Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Okładka książki Najstarszy

Najstarszy

Autor:
Cykl: Dziedzictwo (tom 2)
szczegółowe informacje
tłumaczenie
Paulina Braiter
tytuł oryginału
Eldest
wydawnictwo
MAG
data wydania
ISBN
8374800046
liczba stron
616
słowa kluczowe
powieść, fantasy, smoki,
język
polski
typ
papier
6,9 (7515 ocen i 305 opinii)

Opis książki

Drugi tom światowego bestselleru Eragon. Zapada mrok... w sercach wzbiera rozpacz... zło triumfuje... Zaledwie kilka dni temu Eragon i jego smoczyca Saphira ocalili kryjówkę buntowników przed atakiem wojsk króla Galbatorixa, okrutnego władcy imperium. Teraz muszą udać się do Ellesmery, krainy elfów, gdzie Eragona czeka dalsze szkolenie. Musi nauczyć się jeszcze lepiej władać bronią Smoczych...

Drugi tom światowego bestselleru Eragon. Zapada mrok... w sercach wzbiera rozpacz... zło triumfuje... Zaledwie kilka dni temu Eragon i jego smoczyca Saphira ocalili kryjówkę buntowników przed atakiem wojsk króla Galbatorixa, okrutnego władcy imperium. Teraz muszą udać się do Ellesmery, krainy elfów, gdzie Eragona czeka dalsze szkolenie. Musi nauczyć się jeszcze lepiej władać bronią Smoczych Jeźdźców: mieczem i magią. Wyrusza zatem w najważniejszą podróż swego życia, poznaje nowe cudowne miejsca i nowych kompanów, przeżywa nowe przygody. Lecz cały czas towarzyszy mu chaos i zdrada i nic nie jest takie, jakim się wydaje. Wkrótce Eragon nie wie już, komu może zaufać.

 

pokaż więcej

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Inne wydania

Polecamy

Gdzie wypożyczyć?
Znajdź książkę w najbliższej bibliotece MAK+
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 224
ChicaDeAyer | 2015-01-02
Przeczytana: 2008 rok

Tak, przejawiłam skłonności masochistyczne i sięgnęłam po 'Najstarszego' przy całym rozczarowaniu, jakie zafundował mi 'Eragon'. Chciałam się przekonać, czy seria jest do skreślenia, czy jest jeszcze co ratować - no i otrzymałam odpowiedź.

Niestety, nie jest dobrze. Ba - nie jest wcale lepiej niż poprzednio. Mało tego - możliwe że jest nawet gorzej! Czytanie było wręcz torturą - przy całej objętości dzieła, niemiłosiernie wiało nudą. A jak w końcu zaczęło coś się dziać, to było sztampowo i do bólu przewidywalnie. Eragon wciąż irytujący, dialogi nadal jak były płytkie, tak takimi zostały, a styl nie ewoluował ku lepszemu.

Ten tom utwierdził mnie w moim przekonaniu - z kontynuacją się nie zapoznałam. I nie planuję.

książek: 1488

Porównując "Najstarszego" to pierwszej części, ta jest gorsza. Niektóre fragmenty były nużące, z niektórymi męczyłam się strasznie, a także irytowało mnie niekiedy zachowanie głównego bohatera. Najciekawsza i wciągająca akcja była pod koniec powieści, co w zasadzie wynagrodziło mi złe jej strony. Sięgnę po kolejną część, a polecam czytelnikom lubiącym ten gatunek tudzież tym, którzy zaczynają z nim przygodę :)

książek: 196
Asheraa | 2012-03-29
Przeczytana: 22 marca 2012

Paolini wydoroślał: wydorośleli więc i jego książkowi bohaterowie. Autor wyrobił sobie swój własny styl, udoskonalił fabułę wprowadzając wydarzenia, które ogromnie zaskakują czytelnika, co akurat ja uważam
za wspaniałą rzecz. W "Najstarszym" wprowadzony został podział: część książki opowiada o historii Eragona, a część o życiu jego kuzyna, Rorana i kilka fragmentów z przygotowań do bitwy u Vardenów.
Każde z nich przeplata się ze sobą, dzięki temu możemy poznać emocje, myśli i zamiary wielu bohaterów. Na początku było to trochę irytujące, bowiem autor przeskakiwał z bohatera do bohatera w najbardziej emocjonującym momencie i by doczytać dalszych losów jednej z istot trzeba było przebrnąć przez historię innej postaci.

Jeśli chodzi o opisy przyrody - nie mam żadnych zastrzeżeń. Wszystko dopięte na ostatni guzik i przedstawione tak, by czytelnik mógł sobie wszystko dokładnie wyobrazić. Najbardziej zaskakujący był las elfów: idealny, magiczny, pełen tajemnic.

Podsumowując całość: ta...

książek: 456
Shimik | 2012-07-08
Na półkach: Przeczytane

Jest to książka z najwyższej półki, jest obowiązkową lekturą dla każdego miłośnika fantastyki bądź samych smoków. Jest 90% prawdopodobieństwo, że jeśli przeczytacie tę książkę choć raz to na pewno do niej powrócicie!

książek: 2705
Wkp | 2013-08-26
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Kontynuacja Eragona zaczyna się bezpośrednio po finale części pierwszej. Po walce nadszedł czas na żałobę. Eragon wyrusza wraz z krasnoludem na wyprawę podczas której przyjmuje zaproszenie do dołączenia do klanu, a w tym czasie w Carvahall zaatakowani przez Ra'zaców mieszkańcy zmuszeni są opuścić rodzinną wieś...

"Najstarszy", co trzeba przyznać od razu, to książka lepsza od poprzednika. Lepiej napisana, lepiej rozplanowana... Autor, dojrzalszy już i bardziej obeznany z pisarskim fachem, wyeliminował eragonowe błędy, doprawił wszystko porcją tajemnicy, emocji i zaskoczeń i jak zwykle zakończył retardacją, która sprawia, ze na kolejny tom chce się czekać.

Tak więc polecam fanom fantasy i wszystkim tym, którzy rozczarowani Eragonem po kontynuację sięgnąć nie zamierzali. Naprawdę warto, choć nie jest to literatura wysokich lotów.

książek: 0
| 2014-04-29
Na półkach: Przeczytane

Nie czytałam części 1, ograniczyłam się do przeczytania streszczenia, które zostało zamieszczone do części 2. Uwielbiam fantastykę, jest to ten rodzaj literatury, który przenosi czytelnika w inny, magiczny świat w sposób pełny.
W "Najstarszym" najbardziej spodobała mi się część poświęcona nauce u Oromisa w Ellesmérze - stolicy wspaniałego królestwa elfów. Dziełu Paolliniego nie dam więcej niż te 6 gwiazdek gdyż znajdowało się w nim zbyt dużo opisów walk, które mnie niepomiernie nużyły. U mnie akcja typu: dynamiczne sceny walki, pościgów, strzelanin zawsze wywoływała nudę i zniechęcenie, czy to w książce, czy w filmie. Zdaję sobie sprawę, że u większości osób taka akcja wzbudza zainteresowanie, lecz ja mam zupełnie na odwrót. O ile pamiętam w książce tej, sprawy polityczne były dosyć zawiłe (albo to być może efekt pominięcia 1. części ;)) co również mnie nużyło.
Pomimo wszystko, książka dobra, autor zasługuje na uznanie za swą wielką wyobraźnię, która wyczarowała mu tak magiczne...

książek: 1661
Moreni | 2010-05-03
Na półkach: Przeczytane

W drugiej części autor wyraźnie wyrobił sobie styl, a i konstrukcja postaci mu lepiej wychodzi. Daleko mu jednak do Tolkiena, którego następcą go okrzyknięto.

książek: 208
helmans | 2011-03-13
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam

Druga część Sagi Dziedzictwo. Po raz kolejny odwiedzamy fascynujący świat z szokującym początkiem i zakończeniem.
Wędrówka innych bohaterów również wciąga i nie daje chwili odpoczynku od dreszczyku emocji.
Oczywiście Polecam.

książek: 274
Disaster | 2014-04-05

Najstarszy, ech, mogła by to być cudowna książka gdyby nie ten okropny Roran Wszechmogący! Nie lubię go, nie lubię, bardzo nie lubią i szczerze powiedziawszy gdy tylko pojawiał się rozdział z nim to od razu przerzucałam kartki do jego końca by znów czytać tylko o Eragonie.

No Durza wreszcie padł (uwielbiam tą postać w filmie :P ), Nasuada przywódczyni, problemy Eragona, tyle obietnic i wszystkie obowiązki należy wykonać, strasznie tego dużo jak dla takiego młodzieńca, lecz go wspiera cudowna smoczyca Saphira, więc sobie chłopak radzi.
Teraz wybierają się do Ellesmery, miasta elfów gdzie to muszą rozpocząć szkolenie.
Ogółem uwielbiam tą część, tu klan krasnoludów chce zabić Eragona, bo go żywcem nienawidzę, tu zaś Eragon staje się oficjalnie członkiem inne klanu krasnoludów, tu zaś u elfów duchy zabierają mu 'pamiątkę' po Durzy i zmieniają go w hybrydę ludzko-elfią, wszystko byle tylko wygrał wojnę z królem, która zbliża się wielkimi krokami.
Vardeni łączą się z Surdą, Roran ratuje...

książek: 69
adrian12543 | 2014-08-02

"Najstarszy" to, jak zresztą pisze na okładce, kontynuacja "Eragona". Kontynuacja, trzeba rzec, dużo lepsza od poprzedniczki. Czytając "Najstarszego" można zauważyć, że Paolini wydoroślał. Język, którym się posługuje, jest dużo dojrzalszy i przyjemniejszy. Dialogi wreszcie nie są tak drętwe jak w "Eragonie". Czytając nawet nic nieznaczące wydarzenia, odczuwa się przyjemność. Bohaterowie także stali się lepsi, wreszcie mają jakieś charaktery i cechy indywidualne. Historia przedstawiona tutaj także staje się ciekawsza, a akcja nabiera tempa. Świat Elfów stworzony jest całkiem nieźle.
Przygody Rorana także nie nudzą. Jest to przyjemna odskocznia od samego głównego bohatera.
Ogółem, Paolini zrobił wyraźny postęp w stosunku do pierwszej części. "Najstarszego" czyta się bardzo przyjemnie i szybko. Nie można narzekać na nudy. Myślę, że mogę polecić "Najstarszego" każdemu, kto szuka lekkiej i przyjemnej powieści fantasy.


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Na półkach
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Aleksander Kamiński
    112. rocznica
    urodzin
    A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei. Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec.
  • Anna Onichimowska
    63. rocznica
    urodzin
    Boli mnie głowa, ręce i nogi. Mięśnie, kości, paznokcie, włosy, zęby i serce. A najbardziej dusza.
  • Andriej Diakow
    37. rocznica
    urodzin
    Jeśli coś postanowiłeś, zrób pierwszy krok. I nie bój się zrobić następnego. Bój się bezczynności. Wyznacz sobie cel i wyrzuć z głowy całą resztę.
  • Sidonie-Gabrielle Colette
    142. rocznica
    urodzin
    Trudno zadowolić jednocześnie wszystkich i samą siebie. Wolę zacząć od siebie...
  • Arnaldur Indriðason
    54. rocznica
    urodzin
    Znam to uczucie. Znudzenie samym sobą. Tym potworem, jakim się jest i którego człowiek nie jest w stanie się pozbyć. Na jakiś czas to się udaje, ale ten potwór zawsze wraca i zaczyna się ta sama stara pieśń.
  • David Lodge
    80. rocznica
    urodzin
    Wystarczy, żebyś wyznaczył sobie granicę wytrzymałości, a już po tobie.
  • Peter Pezzelli
    56. rocznica
    urodzin
    Dzięki uczeniu się nowych rzeczy człowiek ma ochotę wstać rano z łóżka.
  • Ismail Kadare
    79. rocznica
    urodzin
    Bóg nie daje całego szczęścia naraz.
  • Sakyō Komatsu
    84. rocznica
    urodzin
  • Grzegorz W. Kołodko
    66. rocznica
    urodzin
    Oczywiste jest, że najlepszym antidotum na głupotę i arogancję jest mądrość i wiedza. Dlatego też wypada walczyć. Słowem. Czyli bardzo dużo czytać i słuchać innych, trochę pisać i mówić do tych, którzy chcą słuchać. Trzeba rozmawiać. Najwięcej zaś- myśleć.
  • Fiodor Dostojewski
    134. rocznica
    śmierci
    Zełgać po swojemu – to nieomal lepsze niż powtórzyć prawdę za kim innym. W pierwszym wypadku jest się człowiekiem, w drugim tylko papugą.
  • Astrid Lindgren
    13. rocznica
    śmierci
    ... nie wychodząc stąd, raczej trudno będzie wam znów tu przyjść.
  • Josif Brodski
    19. rocznica
    śmierci
    Generalnie, zasada odnośnie wszystkiego co nieprzyjemne jest taka, że im szybciej człowiek sięgnie dna, tym szybciej wypłynie na powierzchnię.
  • Dino Buzzati
    43. rocznica
    śmierci
    Marnotrawić noce, nie kładąc się spać, nie bać się, że za późno, czekać na wschód słońca, smakować nieskończoność czasu, jaki się ma przed sobą, i nie martwić się

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd