Okno Skąpane w Mroku

Sięgnęłam po tę książkę zachęcona pozytywnymi opiniami i nie zawiodłam się!
Ma na pewno swój klimat. Polecam 1 tom i lecę czytać kolejny! 😄

Sięgnęłam po tę książkę zachęcona pozytywnymi opiniami i nie zawiodłam się!
Ma na pewno swój klimat. Polecam 1 tom i lecę czytać kolejny! 😄

Może gdybym miała znowu naście lat to tytuł bardziej by mi się spodobał. Bardzo prosta fabuła, z bardzo prostymi, infantylnymi wręcz bohaterami. Mnie punkt wyjściowy dla całej historii totalnie nie przekonał, a przez to do zakończenia dotarłam bez większych emocji. Mnóstwo pustych dialogów i opisów. Co więcej, mimo że nie czytam zbyt dużo książek w tym gatunku to tu autorka wykorzystała motyw uwięzięnia demona w duszy młodej dziewczyny, który był bliźniaczo podobny do tego z chociażby "Wespertyny". Zapewne takich tytułów jest cała masa, ale tu nawet sposób kreowania demona i jego poczucia humoru oraz relacja między nim a główną bohaterką był niemal identyczny. Przyjemnie się słuchało, ale zdecydowanie bez szału.

Może gdybym miała znowu naście lat to tytuł bardziej by mi się spodobał. Bardzo prosta fabuła, z bardzo prostymi, infantylnymi wręcz bohaterami. Mnie punkt wyjściowy dla całej historii totalnie nie przekonał, a przez to do zakończenia dotarłam bez większych emocji. Mnóstwo pustych dialogów i opisów. Co więcej, mimo że nie czytam zbyt dużo książek w tym gatunku to tu autorka...

Cóż. Było całkiem ok, ale nic specjalnego. Fajnie, ze główna bohaterka jest starsza. Raczej to widać po jej zachowaniu i innych bohaterach, ale czegoś mi w tej książce zabrakło.

Plot twisty przewidywalne (nie wszystkie),akcja dzieje się dosyć szybko, nie wiem czemu właściwie. Zdecydowanie można to było bardziej rozbudować, aby bohaterowie i sama książka nabrała głębi.

Trochę mnie ciekawi co będzie w drugim tomie, więc może po niego sięgnę.

To chyba debiut, więc całkiem niezły.

Cóż. Było całkiem ok, ale nic specjalnego. Fajnie, ze główna bohaterka jest starsza. Raczej to widać po jej zachowaniu i innych bohaterach, ale czegoś mi w tej książce zabrakło.

Plot twisty przewidywalne (nie wszystkie),akcja dzieje się dosyć szybko, nie wiem czemu właściwie. Zdecydowanie można to było bardziej rozbudować, aby bohaterowie i sama książka nabrała...

[Recenzja dotyczy całej dylogii]

Gdy książka była dopiero zapowiadana, miałam co do niej bardzo dobre przeczucia, a i recenzje mnie do niej zachęcały. Niestety finalnie nie zakochałam się ani w "Oknie skąpanym w mroku", ani w "Dwóch splecionych koronach". Całą dylogię określiłabym mianem "przeciętnej", gdyż nie dostrzegłam w niej niczego, co zasłużyłoby na określenie "wyjątkowe" - być może z wyjątkiem systemu magicznego opartego na kartach. I choć nie była to zła książka, w pewnym momencie nawet poczułam się zainteresowana historią (dlatego też sięgnęłam po drugi tom),to jednak jest wiele książek, które polecam bardziej.

Na plus należy zaliczyć tutaj mroczny i mglisty klimat, jaki autorka stworzyła na ramach powieści. Mamy tu groźny las i Koszmar żyjący w głowie Elsbeth, a do tego królewskie intrygi, od których kr*w się leje. Do tego drakońskie prawo, na mocy którego ci, których dopadła magia, a więc zaraza, muszą natychmiast być wydani. Każdy, kto ukrywa chorych, zostanie ukarany. Taka sceneria zdecydowanie była intrygująca, a nawet miejscami niepokojąca. Sam świat niestety był dość słabo rozwinięty i dopiero drugi tom nieco bardziej go przypliżył za sprawą Koszmaru. Można jednak na to przymknąć oko, jeśli weźmie się pod uwagę inne elementy świata przedstawionego.

Główna bohaterka, Elsbeth, nie wzbudziła mojej sympatii, a to za sprawą niekonsekwentnego (moim zdaniem) charakteru. Jej język i zachowanie zmieniały się w zależności od nastroju autorki i pomysłu na ciekawe sceny. Raz była spłoszoną myszką, raz tajemniczą i mroczną damą, raz ciętą heroiną. Co zaś do jej obiektu uczuć, byłam wobec niego dość obojętna i dopiero pod koniec zyskał w moich oczach. Fabuła niestety trochę za bardzo skupiła się na ich romansie, który w moich oczach zbyt prędko zamienił się w miłość na śmi*rć i życie. Nie był zły sam w sobie, jednak jego fazy znieniały się na tyle nagle, że autentycznie mrugałam zaskoczona. Wątek miłosny to jednak nie tylko kwestia pierwszego tomu. W tomie drugim pojawia się owy wątek numer 2, w moim odczuciu wyłącznie po to, by zapełnić dziurę przez czasowe rozdzielenie się Elsbeth z jej kochasiem. Był on dla mnie zupełnie niepotrzebny i obojętny, zajmował zbyt dużo miejsca i niczego ważnego nie wnosił.

Jednym z niewielu jasnych punktów był dla mnie Koszmar. Jego sarkazm i złośliwości, a do tego tajemnicze zagadki i dziwne klikanie (wyjątkowo złowieszcze w audiobooku) trzymały mnie przy tej historii. Była to najciekawsza postać i bez niego chyba poddałabym się po scenie z grą "w butelkę"... chociaż nie, była pod koniec książki. A zatem skończyłabym po pierwszym tomie.

Nie była to zła książka, bo miejscami byłam naprawdę zainteresowana dalszym ciągiem. Ale nie wciągnęła mnie, a miejscami nawet drażniło mnie tłumaczenie (jak choćby "zrzucenie bomby" w świecie, gdzie na 99% ich nie ma). Dlatego osobiście jej nie polecę, jednak nie wątpię, że wiele osób zakocha się w tym, co mnie nie kupiło. Moja ocena to 6/10 a całość będzie według mnie dobra dla osób około 16+ TW: prz*m*c, sceny zbliżeń cielesnych

[Recenzja dotyczy całej dylogii]

Gdy książka była dopiero zapowiadana, miałam co do niej bardzo dobre przeczucia, a i recenzje mnie do niej zachęcały. Niestety finalnie nie zakochałam się ani w "Oknie skąpanym w mroku", ani w "Dwóch splecionych koronach". Całą dylogię określiłabym mianem "przeciętnej", gdyż nie dostrzegłam w niej niczego, co zasłużyłoby na określenie...

Po prostu genialna. Ten system magiczny, te emocje! A głowni bohaterowie? Uwielbiam!

Po prostu genialna. Ten system magiczny, te emocje! A głowni bohaterowie? Uwielbiam!

Mroczna, klimatyczna historia bohaterki która stale musi się ukrywać. Świat stworzony przez autorkę jest ciemny i w odcieniach szarości gdzie magia działa w myśl zadamy nie ma nic za darmo.

Mroczna, klimatyczna historia bohaterki która stale musi się ukrywać. Świat stworzony przez autorkę jest ciemny i w odcieniach szarości gdzie magia działa w myśl zadamy nie ma nic za darmo.

Historia świetna, ale tłumaczenie i redakcja to jedno wielkie nieporozumienie. W zyciu nie widzialam tyłu rażących bledow w jednej książce.

Historia świetna, ale tłumaczenie i redakcja to jedno wielkie nieporozumienie. W zyciu nie widzialam tyłu rażących bledow w jednej książce.

Nie poczułam klimatu tej książki. Była dla mnie dość nudna, a między bohaterami kompletnie brakowało chemii, ich uczucia pojawiły się nagle, bez żadnego budowania relacji. Dodatkowo bardzo irytowały mnie ciągłe rymowanki. Świat przedstawiony, historia i magia były po prostu ok, ale całość wypada raczej bardzo przeciętnie-, jak typowa bajka fantasy dla młodszych czytelników.

Nie poczułam klimatu tej książki. Była dla mnie dość nudna, a między bohaterami kompletnie brakowało chemii, ich uczucia pojawiły się nagle, bez żadnego budowania relacji. Dodatkowo bardzo irytowały mnie ciągłe rymowanki. Świat przedstawiony, historia i magia były po prostu ok, ale całość wypada raczej bardzo przeciętnie-, jak typowa bajka fantasy dla młodszych czytelników.

Mroczny klimat, który podarowała nam Rachel Gillig, wprowadza nas w historię Elspeth Spindle. Dziewczyna od jedenastu lat słyszy w swojej głowie głos Koszmaru i czuje jego obecność, dlatego musi się nieustannie ukrywać. To niebywałe, że przez tak długi czas jej się to udawało, ale jak wiadomo — prawda zawsze wychodzi na jaw.
Król Rowan uważa, że infekcja to zło i kryje się za nią magia. Jeśli jest to dla niego opłacalne, zostawia przy życiu takiego człowieka i albo trzyma go w zamknięciu, jak Emory’ego, albo wykorzystuje go jak Ravyna. Resztę zabija.
Istnieje jednak grupa osób, które chcą uratować Blunder przed mgłą i infekcją, a w konsekwencji dopuszczają się zdrady. Zainfekowana Elspeth dołącza do nich, skrywając przy tym własne sekrety.
Ogólnie historia mnie wciągnęła i naprawdę chciałam się dowiedzieć, jak to się rozwinie i dokąd zaprowadzi cały cykl z Kartami Opatrzności. Uważam, że autorka ładnie przeprowadza nas przez świat magii Kart i Ducha Lasu.
Cóż, to zdecydowanie fantastyka, ale do romantasy jej daleko. Wątek romantyczny jest tu raczej dodatkiem — niestety dość płaskim i bardzo przyspieszonym. Polubiłam bohaterów, bo faktycznie da się ich lubić, jednak liczyłam na coś więcej.
Pisana z perspektywy Elspeth, nie jestem największą fanką tego typu narracji.
To powieść z potencjałem, który nie został do końca wykorzystany. Świat przedstawiony jest całkiem ciekawy: mgła, infekcja, zamki i Karty Opatrzności, które dają użytkownikowi magię. Momentami miałam jednak wrażenie, że niektóre wątki fabularne są urywane zbyt szybko.
Szkoda też, że najpewniej wydawnictwo popełniło trochę błędów w przekładzie — nie wygląda to najlepiej.
To nie jest górnolotna pozycja, niemniej na tyle mnie zaciekawiła, że sięgnę po drugi tom.

Mroczny klimat, który podarowała nam Rachel Gillig, wprowadza nas w historię Elspeth Spindle. Dziewczyna od jedenastu lat słyszy w swojej głowie głos Koszmaru i czuje jego obecność, dlatego musi się nieustannie ukrywać. To niebywałe, że przez tak długi czas jej się to udawało, ale jak wiadomo — prawda zawsze wychodzi na jaw.
Król Rowan uważa, że infekcja to zło i kryje się...

Dobre i wciągające opowiadanie. Ciekawy pomysł z kartami mocy.

Dobre i wciągające opowiadanie. Ciekawy pomysł z kartami mocy.