Profil użytkownika: Leesec

To była jedna z pierwszych książek, jakie przeczytałem po norwesku, i pamiętam to jak otwarcie okna do świata, który już znałam, ale którego nigdy wcześniej tak nie widziałam. Wszystko było tak szczegółowe, tak dokładnie obserwowane, jakby każdy drobny przebłysk codzienności niósł w sobie ukryte znaczenie. Zwyczajne rzeczy – filiżanka kawy, światło przesączające się przez zasłonę, zdanie, które ktoś wypowiada i które tak naprawdę nic nie znaczy – wszystko nabierało jakiegoś ciężaru, jakiegoś kierunku. Pomyślałam o Prouście, jako ze jest on tu często wspominany, oczywiście, ale tylko jak o dalekim odniesieniu, o czymś, o czym wszyscy myślą, gdy ktoś pisze w ten sposób. Proust nigdy mnie nie fascynował. To nie o to chodzi. Chodzi o to, jak Knausgård patrzy, jak zapisuje codzienność tak głęboko, że wszystko staje się niemal nieznośnie rzeczywiste. Jedni dają się temu wciągnąć i zostają tam, inni nie potrafią – po prostu strząsają to z siebie, jak kaczka otrzepująca wodę z piór.

To była jedna z pierwszych książek, jakie przeczytałem po norwesku, i pamiętam to jak otwarcie okna do świata, który już znałam, ale którego nigdy wcześniej tak nie widziałam. Wszystko było tak szczegółowe, tak dokładnie obserwowane, jakby każdy drobny przebłysk codzienności niósł w sobie ukryte znaczenie. Zwyczajne rzeczy – filiżanka kawy, światło przesączające się przez...

Problematyka ważna a autorzy i autorki rozdziałów i esejów z zaangażowaniem prezentują swoje przekonania. Zwracają uwagę, choć dość monotonnie i sztywno, na obecny stan japońskiego spojrzenia na role kobiet i mniejszości w kraju. Lektura może być trochę nużąca dla czytelnika mniej zainteresowanego Japonia, ale dla studentów japonisty zapewne ważna pozycja w pensum.

Problematyka ważna a autorzy i autorki rozdziałów i esejów z zaangażowaniem prezentują swoje przekonania. Zwracają uwagę, choć dość monotonnie i sztywno, na obecny stan japońskiego spojrzenia na role kobiet i mniejszości w kraju. Lektura może być trochę nużąca dla czytelnika mniej zainteresowanego Japonia, ale dla studentów japonisty zapewne ważna pozycja w pensum.

Bardzo jednostronna, wiele powtórzeń wg zasady ze jak coś się często powtarza, zaczyna się w to wierzyc. Bardzo kiepskie i stare źródła odsyłające głównie do słabych badań, nienaukowych artykułów pseudo- popularnonaukowych i wywiadów.
Mnóstwo błędów medycznych, zarówno w nazewnictwie, widać ze autor nie jest wykształcony medycznie.
Zgadzam się, ze omawiane leki, szczególnie na modne ostatnio ADHD, nie są bez skutków ubocznych i jak najbardziej mogą szkodzić. Ale być ślepym i pominąć tez pozytywne aspekty leczenia farmakologicznego to totalna ignorancja. Autor swoją książka dołączą do rosnącego grona ludzi węszących spiski i używających mózgu jednokierunkowo i do płytkiego myślenia.

Bardzo jednostronna, wiele powtórzeń wg zasady ze jak coś się często powtarza, zaczyna się w to wierzyc. Bardzo kiepskie i stare źródła odsyłające głównie do słabych badań, nienaukowych artykułów pseudo- popularnonaukowych i wywiadów.
Mnóstwo błędów medycznych, zarówno w nazewnictwie, widać ze autor nie jest wykształcony medycznie.
Zgadzam się, ze omawiane leki,...