Drugie imię. Septologia I-II

Niesamowite doświadczenie. Pochłonęła mnie ta książka. Doznałem pewnej formy medytacji i spotkania ze swoim wnętrzem.

Niesamowite doświadczenie. Pochłonęła mnie ta książka. Doznałem pewnej formy medytacji i spotkania ze swoim wnętrzem.

Ciekawa perspektywa, ruminacja, retrospekcja, jawa miesza się ze snem, wspomnieniami. Absolutnie inne

Ciekawa perspektywa, ruminacja, retrospekcja, jawa miesza się ze snem, wspomnieniami. Absolutnie inne

Trudna i wciągająca równocześnie - przedziwna książka

Trudna i wciągająca równocześnie - przedziwna książka

Nie wiem czy to co zrobił nam Fosse można nazwać książką. Na pewno podróżą, oderwaniem, przeniesieniem i trwaniem pomiędzy. Było trudno, smutno ale pojawiły się też strach i ulga, no i wszechobecne zimno. Doświadczenie warte przeprowadzenia.

Nie wiem czy to co zrobił nam Fosse można nazwać książką. Na pewno podróżą, oderwaniem, przeniesieniem i trwaniem pomiędzy. Było trudno, smutno ale pojawiły się też strach i ulga, no i wszechobecne zimno. Doświadczenie warte przeprowadzenia.

Nie taki Fosse straszny, jak o nim mówią, bo choć „Drugie imię” to pierwsze dwa tomy siedmioksięgu, w jeden ubrany, a więc w zależności od sposobu wejścia w temat czytelnicze wrażenia ciągnąć się będą przez księgi kolejne i wszelką mnogość interpretacji, więc najlepiej nie zastanawiać się, tylko dać się ponieść nurtowi i mimo, że Fosse pisze oczywiście eksperymentalnie, bo jednym zdaniem ujmuje całość, to przecież nie jest to ani nowość, ani wydarzenie, więc po co się tym „udziwnieniem” strachać, skoro wpada się w słowa gładko i płynie się z nimi bez trudu, a przecież o Jonie F. można powiedzieć wiele ale na pewno nie to, że „Drugie imię” to księgi dynamiczne, zwłaszcza że historia Aslego albo dwóch mężczyzn o tym samym imieniu albo dwóch tych samych mężczyzn o tym imieniu to forma monologu i modlitwy jednocześnie, bo trochę jest tu o Bogu, ale tak zupełnie swojsko, ale przede wszystkim jest „Drugie imię” historią o człowieku, o naprawie człowieka, o miłości także, bo ona uzdrawia, i o psie, bo zwierzęta człowieka wzbogacają, tak samo jak przyjaźń, która czasami ciągnie zagubionego za uszy i pcha go do przodu, i dzięki za tę przyjaźń, i za tego psa, i za tę panią, która mieszka samotnie, i wcale ta samotność nie jest taka straszliwa, a do tego szczypta artyzmu i farb na płótno rzucanych, i naprawdę jest prosto to wszystko pisane i dlatego jednym się spodoba, inni Fossego odrzucą właśnie za to umiarkowanie, pozorną małość, która być może udaje głębię, ale ja to kupiłem, dałem się ponieść nostalgicznym, szarym i śniegowym, bezdźwięcznym zimowym pejzażom, bo właśnie w dwóch kolorach widzę „Drugie imię”, tę zupełnie nienachalną opowieść o człowieku, chyba już się powtarzam, a przecież czasami warto spojrzeć na świat i pozostać w ciszy, bo ciszę i spokój Fosse na mnie sprowadził i już się nie wymądrzam tylko sobie idę przecinki zostawiając za sobą trudno jakoś przeżyję i pewnie Ty też więc można bez interpunkcji pisać i nie taki diabeł straszny do zobaczenia

Okładka że hoho Marta Krzemień-Ojak i Leniva Studio, przekład Iwony Zimnickiej

Nie taki Fosse straszny, jak o nim mówią, bo choć „Drugie imię” to pierwsze dwa tomy siedmioksięgu, w jeden ubrany, a więc w zależności od sposobu wejścia w temat czytelnicze wrażenia ciągnąć się będą przez księgi kolejne i wszelką mnogość interpretacji, więc najlepiej nie zastanawiać się, tylko dać się ponieść nurtowi i mimo, że Fosse pisze oczywiście eksperymentalnie, bo...

Wspaniała proza - poruszające doświadczenie literackie i duchowe. Takiego "nobla" to ja rozumiem!

Wspaniała proza - poruszające doświadczenie literackie i duchowe. Takiego "nobla" to ja rozumiem!

Strumień świadomości, ruminacja i medytacja, mowa pozornie zależna, zdania bez kropek i wielkich liter (w zasadzie jeden długi potok zdań wielokrotnie złożonych),monolog upalonego i mistyka zarazem, surowość północy, dużo ciemności i dużo światła.

Żeby napisać coś o tej książce można by użyć wielu uczonych słów, ale niech was to nie zmyli, bo to książka wyjątkowa w swojej prostocie. A jednocześnie bogata w znaczenia, głębię, poetycka. Jedna z tych książek, które dostarczają właśnie tego, czego szukam w literaturze.

Forma jest tylko trochę eksperymentalna - Fosse wybiera tę ścieżkę, którą wcześniej obrali choćby Virginia Woolf czy William Faulkner - wewnętrzny monolog bohatera czy strumień świadomości właśnie. Robi to po swojemu oczywiście - na początku trzeba się przyzwyczaić do tego niekończącego się ciągu myśli, który graficznie oddzielają jedynie przecinki. Wielkie litery pojawiają się chyba tylko, kiedy pierwszoosobowy narrator przytacza dialogi, a kropek nie uświadczysz. Więc jest momentami jeden długi biały wiersz, mnogość poetyckich obrazów, literacki minimalizm. Próg wejścia nie jest więc ustawiony nisko, ale też nie za wysoko - już po kilkunastu stronach łapiemy rytm tej prozy i wchodzimy w jej wyjątkowy nastrój. Tematy? Największe: miłość, samotność, utrata, sens odnajdywany w prostej codzienności, egzystencja i transcendencja, ból, żal, szczęście i rozpacz. Fosse pokazuje wielowymiarowość życia jako współistnienie światła i ciemności, piekła i nieba, dobra i zła, rozpaczy i nadziei, zwątpienia i wiary - klasycznych binarnych opozycji. Sięga po tradycyjne kategorie filozoficzne i teologiczne, by opowiedzieć nam świat Aslego, malarza mieszkającego samotnie w Dylgji, małej wiosce w zachodniej Norwegii. Przeszłość i przyszłość żyją w teraźniejszości, wymiary czasu mieszają się w opowiadaniu.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której warto napisać, jeśli chodzi o doświadczenie czytelnicze. Rytm tej książki wprowadza w stan medytacji. Ponieważ akcja nie jest wartka, rozwija się powoli, pełno tu zamierzonych powtórzeń, zupełnie nie przeszkadza, jeśli umysł odpłynie czasem od narracji - bardzo łatwo odnaleźć się w miejscu, w którym uwaga wraca do opowieści, nie gubiąc przy tym sensu. Nie trzeba wracać i kartkować, jak to bywa w tych powieściach, gdzie ciąg przyczynowo-skutkowy jest kluczowy dla zrozumienia. Oczywiście można - bo obrazy, które maluje Fosse są bardzo piękne same w sobie.

To nie pierwszy norweski autor, który złowił moje serce. Może właśnie europejska Północ ma w sobie po prostu surowość, baśniowość i mistycyzm, która łatwo przenika do literatury.

Strumień świadomości, ruminacja i medytacja, mowa pozornie zależna, zdania bez kropek i wielkich liter (w zasadzie jeden długi potok zdań wielokrotnie złożonych),monolog upalonego i mistyka zarazem, surowość północy, dużo ciemności i dużo światła.

Żeby napisać coś o tej książce można by użyć wielu uczonych słów, ale niech was to nie zmyli, bo to książka wyjątkowa w swojej...

Jest to proza wybitna, przejmująca, dojmująca aż do szpiku. Proza, która wprowadza w swój rytm, która wprowadza w ciemność, która jest jasnością. Proza, która smuci, pozwala przeżyć tęsknotę, poczucie straty, krzywdę, ale także nadzieję, otuchę płynącą z prozaiczności, z codzienności, relacji. Proza mistyczna, zapraszająca w głąb. Proza głęboko chrześcijańska, medytacyjna, wręcz boska. Autorowi udało się zamknąć ludzki świat i prawdę o człowieku na tych kilkuset stronach.

Jest to proza wybitna, przejmująca, dojmująca aż do szpiku. Proza, która wprowadza w swój rytm, która wprowadza w ciemność, która jest jasnością. Proza, która smuci, pozwala przeżyć tęsknotę, poczucie straty, krzywdę, ale także nadzieję, otuchę płynącą z prozaiczności, z codzienności, relacji. Proza mistyczna, zapraszająca w głąb. Proza głęboko chrześcijańska, medytacyjna,...

Połknąłem Drugie imię. Septologię I-II w trzy dni, łapczywie, wręcz zachłannie. Zadziwiająca moc języka. Tak prosto, wręcz prymitywnie napisana. I ta prostota magnetyzuje. Kolejny paradoks – niczym „świetlista ciemność”.

Połknąłem Drugie imię. Septologię I-II w trzy dni, łapczywie, wręcz zachłannie. Zadziwiająca moc języka. Tak prosto, wręcz prymitywnie napisana. I ta prostota magnetyzuje. Kolejny paradoks – niczym „świetlista ciemność”.

Siedzimy w głowie bohatera, widzimy to co on, czujemy jako on. Brak interpunkcji w niczym nie przeszkadza, myśl jedna za drugą, obraz za obrazem, sens układa się sam.

Siedzimy w głowie bohatera, widzimy to co on, czujemy jako on. Brak interpunkcji w niczym nie przeszkadza, myśl jedna za drugą, obraz za obrazem, sens układa się sam.