Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Okładka książki Bracia Karamazow

Bracia Karamazow

Autor:
szczegółowe informacje
tłumaczenie
Adam Pomorski
tytuł oryginału
Bratja Karamazowy
wydawnictwo
Znak
data wydania
ISBN
9788324012633
liczba stron
962
kategoria
klasyka
język
polski
typ
papier
8,27 (2910 ocen i 177 opinii)

Opis książki

Uznana za arcydzieło ostatnia powieść Dostojewskiego. Opowiada dzieje trzech braci, których łączy tragedia: zabójstwo ojca. Każdy z nich, obciążony własnymi winami, kierowany emocjami i pożądaniem, na swój sposób usiłuje odnaleźć miejsce w mrocznej mozaice rodziny Karamazowów. Powieść rosyjskiego mistrza jest uznawana za jedno z największych dzieł w historii literatury. Obok wątków...

Uznana za arcydzieło ostatnia powieść Dostojewskiego. Opowiada dzieje trzech braci, których łączy tragedia: zabójstwo ojca. Każdy z nich, obciążony własnymi winami, kierowany emocjami i pożądaniem, na swój sposób usiłuje odnaleźć miejsce w mrocznej mozaice rodziny Karamazowów. Powieść rosyjskiego mistrza jest uznawana za jedno z największych dzieł w historii literatury. Obok wątków obyczajowych porusza fundamentalne problemy, z którymi zmaga się ludzkość: pytanie o istnienie Boga w racjonalnym świecie, trwałość wartości w obliczu zmian i nieświadome krążenie człowieka między złem i pokutą.

 

pokaż więcej

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Inne wydania

Polecamy

Gdzie wypożyczyć?
Znajdź książkę w najbliższej bibliotece MAK+
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 0
| 2014-09-06
Na półkach: Pоссия..., Przeczytane
Przeczytana: 06 września 2014

Kompletnie wystygła mi woda w wannie i dostałam kataru, a wszystko to dlatego, że nie mogłam oderwać się od mowy końcowej prokuratora Hipolita Kiryłowicza. To co najlepsze, Dostojewski zostawił na koniec, najdoskonalszy opis procesu, ogromnie wciągający. Od początku czytania czułam napięcie, zbliżającą się katastrofę. Kolejne zabójstwo rozłożone na czynniki pierwsze. Ale czy winny jest naprawdę winny? A może nie jeden, lecz wszyscy Karamazowowie powinni odpowiadać za zabójstwo Fiodora Pawłowicza? A może Fiodor sam sobie był winny?
Mamy tu ciąg dalszy rozterek duchowych w twórczości autora. Dostojewski, jak nikt inny, potrafił przedstawić dwoistość natury ludzkiej.
Musiałam tę książkę czytać na raty. Nie da się jej "połknąć" jednorazowo. Mnogość myśli, poglądów, teologia, mnóstwo tematów do przemyśleń. Powieść pozostawia po sobie ból głowy i wiarę w geniusz autora.

książek: 3571
Grażyna | 2012-12-20

Uwaga! kto nie ma wiele czasu niech nie zabiera się za czytanie. Czytam dosć szybko, ale "Bracia Karamazow" obezwładnili mnie długo.
Wymagają niezwykłej uwagi i skupienia. W międzyczasie przeczytałam 4 lżejsze książki. Z całej powieści udało by się napisać kilka.
Dostojewski jest wybitny, jestem pod wrażeniem, ale wrócę do niego, kiedy będę mogła spokojniej kontemplować jego dzieła, najlepiej mieć na własność, tu terminy biblioteczne nie sprawdzają się. Kiepska to recenzja, a tylko bardzo osobiste odniesienie. Mam nadzieje, że nie zraziłam ewentualnych czytelników.
Czytelniejsza była dla mnie "Zbrodnia i kara".

książek: 928
Citizen_Erased | 2010-06-14

Bracia Karamazow-
od szlachetności i wiary do diabelskiego wodewilu

Mrok, grzeszność, szaleństwo, rosyjska pożądliwość, niepohamowane instynkty i diabelskie idee- Dostojewski jak mało który pisarz potrafi zaniepokoić czytelnika swoistym charakterem powieści i problematyką w zastępstwie fantastycznych potworów, okrucieństwa i wymyślnych morderstw.
W "Braciach Karamazow" autor przedstawia z pozoru prostą fabułę, w której spotykamy się z chorobliwią zazdrością, rywalizacją między ojcem a synem, a w końcu ojcobójstwem. Wszystko z początku wydaje się jasne, morderca może być tylko jeden, ale nic do końca nie okazuje się pewne.

Osią powieści są losy tytułowych braci Karamazow: Aloszy, Dymitra i Iwana. Dostojewski ze szczególnym zamiłowaniem odmalowuje najbardziej namiętne, szaleńcze osobowości działające często na pograniczu rzeczywistości i chorobliwych wizji. Mamy więc Iwana Karamazowa- śmiało można rzec kuzyna swojego wielkiego poprzednika- Rodiona Raskolnikowa(Zbrodnia i...

książek: 166
czytający | 2014-06-24
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 24 czerwca 2014

Zdarza się ludziom, że nieopatrznie życie pozwala im poznać dobro i zło a oni z tego chętnie korzystają. Ich dusze wtedy ogarnia mrok a piekło jest tuż na wyciągnięcie ręki. Buntują się przeciwko wszelkim konwenansom i potrafią zasmakować smaku morderstwa. Uważają, że im wszystko wolno ale nie wiedzą, że zgodnie z myślą Dostojewskiego, komu kara temu i wina. Jednak muszą kiedyś odpokutować za swoje przewinienia. Ich zadręczone sumienia będą świadkiem tego, że można wydać samemu na siebie wyrok i skazać całe swoje życie. Taka właśnie jest chmurna dusza braci Karamazow, tych czterech młodych ludzi, którzy są sami sobie przeciwieństwem. Upadek i wzniosłe ideały na przemian zastępują się wraz z przejściem od charakterystyki jednego do kolejnego brata.

Fiodor Dostojewski stworzył dzieło ponadczasowe w którym porusza problem zbrodni i kary. To zbrodnia niesamowita, bo rzadziej się o niej słyszy jeśli jest nią ojcobójstwo. W zasadzie wszyscy bohaterowie powieści mogliby ponieść karę z...

książek: 663
Orzeł | 2013-07-30
Przeczytana: 21 lipca 2013

Przez pierwsze 150 stron żywiłem nadzieję, że jednak, wreszcie przyjdzie odszczekać i przyznać – Dostojewski wielkim pisarzem był. Na nieszczęście moje i Dostojewskiego, „Bracia Karamazow” liczą sobie dobrze ponad 900 stron. A to już wystarczający czas, żeby popsuć najlepsze choćby wrażenie. I Dostojewskiemu, trzeba przyznać, udaje się ta sztuka całkiem nieźle.
Rzecz jest przegadana, to wiadomo, jednak nie tu leży mój zasadniczy problem z odbiorem twórczości wielkiego rosyjskiego klasyka. Ten sprowadza się do stylu Dostojewskiego, który uważam za nieco toporny i w gruncie rzeczy mocno przereklamowany. Owszem, czyta się to dobrze i komunikatywności pisarza nie można nic zarzucić, jednak poza sprawnością pióra nie potrafię się tu doszukać jakichś szczególnych walorów artystycznych. Ironia, wyraźnie na kartach powieści obecna, zbyt często przemienia się w ni to złośliwy, nie to ordynarny rechot prymitywka, nabijającego się z wykreowanych postaci.
Same zaś postaci, to kolejne...

książek: 688
jolene7 | 2014-03-18
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam

Wspaniała książka, jak każda pozycja tego wielkiego autora. MISTRZ Dostojewski! W dodatku odkryłam, że łączy ludzi.

„Bądź pan nie takim jak wszyscy, choćby pan miał być tylko sam jeden takim jaki pan jest”

książek: 165
Krzysiek | 2011-02-22
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 03 lutego 2011

Powieść – gigant. Nie chodzi tylko o ilość stron, lecz przede wszystkim wielość nagromadzonych przez Dostojewskiego w swojej opowieści wątków oraz refleksji; psychologicznych, filozoficznych, społecznych czy teologicznych. Do przeczytania dla każdego, niekoniecznie tylko jeden raz.

książek: 103
Hinoto | 2013-11-21
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 14 lutego 2005

Zaczęłam czytać w szpitalu po operacji i szczerze, mimo miłości do Dostojewskiego na początku szło mi bardzo opornie. Jednak z każdą następną stroną coraz bardziej pochłaniał mnie świat pełen namiętności, ludzkich dramatów i ciekawych postaci. Powieść jest wielowarstwowa i wydaje mi się, że zaplanowana była tak, aby dać coś rozrywkowego dla tzw. przeciętnego czytelnika w tamtych czasach, a jednocześnie przekazać filozoficzne przemyślenia dla tych bardziej dociekliwych:) Takie odniosłam wrażenie,że całe tło kryminalne jest tylko pretekstem do studium osobowości, aktualnych problemów społecznych i odwiecznych rozważań na temat dobra i zła.
Polecam, mimo, że książka wymaga czasami wytrwałości to przeczytanie jej na pewno nie będzie czasem straconym.

książek: 0
| 2014-11-04

To moja ulubiona książka Dostojewskiego, zdecydowanie. Jest to jednocześnie jedna z najlepszych książek o uczuciach i emocjach, o pasji życia, jaką kiedykolwiek czytałem. I chodzi tu przede wszystkim o dwa (przeciwstawne?) uczucia: miłość i nienawiść. To opowieść o ludzkiej duszy i nie ma w tym stwierdzeniu żadnego patosu. Dostojewski duszę wyciąga, jeszcze w stanie całkowitego wrzenia, i pokazuje ją nam jak na dłoni.
Fabuła? No tak, jest, bracia, ojciec, kobieta, niespełniona miłość, zazdrość, wreszcie zbrodnia i niesłuszne oskarżenie. Któż by chciał to analizować? Przy tak niewyobrażalnym ładunku emocjonalnym, jaki książka ta niesie ze sobą, fabuła siłą rzeczy schodzi na plan drugi, i nie ona jest tu rządzi. Tu rządzi gorąca słowiańska fantazja, namiętność, emocje, uczucia. Życie jest jedną chwilą, nieważne co potem, nieważne konsekwencje.
Fantastyczna książka. Tylko proszę nie próbować jej rozumieć ani analizować.
Trzeba ją przeżyć.

książek: 579
Klakier | 2014-08-11
Przeczytana: 11 sierpnia 2014

Nie będę ukrywał: brnąc z mozołem przez pierwsze dwie części "Braci Karamazow", właściwie co chwilę miałem chęć przerwać czytanie, rzucić ich w kąt i więcej do nich nie wracać. Nigdy, w żadnej książce, nie spotkałem się z takim nagromadzeniem patologicznej, chorobliwej histerii bohaterów, (z których ani jeden nie zachowuje się normalnie) i prawosławno- bogoojczyźnianej agitacji. Potwornie przerysowane reakcje postaci, obłąkańcze, nawiedzone dialogi i tyrady tak płaczliwe, patetyczne i nadęte, że nawet niektórzy francuscy pisarze pokiwaliby głowami z uznaniem.
Klnijcie, rzucajcie kamieniami- fakt faktem pozostaje, że poza nielicznymi przebłyskami (poemat "Wielki Inkwizytor", życiorys ojca Zosimy), czytanie tego jest jakby formą kary i nie dziwią mnie ci, którym skończyła się cierpliwość. W pełni ich rozumiem.
W końcu jednak przychodzi jeden z punktów kulminacyjnych, który jest fundamentem dla dalszego przebiegu akcji i.. następuje przemiana. Koniec z biciem czołem o posadzkę, koniec...


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd