Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Okładka książki Najstarszy

Najstarszy

Autor:
Cykl: Dziedzictwo (tom 2)
szczegółowe informacje
tłumaczenie
Paulina Braiter
tytuł oryginału
Eldest
wydawnictwo
MAG
data wydania
ISBN
8374800046
liczba stron
616
słowa kluczowe
powieść, fantasy, smoki,
język
polski
typ
papier
6.88 (7006 ocen i 284 opinie)

Opis książki

Drugi tom światowego bestselleru Eragon. Zapada mrok... w sercach wzbiera rozpacz... zło triumfuje... Zaledwie kilka dni temu Eragon i jego smoczyca Saphira ocalili kryjówkę buntowników przed atakiem wojsk króla Galbatorixa, okrutnego władcy imperium. Teraz muszą udać się do Ellesmery, krainy elfów, gdzie Eragona czeka dalsze szkolenie. Musi nauczyć się jeszcze lepiej władać bronią Smoczych Jeźdźc...

Drugi tom światowego bestselleru Eragon. Zapada mrok... w sercach wzbiera rozpacz... zło triumfuje... Zaledwie kilka dni temu Eragon i jego smoczyca Saphira ocalili kryjówkę buntowników przed atakiem wojsk króla Galbatorixa, okrutnego władcy imperium. Teraz muszą udać się do Ellesmery, krainy elfów, gdzie Eragona czeka dalsze szkolenie. Musi nauczyć się jeszcze lepiej władać bronią Smoczych Jeźdźców: mieczem i magią. Wyrusza zatem w najważniejszą podróż swego życia, poznaje nowe cudowne miejsca i nowych kompanów, przeżywa nowe przygody. Lecz cały czas towarzyszy mu chaos i zdrada i nic nie jest takie, jakim się wydaje. Wkrótce Eragon nie wie już, komu może zaufać.

 

pokaż więcej

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Polecamy

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 184
Asheraa | 2012-03-29
Przeczytana: 22 marca 2012

Paolini wydoroślał: wydorośleli więc i jego książkowi bohaterowie. Autor wyrobił sobie swój własny styl, udoskonalił fabułę wprowadzając wydarzenia, które ogromnie zaskakują czytelnika, co akurat ja uważam
za wspaniałą rzecz. W "Najstarszym" wprowadzony został podział: część książki opowiada o historii Eragona, a część o życiu jego kuzyna, Rorana i kilka fragmentów z przygotowań do bitwy u Vardenów.
Każde z nich przeplata się ze sobą, dzięki temu możemy poznać emocje, myśli i zamiary wielu bohaterów. Na początku było to trochę irytujące, bowiem autor przeskakiwał z bohatera do bohatera w najbardziej emocjonującym momencie i by doczytać dalszych losów jednej z istot trzeba było przebrnąć przez historię innej postaci.

Jeśli chodzi o opisy przyrody - nie mam żadnych zastrzeżeń. Wszystko dopięte na ostatni guzik i przedstawione tak, by czytelnik mógł sobie wszystko dokładnie wyobrazić. Najbardziej zaskakujący był las elfów: idealny, magiczny, pełen tajemnic.

Podsumowując całość: ta czę...

książek: 380
Shimik | 2012-07-08
Na półkach: Przeczytane

Jest to książka z najwyższej półki, jest obowiązkową lekturą dla każdego miłośnika fantastyki bądź samych smoków. Jest 90% prawdopodobieństwo, że jeśli przeczytacie tę książkę choć raz to na pewno do niej powrócicie!

książek: 2600
Wkp | 2013-08-26
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Kontynuacja Eragona zaczyna się bezpośrednio po finale części pierwszej. Po walce nadszedł czas na żałobę. Eragon wyrusza wraz z krasnoludem na wyprawę podczas której przyjmuje zaproszenie do dołączenia do klanu, a w tym czasie w Carvahall zaatakowani przez Ra'zaców mieszkańcy zmuszeni są opuścić rodzinną wieś...

"Najstarszy", co trzeba przyznać od razu, to książka lepsza od poprzednika. Lepiej napisana, lepiej rozplanowana... Autor, dojrzalszy już i bardziej obeznany z pisarskim fachem, wyeliminował eragonowe błędy, doprawił wszystko porcją tajemnicy, emocji i zaskoczeń i jak zwykle zakończył retardacją, która sprawia, ze na kolejny tom chce się czekać.

Tak więc polecam fanom fantasy i wszystkim tym, którzy rozczarowani Eragonem po kontynuację sięgnąć nie zamierzali. Naprawdę warto, choć nie jest to literatura wysokich lotów.

książek: 338
Detta | 2014-04-29
Na półkach: Przeczytane

Nie czytałam części 1, ograniczyłam się do przeczytania streszczenia, które zostało zamieszczone do części 2. Uwielbiam fantastykę, jest to ten rodzaj literatury, który przenosi czytelnika w inny, magiczny świat w sposób pełny.
W "Najstarszym" najbardziej spodobała mi się część poświęcona nauce u Oromisa w Ellesmérze - stolicy wspaniałego królestwa elfów. Dziełu Paolliniego nie dam więcej niż te 6 gwiazdek gdyż znajdowało się w nim zbyt dużo opisów walk, które mnie niepomiernie nużyły. U mnie akcja typu: dynamiczne sceny walki, pościgów, strzelanin zawsze wywoływała nudę i zniechęcenie, czy to w książce, czy w filmie. Zdaję sobie sprawę, że u większości osób taka akcja wzbudza zainteresowanie, lecz ja mam zupełnie na odwrót. O ile pamiętam w książce tej, sprawy polityczne były dosyć zawiłe (albo to być może efekt pominięcia 1. części ;)) co również mnie nużyło.
Pomimo wszystko, książka dobra, autor zasługuje na uznanie za swą wielką wyobraźnię, która wyczarowała mu tak magi...

książek: 195
helmans | 2011-03-13
Na półkach: Posiadam, Przeczytane, Ulubione

Druga część Sagi Dziedzictwo. Po raz kolejny odwiedzamy fascynujący świat z szokującym początkiem i zakończeniem.
Wędrówka innych bohaterów również wciąga i nie daje chwili odpoczynku od dreszczyku emocji.
Oczywiście Polecam.

książek: 1641
Moreni | 2010-05-03
Na półkach: Przeczytane

W drugiej części autor wyraźnie wyrobił sobie styl, a i konstrukcja postaci mu lepiej wychodzi. Daleko mu jednak do Tolkiena, którego następcą go okrzyknięto.

książek: 232
niszczuk | 2010-04-03

Poza faktem, że autor napisał tę książkę w wieku młodym, seria ta nie jest niczym szczególnym.

książek: 236

Najstarszy, ech, mogła by to być cudowna książka gdyby nie ten okropny Roran Wszechmogący! Nie lubię go, nie lubię, bardzo nie lubią i szczerze powiedziawszy gdy tylko pojawiał się rozdział z nim to od razu przerzucałam kartki do jego końca by znów czytać tylko o Eragonie.

No Durza wreszcie padł (uwielbiam tą postać w filmie :P ), Nasuada przywódczyni, problemy Eragona, tyle obietnic i wszystkie obowiązki należy wykonać, strasznie tego dużo jak dla takiego młodzieńca, lecz go wspiera cudowna smoczyca Saphira, więc sobie chłopak radzi.
Teraz wybierają się do Ellesmery, miasta elfów gdzie to muszą rozpocząć szkolenie.
Ogółem uwielbiam tą część, tu klan krasnoludów chce zabić Eragona, bo go żywcem nienawidzę, tu zaś Eragon staje się oficjalnie członkiem inne klanu krasnoludów, tu zaś u elfów duchy zabierają mu 'pamiątkę' po Durzy i zmieniają go w hybrydę ludzko-elfią, wszystko byle tylko wygrał wojnę z królem, która zbliża się wielkimi krokami.
Vardeni łączą się z Surdą, Roran ratuje Car...

książek: 219
Canis | 2012-07-31

Najstarszy opowiada o dalszych losach Saphiry i Eragona. Po walce z Urgalami, król Ajihad zostaje zabity. Porwani zostają także Bliźniacy i Murtagh, których uznano za zmarłych. Arya, Saphira, Eragon i Orik udają się do Du Weldenvarden, aby Eragon urósł ze swoją towarzyszką w siłę, trenując się u elfów.

Po przeczytaniu Eragona z wielkim zniecierpliwieniem sięgnęłam po Najstarszego. Bardzo spodobało mi się rozwiązanie Christophera Paoliniego dotyczące Eragona i jego kuzyna, Rorana. Autor prowadził dwie akcje jednocześnie, przeskakując po kilku rozdziałach z jednej, do drugiej. Książka równie dobra jak pierwsza część - Eragon.

książek: 1219

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

http://esperazna.blogspot.com/2014/06/najstarszy-christopher-paolini.html


Fragmenty:
• „Sé onr sverdar sitja hvass! – Oby wasze miecze pozostały ostre!”
• s.14 „…jedyną metodą zachowania rozumu pośród morza bólu jest działanie”.
• s.39 „Ziemia to coś niezwykłego. Dbaj o nią, a ona zadba o ciebie. O niewielu innych rzeczach można to rzec”.
• s.44 „Pogłoski stanowiły jedynie odzwierciedlenie marzeń tych, którzy łaknęli lepszej przyszłości”.

• s.50 ~śpiewka Horsta:
„Hej, ho!
Brzęczy i dźwięczy na kowadle młot,
kapryśny metal i stali grzmot,
z hukiem i brzękiem trzymam w garści młot
i biję niesforne żelazo!”

• s.145 ~pieśń krasnoluda:
„Hen, w dół, dokąd wiedzie bystry nurt,
i wzbiera Kílfy ciemna krew,
my chyżych dosiadamy kłód
dla rodu, klanu i honoru.

Pod niebem, tam gdzie orli szlak,
przez wilków lodów mroczny las
spływamy tam na krwawych pniach
po złoto, brylant i lśniącą stal.

Tarczę i topór chwycę w dłoń,
Zbroja ochroni kamień mój,
Gdy ojców mych opuszczę dwór
i w pustą, jasną...


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Na półkach
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd