The Brothers Karamazov

Tłumaczenie: Richard pevear, Larissa Volokhonsky
Wydawnictwo: Vintage
8,32 (4281 ocen i 273 opinie) Zobacz oceny
10
1 091
9
1 198
8
770
7
764
6
253
5
133
4
30
3
32
2
6
1
4
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Братья Карамазовы
data wydania
ISBN
9780099922803
liczba stron
796
słowa kluczowe
klasyka, Rosja
kategoria
Literatura piękna
język
angielski
dodała
maximilienne

The Brothers Karamazov is a murder mystery, a courtroom drama, and an exploration of erotic rivalry in a series of triangular love affairs involving Karamazov and his three sons - the impulsive and sensual Dmitri; the coldly rational Ivan; and the healthy young novice Alyosha. Through the gripping events of their story, Dostoevsky portrays the social and spiritual strivings in what was both a...

The Brothers Karamazov is a murder mystery, a courtroom drama, and an exploration of erotic rivalry in a series of triangular love affairs involving Karamazov and his three sons - the impulsive and sensual Dmitri; the coldly rational Ivan; and the healthy young novice Alyosha. Through the gripping events of their story, Dostoevsky portrays the social and spiritual strivings in what was both a golden age and a tragic turning point in Russian culture.

 

źródło opisu: http://www.randomhouse.co.uk/

źródło okładki: Zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (18065)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 285
Paco | 2017-03-31
Przeczytana: 31 marca 2017

Psyche spenetrowana.
Dojmujące pandemonium z opętaniem.
Za sprawą miotającej się duszy, żebra od wewnątrz poobijane. Mało tego. Serce i dusza nie mieszczą się wspólnie pod dachem jednym. Doczesna powłoka zbyt ciasna jest. Co więcej, kosy na sztorc stawiają. Duch dysponuje odkupienia grzechów orężem. Serce pięć rozkochanych pułków stawia. Do tego wojska zaciężne z chuci toporami. I kawaleria z odsieczą starca mistycznego. W centrum tej zawieruchy, w oku cyklonu, niewiasta, na miły Bóg, przebywa. Ona to, od inauguracji Ewy, to miejsce bezwietrzne piastuje. A wokół niej tajfun. Namiętności tornado. Rozżarzone zmysły i posiadania ferwor. Czołgi, armaty i biała broń. Wszystko, by posiąść. Dulcyneę, płeć nadobną. Gołębicę. Pytanie, czy warto ? Na szali więzy krwi postawić ? Ognisko domowe benzyną polewać ? Rękę na absolut podnosić ? Brat przyjaciel, brat wróg. Kochanie prawdziwe, kochanie nieprawdziwe. Jest jeszcze jeden pałasz. Sami ludzie uczynili z niego Boga. To wszechobecny,...

książek: 210
Pinkiman | 2016-08-15
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2016
Przeczytana: 15 sierpnia 2016

Dostojewski to klasyk, ale przede wszystkim jakość, jeśli chodzi o jego książki. Rewelacyjna powieść, która swoją zawartością wprawia w zadumę, jak można zmieścić tyle treści w jednym tomie.

Jeśli ktoś zapyta, o czym jest ta książka, to żartobliwie można odpowiedzieć: "O trzech braciach i sporze pomiędzy jednym z nich a ojcem o kobietę". Zalatuje telenowelą i brzmi to dość tandetnie, jeśli przedstawi się fabułę w ten sposób. Mimo tego Dostojewski stworzył na tej podstawie rozbudowaną rozprawę filozoficzną i teologiczną na miarę wielkiego pisarza.

Religia odgrywa w powieści jedną z najistotniejszych ról. Autor stawia odwieczne pytania, dotyczące najważniejszych kwestii i dogmatów, żeby nie udzielać na nie odpowiedzi wprost, a jedynie wprowadzić czytelnika w konsternacje sprawiając, że sam musi wyciągnąć wnioski.

Rozbudowane profile psychologiczne, to prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalna cecha pisarstwa autora. 3 braci - każdy całkowicie inny. Każdy ma swoje podejście do życia...

książek: 315
Gapcio | 2017-06-29
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Czytałem w wydaniu Biblioteki Narodowej. Poprzedzające powieść opracowanie krytyczne dowodzi, jak rozległą i skomplikowaną warstwę problemową zdołał pomieścić w powieści Dostojewski. Zapewne. Warstwa fabularna przywodzi mi jednak na myśl wydumaną telenowelę. Albo bowiem archetypowość, albo wiarygodność psychologiczna. „Bracia Karamazow” wyraźnie ciążą ku tej pierwszej opcji, przez co są może – jak wielokrotnie zapewnia w liczącym 130 stron wstępie Józef Smaga – pod pewnymi względami największą powieścią w literaturze światowej, ale czytelnikowi ciężko się z nimi identyfikować. Przynajmniej mnie było ciężko, skoro każdy z bohaterów ma w sobie w dowolnym momencie więcej namiętności, niż ja będę miał kiedykolwiek. Nawet biorąc pod uwagę, że Rosja to w końcu Rosja, a ze mnie jest jednak zimna ryba, proporcje wciąż wydają się groteskowo przerysowane.
Czytając „Braci” pod kątem psychologicznym, trzeba by dojść do wniosku, że człowiek cały składa się z miotania czy, jaki to termin pada...

książek: 3687
Grażyna | 2012-12-20

Uwaga! kto nie ma wiele czasu niech nie zabiera się za czytanie. Czytam dosć szybko, ale "Bracia Karamazow" obezwładnili mnie długo.
Wymagają niezwykłej uwagi i skupienia. W międzyczasie przeczytałam 4 lżejsze książki. Z całej powieści udało by się napisać kilka.
Dostojewski jest wybitny, jestem pod wrażeniem, ale wrócę do niego, kiedy będę mogła spokojniej kontemplować jego dzieła, najlepiej mieć na własność, tu terminy biblioteczne nie sprawdzają się. Kiepska to recenzja, a tylko bardzo osobiste odniesienie. Mam nadzieje, że nie zraziłam ewentualnych czytelników.
Czytelniejsza była dla mnie "Zbrodnia i kara".

książek: 6571
allison | 2017-08-15
Przeczytana: 14 sierpnia 2017

Powrót do lektury, którą pierwszy raz przeczytałam prawie trzydzieści lat temu. O treści nie będę pisać, bo byłyby to truizmy:)

Moja ocena (arcydzieło!) nie zmieniła się, ale odbiór na pewno był bardziej dojrzały niż w licealnych czasach, mimo iż tłumaczenie w wydaniu Barbary Beaupre z 1913 roku nie rzuca na kolana.

Teraz na pewno zwróciłam większą uwagę na kwestie związane z etyką, religią i filozoficznymi rozważaniami.

Dostojewski, jak mało kto, potrafił pisać w fascynujący sposób na temat ludzkich namiętności, winy i kary oraz zła i dobra drzemiących w każdym człowieku. Portrety psychologiczne bohaterów to prawdziwy majstersztyk! Podobnie jak złożone relacje między postaciami.

W "Braciach Karamazow" jest wiele dojrzałych refleksji na temat Rosji i jej mieszkańców oraz związków państwa z Kościołem (to akurat motyw charakterystyczny dla pisarza).
Co ciekawe, niektóre zdania mają ponadczasowy charakter, nawet jeśli dziś mogą się wydawać intrygujące.

I jeszcze jedna myśl,...

książek: 206

Przez większą część mojego życia wyznawałam przekonanie, że nie ma na świecie literatury dorównującej literaturze rosyjskiej. Obecnie literatura wschodnia stała się dla mnie niezjadliwa (za bardzo przegadana, przesadnie patetyczna i przed wszystkim niestrawnie depresyjna). Zdecydowanie preferuję Włochów.Ale jako że nic nie potwierdza zasady tak trafnie jak wyjątek, to jedną z najlepszych KSIĄŻek Z ZAKRESU LITERATURY PIĘKNEJ, JAKĄ PRZECZYTAŁAM W MOIM ŻYCIU SĄ "BRACIA KARAMAZOW" Dostojewskiego.

Po Dostojewskiego sięgnęłam po raz pierwszy w pierwszej klasie liceum i teraz wiem, że to było za wcześnie. Zraziłam się.

Teraz wiem, że ta książka może być w pełni odebrana dopiero z bagażem zachwytów teologicznych i z wieloletnią praktyką prawniczą. Bez tego Dostojewskiego odbierałabym może w 10 %. Dlatego "Braci" polecam pw. duchownym, prawnikom lub kryminalistom :)

Z takim nastawieniem z przeszłości, że Dostojewski jest ciężki i czeka mnie męka porównywalna z F. Kafką, tylko że...

książek: 316
Samson Miodek | 2015-09-02
Przeczytana: 02 września 2015

Czuję się niezręcznie pisząc moją opinię o tej genialnej powieści, jakbym nie był godny, przytłoczony jej geniuszem, ta książka to majstersztyk pod każdym względem!
Nikt tak jak Dostojewski nie pisze o naturze ludzkiej, o miłości, o wartościach etycznych, o DUSZY... Bracia Karamazow bardziej mnie przekonują do istnienia Boga niż sama Biblia, bo czy ktoś po przeczytaniu tej powieści, wątpi jeszcze w to, że człowiek ma duszę?
Brak mi słów, akurat pięć minut temu skończyłem czytać, i targają mną emocje, ale także jakieś dziwne uczucie spełnienia.

Jeżeli ktoś powiedziałby mi: "Przeczytaj taką książkę o trzech braciach, awanturnik, mnich i filozof, mają złego ojca który ma kasę i chce wykraść dziewczynę awanturnika" To bym pomyślał że to trąci telenowelą i tanim blichtrem, mimo to Dostojewski na tej kanwie stworzył tak wielkie dzieło, POWIEŚĆ TOTALNĄ !

TĘ KSIĄŻKE POWINIEN PRZECZYTAĆ KAŻDY ! ARCYDZIEŁO !

książek: 676
kason83 | 2017-01-30
Przeczytana: 30 stycznia 2017

OSTRZEŻENIE: O zbrodni jaką popełniono na literaturze i wydawnictwie, które jej przyklasnęło w imię czystego zysku.

„Bracia Karamazow”, ostatnia powieść Fiodora Dostojewskiego, uważana za syntezę dorobku pisarza, doczekała się aż czterech tłumaczeń na język polski, w tym trzech nadal strzeżonych przez prawa autorskie. Najwidoczniej nie chcąc przepłacać, wydawnictwo MG wykorzystało w 2014 roku będące już w domenie publicznej (darmowe) tłumaczenie Barbary Beaupré z 1913. Nie raczyło przy tym zamieścić żadnej przedmowy sugerującej obcowanie z produktem niepełnowartościowym, będącym odchudzoną wersją "light", której nie traktują poważnie znawcy literatury rosyjskiej.

Miało to być moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, a zarazem inicjacja z klasyką literatury rosyjskiej. Przerwałem jednak czytanie po stu pięćdziesięciu stronach z przeświadczeniem, że odczuciom towarzyszącym lekturze, choć całkiem przyjemnym, daleko do podziwu wyrażanego w opiniach obserwowanych recenzentów....

książek: 0
| 2014-09-06
Na półkach: Przeczytane, Pоссия...
Przeczytana: 06 września 2014

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Kompletnie wystygła mi woda w wannie i dostałam kataru, a wszystko to dlatego, że nie mogłam oderwać się od mowy końcowej prokuratora Hipolita Kiryłowicza. To co najlepsze, Dostojewski zostawił na koniec, najdoskonalszy opis procesu, ogromnie wciągający. Od początku czytania czułam napięcie, zbliżającą się katastrofę. Kolejne zabójstwo rozłożone na czynniki pierwsze. Ale czy winny jest naprawdę winny? A może nie jeden, lecz wszyscy Karamazowowie powinni odpowiadać za zabójstwo Fiodora Pawłowicza? A może Fiodor sam sobie był winny?
Mamy tu ciąg dalszy rozterek duchowych w twórczości autora. Dostojewski, jak nikt inny, potrafił przedstawić dwoistość natury ludzkiej.
Musiałam tę książkę czytać na raty. Nie da się jej "połknąć" jednorazowo. Mnogość myśli, poglądów, teologia, mnóstwo tematów do przemyśleń. Powieść pozostawia po sobie ból głowy i wiarę w geniusz autora.

książek: 1240
Dominika | 2018-05-03
Przeczytana: 02 maja 2018

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Już na początku autor przygotowuje nas na kontynuację, lecz nie została ona nam dana z powodu jego śmierci. I to właśnie w obliczu zakończenia powieści ten brak jest najbardziej odczuwalny, no przynajmniej w moim przypadku. Jakie były dalsze losy bohaterów? Tego można się tylko domyślać, czy to dzięki pewnym wskazówkom Dostojewskiego, czy wskutek analizy charakterów.

Gdzieś do połowy książki nie lubiłam prawie żadnej postaci, potem jakoś do nich przywykłam. Ale komu kibicować? Który z braci zabił ojca i co spowodowało, że przekroczył tę granicę? Wreszcie, kto z nich wszystkich był najbardziej stabilny emocjonalnie? Trzeba bowiem zauważyć, że u Dostojewskiego myśli i nastroje potrafią zmieniać się jak w kalejdoskopie. Według mnie to nie do końca naturalne, ale widać autor tak chciał pokazać zmiany zachodzące w człowieku.

Apogeum powieści miało miejsce w trakcie procesu, a zwłaszcza w mowie prokuratora i obrońcy. To była kondensacja przemyśleń, lęków i talentu Dostojewskiego, a...

zobacz kolejne z 18055 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Nowe przekłady znanych książek

30 września na całym świecie obchodzony jest Dzień Tłumacza. Z tej okazji mamy dla Was dwie wiadomości – obie dobre. Po pierwsze, wprowadziliśmy nową funkcjonalność, dzięki której każdy tłumacz otrzymał indywidualną podstronę i możliwość jej edycji. Po drugie, przypominamy sobie nowe przekłady znanych książek.


więcej
Znalezione w Ninatece: „Wymazywanie” Thomasa Bernharda

Kilka lat temu dziennikarz New York Timesa określił jego prozę jako „największe literackie osiągnięcie od czasu drugiej wojny światowej”. W Polsce jego twórczość nagłaśnia Krystian Lupa, który wystawił m.in. jego „Wymazywanie”. Dziś w audiocyklu o Thomasie Bernhardzie.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd