Alibi na szczęście

Słowa,słowa słowa...ileż dobrego napisano o tej książce. I pani Stenka z panem Żmijewskim promocję jej zrobili,no więc jak owieczka uległam i zakupiłam.
Niestety,odczucia mam diametralnie różne. Wynudziłam się sromotnie przy lekturze tej powieści. Nie dostrzegłam w niej magii,piękna języka.cudownej fabuły,skomplikowanych i zawirowanych losów postaci.
Tak mało w niej realiów współczesnych czasów.Czuć na kilometr komercję.
Główna bohaterka,nauczycielka zresztą,okrutnie dotknięta przez los,materialnie żyje niczym królewna w wielkim domu z gosposią i ogrodnikiem. Podobnie zresztą wygląda sytuacja jej przyjaciół.
Wszyscy,mimo że młodzi,realizują się zawodowo,wygrywają międzynarodowe konkursy.
Najbardziej nieprzekonujący jest dla mnie watek główny,czyli miłosny. Hanka jest nieszczęśliwa i okaleczona przez życie,ale niestety to bardzo skupiona na sobie i chimeryczna kobieta. Chce i nie chce kochać,i tak przez 640 stron wystawia na próbę uczucia Mikołaja,a on ze stoickim spokojem i wielką cierpliwością je znosi. Trudno uwierzyć w coś takiego.Który młody mężczyzna byłby w stanie tyle znieść?
No cóż,nie dla mnie taka literatura.

Od jakiegoś czasu w internetowym świecie widuję recenzje książki „Alibi na szczęście” Anny Ficner-Ogonowskiej. Choć nie miałam jej w planach, to jednak postanowiłam przyjrzeć się jej bliżej i ku mojej radości okazało się z opisu, że fabuła może mnie zainteresować. Skuszona pozytywnymi opiniami i obietnicą pięknej historii miłosnej zaczęłam czytać powyższą powieść. Czy przypadła mi do gustu? O tym już za chwilę:).

Bohaterką książki jest Hania, młoda nauczycielka pracująca w warszawskim liceum. Młoda, ładna i do tego wykształcona kobieta na pierwszy rzut oka wydaje się szczęśliwą osobą. Niestety to tylko pozory. W głębi bowiem jej duszę trawi tęsknota, śmierć bliskich, ból po stracie. Te demony nie pozwalają jej cieszyć się życiem, dobrą pracą i otaczającymi ją ludźmi. Jej najlepszą przyjaciółka jest energiczna Dominika, na którą zawsze może liczyć. Także wtedy, kiedy na drodze Hani pojawi się młody architekt Mikołaj. Mężczyzna mimo braku zaangażowania ze strony bohaterki, próbuje się do niej zbliżyć i zaskarbić jej uwagę. Nie wie co trapi obiekt jego westchnień i dlaczego tak boi się ona związku. Czy tej dwójce pisane jest być razem? Czy miłość będzie silniejsza niż strach? Czy wystarczy cierpliwości w czekaniu na ukochaną? Nic nie zdradzę!

Do tej książki podchodziłam dość swobodnie. Okładka w połączeniu z opisem już zwiastowały ciekawą opowieść a do tego doszły pozytywne opinie czytelników. Zaryzykowałam i ... lektura przypadła mi do gustu. Jest to debiut i uważam, że całkiem udany, choć nie obyło się bez kilku niedociągnięć. Przede wszystkim książka ma dość dużą objętość i choć czyta się ją lekko i szybko, to jednak spokojnie można było bardziej skoncentrować niektóre wątki i nie rozwlekać niepotrzebnie fabuły. Z drugiej jednak strony, nie czułam znużenia podczas czytania a świetny, magiczny klimat powieści zdecydowanie mi pasował i nie chciałam zbyt szybko się z nim rozstawać. Bohaterowie są barwnie przedstawieni, choć moją uwagę przyciągnęła raczej Dominika, niż Hania. Po prostu była prawdziwsza, żywsza i nie taka idealna jak główna postać. Poza tym na uwagę zasługuje jeszcze Irenka, dobra duszyczka, która swoją mądrością i ciepłem potrafi przepędzić niejedno złe wspomnienie. Mikołaj za to zrobił na mnie większe wrażenie niż pierwotnie sądziłam. Przede wszystkim walczył o miłość do kobiety i właśnie ten jego upór i wyrozumiałość ujęły mnie. Książka obfituje również w silne emocje, uczucia i wzruszenia. Duży plus za to!

„Alibi na szczęście” dotyka uniwersalnych tematów, dlatego każdy znajdzie tu coś dla siebie. Polecam ją zwłaszcza tym, którzy cenią obyczajowe powieści ze szczyptą romantycznej nuty. Z chęcią poznam inne książki autorki. Pozdrawiam!!

Moja ocena: 5-/6
http://kasandra-85.blogspot.com/2012/08/alibi-na-szczescie-anna-ficner-ogonowska.html

Nie ukrywam, że byłam przygotowana na kolejne typowe babskie czytadło, taką "przygodę na jeden raz", książkę, którą po skończonej lekturze oddam bez żalu w inne ręce. Tym razem bardzo się pomyliłam !

Wieczory spędzone z tą książką były dla mnie prawdziwą ucztą czytelniczą. To jedna z tych pozycji, które zostaną u mnie na zawsze i chętnie będę do nich wracać.
"Alibi na szczęście" jest napisane pięknym językiem, jest pełne wspaniałych historii, ponadczasowych prawd, ludzi z szerokim wachlarzem emocji i życiowych doświadczeń. Lecz przede wszystkim jest to książka niesamowicie prawdziwa i mądra. A cała mądrość przekazana jest czytelnikowi bez zbędnego patosu i nudy.
To co urzekło mnie najbardziej to sposób, w jaki zostały przedstawione dojrzałe kobiety - żony, matki i babcie. Kobiety - Anioły, strażniczki domowego ogniska, którym udało się wychować dzieci na porządnych ludzi, robiąc to z mądrością, troską i ogromem miłości.
Mistrzowsko zbudowano też napięcie. Kto by pomyślał, że oczekiwanie na trzy zdania głównej bohaterki mogą tak przykuć czytelnika do książki? :)
Acha! Jeszcze jedno - wspaniałe dialogi, szczególnie te z udziałem Dominiki ;)
Gratuluję autorce tak udanego debiutu i z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy!
Polecam wszystkim , także tym, którzy szukają mądrego prezentu dla mądrej kobiety - oto pozycja idealna.
10/10 choć u mnie to rzadkość, ale serce nie pozwoliło mi na nic innego!

Gdyby książka ta mogła zamienić się w posiłek, byłaby ciepłym rosołem oraz schabowym z ziemniakami i surówką. Gdyby nagle chciała zmienić swój kształt i stać się czymś do picia, na pewno byłaby herbatą z cytryną. Gdyby miała przybrać postać człowieka, byłaby ukochaną babcią, którą wpychałaby w nas tysiące cukierków i innych smakowitych rzeczy.

Książka Anny Ficner-Ogonowskiej jest dla czytelników w każdym wieku. Ja, licealistka, już odstępują ją swojej mamie, która zachęcona opiniami, czekała całe cztery dni, w ciągu których ja przemierzałam świat Hanki, by zabrać się za czytanie. Nawet babcia spojrzała na to całkiem przyjemne tomiszcze (ponad 600 stron i ekstremalnie mała czcionka ;) )przychylnym wzrokiem. Historia Hani jest dla każdego.

Cóż mogę powiedzieć o tej książce?
Na pewno jest przyjemna i z radością witałam nią rozpoczynające się wakacje. Nie brakuje w niej humoru i żartów, ale pojawiają się także przykre epizody. Historia jest wciągająca, a bohaterowie realistyczni i przyjemni. Aż chce się żyć w takiej rodzinie i mieć takich przyjaciół (pokłony dla Dominiki).
Każdy z nas chciałby mieć swoją Panią Irenkę, która gotowałaby mu przepyszne rzeczy, przyjaciółkę - roześmianą Panią stomatolog oraz ukochanego, który chce poświęcić dla nas wszystko. Jeżeli w naszych rodzinach, nie ma ostatnio powodów do radości, książka ta pokaże, że nawet najmniejsze rzeczy mogą wywołać pozytywne emocje.

Historia ta opowiada szczególnie o godzeniu się ze śmiercią bliskich, o przyjaźni, ale także i o walce o miłość. Jest to przepiękna opowieść o życiu. Myśląc o tej książce, przypomina mi się cytat z jednej świątecznej piosenki:"Kto wie, czy za rogiem, nie stoją anioł z Bogiem, nie obserwują zdarzeń i nie spełniają marzeń?"- głównej bohaterce na pewno przyglądał się jakiś Anioł, który pomógł jej spełnić marzenia i otrząsnąć się ze śmierci ukochanego.
Każdego, kto chce przekonać się, jak potoczyły się losy Hani, która straciła prawie wszystko, zachęcam do sięgnięcia po tą lekturę.

'Alibi na szczęście' intrygowało mnie od bardzo długiego czasu - wysokie miejsca w rankingach sprzedaży, słowa uznania od Danuty Stenki i Artura Żmijewskiego (filmowych odtwórców Judyty i Adama z 'Nigdy w życiu'), potem obejrzany wywiad na LC, gdzie Anna Ficner-Ogonowska od razu zdobyła moją sympatię. Nie muszę dodawać, że kiedy zobaczyłam na półce w bibliotece 'Alibi na szczęście', bez wahania je wypożyczyłam.
Czytanie tej powieści przyprawiło mnie o cały kalejdoskop uczuć. Najpierw byłam zawiedziona - rozmowami Przemka i Mikołaja (jakbym znowu miałam siedemnaście lat i oglądała 'BrzydUlę', ponieważ przypominały mi się dialogi między Markiem i Sebastianem), postępowaniem Hanki, brakiem taktu Dominiki... Chciałam nawet przerwać lekturę, ale stwierdziłam, że muszę brnąć dalej, skoro tak długo chciałam mieć tę książkę w ręku. I nie myliłam się - w dalszej części od razu 'wchłonęłam' w klimat 'Alibi...', dzięki czemu poznawanie dalszych losów tej plejady indywidualistów (:-)) sprawiało mi nieopisaną przyjemność. I nie dziwiłam się już postawie Hanki, jak poznałam całą prawdę o niej.
Brawa dla pani Ficner-Ogonowskiej za dbałość o język - powiedzonka pani Irenki czy idiolekt Aldonki są rewelacyjne. Poza tym, gdy początkowo wydawało mi się, że powieść mogłaby być połowę cieńsza, to po jej ukończeniu stwierdzam, że nic bym z niej nie odjęła. I takich mężczyzn jak Mikołaj chyba nie ma na naszym świecie. Szkoda...
'Alibi na szczęście' to ciepła opowieść o miłości, przyjaźni, rodzinie i gotowaniu - nie uważam teraz, abym zmarnowała czas z Hanką, Dominiką, Przemkiem, Mikołajem, panią Irenką i wieloma, wieloma postaciami, które wydawały mi się tak prawdziwe. Czasami żałowałam, że nie mogę po prostu wejść do tej fabuły.
I co na końcu dodać? Że jestem następną osobą w kolejce do wypożyczenia drugiej części. I to chyba wystarczająca rekomendacja z mojej strony.

"Alibi na szczęście" to powieść rekomendowana przez polskie gwiazdy kina. Danuta Stenka, Artur Żmijewski przekonują, że warto sięgnąć po ten sporych rozmiarów debiut. Nie powiem, że nie jestem zaskoczona. Debiutanci na naszym polskim rynku łatwo nie mają. Nie oszukujmy się, rzadko są promowani. Muszą sami wspinać się po tej dość wysokiej drabinie wydawniczo - księgarskiej... Zaskoczeniem dla mnie jest taka rekomendacja i promocja jaką zagwarantowało wydawnictwo. Reklama nie zawsze idzie w parze z jakością... Obawiałam się, żeby czasami nie okazało się, że jest to gniot, którego nie warto absolutnie czytać!!!!

Anna Ficner - Ogonowska zabiera nas nad Wybrzeże, gdzie poznajemy główną bohaterkę książki - Hannę. Spędza ona swoje wakacje nad ukochanym morzem, które ma na nią zbawienny, uciszający i uspokajający wpływ. Gdy była mała przyjeżdżała tutaj z rodzicami, potem z rodzicami i Dominiką, teraz robi samotne wypady. Zatrzymuje się w tym samym miejscu od lat - u pani Irenki. Kobieta jest dla niej bardzo bliska. Zresztą ze wzajemnością. Pani Irenka traktuję Hanię jak córkę: pociesza, dokarmia, doradza, czy choćby przytula gdy tego potrzebuje...
Hania kiedy ma taką potrzebę, wsiada w samochód i kilka godzin później jest w pachnącym jedzeniem domu pani Irenki czy też na plaży, którą ubóstwia...
Ale nie tak dawno...
Życie Hani zmienia się diametralnie. Kobieta popada w depresję i apatię. Gdyby nie przyjaciółka, bliska jak siostra, jej stan pewnie nie uległ by zmianie. Z dnia na dzień Hania odzyskuje siły, chęć do życia... Rozpoczyna pracę. Ma powód by rano wstać z łóżka. By zwyczajnie funkcjonować... Kiedy na jej drodze pojawia się przystojny Mikołaj... nieodległa przeszłość znowu powraca...

Jestem pod wrażeniem! Ogromnym wrażeniem! To tak krótko... Rozwijając moją myśl, uważam, że Anna Ficner - Ogonowska ma dar. Jeśli debiut okazuje się być rewelacyjną powieścią, którą gdyby nie gabaryt czytałoby się jednym tchem, to boję się pomyśleć co znajdę w zapowiadanej książce "Krok do szczęścia"????? Ogonowska przemyciła w książce jakąś magię. Kto widział, żeby powieść obyczajowa, pisana prostym językiem, naszpikowana wszystkim co możliwe, nie znudziła??? Bo na pewno nie znudzi! Nie ma takiej opcji. Fabuła jest niesamowita. Autorka opisała wszystkie wydarzenia w sposób bardzo interesujący, bezpośredni, zachęcający i tajemniczy. Brnęłam i brnęłam, by dowiedzieć się, co wydarzyło się 2 lata wcześniej. Nawet kiedy można się już coś nie coś domyśleć, to i tak nie poczujemy zniechęcenia! Na dodatek Ogonowska zostawia rewelację na koniec książki...
Zdecydowanie magia, która powoduje, by czytelnik nie potrafił odłożyć książki! Ba! By był nią zachwycony! Na mnie podziałała...

Nie można nie wspomnieć o postaciach, które poznajemy w "Alibi na szczęście". Zafascynowana jestem bohaterami książki, wyrazistymi i charakternymi. W szczególności ujęły mnie Dominika i Zuza. Sympatyczne, a zarazem dynamiczne, roztrzepane, temperamentne, jakby z wrodzonym ADHD. Nie dało się nie zwrócić na nie uwagi. Przeciwieństwem okazują się Hania i Ulka...
Postać pani Irenki, to już w ogóle mistrzostwo! Poznając tę kobietę, jej opiekuńczość, dom, w którym mieszka, natychmiast chce się tam do niej przenieść i znaleźć pod jej opiekuńczymi skrzydłami. Słuchać jej opowiadań, pospacerować w jej towarzystwie po jej pięknym i pachnącym ogrodzie...
Nie można wspomnieć o spokojnym i bardzo cierpliwym Mikołaju...
Wszystkie postaci są bardzo realistyczne, charakterystyczne i bardzo dobrze wykreowane. Można śmiało przypuszczać, że mają odzwierciedlenia w życiu realnym.

Po TAKIEJ lekturze nasuwa się myśl, że wystarczy tylko poprosić znanych i lubianych aktorów, scenarzystę i reżysera, by dokonali reszty! "Alibi na szczęście" jest idealną powieścią, którą z ogromną przyjemnością i radością obejrzałabym na wielkim ekranie!

Niesamoowite jest to, że Autorka dobitnie i twardo pokazuje nam co w życiu jest najważniejsze! Zdecydowanie stawia na prawdziwą przyjaźń, miłość i szczęście, które należy się każdemu!

Przyznaję się, że Anna Ficner - Ogonowska bardzo mnie zaskoczyła! Lubuję się w debiutach, często po nie sięgam, ich poziom jest różny. Jednak "Alibi na szczęście" jest napisany z całą pewnością na bardzo dobrym poziomie! Autorka zdecydowanie potrafi pisać, ale także zatrzymać czytelnika, zachęcić go do tego, by sięgnął po kolejną powieść. Na pewno to zrobię! Pani Anna genialnie dawkuje napięcie i idealnie potrafi dostosować atmosferę i opisy do konkretnej sceny. Cieszę się bardzo, że tym razem promocja i reklama jak najbardziej jest uzasadniona! TA książka jest warta tego, by stała na najwyższych półkach...

Reasumując: "Alibi na szczęście" to jeden z lepszych debiutów jaki miałam przyjemność czytać, a raczej pochłaniać! Żałuję, że nie skusiłam się wcześniej. Nie popełnię już tego błędu po raz drugi i "Krok do szczęścia" na pewno nie będzie czekał tak długo na półce!
Kto jeszcze nie miał przyjemności czytać debiutu Ficner - Ogonowskiej to polecam z całego serca! Nie zabraknie miłości, radości, prawdziwej przyjaźni, ale także wzruszeń... A wszystko dobrane w odpowiedniej dawce i okraszone bezpośrednim językiem...

Pozostaje mi na koniec podziękować mężowi pani Anny, który zdecydował się (dzięki Bogu!) wysłać potajemnie powieść do Wydawnictwa!

„(...) życie człowieka składa się z tysięcy epizodów. Jednak tylko jeden z nich jest naprawdę ważny i zmienia całe życie. Mądrość życiowa polega na tym, żeby go nie przeoczyć wśród całej reszty.”*

Jesteś najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Właśnie dzień prędzej spełniło się Twoje marzenie i z radością patrzysz w przyszłość. Nie przeczuwasz nic strasznego, no bo przecież to nie możliwe żeby coś się stało. Niestety. Jedna chwila wystarczy by wszystko zmieniło swój bieg, a to co dane nam wczoraj, dziś okrutnie odebrano. Zabrano nam słońce, powietrze i chęć do życia. Skradziono miłość i szczęście… Jak żyć bez tego?

Hania to młoda i piękna nauczycielka, która na pierwszy rzut oka wydaje się bardzo szczęśliwa. Pozory jednak mylą bo tak naprawdę kobieta jest nieszczęśliwa i przytłoczona tym co ją spotkało. Jej dni naznaczone są cierpieniem, smutkiem i walką o to by przetrwać każdy kolejny dzień w miarę normalnie. Pomagają jej w tym dwie niezastąpione kobiety: Dominika, która jest strasznie energiczna i przebojowa oraz pani Irenka, starsza i bardzo mądra kobieta. Hania powoli wychodzi ze skorupy, w której się zamknęła jednak gdy na horyzoncie pojawia się niejaki Mikołaj zaczyna się obawiać powtórki historii, a tego by już nie przeżyła. Mężczyzna ten mimo niechęci kobiety cierpliwością i delikatnością próbuje dotrzeć do jej serca. Czy bój o jej serce zakończy się dla Mikołaja powodzeniem? Czy Hania da sobie jeszcze szansę?

Oto książka, która wyłączyła mnie z życia na trzy dni i noce. Gdy się za nią zabierałam nie myślałam nawet o tym, że tak mnie pochłonie ta historia. Jeśli mam być szczera to trochę przerażała mnie ilość stron i to, że głównym tematem jest miłość. No bo jak można opisać miłość na tylu stronach i przy okazji nie zanudzić czytelnika? Można, uwierzcie, że można. Pani Ficner-Ogonowska jest tego doskonałym przykładem. Wątek był rozpisany w taki sposób, że nie było mowy choćby o chwili znudzenia. Wszystko było przemyślane i w sam raz. Było tak jak… w życiu. Bez jakiś tam niestworzonych zdarzeń. Nie było wybuchu namiętności i nagłej przemiany głównej bohaterki. Czasem na powrót do normalności jest potrzebne dużo czasu i ona go dostała. Mikołaj pokazywał, że zależy mu na Hani, ale starał się nie naciskać i zrozumieć. To historia o uczuciu, wiecie takim co jest w stanie dużo pokonać i poczekać na swój czas, o cierpliwości, oddaniu i przyjaźni. W tej książce nie ma niczego ani za dużo, ani za mało. Wszystko ma swój czas i miejsce. Sceny są opisane szczegółowo, gdy czytamy fragmenty gdzie główne skrzypce grają Hanuś i Mikołaj czujemy się jakbyśmy byli z nimi. Czujemy ich emocje, słowa są jak delikatny dotyk, który drażni, mile drażni. Jest idealnie.

Zostałam oczarowana postaciami, a szczególnie panią Irenką, która przypomina mi moją babcię. Zawsze wie co powiedzieć, jak pocieszyć. Jest ciepła jak promienie słońca i do tego bardzo inteligentna. Dominika zaś przypominała mi takiego chochlika swoim sposobem bycia. Zawsze w biegu, rozgadana i wiecznie uśmiechnięta. Jednak gdy trzeba potrafi być uparta, wysłucha pocieszy… lub da do wiwatu gdy trzeba. Sama Hania… rozumiałam ją, ale czasami mnie irytowała. Jednak mimo wszystko zdobyła moją sympatię. Tych bohaterów jest wiele więcej i dla każdego autorka poświęciła trochę czasu. Nie są to puste postacie stworzone aby tylko były. Każda z nich ma swoje pięć minut i zadanie do wykonania.

Osobiście strasznie mnie irytowało, że, nie mogę jej przeczytać w jeden dzień i zawsze z żalem ją odkładałam. „Alibi na szczęście” tchnie spokojem i ciepłem, cierpieniem i miłością. Styl, którym posługuje się Anna Ficner-Ogonowska sprawia, że te tomiszcze czyta się szybko, przyjemnie i z ogromną ciekawością! Zakończenie zaś nie jest jednoznaczne i choć daje nadzieję może być całkiem inne niż oczekujemy. Polecam, choć jestem świadoma, że nie każdemu może się spodobać.

*cytat pochodzi z książki

Książkami można się delektować, połykać w całości lub brnąć przez nie. Ten pierwszy rodzaj jest rozpoznawany praktycznie od razu. Klimatyczna okładka, kilka zdań i już wiesz, że do smakowania tej lektury będzie ci potrzebna herbata. Więc idziesz, parzysz sobie tę najpyszniejszą – białą z płatkami róży i…

Hania straciła wszystko. Jej życie zatrzymało się pewnego sierpniowego dnia. Przestała marzyć, a jedyne plany to te, które układa dla swoich uczniów.
Kiedy na jej drodze staje Mikołaj, Hania boi się zaangażować, ale on walczy o miłość za nich dwoje. Pomaga mu w tym jej przyjaciółka Dominika, której energia i poczucie humoru rozsadziły niejedno męskie serce.*

Cóż, opis zwiastuje niechybną historię miłosną na którą ostatnio połowa czytelników choruje. W dodatku jest to nasz rodzimy produkt. Więc dlaczego tak smakuje? Dlaczego herbata cały czas jest pociągana małymi łyczkami zamiast być wypluta w akcie obrzydzenia? Może, może jeszcze nie wszystko jest takie za jakie je uważamy?

Pani Anna zaskoczyła mnie nad wyraz pozytywnie. Miało być tak zwane „babskie czytadło”. I było – nie da się ukryć. Wprost idealne na letnie wieczory przy kubku herbaty. Jednocześnie ta książka miała w sobie coś jeszcze…

Po pierwsze i najważniejsze: miała wspaniałych, życiowych bohaterów. Każdy z nich czy to Przemek czy mama Mikołaja mógł być spotkany w realnym świecie. Każdy z nich mógł być przypadkowym przechodniem mijanym na ulicy.
Poza tym, każdy z bohaterów wywoływał różne uczucia, każdy też sprawiał, że stopniowo zapominałam o przytulnym pokoju, herbatce. Coraz bardziej, za to, wsiąkałam w klimat Warszawy, czasem nadmorskiego domku pani Irenki. Przenosiłam się tam. Czułam zmęczenie Hanki, emocje Mikołaja, skoki nastrojów Dominiki i spokojną aurę jaką roztaczała wokół siebie starsza pani. Cumowałam w bezpiecznej przystani, jaką był dla mnie ich świat.
Jednocześnie oni wszyscy stawali się moimi przyjaciółmi. Poznawałam ich coraz lepiej, przeżywałam razem z nimi wzloty i upadki. Aż szkoda było odchodzić. Jednak było trzeba.

Kolejne atuty powieści „Alibi na szczęście” łączą się z naszymi bohaterami. Tak jak w prawdziwym życiu, to dzięki ludziom inaczej postrzegamy świat, to oni ten świat tworzą. Dlatego plastyczny język, czy wciągająca akcja są tylko dodatkiem, który czasem wprost nam umyka, tak zaczytujemy się w książce, tak chcemy smakować, a jednocześnie zobaczyć jak to się zakończy. Nie zauważamy wtedy pewnych szczegółów.

Jednak po jakimś czasie do tej książki wracamy. Bo to nie jest powieść na jedne wieczór. To jest historia do której chce się wracać i do której wracać jest po prostu miło. A wracając widzimy poboczne wątki: problemy Iwonki, ciekawą postać dyrektora czy znaczenie „Romea i Julii” dla tej powieści. Wtedy też w tej książce się zakochujemy.

Jednak jak to zwykle bywa zakochać nie może się każdy. Wielbiciele mocniejszych wrażeń, masy trupów i wiecznych pościgów mogą po prostu zaryzykować. Spodoba się czy nie? Jest duża prawdopodobność, że tak. Więc warto dać tej lekturze szansę.

Pan Spóźniony i Dziewczyna z Plaży. Wystarczyło jedno spojrzenie i już wiedział, że ta drobna istota w szarym dresie to ONA. Tak bardzo chciał do niej podejść. Gdy zebrał się na odwagę po prostu zniknęła. Pozostało ukradkiem zdobione zdjęcie. Odnalezienie jej graniczyło z cudem. Babcia powtarzała mu, że życie składa się z drobiazgów i tylko od nas zależy, czy dostrzeżemy te, które odmienią nasze życie. Myśl, że spotkanie dziewczyny na plaży było właśnie taką przełomową chwilą nie dawała mu spokoju. Gdyby tyko wiedział, co kryją smutne oczy tajemniczej dziewczyny. Życie dało jej gorzką lekcję, z dnia na dzień wiodąc z wyżyn szczęścia w czarną otchłań rozpaczy. Hania nie szukała miłości. Wręcz przeciwnie, chowała się przed nią w swojej skorupie i robiła wszystko aby ta jej nie odnalazła. Przeszłość to jej alibi na szczęście. Czy Mikołaj odnajdzie klucz do serca Hanki?
Gdy pierwszy raz wzięłam do ręki „Alibi na szczęście” Anny Ficner – Ogonowskiej, zastanawiałam się czy Autorka będzie w stanie utrzymać moje zainteresowanie fabułą powieści przez 653 strony. Piękna, subtelna okładka z moim ukochanym morzem w tle kusiła i przyciągała jak magnes. 653 strony przeczytałam nawet nie wiem kiedy, a pomarańcz i szum morza z powieści idealnie wpasowały się w godziny spędzane przeze mnie na plaży. Książka jest niezwykle dojrzała i napisana pięknym językiem. Autorka świetnie oddaje uczucia głównych bohaterów tworząc perfekcyjne portrety psychologiczne, a z mądrości życiowych w książce zawartych można czerpać garściami. Autorka w piękny i prosty sposób przekazuje oczywiste prawdy, których zwykle nie dostrzegamy, a bez których często błądzimy. To nie jest tylko powieść o miłości. Przede wszystkim to skarbnica wiedzy o życiu, radzeniu sobie ze stratą bliskich, zmierzeniu się z tragedią. Idealna książka na każdą porę roku, każdy nastrój czy etap w życiu. Subtelna, delikatna i niezwykle kobieca powieść, działa jak balsam na duszę miotającą się w poszukiwaniu szczęścia.

"Książka, o której długo nie można zapomnieć". To prawda, historia Hani i Mikołaja na długo zapada w pamięć, między innymi dzięki gabarytom książki - 653 strony! Jeśli przez tyle stron towarzyszymy bohaterom w ich codziennych rozterkach i zmaganiu się z uczuciem, które ich "dopadło" nagle i zupełnie dla nich niespodziewanie, siłą rzeczy przyzwyczajamy się do nich i zaczynamy ich lubić, a nawet zaczyna nam ich brakować po odłożeniu książki. Chociaż... ciężko było mi czasami zrozumieć główną bohaterkę, Hanię. Jej postać, pomimo szlachetnych cech, którymi Hania jest obdarzona, jest nieco mdła, taka chodząca doskonałość bez wad i nałogów. Dominika, jej przyjaciólka jest o wiele bardziej ekspresyjna i ciekawa; niesamowicie lojalna i taka prawdziwa. Autorka stworzyła bardzo ciepłe postacie, takie prawdziwe, na wyciągnięcie ręki. Pani Irenka, z jej życiową mądrością i niezachwianą wiarą, w której nadmorskim domu z chęcią bym się zatrzymała, a smak jej szarlotki niemalże czułam czytając "Alibi na szczęście". Przemek, stuprocentowy facet, jak ulał pasujący do narwanej, ale bardzo sympatycznej Dominiki. Pan Ryszard, cmantarny przyjaciel Hanki, którego postać autorka bardzo ciepło i mądrze odmalowała. I tylko nie mogłam się jakoś przekonać do głównego bohatera, Mikołaja, który w swoim niezmiennym uczuciu, początkowo do wizerunku dziewczyny dostrzeżonej na plaży, wyrozumiałości i cierpliwości do kapryśnej kobiety zachowywał się bardziej jak "baba", a nie prawdziwy mężczyzna. Pomimo rozwlekłości książki i opisywania ze szczegółami niemalże każdej czynności wykonywanej przez bohaterów, książka jest warta przeczytania. Polecam, szczególnie na gorące, pachnące morzem lato, jak również na długie jesienne wieczory, gdy za tym latem tęsknimy. Książka urzeka swoim klimatem i ładnym, przystępnym językiem i jest jedną z niewielu ostatnio perełek wśród tytułów polskich autorów.

" W życiu jest tak, że człowiek nie docenia tego, co ma, tego, co wydaje mu się usługą w standardzie. Jeżeli coś mamy od zawsze, na zawsze, to nie myślimy, że właśnie spotyka nas coś pięknego. Całkiem inaczej reagujemy, gdy nam czegoś brakuje".
Hania główna bohaterka zmaga się z życiem jak każdy z nas, z tą różnicą, że nie każdy ma tak traumatyczne przeżycia jak ona, przeszłość "przygniata" ją codziennie, nie pozwala otworzyć się na nową miłość, blokuje jej relacje z innymi. Co naprawdę zdarzyło się w życiu naszej bohaterki nie zdradzę, sami czytelnicy będą musieli uzbroić się w cierpliwość i poznać tajemnicę praktycznie pod koniec powieści.
Hani w życiu towarzyszą dobre dusze, jak Dominika, którą traktuje jak siostrę i która ze swoim ciętym, ale pełnym humoru językiem potrafi rozgonić wszystkie smutki, pani Irenka ze swoimi mądrymi radami jest opoką i opiekunką, do której zawsze można się zwrócić, która wysłucha i zrozumie oraz ta najważniejsza duszyczka Mikołaj, który nieoczekiwanie pojawia się jej życiu, nieustannie walcząc o miłość, zaufanie, uśmiech...
"Alibi na szczęście" to książka dla każdego romantyka.
*cytat pochodzi z książki"Alibi na szczęście"

W swojej debiutanckiej powieści „Alibi na szczęście” Anna Fincer-Ogonowska pokazuje, jak bolesne i problematyczne zdarzenia mogą zaprowadzić nas na drogi pełne szczęścia i miłości.

Główną bohaterką książki „Alibi na szczęście” jest Hania – młoda kobieta, nauczycielka języka polskiego która traci rodziców i męża. Od tej pory jej życie to pasmo trosk, bólu i cierpienia. Na miłość i szczęście nie ma w nim miejsca – kobieta boi się zaangażować, pokochać i zaufać. Boi się, że ponowna utrata kogoś doprowadzi ją na samo dno. Jednak nie jest tak zupełnie sama. Dominika jej najlepsza przyjaciółka stoi za nią murem w każdej sytuacji, przez co czasami to ona gra pierwsze skrzypce. Nieoczekiwanie w życiu Hani pojawia się Mikołaj – młody architekt, który od samego początku zdaje się być zainteresowany Hanną. Pomimo iż ona go odpycha, on nie przestaje o nią walczyć. Kobieta w swoim nadmorskim domku zbiera myśli i dzięki wsparciu najbliższych odnajduje w sobie odwagę, by zacząć wszystko od nowa. Czy jej się uda? Czy przysłowiowe „Alibi na szczęście” zagości w jej życiu?

Resztę recenzji możecie przeczytać: http://dlalejdis.pl/artykuly/szczescie_w_nieszczesciu

ocena: 5,5/6
larysa-recenzuje.blogspot.com