fajerwerków. Z całą...

zgłoś błąd zgłoś błąd