Dom ziemi i krwi. Część 1

Cudowna! Cudowna! Cudowna! W ostatnim czasie miałam zastój czytelniczy i Sarah J Mass znów przyszła mi na ratunek. Przez pierwsze 80 stron nie mogłam się wkręcić w historię, bo pojawiało się tutaj dużo nazw, imion i miejsc, więc momentami trudno było się połapać o co chodzi, ale od 5 rozdziału zaczęła się prawdziwa akcja. Motyw tajemniczych morderstw, zagadki na każdym kroku i współpraca pomiędzy upadłym aniołem i dziewczyną polfae, która nie znosi zarozumiałych samców alfa? Takkk to coś dla mnie. Dużo się dzieje i czytelnik jest ciekawy kto za tym wszystkim stoi. Już się nie mogę doczekać kontynuacji. Jedynym minusem są czasami długie rozdziały.

Cudowna! Cudowna! Cudowna! W ostatnim czasie miałam zastój czytelniczy i Sarah J Mass znów przyszła mi na ratunek. Przez pierwsze 80 stron nie mogłam się wkręcić w historię, bo pojawiało się tutaj dużo nazw, imion i miejsc, więc momentami trudno było się połapać o co chodzi, ale od 5 rozdziału zaczęła się prawdziwa akcja. Motyw tajemniczych morderstw, zagadki na każdym...

Ufff, poszło. Jakoś poszło. Przebrnęłam jakoś przez tą część. Na początku chce wciągnąć nas wir nowego świata, bohaterów, pojęć, hierarchii, systemów magicznych, systemów politycznych, relacji, ale niestety na chceniu się kończy. Czytelnik zostaje wrzucony w totalny (przepraszam za wyrażenie, ale inaczej się tego nie da nazwać) burdel - dosłowny i metaforyczny. Bohaterowie całkowicie niczym nie przekonują i nie wyróżniają się. Ma się wrażenie, że uczucia bohaterów są „plastikowe”. I właśnie Ci bohaterowie - można o nich pisać sporo, ale po co skoro wszystko i tak schodzi się do stwierdzenia, że są irytujący (aczkolwiek jest potencjał, niestety na razie niewykorzystany). W myślach błagam, aby autorka mnie pozytywnie zaskoczyła w II części. Tak - zamierzam czytać dalej, tylko dlatego, że to Sarah.

Ufff, poszło. Jakoś poszło. Przebrnęłam jakoś przez tą część. Na początku chce wciągnąć nas wir nowego świata, bohaterów, pojęć, hierarchii, systemów magicznych, systemów politycznych, relacji, ale niestety na chceniu się kończy. Czytelnik zostaje wrzucony w totalny (przepraszam za wyrażenie, ale inaczej się tego nie da nazwać) burdel - dosłowny i metaforyczny. Bohaterowie...

Jeśli myślicie, że w greckiej i rzymskiej mitologii jest ,,za dużo imion”, to nie czytaliście Domu Ziemi i Krwi.
Jak to opisać w skrócie? - Czytasz i nie wiesz co.
Ilość zbędnych informacji, którymi zasypuje nas autorka już od pierwszych stron jest wręcz komiczna. ZERO naturalnego wprowadzenia w świat, po prostu opis za opisem i szczegół za szczegółem. Nie wiemy o czym jest książka, ale wiemy już jaki kolor ma godło każdego Domu, kto gdzie rządzi i ile ma lat, jaki kolor oczu i włosów ma każda z postaci, jaka jest historia miasta i większości gatunków w nim żyjących.
To znaczy nic nie wiemy, bo na tym etapie wszystko brzmi jeszcze jak bełkot.
Matko, przez pierwsze strony nie mogłam się nawet połapać jak ma na imię głowa bohaterka, za to dostałam w twarz opisem wilka (tak Sarah, wiem, że wilki mają kły i pazury, a ich uszy są pokryte futrem, dziękuję) czy tego, jak po wpisaniu kodu do domofonu otwierają się drzwi, bo - gdybyście nie wiedzieli, jest w nich ,,specjalny mechanizm”.
Odkładam, nie kończę, nie wracam

Jeśli myślicie, że w greckiej i rzymskiej mitologii jest ,,za dużo imion”, to nie czytaliście Domu Ziemi i Krwi.
Jak to opisać w skrócie? - Czytasz i nie wiesz co.
Ilość zbędnych informacji, którymi zasypuje nas autorka już od pierwszych stron jest wręcz komiczna. ZERO naturalnego wprowadzenia w świat, po prostu opis za opisem i szczegół za szczegółem. Nie wiemy o czym...

Na wstępie zaznaczę, że nie jestem fanką urban fantasy. Zdecydowanie bliżej mi do klasycznego fantasy niż do współczesnych miast, telefonów i magicznych istot funkcjonujących obok technologii. Jednak skoro to książka Sarah J. Maas, postanowiłam dać jej szansę.

Początek był dla mnie dość chaotyczny. Bardzo dużo się dzieje, pojawia się mnóstwo imion, nowych ras, zależności i zasad rządzących światem. Momentami trudno było mi się połapać w tym natłoku informacji. To nie jest historia, która prowadzi czytelnika „za rękę” – trzeba się skupić i dać sobie czas na wejście w ten świat.

Z biegiem stron odbiór stał się jednak zdecydowanie bardziej pozytywny. Jak w każdej książce autorki, świat jest rozbudowany, wielowarstwowy i dopracowany w detalach, ale jednocześnie bardzo przyjemny w odbiorze. Widać ogrom pracy włożonej w konstrukcję uniwersum – polityka, hierarchie, magia, zależności między postaciami – wszystko ma swoje miejsce.

Główna bohaterka jest dość tajemnicza, co momentami działało na plus, a momentami mnie irytowało. Bywa impulsywna, nie zawsze racjonalna, czasem wręcz denerwująca, ale jednocześnie autentyczna. Nie jest papierowa ani idealna, co sprawia, że wzbudza emocje – a to zawsze dobry znak.

Na pewno jest tu dużo nowości – zarówno w konstrukcji świata, jak i w samej dynamice fabuły. Pojawia się wiele postaci, wątków i zależności, ale z czasem zaczynają one tworzyć spójną całość. Jeśli ktoś czytał wcześniejsze serie autorki, jak Szklany Tron czy Dwór Cierni i Róż, z pewnością wychwyci różne easter eggi i subtelne nawiązania, które dodatkowo podnoszą satysfakcję z lektury.

Podsumowując – mimo trudniejszego początku i mojego dystansu do urban fantasy, książkę oceniam pozytywnie. To rozbudowana, emocjonalna historia, która wymaga cierpliwości, ale odwdzięcza się klimatem i intensywnością wydarzeń. Dla fanów twórczości Sarah J. Maas – pozycja obowiązkowa.

Na wstępie zaznaczę, że nie jestem fanką urban fantasy. Zdecydowanie bliżej mi do klasycznego fantasy niż do współczesnych miast, telefonów i magicznych istot funkcjonujących obok technologii. Jednak skoro to książka Sarah J. Maas, postanowiłam dać jej szansę.

Początek był dla mnie dość chaotyczny. Bardzo dużo się dzieje, pojawia się mnóstwo imion, nowych ras, zależności i...

Mam mieszane uczucia. Książki tej autorki nie są napisane na jednym poziomie (dobrym/złym),a raczej przypominają rollercoaster. Jak bohaterowie są ciekawi to fabuła leży, jak fabuła nabiera trochę sensu to bohaterowie stają się nie do zniesienia.
Początek mnie wciągnął, świat Księżycowego Miasta zainteresował. Morderstwo na początku historii było dobry punktem zaczepienia. Dynamika relacji Hunt-Bryce ma fajne tempo. Niestety im dalej w las tym więcej głupotek, "normalnych" bohaterów o boskich możliwościach, naginaniu wszelkiej możliwej logiki pod dyktando autorki. Cała akcja końcowa tak pompatyczna i rozdmuchana, że czekałam ze znudzeniem na finał. Zamiast budowania świata tak by czytelnik czuł się częścią tej opowieści, wszystko mamy opowiedziane do bólu dobitnie. Rozwleczone sceny, kręcenie się wokół tego samego byle dobić do 800-900 stron.
Szkoda.

Mam mieszane uczucia. Książki tej autorki nie są napisane na jednym poziomie (dobrym/złym),a raczej przypominają rollercoaster. Jak bohaterowie są ciekawi to fabuła leży, jak fabuła nabiera trochę sensu to bohaterowie stają się nie do zniesienia.
Początek mnie wciągnął, świat Księżycowego Miasta zainteresował. Morderstwo na początku historii było dobry punktem...

Jak na inne książki Sarah to niestety słabiutkie. Wiemy, ze potrafi lepiej. Co do samej fabuły i książki nie wiem co napisać. Takie se.

Jak na inne książki Sarah to niestety słabiutkie. Wiemy, ze potrafi lepiej. Co do samej fabuły i książki nie wiem co napisać. Takie se.

Ach. Księżycowe miasto.. Po szklanym tronie i dworach, spodziewałam sie czegoś naprawdę mocnego. No tu niestety się rozczarowałam, choć widziałam, że wielu ludzi uważa tę serię za najlepszą. Czy ta książka jest zła? No nie. Czy mi się nie podobała? No też nie. Uważam, że jest dobra i fabuła mnie zainteresowała. Ja mam z nią zupełnie inny problem. A mianowicie taki, że ta seria jest osadzona w czasach nowoczesnych. Bohaterowie posiadają telefony, telewizory, samochody, bawią się w nowoczesnych klubach, prowadzą biznesy i generalnie życie się toczy jak w wielu naszych ogromnych miastach. I przez to, ja nie czuję tego klimatu. Brakuje mi tego klimatu, który miałam w dworach i szklanym tronie. Są magiczne istoty, wiele różnych ras żyjących ze sobą, ale to już nie to samo.
Oczywiście serię księżycowego miasta zamierzam skończyć całą, bo teraz to już muszę poznać tajemnicę śmierci tych wszystkich istot i dowiedzieć się jak to wszystko się skończy. A myślę, że autorka jeszcze dorzuci do pieca i może zrobić się gorąco. Być może zmienię swoją opinię o tej serii, kiedy już ją skończę. Zobaczymy

Ach. Księżycowe miasto.. Po szklanym tronie i dworach, spodziewałam sie czegoś naprawdę mocnego. No tu niestety się rozczarowałam, choć widziałam, że wielu ludzi uważa tę serię za najlepszą. Czy ta książka jest zła? No nie. Czy mi się nie podobała? No też nie. Uważam, że jest dobra i fabuła mnie zainteresowała. Ja mam z nią zupełnie inny problem. A mianowicie taki, że ta...

Dałam tej książce dwie szanse. Na początku strasznie mnie nudziła i odłożyłam ją na bok. Wróciłam do niej dopiero po roku — i Boże, jak bardzo się cieszę, że to zrobiłam. Wciągnęła mnie całkowicie. Dosłownie nie chciałam się od niej odrywać. To było klasyczne „jeszcze jeden rozdział”, po czym orientowałam się, że jest druga w nocy…

To zupełnie coś innego niż seria Dwory, którą kocham całym sercem — i właśnie to bardzo mnie kupiło. Ogromnym plusem jest współczesny klimat: są telefony, samochody, broń, a wszystko to genialnie połączone z magią. Świat jest ogromny i na początku panuje lekki chaos — ciężko połapać się, kto jest kim, w jakiej hierarchii, rasie czy politycznych układach. Ale z czasem akcja nabiera tempa i wtedy książka po prostu połyka czytelnika.

Postacie są świetnie napisane — każda ma swoją historię, charakter i emocje. Bardzo podoba mi się różnorodność ras oraz to, że bohaterowie nie są jednowymiarowi. Na duży plus zasługuje też lekki wątek kryminalny oraz fakt, że główni bohaterowie nie rzucają się na siebie od pierwszych stron — ba, nawet o sobie nie myślą.

Z niecierpliwością czekam, aż sięgnę po kolejną część!

Dałam tej książce dwie szanse. Na początku strasznie mnie nudziła i odłożyłam ją na bok. Wróciłam do niej dopiero po roku — i Boże, jak bardzo się cieszę, że to zrobiłam. Wciągnęła mnie całkowicie. Dosłownie nie chciałam się od niej odrywać. To było klasyczne „jeszcze jeden rozdział”, po czym orientowałam się, że jest druga w nocy…

To zupełnie coś innego niż seria Dwory,...

Skusiłam się na ten cykl ze względu na to jak bardzo dobrze bawiłam się czytając pozostałe serie autorki. Niestety, bardzo się zawiodłam. Pomijam już całą konstrukcję świata przedstawionego, bo jest szalenie rozbudowana, ale tylko kilka zagadnień zostało w miarę wyjaśnione. Najgorszy jest dla mnie aspekt głównej bohaterki - Bryce - której nie jestem w stanie polubić, chociaż naprawdę się staram. Wieczne opisy jej idealnego ciała i skąpych fatałaszków są po prostu nudne i niepotrzebne. Książka spokojnie mogłaby być krótsza o dobre kilkadziesiąt stron, gdyby usunąć z niej te głupoty. Dodatkowo słowo „rżnięcie” pada w tej powieści zdecydowanie zbyt często. „Kosmate” myśli Hunta - jak to określiła sama autorka - w momencie omawiania morderstwa Daniki też delikatnie mówiąc nie są na miejscu. Aż się boję co będzie dalej… Szkoda, bo historia miała potencjał.

Skusiłam się na ten cykl ze względu na to jak bardzo dobrze bawiłam się czytając pozostałe serie autorki. Niestety, bardzo się zawiodłam. Pomijam już całą konstrukcję świata przedstawionego, bo jest szalenie rozbudowana, ale tylko kilka zagadnień zostało w miarę wyjaśnione. Najgorszy jest dla mnie aspekt głównej bohaterki - Bryce - której nie jestem w stanie polubić,...

Kolejna książka przeczytana w ramach #fantastycznylistopad! Tym razem było to murder mystery osadzone w magicznym świecie. Brzmi ciekawie, prawda?

Wydawnictwo Uroboros podzieliło ten obszerny tom na dwie odrębne książki, co – jak sądzę – miało ułatwić czytanie.

Mimo że z początku trudno mi było polubić główną bohaterkę, Bryce Quinlan, z biegiem czasu coraz bardziej ją rozumiałam i zaczęła zyskiwać moją sympatię.

Książka porusza wiele trudnych zagadnień, takich jak nierówności społeczne, wykluczenie czy niewolnictwo, co czyni ją wartościową lekturą wykraczającą poza samą fantastykę.

Autorka mistrzowsko buduje napięcie, a świat pełen aniołów, demonów i fae pod powierzchnią naszej codzienności to świetnie zrealizowany pomysł. Choć zwykle Urban Fantasy nie jest moim ulubionym gatunkiem, w tym wydaniu Sarah J. Maas naprawdę mnie przekonała.

Książka stanowi solidne i obszerne wprowadzenie do uniwersum. Całość bardzo mi się podobała i jestem ciekawa kolejnych części.

Kolejna książka przeczytana w ramach #fantastycznylistopad! Tym razem było to murder mystery osadzone w magicznym świecie. Brzmi ciekawie, prawda?

Wydawnictwo Uroboros podzieliło ten obszerny tom na dwie odrębne książki, co – jak sądzę – miało ułatwić czytanie.

Mimo że z początku trudno mi było polubić główną bohaterkę, Bryce Quinlan, z biegiem czasu coraz bardziej ją...