Zmierzch Tudorów

Świetnie się czytało. Polecam.

Świetnie się czytało. Polecam.

Opowiesc, bedaca dowodem na to, ze urodzenie sie z krolewskim rodowodem nie zawsze zapewnialo sukces, a wrecz moglo powaznie zaszkodzic zainteresowanemu. 

Bardzo smutna historia siostr Grey, corek karierowiczow i zdrajcow, a zarazem ciotecznych siostrzenic chorej na wladze monarchini. I to by bylo na tyle: tylko tyle, i az tyle.

A przechodzac do subiektywnej oceny wlasnej: dla mnie bomba, sama lepiej bym nie napisala ;) Kolejna ksiazka z serii, ktora przypadla mi do gustu.

W wiekszosci jestesmy przyzwyczajeni do teorii, ze Tudorowie to wielcy krolowie byli. Tu zas Elzbieta przedstawiona jest jako zawistna i mentalnie skrzywiona jednostka. Nawet jesli zalozymy, ze to tylko Autorka nie znosi Tudorow, to jednak wydarzenia, przedstawione w serii mowia same za siebie. W przypadku tego tomu i historii siostr Grey rowniez. Najstarsza Joanna miala przynajmniej jakis ambitny watek przewodni, aby stracic glowe. Ale jej mlodsze siostry, oprocz pochodzenia, nie mialy wiele na sumieniu. Sposob w jaki zostaly potraktowane, bez konkretnego powodu, byl zaiste bardzo okrutny. Musze przyznac, ze ja tez nie lubie Tudorow.

Ciesze sie, ze skonczylam, gdyz na ostatnich stronach popadalam juz w depresje.  Dowiedzialam sie jednak w koncu o co z ta 9-dniowa Joanna szlo, co wiecej - poznalam ciekawa i smutna historie jej siostr, o ktorych istnieniu nie mialam dotad pojecia.

Opowiesc, bedaca dowodem na to, ze urodzenie sie z krolewskim rodowodem nie zawsze zapewnialo sukces, a wrecz moglo powaznie zaszkodzic zainteresowanemu. 

Bardzo smutna historia siostr Grey, corek karierowiczow i zdrajcow, a zarazem ciotecznych siostrzenic chorej na wladze monarchini. I to by bylo na tyle: tylko tyle, i az tyle.

A przechodzac do subiektywnej oceny...

Książka zamykająca serię, więc musiałam po nią sięgnąć. Kiedy na tronie sadzają małoletniego i chorowitego Edwarda, zaczyna się dyskusja kto powinien zasiąść na tronie Anglii. Wybór pada na Joannę, w powieści przedstawioną jako niewinną, bogobojną dziewczynę, która została "wrobiona" przez żądnych władzy wuja i ojca, w zostanie królową Anglii, co przypłaciła życiem. W powieści Gregory ciekawie przedstawia Joannę (o której wiadomo niewiele) oczami jej dwóch sióstr. Książka ciekawa, ale nie tak dobra jak inne z serii i siłą rzeczy bardziej oparta na wyobrażeniach autorki, niż prawdziwych wydarzeniach (które są zgodne z prawdą, nie są natomiast osią powieści). O ile ta książka nie zawładnęła moim sercem, to nadal ją polecam, bo ładnie domyka cykl tudorowski i aż szkoda, że to ostatnia z tej fascynującej serii.

Książka zamykająca serię, więc musiałam po nią sięgnąć. Kiedy na tronie sadzają małoletniego i chorowitego Edwarda, zaczyna się dyskusja kto powinien zasiąść na tronie Anglii. Wybór pada na Joannę, w powieści przedstawioną jako niewinną, bogobojną dziewczynę, która została "wrobiona" przez żądnych władzy wuja i ojca, w zostanie królową Anglii, co przypłaciła życiem. W...

Narratorkami powieści są trzy siostry Grey:
Joanna - zarozumiała, dumna uparta, fanatycznie religijna, Katarzyna - naiwna, łatwowierna, ciesząca się życiem i Maria - najbardziej rozsądna z całej trójki. A z ich opowieści wyłania się obraz królowej Elżbiety, osoby niezrównoważonej psychicznie, próżnej, złośliwej, zawistnej, zazdrosnej i egoistycznej, zarówno w kwestiach prywatnych, jak i państwowych.
Ogólnie książka dobra, bo Pani Gregory ma bardzo lekkie pióro, ale daje się zauważyć lekkie wypalenie autorki.

Narratorkami powieści są trzy siostry Grey:
Joanna - zarozumiała, dumna uparta, fanatycznie religijna, Katarzyna - naiwna, łatwowierna, ciesząca się życiem i Maria - najbardziej rozsądna z całej trójki. A z ich opowieści wyłania się obraz królowej Elżbiety, osoby niezrównoważonej psychicznie, próżnej, złośliwej, zawistnej, zazdrosnej i egoistycznej, zarówno w kwestiach...

Ciekawa i jak każda książka tej autorki - bardzo szybko u lekko się ją czyta. Opowiada losy kobiet zapomnianych przez historię, a jednak swoistych bohaterek swoich czasów - dumnych, pozostających wiernym swoim ideałom, swojej miłości. Jednocześnie kreuje obraz Elżbiety nie tak jak go widzimy zwykle - jako najznamienitszej królowej w historii, a raczej jako osoby wybitnie próżnej i nierozważnej. Obserwować możemy także jej dziwną relację z Marią Stuart. Bardzo ciekawa, warta przeczytania, utrzymuje na pewno w ciągłym zainteresowaniu. Z całą pewnością można się z niej w przyjemny sposób dowiedzieć kilku historycznych faktów - choć oczywiście trzeba pamiętać, że sporo to fikcja literacka; ale bardzo ciekawa i bardzo prawdopodobna.

Ciekawa i jak każda książka tej autorki - bardzo szybko u lekko się ją czyta. Opowiada losy kobiet zapomnianych przez historię, a jednak swoistych bohaterek swoich czasów - dumnych, pozostających wiernym swoim ideałom, swojej miłości. Jednocześnie kreuje obraz Elżbiety nie tak jak go widzimy zwykle - jako najznamienitszej królowej w historii, a raczej jako osoby wybitnie...

Ta powieść była mi bezsprzecznie potrzebna, bym mogła przypomnieć sobie jak ogromnie uwielbiam Philippę, nawet jeśli lektura tej konkretnej powieści wprawiła mnie w większe przygnębienie, niż inne z którymi miałam do czynienia od tej autorki. O ile nie obwiniam o to z punktu widzenia prawdy historycznej, za którą nie ponosi odpowiedzialności, o tyle obwiniam z punktu widzenia kreacji postaci, z którymi nie dało się nie związać, a których strata była równie nieunikniona, co łamiąca serce. Historia rządzi się w końcu swoimi prawami - tutaj nie sposób przewidzieć zwrotów akcji i wydedukować na podstawie wiedzy na temat fabuł szczęśliwego zakończenia, do którego nieuchronnie musiałaby zmierzać powieść. Historia robi z ludzkimi żywotami, co chce.
Joannie, dziewieciodniowej królowej i najstarszej z sióstr Grey, poświęcono pierwszą, dużo skromniejszą objętościowo niż w przypadku Katarzyny część powieści, co stanowiło dla mnie pewne zaskoczenie. Wypchnięta na tron, a chwilę później opuszczona przez wszystkich, wtrącona do Tower i ostatecznie ścięta przez Marię Tudor Joanna pozostała wierna swoim ideałom i nie chciała się ich wyprzeć, nawet gdy siostra usilnie próbowała ją skłonić, by to zrobiła i przeżyła. Towarzyszymy jej aż do końca, aż do zbudowanego na zielonym połaciu łąki szafotu.
Katarzynie, środkowej siostrze, poświęcono najwięcej treści i objętościowo jej perspektywa jest również najdłuższą, zarazem czyniąc ją postacią z którą trudno nie sympatyzować najbardziej, chociaż różniła się całkowicie od pobożnej Joanny, która w swoim przekonaniu oddała życie za wiarę. Relacja Katarzyny i Edwarda opisana jest nieprawdopodobnie uroczo - pośród wszystkich wymuszonych przez historię aranżowanych małżeństw czystą przyjemnością jest przeczytanie o parze, która pałała do siebie autentycznym uczuciem i pozostała sobie wierna, nawet jeżeli sama królowa usiłowała wymusić na nich przyznanie, że nigdy się nie pobrali. Czytanie, jak Katarzyna traci wszystko - siostrę, przyjaciółkę, wolność, ukochanego męża i synów, aż w końcu nie zostaje w niej dość sił, by dalej czepiać się życia, była bodaj najtrudniejsze ze wszystkiego i całkowicie złamała mi serce.
Maria, najmłodsza, najmniejsza i zarazem wielka duchem siostra Grey przemyka przez część Joanny blisko niedostrzegalnie, pojawiając się w części Katarzyny na dłużej, by finalnie dostać własną, w której popełnia błędy Katarzyny i ściąga na siebie gniew królowej wychodząc za mąż za dowódcę gwardii królowej Elżbiety nie uzyskawszy wcześniejszego pozwolenia. Światełkiem w tunelu jest fakt, że finalnie udało jej się przeżyć, choć jest to wyjątkowo słodko - gorzkie.
Tłem do tragedii sióstr Grey jest królowa Elżbieta I, której portret zaskoczył mnie najbardziej. Perspektywa Katarzyny i Marii ujawnia obraz królowej małostkowej, irracjonalnej, nieustannie drżącej o swoją pozycję do tego stopnia, że stara się usunąć ze swojego otoczenia każdą krewniaczkę, która mogłaby zostać uznaną za posiadającą lepsze prawa do tronu, zazdrosnej i skupionej na swoim romansie z Robertem Dudleyem do tego stopnia, że na łożu śmierci usiłowała go uczynić lordem protektorem Anglii. I chociaż z oczywistych przyczyn jest to obraz jednostronny, to trudno w nim doszukać się powodów by z królową sympatyzować, zwłaszcza biorąc pod uwagę na jaki los skazała Katarzynę przez własny strach o to, że będzie z nią porównywana. W ich historii zdecydowanie odgrywa ona rolę czarnego charakteru.

Ta powieść była mi bezsprzecznie potrzebna, bym mogła przypomnieć sobie jak ogromnie uwielbiam Philippę, nawet jeśli lektura tej konkretnej powieści wprawiła mnie w większe przygnębienie, niż inne z którymi miałam do czynienia od tej autorki. O ile nie obwiniam o to z punktu widzenia prawdy historycznej, za którą nie ponosi odpowiedzialności, o tyle obwiniam z punktu...

Niestety to najgorszy tom cyklu Tudorowskiego i cyklu wcześniejszego dotyczącego wojny dwóch róż. Książkę czytałam z przerwami kilka miesięcy. Myślę, że dlatego jest to najsłabszy jak dotychczas tom, ponieważ autorka miała mało materiałów historycznych i pozostała jej konfabulacja. Zwłaszcza jeśli chodzi o trzecia część i trzecia bohaterką czyli Marię Grey. Jest to najnudniejsza część, gdzie nie wiele dowiadujemy się o bohaterce, poza zmianami jej aresztu domowego. W tle przedstawiana jest historia Elżbiety i Marii Stuart, królowej Szkotów. Jest przedstawiona skrótowo i w pewnym sensie jest to spoiler do kolejnych tomów. Jestem zdania, że ten tom mógłby zamiast na siłę wydłużany zostać skrócony do 200-250 stron. Książka by na tym zdecydowanie zyskała.

Niestety to najgorszy tom cyklu Tudorowskiego i cyklu wcześniejszego dotyczącego wojny dwóch róż. Książkę czytałam z przerwami kilka miesięcy. Myślę, że dlatego jest to najsłabszy jak dotychczas tom, ponieważ autorka miała mało materiałów historycznych i pozostała jej konfabulacja. Zwłaszcza jeśli chodzi o trzecia część i trzecia bohaterką czyli Marię Grey. Jest to...

Po śmierci Henryka VIII , rozpoczyna się wyścig o tron. Chorowity syn Henryka- Edward , nie jest w stanie rządzić samodzielnie, dwie córki -Maria i Elżbieta rozpoczynają walkę o schedę po królu.
Jednakże oprócz dzieci króla , są jeszcze inne osoby pretendujące do objęcia tronu .
Powieść ta ukazuje słynna siostrę , jedna z najsłynniejszych kobiet rodu Tudorów - Joannę Grey, która była królowa zaledwie dziewięć dni. Stała sie ona ofiarą ojcowskiej zdrady, wolała umrzeć , niż wyrzec się swojej wiary , za co królowa Maria I Tudor skazala ja na ścięcie.
Jest to także historia jej dwóch sióstr - Katarzyny i Marii , które również spotkały się z niechęcia panujących i skazane na uwięzienie i rozłąkę z najbliższymi.

Po śmierci Henryka VIII , rozpoczyna się wyścig o tron. Chorowity syn Henryka- Edward , nie jest w stanie rządzić samodzielnie, dwie córki -Maria i Elżbieta rozpoczynają walkę o schedę po królu.
Jednakże oprócz dzieci króla , są jeszcze inne osoby pretendujące do objęcia tronu .
Powieść ta ukazuje słynna siostrę , jedna z najsłynniejszych kobiet rodu Tudorów - Joannę Grey,...

Kolejne interesujące spotkanie z historią Anglii...opis życia trzech kuzynek Elżbiety, które odkąd stały się zagrożeniem dla królowej były zdane na jej łaskę...To trzy opowieści o trzech kobietach uwikłanych w królewskie intrygi...Polecam!

Kolejne interesujące spotkanie z historią Anglii...opis życia trzech kuzynek Elżbiety, które odkąd stały się zagrożeniem dla królowej były zdane na jej łaskę...To trzy opowieści o trzech kobietach uwikłanych w królewskie intrygi...Polecam!

Pani Gregory po raz kolejny wyciąga na światło dzienne trochę jakby zapomniane kobiety z epoki Tudorów. Tym razem są to siostry Grey. O ile o Joannie Grey, nieszczęsnej dziewięciodniowej królowej jeszcze co nieco wiadomo, no a przynajmniej wspominają o niej podręczniki do historii, to o tym, że posiadała ona siostry dowiedziałam się właśnie dzięki lekturze „Zmierzchu Tudorów”. Niestety, żadnej z sióstr Grey pokrewieństwo z dynastią panującą nie przyniosło szczęścia i chyba nie przesadzę, jeśli napiszę, że żyły w cieniu szafotu i murów Tower.
W trakcie czytania rzuciło mi się też w oczy, że żywoty samych królowych (czyli Marii I i Elżbiety I) nie były wcale godne pozazdroszczenia. Ciągła obawa przed zdradą krewniaków, spiskami możnowładców i buntem poddanych oraz doszukiwanie się fałszu w każdym słowie i czynie otaczających władczynie ludzi wywoływały u nich zwykłą paranoję. W takim kontekście chęć trzymania pod kluczem wszystkich potencjalnych pretendentów do tronu nie dziwi, a kilkuletnie areszty domowe nałożone na królewskie kuzynki nie zaskakują.
Książka napisana jest ciekawie, z dbałością o detale historyczno- obyczajowe. Jedyne, co mi się nie podobało to niekonsekwencja najmłodszej z sióstr Grey. Maria pomimo wielokrotnych zarzekań się, że nie popełni błędów żadnej ze starszych sióstr, koniec końców idzie drogą wytyczoną przez Katarzynę i ponosi dokładnie takie same konsekwencje swoich czynów. Co nie przeszkadza jej przez cały ten czas uparcie podkreślać, że ona jest inna, a przede wszystkim sprytniejsza i mądrzejsza… Chyba jednak nie za bardzo…

Pani Gregory po raz kolejny wyciąga na światło dzienne trochę jakby zapomniane kobiety z epoki Tudorów. Tym razem są to siostry Grey. O ile o Joannie Grey, nieszczęsnej dziewięciodniowej królowej jeszcze co nieco wiadomo, no a przynajmniej wspominają o niej podręczniki do historii, to o tym, że posiadała ona siostry dowiedziałam się właśnie dzięki lekturze „Zmierzchu...