Najskrytsze miejsca duszy

Czasami po prostu postrzegamy świat w innych barwach, z inną intensywnością i w innym tempie. Te same rzeczy nazywamy inaczej, bo są dla nas czymś innym. Jesteśmy na innym etapie rozwoju duchowego i emocjonalnego. Żeby się zrozumieć, pojąć te same pojęcia, musimy się spotkać w odpowiedniej chwili i słuchać tego, co istotne.*

Rok temu życie Hiacynty się skończyło. Chociaż ona sama oddycha i funkcjonuje, to i tak jest tak, jakby nie żyła. Po tragicznym wypadku zamyka się w sobie, odcina się od bliskich, rzuca studia i zapada w sobie. Gdy rodzice nie widzą już żadnej innej szansy na poprawę, wysyłają ją na Mazury, gdzie mieści się ośrodek dla młodzieży z trudną przeszłością. Pod okiem przyjaciół rodziny coś zaczyna się w niej zmieniać, a poznanie Teodora sprawia, że droga ku lepszemu jest jeszcze trudniejsza…

Warto na początku zaznaczyć, że książka porusza tematy trudne oraz bolesne. Depresja, trauma, przemoc w rodzinie czy alkoholizm - osobno sprawiają, że bywa trudno, a gdy jest ich tyle na raz, to trudno wyobrazić sobie, jak silnym trzeba być i jak mocno walczyć o swoją przyszłość. Autorka pochyla się nad nimi z należytym szacunkiem, ukazuje, jak raniące są takie przeżycia, oraz że bardzo ważne, ale i trudne jest wybaczenie sobie i innym oraz poproszenie o pomoc. Ile może dać nadzieja i wsparcie, gdy ktoś rozumie, co przechodzimy.

Nie jest to książka łatwa i przyjemna, ale warta poznania. Chociażby dla tych emocji, bo autorka nie tylko wzrusza do łez, ale i skłania do refleksji. Zwłaszcza że nie ma tu wyidealizowanych problemów, wszystko ma swoje konsekwencje, a proces radzenia sobie z nimi, to taki bieg z przeszkodami. No i bohaterowie, tak bardzo realni i wielowymiarowo, pełni lęków, emocji oraz wewnętrznymi zmaganiami.

Czy polecam? Oczywiście, bo to jedna z tych poruszających historii, które skłaniają do chwili zadumy. Przypominających, że nie ważne, jak źle jest, to mamy szansę na to małe światełko nadziei.

#bookowykot #booktour by @livrocat

Czasami po prostu postrzegamy świat w innych barwach, z inną intensywnością i w innym tempie. Te same rzeczy nazywamy inaczej, bo są dla nas czymś innym. Jesteśmy na innym etapie rozwoju duchowego i emocjonalnego. Żeby się zrozumieć, pojąć te same pojęcia, musimy się spotkać w odpowiedniej chwili i słuchać tego, co istotne.*

Rok temu życie Hiacynty się skończyło. Chociaż...

Książkę czytałam w ramach booktour.

Książka Karoliny zmusza nas do refleksji nad własnym życiem. Przeplata w fikcji literackiej sytuacje, które miały miejsce na prawdę.

Pokazuje nam czytelnikom, że każdy z nas odbiera i odczuwa inaczej. Mamy do czynienia ze stratą, lękiem i walką. Wynik zależy tylko od nas.

Czytając poznajemy Teodora, mężczyznę z rodziny alkoholowej, z przemocą oraz Hiacyntę, która po próbuje pozbierać się po stracie przyjaciółki.



Poruszone tematy są trudne, ale sposób zwrócenia na nie uwagi jest przyjemny. Autorka funduje nam dawkę emocjonalnego rollercoastera.

W książce pokazane są trudne wybory, które muszą podejmować i mierzyć się z ich konsekwencjami. Czy pewne decyzje można było podjąć inaczej dowiecie się czytając.

Osobiście momentami miałam ochotę potrząsnąć Hiacyntom jak i Teodorem. Nie mniej kibicowałam im. Aby odnaleźli życiową równowagę.

Książkę czytałam w ramach booktour.

Książka Karoliny zmusza nas do refleksji nad własnym życiem. Przeplata w fikcji literackiej sytuacje, które miały miejsce na prawdę.

Pokazuje nam czytelnikom, że każdy z nas odbiera i odczuwa inaczej. Mamy do czynienia ze stratą, lękiem i walką. Wynik zależy tylko od nas.

Czytając poznajemy Teodora, mężczyznę z rodziny alkoholowej, z...

"Czasami po prostu postrzegamy świat w innych barwach, z inną intensywnością i w innym tempie. Te same rzeczy nazywamy inaczej, bo są dla nas czymś innym. Jesteśmy na innym etapie rozwoju duchowego i emocjonalnego. Żeby się zrozumieć, pojąć te same pojęcia, musimy się spotkać w odpowiedniej chwili i słuchać tego, co istotne."

Każdy z nas jest inny i w jego wnętrzu skrywa się wiele niewypowiedzianych słów. Pięknych myśli, które po wyartykułowaniu na głos czasem stają się nie takie, jak byśmy chcieli. Niestety, nasz język, mimo bogactwa słów, nie oddaje w pełni tego, co chcielibyśmy przekazać. A może właśnie przez ich nadmiar niejednokrotnie czujemy się niezrozumiani? Niby powiemy to, co byśmy chcieli, a jednak sens naszej wypowiedzi zostaje odebrany zupełnie inaczej.
Szerzej tę myśl rozwija Karolina Klimkiewicz w swojej powieści "Najskrytsze miejsca duszy", książce pełnej refleksji, zmuszającej do przeanalizowania własnego życia. Bardzo lubię takie historie, które, oprócz fikcyjnej fabuły, mieszczą w sobie wartościowe treści.

W tym akurat wypadku autorka dużo bazuje na prawdziwych wydarzeniach, co sprawia, że jeszcze mocniej odbieramy tę powieść. Zupełnie inaczej czyta się o czymś wymyślonym i w inny sposób reaguje na historie mające oparcie w rzeczywistości. Wiedza ta daje nam przeświadczenie o prawdopodobności opisywanych zdarzeń: ich bohaterami mogą być ludzie z naszego otoczenia, mieszkający na naszym podwórku. Informacje te, w połączeniu z tematyką książki sprawiają, że mamy do czynienia z prawdziwie emocjonalną opowieścią. Jej bohaterami są Hiacynta i Teodor, dwoje poranionych, młodych ludzi, którzy, z różnym skutkiem, starają się poukładać swoje życie. Choć żadne z nich nie szuka w tym momencie partnera, nieoczekiwanie oboje stają się dla siebie oparciem w trudnych chwilach.

Trudno tu mówić o związku, gdyż relacja bohaterów jest naprawdę burzliwa. Czasem jednak musi paść wiele trudnych słów, by oczyścić atmosferę - zwłaszcza w sytuacji, gdy oboje mają za sobą trudne przeżycia, które muszą przepracować. Każda rozmowa bohaterów to maleńki krok do przodu i choć pozornie wydaje się, że nic nie znaczy, w ogólnym rozrachunku jest mocno zauważalny.
"Najskrytsze miejsca duszy" to powieść o naprawdę ciężkim ładunku emocjonalnym. Bardzo podobało mi się, że informacja taka znalazła się w początkowych partiach książki. Dzięki temu osoby, które w jakikolwiek sposób obawiają się poruszanych w niej tematów, mogą zrezygnować z jej lektury.

W powieści autorka poświęca dużo miejsca trudnym wydarzeniom, przewartościowującym życie człowieka. Czasem jeden nieopatrzny ruch może wywołać lawinę zdarzeń, która przygniata go zupełnie nieoczekiwanie. Pisarka zwraca też uwagę na fakt, że nie wszyscy są na takie zjawiska przygotowani: niektórzy, wychowani pod kloszem, zupełnie nie umieją sobie poradzić w kryzysowym momencie. Inaczej zachowują się ludzie od dłuższego czasu będący zdani wyłącznie na siebie - ci z kolei boją się prosić o pomoc w obawie, że nie zostanie im ona udzielona. "Najskrytsze miejsca duszy" to piękna charakterystyka przedstawicieli każdej z tych grup, próba połączenia ich dróg ze sobą.

Książka wzbudza wiele różnorodnych emocji, jednak ich nagromadzenie znajdujemy w finale. Jego otwarty charakter pozwala nam wierzyć w szczęśliwe zakończenie tej historii.
Minusem, na który chciałabym zwrócić uwagę, są właśnie końcowe fragmenty powieści, kiedy to miałam poczucie zaburzenia osi czasu. Zauważalne przyspieszenie akcji sprawiło, że miałam problemy z umiejscowieniem poszczególnych wydarzeń w czasie. Fakt ten nie wpływa znacząco na moją ocenę tej historii, po prostu wywołał u mnie lekki dyskomfort, jednak nie na tyle odczuwalny, by zmienić moje zdanie odnośnie do tej lektury. Uważam "Najskrytsze miejsca duszy" za wartościową powieść, z którą warto się zapoznać.

Moja ocena 9/10.

"Czasami po prostu postrzegamy świat w innych barwach, z inną intensywnością i w innym tempie. Te same rzeczy nazywamy inaczej, bo są dla nas czymś innym. Jesteśmy na innym etapie rozwoju duchowego i emocjonalnego. Żeby się zrozumieć, pojąć te same pojęcia, musimy się spotkać w odpowiedniej chwili i słuchać tego, co istotne."

Każdy z nas jest inny i w jego wnętrzu skrywa...

#najskrytszemiejscaduszy #karolinaklimkiewicz #wydawnictwoendorfina #recenzja #booktour
###
Kiedy po zdaniu wszystkich egzaminów w sesji Hiacynta wraz z przyjaciółmi postanawia wyjechać nad morze, nie wie jak tragiczne w skutkach będą to wakacje. Dziewczyna wraca odmieniona, a jej życie rozpada się niczym domek z kart.
Rok później Hiacynta wciąż nie może się otrząsnąć z traumatycznych wydarzeń. Rzuca studia, wraca do rodzinnego domu i zrywa wszelkie kontakty ze znajomymi. Zrozpaczeni rodzice wysyłają dziewczynę na Mazury, do przyjaciela, który prowadzi ośrodek dla młodzieży z trudną przeszłością.
Tam Hiacynta poznaje Teodora, chłopaka z alkoholowej rodziny, którego głównym celem jest walka o najbliższych.
Czy to spotkanie jest w stanie uleczyć dwie poranione dusze?
Czy pozwoli im odkryć w sobie nadzieję?
###
Książka jest oparta na faktach. Opowiada o stracie i walce o lepsze jutro. Jestem bardzo ciekawa dalszej części historii...
Na końcu książki znajdują się numery telefonów do organizacji pomocowych do których możecie zwrócić się o pomoc.
###

#najskrytszemiejscaduszy #karolinaklimkiewicz #wydawnictwoendorfina #recenzja #booktour
###
Kiedy po zdaniu wszystkich egzaminów w sesji Hiacynta wraz z przyjaciółmi postanawia wyjechać nad morze, nie wie jak tragiczne w skutkach będą to wakacje. Dziewczyna wraca odmieniona, a jej życie rozpada się niczym domek z kart.
Rok później Hiacynta wciąż nie może się otrząsnąć z...

Taka piękna okładka! Eksplozja kolorów z niej wycieka prawda? Lecz teraz już wiem, że są one odzwierciedleniem emocji i wszystkiego co w sobie nosimy. Każdy z nas się z czymś mierzy. Każdy z nas nosi w sobie swoje własne kolory. Pozwólmy czasem zajrzeć sobie w najskrytsze miejsca duszy... Tam zobaczymy najwięcej.
Hiacynta studiowała pielęgniarstwo. Po zaliczeniu egzaminów wyjechała ze znajomymi nad morze. To, co się tam wydarzyło, sprawiło, że dziewczyna już nie umie być tą samą osobą. Zmieniło się w niej wszystko. Silna depresja owinęła ją ciemnymi mackami. Pochłonęła ją nicość i niechęć do życia. Tkwiła w miejscu bez wyjścia, bez światła, bez kolorów ... Zmartwieni rodzice wysyłają ją na Mazury, by pomogła w Ośrodku dla młodzieży z trudną przeszłością. Tam dziewczyna poznaje Teodora. Chłopaka pochodzącego z alkoholowej rodziny, gdzie przemoc była czymś normalnym. Jednak w przeciwieństwie do Hiacynty, chłopak odczuwa silną potrzebę życia. Nie dla siebie, a dla kogoś innego. Popełnia błędy, których będzie żałował ale walczy do końca. Każde z nich poranione, z własnymi demonami... Nie zaczynają najlepiej, często się kłócą ale zaczyna im zależeć. Czy mają szansę uleczyć siebie wzajemnie?
Nie będę ukrywać. Ta książka boli. I to okropnie. Dotyka wielu tematów cierpienia. Cudzego... Własnego... Psychicznego... Cielesnego. Czujemy smutek, żal, wpadamy z bohaterami w ich ciemność i zwiedzamy ją z nimi poznając wszystkie jej aspekty. Patrzymy jak toną, nie mogąc nic zrobić. To historia o stracie i o walce z samym sobą. To historia o przetrwaniu, ale też o nadziei. Przyznaje, że bardzo mnie poruszyła. Bardzo polecam bo warto 🖤

Taka piękna okładka! Eksplozja kolorów z niej wycieka prawda? Lecz teraz już wiem, że są one odzwierciedleniem emocji i wszystkiego co w sobie nosimy. Każdy z nas się z czymś mierzy. Każdy z nas nosi w sobie swoje własne kolory. Pozwólmy czasem zajrzeć sobie w najskrytsze miejsca duszy... Tam zobaczymy najwięcej.
Hiacynta studiowała pielęgniarstwo. Po zaliczeniu egzaminów...

"Ból nigdy nie mija. To powszechne kłamstwo. Frazes na pocieszenie. A najgorsze, że gdy powtarzamy to w kółko i w kółko, to zaczynamy w to wierzyć. Ból nie mija, z czasem udaje nam się go lepiej maskować. Jednak on wciąż tam jest, w środku. Gdy tylko przestaniemy uciekać i pozwolimy sobie na to, żeby poczuć, okaże się, że nie jest ani trochę lżejszy."

Hiacynta nie jest tą samą osobą co rok temu. Cierpni na głęboką depresję po stracie przyjaciółki. Obwinia siebie za jej śmierć tak bardzo że sama próbowała odebrać sobie życie. Gdy zawodzą wszelkie metody aby dziewczyna stanęła spowrotem na nogi rodzice wysyłają ją na Mazury, do swoich przyjaciół którzy prowadzą stowarzyszenie dla młodzieży z trudną przeszłością. Cysia z dystansem traktuje wszystko, również wyjazd i pomysł że tam będzie ktoś w stanie zmienić jej nastawienie do życia. Jednak gdy spotyka Teodora odżywa w niej dawno nieczuta emocja - złość. On nie chodzi wokół niej na paluszkach, nie traktuję jej jak osobę po przejściach lecz prosto z mostu mówi jak jest. Sam wiele przeszedł, wiele wycierpiał i nadal walczy bo ma dla kogo. Być może przeznaczenie powiązało ich niewidzialną nicią lecz czy to wystarczy aby mogli w końcu zaznać spokoju?

Wydanie książki sugeruję lekką i przyjemną historię, lecz dostajemy pełną bólu i cierpienia opowieść o depresji, przemocy domowej, uzależnieniach,próbie samobójczej, zepsutej opiece zdrowotnej, niesprawiedliwym i powolnym systemie sądownictwa. Historia tym bardziej trafia do naszych serc gdyż jest oparta na prawdziwych wydarzaniach. To opowieść o dziewczynie która chciała odebrać sobie życie i o chłopaku który potrzebował tego dodatkowego życia. To historia o bliznach i ranach, które ukryte są w naszych naskrytszych miejscach duszy, niewidoczne dla oczu, głęboko zakorzenione czekające na ratunek. To historia o tym, że czasem jedna właściwa osoba, emocja, wydarzenie, może zmienić nasze życie na gorsze lub na lepsze.

"Ból nigdy nie mija. To powszechne kłamstwo. Frazes na pocieszenie. A najgorsze, że gdy powtarzamy to w kółko i w kółko, to zaczynamy w to wierzyć. Ból nie mija, z czasem udaje nam się go lepiej maskować. Jednak on wciąż tam jest, w środku. Gdy tylko przestaniemy uciekać i pozwolimy sobie na to, żeby poczuć, okaże się, że nie jest ani trochę lżejszy."

Hiacynta nie jest tą...

Karolina Klimkiewicz – Najskrytsze miejsca duszy

Najskrytsze miejsca duszy to książka, która mocno zapada w pamięć. Jest surowa, emocjonalna i trudna do zapomnienia. Klimkiewicz z wielką wprawą opowiada historię, która budzi w czytelniku całą gamę sprzecznych emocji – od frustracji spowodowanej decyzjami Teodora, po głęboki, nieutulony smutek wynikający z tego, co spotyka głównych bohaterów.

Hiacynta, po traumatycznych przeżyciach, nie potrafi odnaleźć się w życiu, obwiniając się o śmierć swojej przyjaciółki. Nawet próbuje odebrać sobie życie. Teodor, dorastający w rodzinie alkoholowej (DDA),sam zmaga się z przeszłością. Mimo to troszczy się o swoją siostrę, która jest w śpiączce, i stara się pomagać innym dzieciom, oferując im wsparcie, którego sam nigdy nie otrzymał. Oboje są na swój sposób złamani przez życie, każde z nich inaczej, ale to spotkanie w ośrodku młodzieżowym w Mikołajkach odmienia ich los.

Pozornie przypadkowe spotkanie wyzwala w nich dawno uśpione emocje. Najważniejszą z nich jest gniew, który – jak sugeruje autorka – może stać się motorem walki, powodem, by komuś lub czemuś zacząć na nowo zależeć. Z czasem Hiacynta i Teodor odkrywają, że łączy ich coś więcej niż tylko kłótnie. Zaczynają się o siebie troszczyć.

Autorka w subtelny sposób wplata w historię motyw czerwonej nici przeznaczenia, która symbolicznie łączy tych dwoje bohaterów. Zwróciłam też uwagę na drobne, ale istotne szczegóły, jak choćby małą instrukcję, jak postępować w przypadku utonięć, czy opisy charakterystycznych cech osób dorastających w rodzinach alkoholowych (DDA). Jednak to zakończenie tej książki jest prawdziwym emocjonalnym rollercoasterem. Zostawia czytelnika z pytaniem: dlaczego? Dlaczego w XXI wieku nadal istnieje tyle okrucieństwa i niesprawiedliwości? Dlaczego tylu ludzi gubi się w chorobach, nałogach, w trudach życia, i jaką cenę muszą za to zapłacić?

Nie polecam tej książki, gdy mamy przysłowiowego "doła" – wbije nas jeszcze głębiej. Zawiera wiele trigger-warningów, które koniecznie trzeba wziąć pod uwagę. Jest to ciężka, ale niezwykle poruszająca lektura, która skłania do refleksji długo po jej zakończeniu.

#KarolinaKlimkiewicz #NajskrytszeMiejscaDuszy #recenzjaksiążki #czytambolubię #książkowelove #bookstagrampl #czytam #polskibookstagram #książkadlanastolatków #literaturapolska #emocjonalnaksiążka #bookreview #książki #youngadult #czytaniejestfajne #kochamczytać #książkowyrollercoaster #czytanienieboli #polskaczyta #książkoholik

Karolina Klimkiewicz – Najskrytsze miejsca duszy

Najskrytsze miejsca duszy to książka, która mocno zapada w pamięć. Jest surowa, emocjonalna i trudna do zapomnienia. Klimkiewicz z wielką wprawą opowiada historię, która budzi w czytelniku całą gamę sprzecznych emocji – od frustracji spowodowanej decyzjami Teodora, po głęboki, nieutulony smutek wynikający z tego, co spotyka...

"Najskrytsze miejsca duszy" autorstwa Karoliny Klimkiewicz to poruszająca opowieść, która wciąga od pierwszych stron, prowadząc czytelnika przez pełne bólu, ale i nadziei losy bohaterów. Klimkiewicz w subtelny sposób porusza temat traumy, utraty i powolnego procesu leczenia ran emocjonalnych, który nigdy nie jest łatwy, ale może być ocaleniem 🥰

Główna bohaterka, Hiacynta, po tragicznych wakacjach nad morzem nie potrafi odnaleźć się w codziennym życiu. Autorka w realistyczny sposób pokazuje jej walkę z przeszłością, która ją przytłacza. Decyzja o wyjeździe na Mazury, gdzie trafia do ośrodka dla młodzieży z trudną przeszłością, jest kluczowym momentem w jej życiu. Tam poznaje Teodora, chłopaka również obciążonego przeszłością, którego jedynym celem jest ochrona rodziny. To spotkanie dwojga poranionych ludzi staje się początkiem ich wspólnej drogi ku uzdrowieniu.

Klimkiewicz w mistrzowski sposób przedstawia wewnętrzne zmagania bohaterów, ukazując ich wątpliwości, strach, ale też powolne przebudzenie nadziei. To opowieść, która uczy wybaczania sobie, akceptowania przeszłości i otwierania się na nowe możliwości. Wątek miłości między Hiacyntą a Teodorem, choć subtelnie zarysowany, dodaje tej historii ciepła i delikatności, podkreślając, jak ważne jest wsparcie drugiego człowieka

Warto docenić również ważny element książki – numery telefonów do organizacji, które mogą pomóc osobom borykającym się z problemami zdrowia psychicznego lub uzależnieniami. To piękny gest ze strony autorki, która tym samym przypomina, że pomoc jest dostępna i nikt nie musi być sam w swoich zmaganiach.

"Najskrytsze miejsca duszy" to książka, która głęboko porusza i zmusza do refleksji. Polecam ją każdemu, kto poszukuje lektury, która z jednej strony potrafi złamać serce, a z drugiej ofiaruje promyk nadziei na lepsze jutro.

"Najskrytsze miejsca duszy" autorstwa Karoliny Klimkiewicz to poruszająca opowieść, która wciąga od pierwszych stron, prowadząc czytelnika przez pełne bólu, ale i nadziei losy bohaterów. Klimkiewicz w subtelny sposób porusza temat traumy, utraty i powolnego procesu leczenia ran emocjonalnych, który nigdy nie jest łatwy, ale może być ocaleniem 🥰

Główna bohaterka, Hiacynta,...

Patrząc na okładkę książki można snuć, że to będzie piękna historia, ale nic z tych rzeczy. Lektura bowiem to pasmo ciągnącego się bólu i cierpienia.

Hiacynta wraz z paczką przyjaciół wybrała się na zasłużony odpoczynek. Radosne chwile przerywa tragiczne wydarzenie, które swoje piętno odbije na życiu Hiacynty. Od tamtego momentu minął rok, a dziewczyna nadal jest pogrążona w smutku i rozpaczy. Rodzice, chcąc pomóc córce, wysyłają ją na Mazury do przyjaciół, którzy prowadzą ośrodek dla młodzieży z trudną przeszłością. Hiacynta początkowo jest sceptycznie nastawiona do nowego miejsca i ludzi, lecz wszystko się zmienia, gdy poznaje Teodora.
Chłopak również ma za sobą trudną przeszłość, a konsekwencje ciągną się za nim do dziś. Chciałby ulżyć swojemu cierpieniu, lecz nie może. Czy to przypadek, że tych dwoje trafia na siebie, czy może połączyła ich niewidzialna nić?

Książka „Najskrytsze miejsca duszy” okazała się czymś więcej niż po prostu lekturom do poczytania. Historia, zaserwowana przez autorkę jest autentyczna, zresztą sama ona podkreśla, że jest oparta na prawdziwych wydarzeniach.
Porusza tematy, o których naprawdę mało się mówi, a gdy już się raczy je poruszyć, to najczęściej dla wielu osób jest za późno. Otóż mowa tutaj o próbach samobójczych, uzależnieniach, przemocy domowej, czy depresji. Historia ma jeszcze jedną stronę medalu – w łatwy sposób przychodzi nam ocenianie innych niż zagłębienie się w temat, czy chęć niesienia pomocy. Czy nie jest właśnie tak…?
Ktoś powie, ale on się uśmiechał, nie było widać, że coś mu dolega. Depresji i problemów nie widać, a ci, co się z tym zmagają, najzwyczajniej w świecie nie chcą o tym mówić. Otóż boją się, że nie zostaną zrozumiani i źle oceniani…

Nie umiem wyrazić, jak bardzo historia mnie wzruszyła i jednocześnie mną wstrząsnęła.
Koszmar, który jest niczym sen na jawie. Każdą cząstką mojego ciała przeżywałam całe cierpienie, które dotknęło bohaterów. Jest to zasługa autorki, która w umiejętny sposób potrafi zawładnąć emocjami czytelnika.

Patrząc na okładkę książki można snuć, że to będzie piękna historia, ale nic z tych rzeczy. Lektura bowiem to pasmo ciągnącego się bólu i cierpienia.

Hiacynta wraz z paczką przyjaciół wybrała się na zasłużony odpoczynek. Radosne chwile przerywa tragiczne wydarzenie, które swoje piętno odbije na życiu Hiacynty. Od tamtego momentu minął rok, a dziewczyna nadal jest pogrążona...

Piękna okładka, opis wydawcy również dający nadzieje na dobrą lekturę...i poczatkowo tak tez było...jednak dla mnie zakończenie...nie tego chcialam...niestety...

Piękna okładka, opis wydawcy również dający nadzieje na dobrą lekturę...i poczatkowo tak tez było...jednak dla mnie zakończenie...nie tego chcialam...niestety...