Wzgórze psów

Lubię Żulczyka za jego rozmyślanie, dialogi i sytuacje, gdzie granica między złem a dobrem jest tak cienka, że łatwo ją pomylić z kolejnym przecinkiem między słowami opisującymi ich różnice. Nie wiem nawet kiedy te 800 stron mi zleciało, ale to chyba zasługa Zyborka, który równie dobrze mógłby być moim własnym miasteczkiem.

Lubię Żulczyka za jego rozmyślanie, dialogi i sytuacje, gdzie granica między złem a dobrem jest tak cienka, że łatwo ją pomylić z kolejnym przecinkiem między słowami opisującymi ich różnice. Nie wiem nawet kiedy te 800 stron mi zleciało, ale to chyba zasługa Zyborka, który równie dobrze mógłby być moim własnym miasteczkiem.

Na początku chciałam napisać: ej, nie imprezowaliśmy aż tak w tych latach 90., żeby o tym pisać przez osiemset stron! Długie, drobiazgowe monologi bohaterów są rzeczywiście męczące. To zło, brud i inne wydzieliny sączące się z każdej kartki... Ale zakończenie wgniata w fotel i daje do myślenia. Co ja właściwie przeczytałam? Kryminał? A może jednak coś więcej? Coś o czym warto z kimś pogadać, podzielić się interpretacją i oceną bohaterów? Podyskutowałabym o tej książce, a to chyba najlepszy znak jakości.

Na początku chciałam napisać: ej, nie imprezowaliśmy aż tak w tych latach 90., żeby o tym pisać przez osiemset stron! Długie, drobiazgowe monologi bohaterów są rzeczywiście męczące. To zło, brud i inne wydzieliny sączące się z każdej kartki... Ale zakończenie wgniata w fotel i daje do myślenia. Co ja właściwie przeczytałam? Kryminał? A może jednak coś więcej? Coś o czym...

Kiedy myślę o postaci Jakuba Żulczyka, jestem przekonana, że to właśnie ktoś taki jak on mógłby napisać "Wzgórze psów". I jednocześnie jestem zaskoczona, że właśnie on mógłby to zrobić.

Autor jest czułym obserwatorem rzeczywistości i relacji, badaczem emocji i procesów. Jest wyczulony w najdelikatniejszy sposób na detale sytuacji, gestów, ludzkich decyzji.

Równocześnie - to nie jest elegancka literatura. Biorąc pod uwagę język, momentami jest wręcz rynsztokowa.

To połączenie spowiedzi dziecięca Mazur, thrillera i horroru. Mocna, wciągająca, brutalna powieść o dorastaniu, małych społecznościach, zemście, złu i... miłości.

Mikołaj, upadły autor, wraz ze swoją żoną wraca z podkulonym ogonem (psia metafora tytułowa!!!) do rodzinnej miejscowości, którą wcześniej dokumentnie obsmarowal w swojej powieści. Tam ma zacząć od nowa, bez presji i pokus wielkiego miasta. Okazuje się jednak, że małe miasteczko potrafi wciągnąć w toksyczny wir znacznie mocniej niż metropolie. Sekret goni sekret, bolesne wspomnienia otumaniają, a zło rozgaszcza się wokół bohaterów i wewnątrz nich, nie pozostawiając szans na ucieczkę. Wolna wola przestaje istnieć, trzeba dążyć z nurtem, chociaż wcale nam to nie odpowiada.

Sporo jest w tej książce metafor, odniesień, sporo wielkich procesów ukazanych w mniejszej, bardziej wyrazistej skali - polityka, układy, przemoc, kryminał. Jednocześnie całość jest wiarygodna, spójna i wcale nieprzerysowana. Mimo ogromnej brutalności niektórych wątków czy scen, wszystko pozostaje naturalistyczną rzeczywistością.

Kiedy myślę o postaci Jakuba Żulczyka, jestem przekonana, że to właśnie ktoś taki jak on mógłby napisać "Wzgórze psów". I jednocześnie jestem zaskoczona, że właśnie on mógłby to zrobić.

Autor jest czułym obserwatorem rzeczywistości i relacji, badaczem emocji i procesów. Jest wyczulony w najdelikatniejszy sposób na detale sytuacji, gestów, ludzkich decyzji.

Równocześnie...

Solidna pozycja, pół na pół kryminał z obyczajem i sporą dawką fokusu okołopenisowego. Podobał mi się sposób przedstawienia ludzi w miasteczku, ich dialogi brzmiące jak podsłuchane. W sumie jest to opowieść o wańce-wstańce przemocy oraz o złudzeniu kontroli. Tak więc warto, choć ... miałam na liście inną powieść Żulczyka i właśnie ją wykreśliłam. Jakbym na tę chwilę dowiedziała się już wszystkiego, co jest mi potrzebne.

Solidna pozycja, pół na pół kryminał z obyczajem i sporą dawką fokusu okołopenisowego. Podobał mi się sposób przedstawienia ludzi w miasteczku, ich dialogi brzmiące jak podsłuchane. W sumie jest to opowieść o wańce-wstańce przemocy oraz o złudzeniu kontroli. Tak więc warto, choć ... miałam na liście inną powieść Żulczyka i właśnie ją wykreśliłam. Jakbym na tę chwilę...

ta książka to bagno. bagno brudu, przemocy, zła i zewsząd wyłażącego zepsucia. bagno, które wciąga i nie chce wypuścić. bo nie chce się z niego wygrzebać. chce się więcej. nie sposób się oderwać. to nie pierwsza moja książka Żulczyka, ale zdecydowanie najbardziej mnie przetargała. polecam. to jest sztos.

ta książka to bagno. bagno brudu, przemocy, zła i zewsząd wyłażącego zepsucia. bagno, które wciąga i nie chce wypuścić. bo nie chce się z niego wygrzebać. chce się więcej. nie sposób się oderwać. to nie pierwsza moja książka Żulczyka, ale zdecydowanie najbardziej mnie przetargała. polecam. to jest sztos.

Bardzo dobra *****

Bardzo dobra *****

Mroczna i ciężka ta książka, także dosłownie ciężka:-) czyta sie bardzo dobrze.

Mroczna i ciężka ta książka, także dosłownie ciężka:-) czyta sie bardzo dobrze.

Książka obszerna, ale to tylko jej atut. Jedna z tych pozycji, gdy chce się jak najszybciej poznać zakończenie, a jednocześnie nie chce się dobrnąć do końca, bo trzeba będzie odłożyć na półkę.... Serial na jej podstawie to nieporozumienie.....

Książka obszerna, ale to tylko jej atut. Jedna z tych pozycji, gdy chce się jak najszybciej poznać zakończenie, a jednocześnie nie chce się dobrnąć do końca, bo trzeba będzie odłożyć na półkę.... Serial na jej podstawie to nieporozumienie.....

To było naprawdę coś! Trudno mi nawet powiedzieć o czym była ta książka. W zasadzie o wszystkim. Ciężko ją opisać niezdradzając fabuły. Na pewno jest to historia społeczności niedużego, ciemnego miasta na Mazurach. Społeczności niezwykle ze sobą związanej. To także opowieść o rodzinie, jej wartości oraz jej wpływie na jednostkę. W tle zaginięcia, cierpienie i zabójstwo sprzed lat. Myślałam, że to tło. Dopiero pod koniec okazuje się, że to od niego wszystko się zaczęło. To historia o ludziach, ich problemach, zagubieniu. Bardzo podobał mi się tutaj klimat. Zawsze czytając obniżał mi się nastrój, byłam bardziej nostalgiczna. Sam tekst nie jest tylko zlepkiem wydarzeń. One nie są nawet połową tych ponad 800 stron. Większość miejsca zajmują myśli i wspomnienia bohaterów. Nararcja jest zmienna, czas także. Czasem ciężko się połapać co kto mówi i robi. Najwidoczniej tak miało być. Ma to swój walor artystyczny. I
bardzo podobała mi się ta książka w książce. Ciekawy zabieg. Do teraz myślę, że tak naprawdę inne imię i nazwisko powinno widnieć na okładce. Okropne rzeczy miały tu miejsce. Nie do usprawiedliwienia. Chyba. Wszak jak cała ta historia, koniec nie jest
czarno-biały. Pozycja warta czasu i każdej strony!

To było naprawdę coś! Trudno mi nawet powiedzieć o czym była ta książka. W zasadzie o wszystkim. Ciężko ją opisać niezdradzając fabuły. Na pewno jest to historia społeczności niedużego, ciemnego miasta na Mazurach. Społeczności niezwykle ze sobą związanej. To także opowieść o rodzinie, jej wartości oraz jej wpływie na jednostkę. W tle zaginięcia, cierpienie i zabójstwo...

Bardzo dobra. Gęsta, mroczna, przytłaczająca. Naprawdę świetna książka.

Bardzo dobra. Gęsta, mroczna, przytłaczająca. Naprawdę świetna książka.