Ciemność widoma. Esej o depresji

Piątek 13, idealny dzień na przeczytanie pamiętników o szaleństwie, o człowieku który miał pecha w życiu i wylosował wśród dobrych kart, jedna niefortunna, pod którą kryła sie depresja. Książka warta uwagi, krótka i zwięzła, ale dosadnie opisujaca zmagania człowieka z samym sobą. Polecam.

Piątek 13, idealny dzień na przeczytanie pamiętników o szaleństwie, o człowieku który miał pecha w życiu i wylosował wśród dobrych kart, jedna niefortunna, pod którą kryła sie depresja. Książka warta uwagi, krótka i zwięzła, ale dosadnie opisujaca zmagania człowieka z samym sobą. Polecam.

8.5

8.5

Doskonały esej o depresji. Literacki, osobisty, poruszający. Jeśli nie lubicie poradników psychologicznych to warto sięgnąć po ten esej, by zgłębić temat strasznej choroby jaką niewątpliwie jest depresja.

Doskonały esej o depresji. Literacki, osobisty, poruszający. Jeśli nie lubicie poradników psychologicznych to warto sięgnąć po ten esej, by zgłębić temat strasznej choroby jaką niewątpliwie jest depresja.

Wróciłam do tej ksiązki po latach i dotknęła mnie tak samo mocno jak kiedyś. Polecam zwłaszcza tym, którzy czują, że coś jest z nimi grubo nie tak, ale nie mają odwagi, środków, wsparcia by to przed sobą przyznac. Czasem poprzez sztukę - filmy, ksiązki, eseje takie jak ten jesteśmy w stanie dojrzeć prawdę o sobie samym. Wybitne dzieło

Wróciłam do tej ksiązki po latach i dotknęła mnie tak samo mocno jak kiedyś. Polecam zwłaszcza tym, którzy czują, że coś jest z nimi grubo nie tak, ale nie mają odwagi, środków, wsparcia by to przed sobą przyznac. Czasem poprzez sztukę - filmy, ksiązki, eseje takie jak ten jesteśmy w stanie dojrzeć prawdę o sobie samym. Wybitne dzieło

Świetny esej o zmaganiu autora z depresją. Ujął mnie nie tylko dobrym piórem, ale także autentycznością. Styron kreśli bardzo obrazowy opis różnych stadiów choroby. Co ciekawe, choć zmagał się z melancholią prawie całe życie, depresja w pełnym 'rozkwicie' zaatakowała gdy był 60-letnim cenionym pisarzem. Wspomina także, że przez większość życia zagłuszał swoje cierpienie alkoholem i przyznaje, że to depresant.

Autor opisuje samodzielne zmagania, reakcje otoczenia, bardzo dokładnie przekazuje swoje odczucia w momentach mroku, pisze o stygmatyzacji, niedostatecznej edukacji i świadomości, o wielu artystach doświadczonych przez tę chorobę, oraz o ścieżce powrotu do siebie, która zaczęła się nagłym pobytem w szpitalu.

Bardzo wartościowa lektura, po którą w świecie VUCA powinna sięgnąć każdy. Nikt nie jest odporny.

Skłania do wielu refleksji, a jedną z nich jest etiologia depresji i innych zaburzeń psychicznych. Mówi się o zaburzeniach funkcji neuroprzekaźników, roli genetyki, czynnikach środowiskowych, dla mnie jednak bardzo ciekawe jest podejście Junga czy Kazimierza Dąbrowskiego z jego teorią dezintegracji pozytywnej, którzy w zaburzeniach psychicznych upatrywali drogi do poznania siebie, swojego cienia, a także rozwoju osobowości. Sęk w tym, że niewielu doświadczonych przez depresję ma taką świadomość, większość widzi zmagania jako ciężką chorobę, która w wielu przypadkach prowadzi do śmierci. A ja widzę w niej mechanizm samoregulacji, odpowiedzi na życie w niezgodzie z sobą, drogi transformacji.

Świetny esej o zmaganiu autora z depresją. Ujął mnie nie tylko dobrym piórem, ale także autentycznością. Styron kreśli bardzo obrazowy opis różnych stadiów choroby. Co ciekawe, choć zmagał się z melancholią prawie całe życie, depresja w pełnym 'rozkwicie' zaatakowała gdy był 60-letnim cenionym pisarzem. Wspomina także, że przez większość życia zagłuszał swoje cierpienie...

Jeśli cierpiałeś, cierpiałaś na depresję lub incydent depresyjny, znajdziesz tu wiele znajomych opisów. Mogą one jednak zadziałać kojąco. Zawsze dobrze posłuchać kogoś, kto przeżył to samo. Jeśli chce zrozumieć chorego w swoim otoczeniu, również sięgnij po tę krótką książkę. Będzie Ci łatwiej znaleźć w sobie pokłady empatii.

Jeśli cierpiałeś, cierpiałaś na depresję lub incydent depresyjny, znajdziesz tu wiele znajomych opisów. Mogą one jednak zadziałać kojąco. Zawsze dobrze posłuchać kogoś, kto przeżył to samo. Jeśli chce zrozumieć chorego w swoim otoczeniu, również sięgnij po tę krótką książkę. Będzie Ci łatwiej znaleźć w sobie pokłady empatii.

Miałam duże oczekiwania a niestety rozczarowanie. Owszem, wszystko się zgadza, celne uwagi, ale chyba forma mi nie podeszła.

Miałam duże oczekiwania a niestety rozczarowanie. Owszem, wszystko się zgadza, celne uwagi, ale chyba forma mi nie podeszła.

Dzisiaj podzielę się z czytelnikami recenzją bardzo ważnej książki, wydanej w 1990 roku i wielokrotnie wznawianej, a która na całym świecie osiągnęła milionowe nakłady i znana jest pod dwoma tytułami, przy czym jako tłumacz całym językowym sercem jestem za tłumaczeniem pierwszym: „Ciemność widoma. Esej o depresji (Pamiętnik o szaleństwie)” lub „Dotyk ciemności: kronika obłędu". Tytuł „Ciemność widoma” nie tylko doskonale i pięknie w sensie treści językowej określa stan pozostawania w depresji, ale też sama konstrukcja książki wyczerpuje w pełni znamiona eseju. Książka poraża mnie swoją szczerością, trafianiem w czułe punkty, bezradnością autora i co zabawne…faktem, że cierpiąc psychicznie, a więc i fizycznie (naczynia połączone) można dożyć sędziwego wieku, stale będąc przekonanym, że jest się śmiertelnie chorym. Chociaż generalnie zabawne to nie jest.
Każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że choroby psychiczne, to temat często ukrywany, pomijany, ale za sprawą pandemii i licznych medialnych afer, podejmowany coraz częściej.
W ostatnich latach gabinety psychiatryczne przeżywają oblężenie, wzrasta liczba problemów ze zdrowiem psychicznym, w tym samobójstw i nagle „obudziliśmy się” wszyscy, zdziwieni jak bardzo w naszym kraju kuleje chociażby psychiatria dziecięca…
Choroba psychiki kojarzy nam się zwykle z dziwnie chodzącym po osiedlu panem w pidżamie mówiącym do siebie lub wyglądającą na bezdomną sąsiadkę, która zaczepia każdego napotkanego na drodze, tudzież z dzieckiem, które mało mówi i kiwa się to w prawo, to w lewo. Boimy się tych ludzi, bo ich nie rozumiemy. Ale najgorsze jest to, że gdy cierpi psychika…zwykle tego właśnie nie widać. Wesołe, radosne, pewne siebie osoby zmagają się z anoreksją, bulimią, depresją, stanami lękowymi, zmianami nastrojów, a my nigdy nie przypuszczalibyśmy, że cierpią one na chorobę psychiczną (o ile same się do tego nie przyznają),potrzebują wsparcia lub już korzystają z fachowej pomocy, w postaci farmakoterapii czy psychoterapii. Przykładem chociażby tak znane osobowości, jak: Robin Williams, Angelina Jolie, Heath Ledger, Dolores O’Riordan, Whitney Houston, Philips Seymour Hoffman, czy z naszego rodzimego podwórka: Tomasz Beksiński, Ryszard Rynkowski, Edyta Bartosiewicz, Danuta Stenka, Bartosz Jędrzejak, Agata Młynarska, Maria Peszek, Michał Malitowski, Małgorzata Potocka, Urszula Dudziak, Ralph Kaminski czy Kayah.
Niezmiernie mierzi mnie w tym kontekście „lansowanie” się na temacie depresji, jako czegoś co niby jest modne, na czasie i warto to przejść. Otóż mówić czy pisać mogą tak wyłącznie osoby, które w najmniejszym nawet stopniu nie mają pojęcia czym kliniczna depresja jest (nie, to nie chwilowy, a nawet nie tygodniowy smutek i spadek nastroju!),ale też oklepanymi formułkami lub umniejszaniem znaczenia problemu chyba, tak mi się wydaje, przykrywają własne problemy ze zdrowiem, do których boją się lub z jakichś względów nie mogą przyznać.
Najważniejsze jednak to przyznać się do problemu przed samym sobą. To już połowa sukcesu.
U Styrona chyba najbardziej porażający jest bezbrzeżny smutek, beznadzieja, brak celu i szans na życie w przyszłości, do których autor się sam przed sobą przyznaje, co już stanowi moim zdaniem jego wygraną, chociaż w tamtym momencie, pewnie sam jeszcze nie zdaje sobie z tego sprawy. Można nic nie robić. Można tak żyć. Nawet nie z dnia na dzień, ale z minuty na minutę, patrząc w sufit od 4 nad ranem, w panicznym oczekiwaniu na kolejne wyniki badań.
U Styrona choroba uderza ze zdwojoną mocą w chwili gdy zostaje odznaczony prestiżową nagrodą Prix mundial Cino De Duca, nagrody przyznawanej twórcom w dziedzinie krzewienia „nowego humanizmu”. Będący wtedy w Paryżu, w luksusowym hotelu, czekając na odbiór wyróżnienia i wszelkie związane z tym honory, pisarz doświadczył krytycznego ataku choroby, która doprowadziła go w końcu na szpitalny oddział.
Powyższe potwierdza, że depresja za nic ma nasz status finansowy, sukcesy czy otoczenie luksusowego pokoju hotelowego.
Doskonałe studium wewnętrznych zmagań i zgłębiania wiedzy na temat depresji, którą Styron od dawna u siebie podejrzewał, pochłonęła go w tamtym czasie do tego stopnia, że wiedział na jej temat więcej niż niejeden specjalista. Po niedawnym odstawieniu pewnych dawek alkoholu, stan pisarza zaczął się pogłębiać, a natrętne myśli, bezsenność i stany lękowe zaczęły go „oblepiać” z każdej strony. Mimo wszystko, i on, jak każdy zmagający się z depresją, ostatkiem sił, by wykazać jakąś sprawczość i kontrolę, oddalał od siebie najgorsze myśli, do końca nie dopuszczając w jakim stanie się znajduje: „Mimo symptomów świadczących jednoznacznie o tym, że jestem w poważnych tarapatach, nadal usiłowałem patrzeć na wszystko przez różowe okulary”.
W tym czasie u autora pojawiły się też roztargnienie i zaniki pamięci; zapomniał chociażby o spotkaniu z madame Del Duca, która na szczęście wielkodusznie przyjęła przeprosiny za obiad, który się nie odbył, i ponowiła zaproszenie.
Już William James, który kawał czasu zmagał się z depresją opisał ją w taki sposób: „…to rzeczywista i czynna udręka, coś w rodzaju newralgii psychicznej, zupełnie nieznanej zdrowemu życiu”.
Książka to opis czynnej udręki i niemożności wyjścia z zaklętego kręgu depresji – bez ubarwień, patetycznych tonów i zaklinania rzeczywistości.
Jednocześnie, to także duża dawka nadziei dla cierpiących: depresję można i trzeba leczyć i dobrze poprowadzona, pozwala wrócić cierpiącemu na nią człowiekowi „do świata żywych”.
Dla mnie jednym z najbardziej wstrząsających fragmentów tej książki, jest poniższy, który chyba starczyłby za i tak bolesną, a także prawdziwą (ale potrzebną) recenzję wydania:
„Człowiek nigdy, nawet na krótko, nie opuszcza łoża boleści, jest do niego przykuty i nosi je ze sobą, gdziekolwiek by się udał. W rezultacie ofiara depresji znajduje się w sytuacji – by posłużyć się terminologią wojskową – rannego chodzącego. A to dlatego, że w każdej innej poważnej chorobie pacjent, który znajdowałby się w tak opłakanym stanie, najpewniej już dawno leżałby w szpitalnym łóżku (…). W każdym razie miałby zagwarantowane pełne, niekwestionowane prawo do prywatności oraz cierpienia w samotności. Tymczasem osoba cierpiąca na depresję nie ma takich przywilejów. I dlatego, niczym ranny na wojnie żołnierz, który nie wymaga hospitalizacji, zmuszona do ciągłej interakcji z otoczeniem, wikła się w najbardziej nieznośne i kłopotliwe dla niej sytuacje towarzyskie i rodzinne”.
Myślę, że ta niedługa książka (zaledwie 128 stron, z których żadna nie jest niepotrzebna) to doskonałe studium cierpienia człowieka, które pozwoli, także rodzinie, bliskim i znajomym osoby cierpiącej na depresję, jeśli tylko wyrażą oni chęć i chociaż trochę zrozumienia, spojrzeć na temat obniżenia nastroju oraz cierpienia chorującego, z należytą powagą.
Z opisu „New York Timesa”: „Książka z pewnością przyniesie pocieszenie tym, którym dane było przeżyć coś podobnego”. RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Dzisiaj podzielę się z czytelnikami recenzją bardzo ważnej książki, wydanej w 1990 roku i wielokrotnie wznawianej, a która na całym świecie osiągnęła milionowe nakłady i znana jest pod dwoma tytułami, przy czym jako tłumacz całym językowym sercem jestem za tłumaczeniem pierwszym: „Ciemność widoma. Esej o depresji (Pamiętnik o szaleństwie)” lub „Dotyk ciemności: kronika...

W krótkim eseju autor rozprawia się ze swoją przebytą depresją. Na szczęście jest nadzieja dla chorych. Warto przeczytać. Każdy może nosić w sobie jakieś demony.

W krótkim eseju autor rozprawia się ze swoją przebytą depresją. Na szczęście jest nadzieja dla chorych. Warto przeczytać. Każdy może nosić w sobie jakieś demony.

Moim zdaniem to dziwna, ale też wartościowa książka. Z jednej strony bowiem pokazuje w dość skomplikowanej narracji depresję u człowieka z elit, któremu raczej nie brak na chleb i który - jak sam napomyka - dorobił się jej po części romansując z nadużywaniem alkoholu. Z drugiej zaś porusza często omijane tematy: akty samobójcze przebrane za wypadek, stygmatyzację leczenia szpitalnego i samobójstw, niekompetencję części ludzi w białych fartuchach, cienie działania lekką ręką wypisywanych leków, większe skłonności osób z depresją do zależności od innych osób, mrok przygotowywania się do zadania sobie ostatecznego ciosu łaski oraz wyłaniające się z tego zupełnie niespodziewanie nikłe światło nadziei i głębokie człowieczeństwo. Dobrze dobrana, duża czcionka i czytelny układ tekstu bardzo ułatwiają skupienie na lekturze na tak trudne tematy.

Moim zdaniem to dziwna, ale też wartościowa książka. Z jednej strony bowiem pokazuje w dość skomplikowanej narracji depresję u człowieka z elit, któremu raczej nie brak na chleb i który - jak sam napomyka - dorobił się jej po części romansując z nadużywaniem alkoholu. Z drugiej zaś porusza często omijane tematy: akty samobójcze przebrane za wypadek, stygmatyzację leczenia...