Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Sergiusz, Czesław, Jadwiga

Wydawnictwo: W.A.B.
6,3 (266 ocen i 61 opinii) Zobacz oceny
10
4
9
7
8
26
7
75
6
101
5
35
4
8
3
8
2
1
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788377478486
liczba stron
256
język
polski
dodała
joly_fh

Przedwojenne Wilno. On jest młodym zdolnym poetą, ona piękną, zakochaną w nim studentką prawa. Kiedy on zostawia ją w krytycznym momencie, z czasem pojawia się ten trzeci - wrażliwy bandyta, który zaopiekuje się porzuconą kobietą. W tle: wojenna zawierucha i lata emigracyjnej tułaczki. Historia ta dotyczy dwóch wyjątkowych postaci z artystycznego parnasu: przyszłego noblisty, wówczas...

Przedwojenne Wilno. On jest młodym zdolnym poetą, ona piękną, zakochaną w nim studentką prawa. Kiedy on zostawia ją w krytycznym momencie, z czasem pojawia się ten trzeci - wrażliwy bandyta, który zaopiekuje się porzuconą kobietą. W tle: wojenna zawierucha i lata emigracyjnej tułaczki. Historia ta dotyczy dwóch wyjątkowych postaci z artystycznego parnasu: przyszłego noblisty, wówczas początkującego poety, oraz byłego przestępcy, szpiega i więźnia, a zarazem literackiego odkrycia lat trzydziestych.
Czesław Miłosz, po latach spędzonych na emigracji, doczeka się największych literackich splendorów i międzynarodowego uznania, pod koniec życia wróci do Polski. Sergiusz Piasecki, również emigrant, już nigdy nie zobaczy kraju i do śmierci będzie żył w zapomnieniu i biedzie. Łącząca ich, choć nie bezpośrednio, znajomość z tajemniczą Jadwigą i tragiczne losy kobiety znajdują odzwierciedlenie w licznych utworach obydwu artystów. Po latach na ślad tych dramatycznych wydarzeń wpada przez przypadek młoda studentka polonistyki, a później badaczka literatury, dla której z czasem wyjaśnienie nieznanej historii przeradza się w coraz głębszą fascynację, wykraczającą daleko poza życie zawodowe...

 

źródło opisu: W.A.B., 2013

źródło okładki: www.wab.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (568)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 922
Joanna | 2013-08-08
Przeczytana: 05 sierpnia 2013

Pisarka opierając się na nieznanych dotąd faktach, dokumentach i relacjach różnych osób odkrywa sekrety życia osobistego i wersje wydarzeń nieujawnione dotąd historycznie, a dotyczące dwóch wielkich postaci polskiej literatury – Sergiusza Piaseckiego i Czesława Miłosza oraz tajemniczej muzy ich twórczości Jadwigi.
Narratorką powieści , a z czasem znawcą burzliwego życia pisarza Sergiusza Piaseckiego jest młoda studentka polonistyki Anna Krzemińska, przebywająca na wakacjach u swego dziadka w południowej Anglii, w Hastings. Tam, na promenadzie w czasie spaceru poznaje przypadkowo pisarza, schorowanego, żyjącego na emigracji w ubóstwie, będącego już u schyłku swego życia. W trakcie spotkań i rozmów poznaje jego życie i twórczość , człowieka wyrzuconego poza nawias historii nie tylko za życie w przestępczym środowisku, wielokrotne wyroki, w tym kara śmierci, narkotyki i zagubienie, ale również za przekonania polityczne.
Autor „ Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy”, powieści ...

książek: 2795
gwiazdka | 2015-09-12
Na półkach: Przeczytane, Rok 2015
Przeczytana: 12 września 2015

Jeżeli powieść „Sergiusz Czesław i Jadwiga" została napisana, żeby zachęcić do czytania książek Piaseckiego, to w moim przypadku Nurowska cel osiągnęła. Jeśli jednak miało to być w miarę obiektywne wyjaśnienie powiązań trojga ludzi, wydanie o nich opinii, to tutaj już moim zdaniem pani Maria sprawę zawaliła. Pierwsza część książki bardzo mi się spodobała, bo były tu przede wszystkim fakty, trochę irytowała narratorka, ale z tym dało się żyć. Potem, niestety, był tylko spadek w dół: oceny bez przedstawienia całego tła, krytyka wybranych postaci przy jednoczesnej sympatii- czasem wbrew faktom- wobec drugich. Jeśli książka miała rzetelnie przedstawić relacje bohaterów, to oceny czytelnik wyrobiłby sobie sam, tymczasem fragmenty dotyczące Miłosza ograniczały się tylko do jednego faktu z jego życia i całkowitym jego potępieniu, gdy życie Piaseckiego zostało przedstawione dość szczegółowo, no i niestety, początkowe opinie zaprzeczają końcowym. Za to rozwinęła się postać narratorki i...

książek: 2820
Monika | 2015-04-10
Przeczytana: 10 kwietnia 2015

Bardzo sobie cenię powieści Pani Marii. Jedne podobają mi się bardziej, inne mniej, jeszcze innymi zachwycam się. Teraz pierwszy raz zdarza mi się niedoczytanie książki Autorki do końca. Nie moje klimaty, nie moja bajka, przykro mi.

książek: 2515
Gosia | 2013-10-20
Na półkach: Przeczytane, 2013
Przeczytana: 20 października 2013

Przeczytałam już kilka powieści Pani Nurowskiej i bardzo cenię ją jako autorkę. Ta książka jednak mnie nie zachwyciła choćby dlatego, że nie bardzo przypomina powieść. Jest to bardziej zapis jej zmagań z ustalaniem prawdy o życiorysach Piaseckiego, Miłosza i tajemniczej Jadwigi. Książka zawiera wiele cytatów z twórczości autorów, listów, czasopism i przypomina bardziej pracę badawczą. Na plus mogę dodać, że zainteresowała mnie twórczością mnie twórczością Miłosza i Piaseckiego.

książek: 2564
Koronczarka | 2015-10-26
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 26 października 2015

Opowieść w opowieści to zabieg kompozycyjny czasem przez pisarzy stosowany i często daje interesujące rezultaty. Tak jest także w przypadku tej powieści Marii Nurowskiej. Przede wszystkim dlatego, że umożliwia i uprawdopodabnia subiektywizm. To nie Nurowska jednoznacznie źle ocenia Miłosza, to robi Piasecki, a temu trudno się dziwić. To nie Nurowska robi z Piaseckiego szlachetnego zbójcę - to on sam się na takiego kreuje. To nie Maria Nurowska przedstawia Jadwigę jako mimozowatą meduzę, a robi to znowu Piasecki (i w związku z tym nie mam pojęcia, dlaczego wdaje się z nią w romans i za co tak bardzo nienawidzi Miłosza). Za to właśnie Nurowska twierdzi (nie bardzo rozumiem na jakiej podstawie), że Jadwiga byłaby idealną towarzyszką życia dla Miłosza - to znaczy tak mówi młodziutka studentka polonistyki, która przeprowadza wywiad z Piaseckim i jest postacią fikcyjną. Subiektywizm jest tutaj, jak widać, pojęciem bardzo bliskim nielogiczności. A już szczytem tej nielogiczności jest...

książek: 148
KrystynaL | 2017-12-10
Na półkach: Przeczytane

To co naprawde wydarzylo sie miedzy Jadwiga, Czeslawem i Sergiuszem pozostanie tajemnica zabrana do grobow.
Piasecki - przemytnik i awanturnik - mial traumatyczne dziecinstwo, Milosz popelnil nieudane samobojstwo, a Jadwiga byla naiwna, zbyt ufna i miala duzego pecha zachodzac w ciaze z mlodym, niedojrzalym i nieodpowiedzialnym poeta.
Maria Nurowska umiejetnie balansujac na granicy powiesci i reportazu opowiada fascynujaca historie milosci i nienawisci. Historie prywatnego wyboru jakiego dokonal Milosz. Mogl zostac w Wilnie i skonczyc na Kolymie. Mogl zamieszkac z Jadwiga w Warszawie, pewnie mial tez inne opcje. Kierujac sie jednak zdrowym rozsadkiem i instynktem zamozachowawczym wyjechal na Zachod.
W moim przekonaniu najwieksza krzywde, ktora naznaczyla cale jej zycie, wyrzadzil Waszkiewiczownie wilenski lekarz, jej ojciec.
Swietnie napisana ksiazka, czyta sie jednym tchem.

książek: 5312
kajsa | 2013-07-14
Przeczytana: 14 lipca 2013

Książka niejednoznaczna...zastanawiam się nad celowością jej powstania.
Ostatnio w naszej literaturze modne jest odkrywanie tajemnic sprzed lat dotyczących nie zawsze chwalebnych losów pisarzy,poetów.Ja jestem zdania,że ich życie osobiste to odrębna sfera,którą należy oddzielać od twórczości.
Opisany trójkąt Miłosz-Jadwiga-Piasecki to historia młodzieńczej miłości,może bardziej fascynacji,zakończonej bardzo typowo-niedojrzały młodzian na wieść o odpowiedzialności porzuca obiekt swych westchnień.
I zjawia się ten drugi,łobuz,bandyta o szlachetnym sercu,który jednak nie potrafi rozpalić żaru w sercu kobiety.
Jadwiga dla obu mężczyzn staje się inspiracją,jest obecna w poezji Miłosza i prozie Piaseckiego. Myślę jednak,że określanie jej mianem "muzy"jest swego rodzaju nadużyciem.
Ważnym motywem powieści jest konflikt światopoglądowy między Piaseckim a Miłoszem,oskarżenie Noblisty o współpracę z reżimem,egoizm i egotyzm.
Maria Nurowska bazuje w swej powieści na wielu źródłach,starając...

książek: 471
Pela | 2013-07-28
Przeczytana: 28 lipca 2013

Fikcja literacka i wydarzenia autentyczne, postacie fikcyjne i autentyczne, bogata bibliografia. Spotykamy tytułowych bohaterów Czesława Miłosza i Sergiusza Piaseckiego ale też Melchiora Wańkowicza i Jarosława Iwaszkiewicza. Bohaterowie nie są pokazani jako postacie czarne i białe, krystaliczne charaktery lub zło wcielone. Potykają się, robią rzeczy dobre i czasami bardzo niechlubne. Książka jest napisana w stylu pani Nurowskiej który uwielbiam gdzie teraźniejszość przenika się z wydarzeniami historycznymi. A teraz kilka słów o tytułowych pisarzach. Jak dla mnie Sergiusz Piasecki pokazany jest jako człowiek bezkompromisowy, nie wiem czy był zdolny do przebaczenia mimo swojej kryminalnej przeszłości, dość łatwo zrażał do siebie ludzi. Jest to też postać tragiczne, samotnik i samotny, trudno było "wkraść się w jego łaski" . Natomiast Czesław Miłosz jest człowiekiem z krwi i kości, popełniał błędy ale zdawał sobie z nich sprawę, żałował swoich decyzji. Jak dla mnie pani Nurowska...

książek: 2716
Ela | 2014-03-12
Na półkach: Przeczytane, 2014
Przeczytana: 12 marca 2014

Dawno już nie sięgałam po utwory Marii Nurowskiej więc na początku lektury książki „Sergiusz, Czesław, Jadwiga” zastanawiałam się przede wszystkim czy to ja odzwyczaiłam się od stylu pisarki, czy też ta książka jest jakaś inna… Później sama fabuła książki wciągnęła mnie na tyle, że przestałam się zastanawiać.

Książka ma trzy części i troje bohaterów. Narratorka przedstawia nam ich losy i wzajemne powiązania, oddając kolejno głos każdemu z nich. Nie znam twórczości Sergiusza Piaseckiego, nie umiem więc ocenić go jako pisarza. Ale – według obrazu w tej książce – wydaje się być bardzo niesympatycznym człowiekiem. Nie jestem specjalną fanką poezji Czesława Miłosza (choć mam kilka jego ulubionych wierszy), ale tu wydał mi się wręcz odrażający. Jadwiga – obiekt pragnień obydwu mężczyzn – kobieta bezwolna i nijaka, także nie wzbudziła u mnie cieplejszych uczuć. Nie mówię o sympatii, ale nawet współczucia… Nieźle oberwało się też Wańkowiczowi, Andrzejewskiemu czy Iwaszkiewiczowi. Nie...

książek: 1788
Wojciech Gołębiewski | 2014-09-08
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 08 września 2014

OCENA WYSOKA, BO PIÓRO SPRAWNE, LECZ TO NIEWYPAŁ !! Nie wiem, co przyszło do głowy pisarce, z całkiem niezłym dorobkiem porywać się na temat śliski i kontrowersyjny, przyjmując w dodatku, z własnej niewymuszonej woli pozycję „chłopca do bicia”. BO MIŁOSZ WIELKIM POETĄ BYŁ, ALE APOTEOZOWAĆ JEGO TRUDNO, poczynając od wątpliwego moralnie „Zniewolonego umysłu” po dyskutowaną sprawę finansowania wycieczki kajakowej po Europie, ujawnioną przez Iwaszkiewicza w „Dziennikach” /za usługę seksualną w celi Zakonu Bazylianów w Wilnie/.
Chciała Nurowska, to dostała świetny odpór od Grzegorza EBERHARDTA, znanego nam z monumentalnej pracy pt „Jozef Mackiewicz. Pisarz dla dorosłych”. Podaje adres na Google’u:
Grzegorz Eberhardt Miłość noblisty; 7.08.2013 lub
Hej-kto-polak.pl/?p=74848
A ja podzielam zdanie Eberhardta i zachęcam do przeczytania i to nie tylko książki, lecz choćby ...

zobacz kolejne z 558 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd