To nie deszcz, to ludzie

Wydawnictwo: Agora SA
8,48 (33 ocen i 14 opinii) Zobacz oceny
10
8
9
5
8
15
7
5
6
0
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788326828379
liczba stron
456
język
polski
dodała
Leena

MIŁOŚĆ I PAMIĘĆ OCALONE Z HOLOCAUSTU. Zawsze patrzy przed siebie: „Przeszłość żyje obok mnie, ale ja nie żyję przeszłością”. Jeśli kocha, to całą sobą: „Ja nie wierzyłam, gdy mówili, że Boga trzeba kochać więcej niż wszystkich. Myślałam zawsze: ja moją mamę kocham więcej niż Boga, więcej niż wszystko”. Miała trzynaście lat, gdy straciła ukochaną matkę na Majdanku, gdzie zostały wywiezione z...

MIŁOŚĆ I PAMIĘĆ OCALONE Z HOLOCAUSTU.

Zawsze patrzy przed siebie: „Przeszłość żyje obok mnie, ale ja nie żyję przeszłością”. Jeśli kocha, to całą sobą: „Ja nie wierzyłam, gdy mówili, że Boga trzeba kochać więcej niż wszystkich. Myślałam zawsze: ja moją mamę kocham więcej niż Boga, więcej niż wszystko”. Miała trzynaście lat, gdy straciła ukochaną matkę na Majdanku, gdzie zostały wywiezione z warszawskiego getta. Była też więźniarką Auschwitz-Birkenau, Ravensbrück oraz Neustadt-Glewe. Przywraca pamięć o tych, których nie pamiętałby już nikt. Odważnie mówi o sprawach, o których zazwyczaj się milczy. Jeden z najmocniejszych od lat głosów z głębi Shoah, niezwykle poruszające świadectwo siły życia, kobiecości i pamięci. W głębokiej i osobistej rozmowie z Moniką Tutak-Goll Halina Birenbaum wspomina swoje dzieciństwo w Warszawie, dojrzewanie w getcie, zamordowanie rodziców, pierwszą miłość w Auschwitz, a także odzyskaną wolność, drogę do Izraela oraz budowanie na nowo państwa i rodziny.

Ta przejmująca herstoria – książka pisana z perspektywy kobiecej – to opowieść o sprzecznościach i podobieństwach: o Polsce i Izraelu, o łączeniu macierzyństwa z pisaniem, o wpływie Zagłady na relacje z innymi, o zazdrości i miłości, o lęku przed stratą, o wyzwoleniu z poczucia winy wobec dzieci. A nade wszystko to manifest chęci życia i pojednania – nie tylko między krajami, ale także między ludźmi i rodzinami.

Halina Birenbaum (ur. 15 września 1929 r. w Warszawie) – polsko-izraelska pisarka, poetka, tłumaczka. W czasie wojny w getcie warszawskim, a następnie więziona w obozach na Majdanku, Auschwitz-Birkenau, Ravensbrück oraz Neustadt-Glewe. Od 1947 roku mieszka w Izraelu. Autorka książek: Nadzieja umiera ostatnia (1967), Powrót do ziemi praojców (1991), Każdy odzyskany dzień (1998), Wołanie o pamięć (1999), Echa dalekie i bliskie. Spotkania z młodzieżą (2001), Życie każdemu drogie (2005), Ludzie wciąż pytają (2014) i tomów poezji: Nawet gdy się śmieję (1990), Nie o kwiatach (1993), Jak można w słowach (1995) i tomu wierszy zebranych Moje życie zaczęło się od końca (2010).W 1999 r. odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2001 r. Polska Rada Chrześcijan i Żydów przyznała Halinie Birenbaum tytuł Człowieka Pojednania, w 2018 r. została Honorową Obywatelką miasta stołecznego Warszawy i Superbohaterką „Wysokich Obcasów”.

Monika Tutak-Goll - reporterka, redaktorka i wicenaczelna „Wysokich Obcasów”. Absolwentka Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych na Uniwersytecie Warszawskim, gender studies w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Szkoły Reportażu w Instytucie Reportażu. Od lat zajmuje się tematyką praw kobiet w Polsce.

 

źródło opisu: https://kulturalnysklep.pl/

źródło okładki: https://kulturalnysklep.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (14)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 112
Ewelina Lao | 2019-07-18
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 15 czerwca 2019

„To nie deszcz, to ludzie”, czyli rozmowa Moniki Tutak - Goll z polsko - izraelską pisarką, Haliną Birenbaum, która jako 13- letnia dziewczynka została wywieziona wraz z rodziną z warszawskiego getta na Majdanek. Przeżyła Holocaust i cztery obozy koncentracyjne dzięki niezwykłej sile, chęci życia i miłości do innych ludzi. Są tutaj nie tylko wspomnienia z pobytu w obozach, ale także opowieść o nowym życiu na wolności, zmaganiu się z trudną przeszłością, budowaniu własnej rodziny, macierzyństwie i braku zrozumienia ze strony najbliższych. Wspomnienia przeplatane są fotografiami rodzinnymi i wierszami, które szczególnie mnie poruszyły i szczerze zasmuciły. Ta książka to świadectwo kobiety, która cały czas czuje się nie na miejscu. „W Izraelu - za polska, w Polsce - za żydowska. Dla religijnych - ateistka. Wśród ofiar - za kolorowa”. Głosi, że nienawiść narodzić się może wszędzie. Jeżeli w Polsce biją imigrantów - to jest nienawiść. Jeżeli w Izraelu znęcają się nad Arabami - to jest...

książek: 227
amierzej | 2019-07-16
Na półkach: Przeczytane

Wyjątkowa książka wyjątkowej Osoby. Mówi o losach ludzkich w czasie straszliwym, ale mówi też o człowieku w warunkach ekstremalnego zła. Autorka wzbudza podziw, bo czy po stracie całej rodziny, latach w obozach koncentracyjnych, nocy w komorze gazowej bylibyśmy w stanie nie tylko zachować zmysły, ale ustrzec się od nienawiści i zachować zdrowy osąd rzeczy?

książek: 2006
Monka | 2019-07-07
Przeczytana: 07 lipca 2019

„Powiedz droga mamo, co to znaczy słowo Żyd?
Czy to jakaś hańba, jakiś wstyd?[…]
Żyd, kochane dziecko, to cierpienie,
Żyd, kochane dziecko, to zły los,
Żyd, kochane dziecko, to zmartwienie,
Żyd musi przetrzymać każdy cios.
Żyd, kochane dziecko, to otucha,
Żyd to wiara w przyszłość, w lepsze dni,
Żyd nie traci nigdy w życiu ducha,
Śmieje się, choć serce nieraz drży.[…]
…Żyd to, czekaj, wiem już, co ci powiem,
Żyd to wielkie słowo, wierzaj mi,
Żyd, to jest jedyny bodaj człowiek,
Który zna prawdziwe gorzkie łzy.”

W wielu już książkach pochylono się nad tym cierpieniem. Za każdym razem czytając je chcemy zrozumieć i dowiedzieć się więcej. Jednak tego, co wydarzyło się w latach II wojny światowej zrozumieć tak do końca się nie da... Mimo wszystko moim zdaniem powinniśmy czytać świadectwa osób, które chcą nam coś jeszcze przekazać... tak "aby bakcyl dżumy" znowu nie zawładnął światem. "To nie deszcz, to ludzie" to mocna, szczera, poruszająca, wstrząsająca i niezwykle wzruszająca...

książek: 67
Pisacja | 2019-07-07
Na półkach: Przeczytane

Każde życie to podobno materiał na jedną książkę. To, co przeżyła Halina Birenbaum to materiał na całą bibliotekę. Brak mi słów, mam wrażenie, że wszystko, co napiszę o tym wywiadzie, będzie brzmiało patetycznie i banalnie. Ale to naprawdę opowieść, po którą trzeba sięgnąć. Dlaczego? Po prostu – żeby pamiętać, przede wszystkim o tym, że historia bardzo lubi się powtarzać. Tak szybko zapominają o tym ludzie, całe pokolenia, narody. Jak mówi bohaterka rozmowy: „To jest właśnie tragedia Holocaustu. Że się przestaje pamiętać”.
Tylko pamięć ma moc ocalania, pokazuje Halina Birenbaum i w rozmowie z Moniką Tutak - Goll opowiada o swoim dzieciństwie w przedwojennej Warszawie, dojrzewaniu w getcie, utracie ojca, ukochanej matki, przyjaciół i najbliższych. O wszechobecnej śmierci, strachu, o życiu z godziny na godzinę, z dnia na dzień, o nadziei i pragnieniu przetrwania bez względu na okoliczności. O świecie odwróconych wartości, o obozie na Majdanku, gdzie trafiła jako trzynastolatka i...

książek: 1151
Maja | 2019-07-05
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 05 lipca 2019

Halina Birenbaum miała 13 lat, gdy straciła ukochaną matkę. Z warszawskiego getta trafiła do Auschwitz. Była też więźniarką Ravensbrück oraz Neustadt-Glewe. W rozmowie z Moniką Tutak-Goll opowiada o dzieciństwie, życiu w getcie i o tym, co działo się z nią podczas II wojny światowej oraz po niej.

Za każdym razem, zanim sięgnę po książkę o II wojnie światowej i holokauście, myślę sobie, że wiem już wszystko i nic nie jest w stanie mnie zaskoczyć. Nic bardziej mylnego. Każda kolejna publikacja uczy mnie czegoś innego o tym, co działo się w obozach koncentracyjnych.

Halina Birenbaum opowiada swojej rozmówczyni o swoim życiu. Kiedy mówi o Auschwitz, podkreśla, że za mało mówi się o tych, którzy pomagali. A trzeba mówić nie tylko o tym, że ktoś komuś ukradł chleb, ale przede wszystkim o tym, że ktoś tego nie zrobił, choć mógł. Wspomina o sytuacjach, w których szła na pewną niemal śmierć. Co się stało, że została przy życiu? O tym musicie przekonać się sami.

Ta publikacja pokazuje mi,...

książek: 740
Monika | 2019-06-26
Przeczytana: 26 czerwca 2019

Pochłonęłam ten wywiad.

Nie interesuję się w jakiś szczególny sposób literaturą dotyczącą Holokaustu. Ale ta książka jest wyjątkowa, jak wyjątkowa jest jej bohaterka. Naprawdę mam zawsze ogromny problem, żeby pisać o tego typu wspomnieniach, rozmowach...moja sytuacja życiowa jest tak nieprzystająca do życia Pani Haliny Birenbaum. Co ja wiem?

Więc i tu napiszę tylko kilka słów, tak od siebie.

Po pierwsze, warszawska część historii Pani Haliny, to moje obecne warszawskie okolice. I to było dla mnie wstrząsające. Mieszkam przecież na cmentarzu. Cmentarzu po getcie...

Po drugie, dwie myśli towarzyszyły mi podczas lektury. Ponieważ ktoś już przede mną ubrał moje myśli w słowa, to posłużę się cytatami.

"Oca­la­łeś, bo by­łeś pierw­szy.
Oca­la­łeś, bo by­łeś ostat­ni.
Bo sam. Bo lu­dzie. Bo w lewo. Bo w pra­wo.
Bo pa­dał deszcz. Bo pa­dał cień.
Bo pa­no­wa­ła sło­necz­na po­go­da." (Wisława Szymborska "Wszelki wypadek")

"Ludzie ludziom zgotowali ten los" (Zofia...

książek: 68
gabriela_s_ | 2019-06-24
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 23 czerwca 2019

„Cztery moje najtrudniejsze podróże związane są z pociągami: wywózka z Warszawy na Majdanek, potem do Auschwitz; w 1945 roku, po marszu śmierci, wagonami ciągnęli nas do Ravensbrück, a później pociągiem do obozu Neustadt-Glewe. Całe życie o tym opowiadam. I jeżdżę do młodzieży, czasami też pociągami, ale już wolna, już mogę wejść tam sama …”.

Dziś przychodzę do Was z wyjątkową książką, która tak naprawdę nie powinna podlegać ocenie, bowiem jak dokonać oceny zapisu wspomnień z tak trudnego okresu jak pobyt w obozie koncentracyjnym czy gettcie. „To nie deszcz, to ludzie” to niezwykle poruszający i przejmujący obraz życia Haliny Birenbaum, która w rozmowie z Moniką Tutak-Goll wspomina swoje dzieciństwo w Warszawie, dojrzewanie w gettcie, utratę najbliższych, codzienność w Auschwitz, a także życie po odzyskanej wolności.

Książka niezwykle wartościowa, która na długo pozostaje w pamięci czytelnika. Opowieść o wpływie wojny na ludzkie życie, niesamowitej woli walki o przetrwanie, sile...

książek: 76
imarba | 2019-06-17
Na półkach: Przeczytane

Bardzo trudny i piękny w swoim tragizmie wywiad, rozmowa o holokauście, ale zupełnie inna niż te, które czytałam dotychczas. To raczej opowieść o człowieku w całej tej nienormalnej normalności, która stała się udziałem ludzi, Żydów, społeczeństwa.

I o tym w jaki sposób to co nienormalne powoli rozgaszcza się i zastępuje wszystko inne, trwoga, śmierć, obóz… wszystkie te potworności…

Halina Birenbaum opisuje je z pozycji człowieka sprzed wydarzeń, czyli niedoświadczonej, naiwnej, szczęśliwej dwunastolatki ze spolonizowanej żydowskiej rodziny, która nie wierzy, że coś takiego jest możliwe, ale też z pozycji kobiety, która to wszystko przeszła i dla której odzyskana normalność jest bardzo krucha.

Nie opowiada o swoim życiu z goryczą, nie epatuje makabrycznymi scenami, a jednak to co mówi porusza do głębi, bo opowieści o mordowaniu i głodzie każdy już słyszał, one się jakoś „roztarły w świadomości społecznej”, opatrzyły, a mało kto mówi o świecie z punktu widzenia codzienności....

książek: 449
Anna | 2019-06-13
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 05 czerwca 2019

Książka niebanalna, szczera i odważna. Kiedy czytałam wspomnienia pani Haliny, wielokrotnie myślałam o jej sile, miłości do życia, ale też o cenie przeżycia. Myślę też o wpływie holokaustu na kolejne pokolenia, które przecież nigdy nie otarły się nawet o nazistowskie okrucieństwa. Po raz kolejny zadaję sobie pytanie, jak to możliwe, że wszystko co najgorsze działo się bezkarnie w Europie przez wiele lat. Halina Birenbaum podjęła się misji ostrzegania przed powtórzeniem się bezprawia i okrucieństwa. Dziś już wiadomo, mówi, że wszystko może się powtórzyć, dlatego należy rozpoznawać symptomy zła, przeciwstawiać się im i hamować rasizm, terror, antysemityzm. Rozmówczyni Moniki Tutak-Goll, gospodyni domowa z dwójką dzieci, początkowo wstydziła się potrzeby pisania i opowiadania o swojej przeszłości. Nikt jej nie chciał słuchać począwszy od własnych synów. Wszyscy mieli dość opowieści o przedwojennym świecie, którego dawno już nie ma i historii o przerażonych Żydach pędzonych do dołów...

książek: 19
Karol | 2019-06-09
Na półkach: Przeczytane

Literatura tego typu segreguje człowiekowi wiele spraw w głowie. Można znaleźć tu wiele tematów zupełnie fundamentalnych, takich jak wiara, rodzina, miłość.Pani Monika w zgrabny i rzeczowy sposób prowadzi tę rozmowę, zaś Pani Halina imponuje szczerością i mądrością człowieka, którego życie doświadczyło nadto. Nic tylko siedzieć, czytać, wzruszać się i czerpać z tych historii.

Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Zapisując się na newsletter zgadzasz się na otrzymywanie informacji z serwisu Lubimyczytac.pl w tym informacji handlowych, oraz informacji dopasowanych do twoich zainteresowań i preferencji. Twój adres email będziemy przetwarzać w celu kierowania do Ciebie treści marketingowych w formie newslettera. Więcej informacji w Polityce Prywatności.
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd