Ostatnia żona Tudora. Poskromienie królowej

Powieść bardzo średnia, by nie powiedzieć - kiepska. Zarówno "Kochanice króla", jak i "Dwie królowe" czytałam z wypiekami na twarzy, natomiast tutaj towarzyszyły mi głównie nuda i irytacja. Rozwleczone to strasznie, biorąc pod uwagę jak niewiele tam powieściowego "mięcha". Tak ze 3/4 książki zajmują opisy zmagań Katarzyny z katolicyzmem i próby walki o reformację w Anglii. Jest to temat kompletnie dla mnie niezajmujący, a dodatkowo Katarzyny nie udało mi się nie tylko polubić, ale też nie była dla mnie postacią interesującą (w przeciwieństwie do na przykład Anny Boleyn, której też nie darzyłam szczególną sympatią, ale w ujęciu Gregory była bohaterką niezwykle ciekawą i barwną). Wygląda to trochę, jakby Gregory czuła się zmuszona do domknięcia podcyklu o żonach Henryka, nie mając jednocześnie na to specjalnej ochoty ani serca dla ostatniej żony króla. Co się niestety przekłada na (nie)przyjemność czytania.

Powieść bardzo średnia, by nie powiedzieć - kiepska. Zarówno "Kochanice króla", jak i "Dwie królowe" czytałam z wypiekami na twarzy, natomiast tutaj towarzyszyły mi głównie nuda i irytacja. Rozwleczone to strasznie, biorąc pod uwagę jak niewiele tam powieściowego "mięcha". Tak ze 3/4 książki zajmują opisy zmagań Katarzyny z katolicyzmem i próby walki o reformację w Anglii....

O tej, która przetrwała.
Historia ostatniego z małżeństw Henryka VIII, z Katarzyną Parr.
Pierwsza połowa książki jest bardzo pozbawiona jakiejkolwiek dramaturgii. Henryk wydaje się w niej przede wszystkim żałosnym, zniedołężniałym starcem, który może nawet budzić coś w rodzaju współczucia podszytego politowaniem - nie jest już tym nieobliczalnym szaleńcem, stale obecnym uśpionym zagrożeniem. To zmienia się pod koniec książki i jest to właściwie jedyny moment, w którym czuć tu jakiekolwiek napięcie, choć też umiarkowane, jeśli zna się historię. Poza tym fabuła składa się niemal wyłącznie z niekończących się teologicznych dysput na temat reformacji - co jest umiarkowanie interesujące, jeśli człowiek się średnio w tym orientuje. Rzeczą, która mi przeszkadzała było ciągłe powtarzanie tych samych informacji bez powodu - nie zliczę ile razy w tej książce jest podkreślane to, że król się nieprzyzwoicie obżera i wydziela niemiłe zapachy, a jego żona gorąco kocha innego mężczyznę, ale nie może tego po sobie pokazać. Nie widzę powodu, dla którego konieczne było, aby wspominać o tym tak często.
Katarzyna Parr jest ciekawą bohaterką, ale "Dwie królowe" podobały mi się bardziej.

O tej, która przetrwała.
Historia ostatniego z małżeństw Henryka VIII, z Katarzyną Parr.
Pierwsza połowa książki jest bardzo pozbawiona jakiejkolwiek dramaturgii. Henryk wydaje się w niej przede wszystkim żałosnym, zniedołężniałym starcem, który może nawet budzić coś w rodzaju współczucia podszytego politowaniem - nie jest już tym nieobliczalnym szaleńcem, stale obecnym...

Kolejna powieść Philippy Gregory o silnej, mądrej, niezależnej kobiecie, której przyszło zostać królową. 32-letnia wdowa, Katarzyna Parr, zostaje wybrana na 6 żonę króla Henryka VIII. Zakochana w kimś innym kobieta postanawia być przykładną żoną i dobrą matką dla trojga dzieci króla - nastoletniej Marii, młodej Elżbiety i najmłodszego Henryka. Dzięki niej król postanawia znów uznać dziewczynki za swoje prawowite córki (Marii nie uznał ze wzgl. na unieważnione małżeństwo z Katarzyną Aragońską, a Elżbiety dlatego, że jej matkę, Anne Boleyn, uznał za czarownicę). Król ufa nowej żonie tak bardzo, że mianuje ją swoją regentką, kiedy sam wyrusza na wojnę. Katarzyna Parr okazuje się godną zaufania, dobrą i mądrą żoną. Tłumaczy Biblię z łaciny na angielski, zgodnie z rozporządzeniem króla, który chce, żeby Biblię rozumiał każdy, nie tylko księża. Najsłabszą stroną powieści było zbytnie skupienie się na reformie religijnej, do której, według autorki, bardziej dążyła Katarzyna, niż Henryk (za co przyszło jej zapłacić wysoką cenę - w żenującej scenie "poskromienia królowej"). Długie rozdziały książki traktują o jej przekładach Biblii, jej własnej książce, religijnych rozważaniach i dysputach. Zakładam, że o ostatniej żonie Tudora wiadomo niewiele, stąd autorka musiała czymś innym zapełnić książkę. Jak zwykle u Gregory, jest wielka polityka, wielki, dworski świat, ale i wielka miłość. Tym razem nie do podstarzałego króla, ale do Tomasza Seymoura, z którym Katarzyna planowała się związać, czemu zapobiegły oświadczyny króla. Jednak to Tomasz jest ciągle w jej sercu i to o niego drży, gdy ten wyrusza wraz z królem na wojnę. Wkrótce też Katarzyna przekonuje się, po jak kruchym lodzie stąpa, każdy jej krok jest bacznie obserwowany przez cały dwór, z dnia na dzień przybywa jej wrogów, a król łatwo ulega wpływom i złym podszeptom. Czy lojalność wobec króla wystarczy do zachowania korony?

Kolejna powieść Philippy Gregory o silnej, mądrej, niezależnej kobiecie, której przyszło zostać królową. 32-letnia wdowa, Katarzyna Parr, zostaje wybrana na 6 żonę króla Henryka VIII. Zakochana w kimś innym kobieta postanawia być przykładną żoną i dobrą matką dla trojga dzieci króla - nastoletniej Marii, młodej Elżbiety i najmłodszego Henryka. Dzięki niej król postanawia...

Kilka miesięcy po egzekucji Katarzyny Howard król Anglii Henryk VIII decyduje się na kolejne małżeństwo. Jego żoną zostaje Katarzyna Parr. Mimo, że jest zaręczona z Tomaszem Seymourem, decyduje się zerwać zaręczyny i wziąć ślub z królem. Dzięki jej zabiegom Henrykowi udaje się całkowicie zakończyć proces reformacji w Anglii. Katarzyna Parr bierze bowiem udział w tłumaczeniu Biblii na język angielski i pomaga królowi w ustaleniu zasad nowej formy nabożeństwa. Jej poczynania wzbudzają jednak niechęć wśród części królewskich doradców, zaś ona zaczyna bać się o swoje bezpieczeństwo.

W powieści tej Philippa Gregory ukazuje nam postać Katarzyny Parr - kobiety niepewnej swojej przyszłości i trwającej u boku despotycznego i potrafiącego często zmieniać swoje decyzje męża. Stara się odnaleźć w meandrach życia dworskiego i potrafi postawić wszystko na jedną kartę. Z jednej strony próbuje obdarzyć króla miłością, zaś z drugiej często czuje wobec niego awersję i próbuje unikać z nim kontaktów. Choć nie jest matką traktuje ona dzieci Henryka jak swoje własne. Ponadto ważną rolę w jej życiu (oraz w historii Anglii) odegra tajemnicza Anna Askew, która pomoże jej w dokonaniu reformy religijnej w Anglii.

"Ostatnia żona Tudora" to kolejna dobra powieść Philippy Gregory jaką miałem okazję przeczytać. Jest w niej pełno zwrotów akcji i ciekawych momentów, zaś same postacie są dobrze skonstruowane. Ponadto autorka w najdrobniejszych szczegółach oddaje realia życia dworskiego w XVI-wiecznej Anglii. Warto przeczytać.

Kilka miesięcy po egzekucji Katarzyny Howard król Anglii Henryk VIII decyduje się na kolejne małżeństwo. Jego żoną zostaje Katarzyna Parr. Mimo, że jest zaręczona z Tomaszem Seymourem, decyduje się zerwać zaręczyny i wziąć ślub z królem. Dzięki jej zabiegom Henrykowi udaje się całkowicie zakończyć proces reformacji w Anglii. Katarzyna Parr bierze bowiem udział w tłumaczeniu...

Minęło sporo czasu od mojego ostatniego "spotkania" z Panią Gregory i przyznaje, że odzwyczaiłem się od Jej stylu snucia opowieści z angielskiego dworu za czasów Henryka VIII. " Ostatnia żona Tudora ",pokazuje schyłek życia króla- żonobójcy i w moim odczuciu psychopaty ukazane w relacji Katarzyny Parr. Ostatnia królowa jak zwykło się o niej mówić to kobieta jak na tamte czasy bardzo wykształcona i oczytana.

Książka ciekawie i szczegółowo opisuje realia życia na dworze tyrana i zakompleksionego psychopaty. Autorka jak zwykle zachwyca magią średniowiecznego słownictwa.

Niestety bywały momenty w których wiało nudą, ale ciężko ich uniknąć gdy piszę się powieść o reformacji w kościele anglikańskim.

Minęło sporo czasu od mojego ostatniego "spotkania" z Panią Gregory i przyznaje, że odzwyczaiłem się od Jej stylu snucia opowieści z angielskiego dworu za czasów Henryka VIII. " Ostatnia żona Tudora ",pokazuje schyłek życia króla- żonobójcy i w moim odczuciu psychopaty ukazane w relacji Katarzyny Parr. Ostatnia królowa jak zwykło się o niej mówić to kobieta jak na tamte...

Jedna z lepszych książek Gregorry. Jedynie sceny łóżkowe są dla mną jakiś dziwne. Nie lubię jak gregory je opisuje. Mocno trzyma się faktów z tego co można przeczytać w podsumowaniu autorki. Katarzyna Parr to jedna z mniej znanych żon Henryka, cieszę się ze teraz wiem o niej nieco więcej. Jest inspirującą postacią.

Jedna z lepszych książek Gregorry. Jedynie sceny łóżkowe są dla mną jakiś dziwne. Nie lubię jak gregory je opisuje. Mocno trzyma się faktów z tego co można przeczytać w podsumowaniu autorki. Katarzyna Parr to jedna z mniej znanych żon Henryka, cieszę się ze teraz wiem o niej nieco więcej. Jest inspirującą postacią.

Ostatnia żona Henryka do tej pory była według mnie tą najmniej ciekawą dlatego miałam opory przed tą książką. jak się okazało zupełnie bezpodstawne. Powieść była naprawdę miłym zaskoczeniem. Polecam nie tylko armatorom fabuł historycznych.

Ostatnia żona Henryka do tej pory była według mnie tą najmniej ciekawą dlatego miałam opory przed tą książką. jak się okazało zupełnie bezpodstawne. Powieść była naprawdę miłym zaskoczeniem. Polecam nie tylko armatorom fabuł historycznych.

Nie wiem jak przebiegała dokładnie tj. krok po kroku transformacja kościoła katolickiego w anglikański, ani jak wyglądały ostatnie miesiące życia Henryka VIII, ale jeśli podobnie do tego, co opisuje pani Gregory w „Ostatniej żonie Tudora”, to włos się człowiekowi może zjeżyć na głowie. Sama reforma to szereg wydawanych naprędce rozkazów i edyktów, wzajemnie sobie przeczących. W zależności od tego, która akurat frakcja (czy bardziej papistowska, czy reformatorska) chwilowo cieszyła się sympatią króla, to jedne rzeczy i wiara w pewne dogmaty stawały się dozwolone, inne zakazane. Wszystko po to, by za moment sytuacja odwróciła się dokładnie o 180 stopni i nagle można było zostać oskarżonym o herezję i w konsekwencji trafić na stos za coś, co przed momentem było całkowicie legalne. Istny rollercoaster. Sam król zaś to nie wielki reformista, lecz zwykły psychopata, który znajdował ogromną przyjemność we wzajemnym szczuciu przeciwko sobie członków własnej rodziny, doradców, wielmoży, czy kościelnych hierarchów i poniżaniu ich na oczach całego dworu, a nawet kraju. Doprawdy wielki szacunek dla Katarzyny Parr, że okazała się na tyle sprytna i opanowana, iż stąpając po bardzo kruchym lodzie, udało jej się zachować głowę na karku i przeżyć despotycznego małżonka.
Książka interesująca zarówno pod względem ukazania (trochę jakby zapomnianej) postaci szóstej żony Henryka VIII, jak i całego tudorowskiego dworu.

Nie wiem jak przebiegała dokładnie tj. krok po kroku transformacja kościoła katolickiego w anglikański, ani jak wyglądały ostatnie miesiące życia Henryka VIII, ale jeśli podobnie do tego, co opisuje pani Gregory w „Ostatniej żonie Tudora”, to włos się człowiekowi może zjeżyć na głowie. Sama reforma to szereg wydawanych naprędce rozkazów i edyktów, wzajemnie sobie...

Nie wiem, czy to dlatego, że przeczytałam zbyt wiele książek Pani Gregory, czy też ona traci już zapał i wenę, ale z każdą kolejną książką poziom autorki spada.
Zmęczyła mnie ta książka. Była przegadana, momentami nużąca i brakowało akcji.

Nie wiem, czy to dlatego, że przeczytałam zbyt wiele książek Pani Gregory, czy też ona traci już zapał i wenę, ale z każdą kolejną książką poziom autorki spada.
Zmęczyła mnie ta książka. Była przegadana, momentami nużąca i brakowało akcji.

Chcialabym ocenic ta ksiazke 11/10 wieczy ona cykl Tudorowski w ktorym sie zaczytywalam .Paradoksalnie ostatnia zona Henryka VIII byla dla mnie najbardziej interesujaca I inspirujaca wiec tym bardziej z zalem koncze czytac te porywajaca powiesc.

Chcialabym ocenic ta ksiazke 11/10 wieczy ona cykl Tudorowski w ktorym sie zaczytywalam .Paradoksalnie ostatnia zona Henryka VIII byla dla mnie najbardziej interesujaca I inspirujaca wiec tym bardziej z zalem koncze czytac te porywajaca powiesc.