macieklew 
poczytane.pl
Twórca i szef (nieistniejącego już) serwisu poświęconego reportażowi i dziennikarstwu, 'Lektury reportera'.
54 lat, mężczyzna, status: Czytelnik, dodał: 18 książek i 14 cytatów, ostatnio widziany 6 godzin temu
Teraz czytam
  • Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową
    Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową
    Autor:
    Koedycja z wydawnictwem Agora. Ziemowit Szczerek rusza w podróż tropem konfederacji państw morskiego obszaru ABC zarysowanej wizjonersko przez Piłsudskiego. Historia prowadzi go od Bałtyku aż po Adri...
    czytelników: 1017 | opinie: 57 | ocena: 6,98 (323 głosy)
  • Wiatr z północy
    Wiatr z północy
    Autor:
    Burzliwa historia współczesnej Palestyny, opowiedziana jak jeszcze nigdy dotąd – przez pryzmat losów trzech pokoleń rodziny uchodźców. Rok 1948. Palestyńska rodzina Abulhejas zostaje przesiedlona do...
    czytelników: 449 | opinie: 30 | ocena: 7,65 (120 głosów)

Pokaż biblioteczkę
Aktywności (z ostatnich 3 miesięcy)
2018-10-22 20:18:17
Dodał książkę na półkę: Teraz czytam
 
2018-10-22 08:33:15
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
 
2018-10-15 23:21:25
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Autor:

Moore w interesujący sposób przedstawia czytelnikom zarówno głównych bohaterów tamtych wydarzeń: Edisona, Teslę i Westinghouse’a, jak i miejsca, w których rozgrywały się opisywane historie: Nowy Jork, Pittsburgh i amerykańską prowincję ówczesnych czasów. Wielką zasługą autora jest fakt, że w tle historycznych postaci żyje barwna i klimatyczna metropolia z epoki – w książce pełno jest... Moore w interesujący sposób przedstawia czytelnikom zarówno głównych bohaterów tamtych wydarzeń: Edisona, Teslę i Westinghouse’a, jak i miejsca, w których rozgrywały się opisywane historie: Nowy Jork, Pittsburgh i amerykańską prowincję ówczesnych czasów. Wielką zasługą autora jest fakt, że w tle historycznych postaci żyje barwna i klimatyczna metropolia z epoki – w książce pełno jest dziewiętnastowiecznego Nowego Jorku – z powoli rozświetlającymi się ulicami Manhattanu: Wall Street, Broadwayu, Canal Street, 4th Avenue…

Tak więc „Ostatnie dni mroku” są książką nie tylko o żarówkach, prądzie, krześle elektrycznym i amerykańskim prawie patentowym – są również opowieścią o największym amerykańskim mieście z przełomu wieków, o jego historii, rozwoju i mieszkańcach. Ale powieść Moore’a jest przede wszystkim kroniką walki – walki o sławę i pieniądze. Bezwzględnej walki innowacji z wielkimi pieniędzmi, walki twórców z bankierami i urzędnikami, walki rzemieślników z wizjonerami, walki geniusza z władzą.

Całość napisana jest – jak już wspomniałem – sprawnie i interesująco; poza bezwzględną (i momentami krwawą) wojną, mamy tu również piękną, tajemniczą kobietę, romans, beznadziejną – z pozoru – miłość, i happy end. Poznajemy historię wynalezienia hamulców hydraulicznych, jesteśmy świadkami powstania jednej z największych w tej chwili ponadnarodowych korporacji (General Electric), odwiedzamy słynne nowojorskie bale i opery.

Więcej na blogu Poczytane.pl: http://poczytane.pl/ostatnie-dni-mroku-graham-moore/

pokaż więcej

 
2018-10-04 19:54:40
Dodał książkę na półkę: Przeczytane

Akcja powieści irackiego pisarza Ahmeda Saadawi dzieje się w roku 2005 w Bagdadzie – stolicy kraju okupowanego od ponad dwóch lat przez Amerykanów, w którym powszedniością są eksplozje bomb na ulicach i niekontrolowana przemoc policyjnych rzezimieszków (zarówno miejscowych, jak i tych z armii najeźdźców). Autor przedstawia historię niewielkiej strefy irackiej stolicy: kilku domów, hotelu,... Akcja powieści irackiego pisarza Ahmeda Saadawi dzieje się w roku 2005 w Bagdadzie – stolicy kraju okupowanego od ponad dwóch lat przez Amerykanów, w którym powszedniością są eksplozje bomb na ulicach i niekontrolowana przemoc policyjnych rzezimieszków (zarówno miejscowych, jak i tych z armii najeźdźców). Autor przedstawia historię niewielkiej strefy irackiej stolicy: kilku domów, hotelu, kawiarni oraz zamieszkujących jej i odwiedzających ludzi. Zwykłych, szarych mieszkańców Bagdadu: starszej kobiety niepotrafiącej pogodzić się ze stratą syna (który zaginął bez wieści podczas wojny iracko-irańskiej w 1980 roku), wiecznie pijanego handlarza starzyzną, właściciela hotelu, dziennikarza, lokalnego pośrednika nieruchomościami.

Życie opisywanych osób upływa w surrealistycznym zamęcie, w nieustannej ucieczce przed wybuchającymi wszędzie bombami (nie wszystkim, rzecz jasna, udaje się uciec), w ciężkich próbach powrotu do normalnej, zwykłej egzystencji. Niektórzy z bohaterów się bogacą, inni bankrutują. Jednych czeka wielka kariera, innych więzienie lub śmierć.

I wśród tych – doskonale sportretowanych przez autora – zwykłych, żywych ludzi, pewnego dnia pojawia się stwór: iracki odpowiednik potwora Frankensteina, nazwany w powieści „Whatsitsname”. Potwór zabija i podkłada bomby, ingeruje w życie dzielnicy i całego miasta, mści się, wzmaga wszechobecny chaos i potęguje poczucie surrealizmu.

Można się – oczywiście – doszukiwać tu głębokiej symboliki i próbować odczytywać przekazywane nam przez pisarza przesłanie. Można zastanawiać się kim jest (było) to monstrum – stworzonym przez Hadiego (handlarza starzyzną) zlepkiem części ciał zmarłych Irakijczyków, czy może samym Hadim, czy też symbolem amerykańskiego najeźdźcy? A może po prostu wytworem wyobraźni Saadawiego? Albo wymysłem autora (jednej z postaci książki)?

Tak czy inaczej dla mnie to nie postać Whatsitsname (ze wszystkimi jej konsekwencjami) stanowi o nieprzeciętności tej literatury – dla mnie jest to bardzo dobrze, ciekawie pokazany kawał życia irackiej stolicy w gorących latach niepokoju i wojny. Autor – opisując smutne i tragiczne chwile – potrafi z humorem przedstawić kawałek bagdadzkiej rzeczywistości, wskazując raz za razem na surrealistyczne okoliczności towarzyszące ówczesnej sytuacji (surrealizm ten świetnie uwypuklił Rajiv Chandrasekaran w – również niewydanym w Polsce – reportażu „Imperial Life in the Emerald City”).

Zapraszam do poczytania bloga Poczytane.pl: http://poczytane.pl/

pokaż więcej

 
2018-10-01 12:18:30
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
 
2018-09-22 09:29:46
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Seria: Europejki
 
2018-09-21 08:40:45
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Autor:

„Austerlitz” Sebalda to wielka, mądra literatura w stylu klasycznych mistrzów z początków ubiegłego wieku.

Pierwszą część powieści czyta się jak esej – mało tam akcji, a jeżeli jest, to toczy się powoli i z rozwagą, w dodatku w jakiejś przyciemnionej, odrealnionej (chociaż dokładnie określonej) scenerii. Autor z ogromną erudycją (słowami tytułowego Austerlitza) przedstawia nam kolejne tematy...
„Austerlitz” Sebalda to wielka, mądra literatura w stylu klasycznych mistrzów z początków ubiegłego wieku.

Pierwszą część powieści czyta się jak esej – mało tam akcji, a jeżeli jest, to toczy się powoli i z rozwagą, w dodatku w jakiejś przyciemnionej, odrealnionej (chociaż dokładnie określonej) scenerii. Autor z ogromną erudycją (słowami tytułowego Austerlitza) przedstawia nam kolejne tematy swoich eseistycznych rozmyślań: architektura, historia, botanika, malarstwo, sztuka, etyka, nauka, technika, urbanistyka – przeskakując z niezwykłą łatwością z jednego zagadnienia na drugie.

Po kilku książkowych latach erudycyjne popisy powoli ustępują miejsca opisom fabuły – przede wszystkim dotyczącej historii życia głównego bohatera i jego rodziny. Ten fragment powieści to głębokie i smutne rozważania na temat zapomnienia i pamięci, tożsamości jednostki i jej umiejscowieniu w historii, życia bez przeszłości i tej przeszłości poszukiwaniu. Odkrywając kolejne warstwy historii Austerlitza (który opowiada narratorowi na przykład o tym, jak jeden z jego przodków opowiadał mu o tym, co przekazał jemu – temu przodkowi – dawno nieżyjący znajomy), odkrywamy jego samotność i ból. Sebald pokazuje nam, że człowiek – pomimo jego wielkiej wiedzy, inteligencji i kariery naukowej – może być nieszczęśliwy i zagubiony.

Więcej na blogu Poczytane.pl: http://poczytane.pl/austerlitz-w-g-sebald/

pokaż więcej

 
2018-09-13 20:23:37
Dodał książkę na półkę: Teraz czytam
 
2018-09-07 21:36:17
Dodał książkę na półkę: Przeczytane

Fabuła sprowadza się do wyciśniętego do ostatnich kropli (krwi) schematu: porzucone dziecko, sierociniec, despotyczni wychowawcy (sadystyczny dyrektor, źli współmieszkańcy), powolne staczanie się na „złą drogę” (bo tylko tak można przeżyć), przyjaciel (wymagający ochrony), ucieczka od oprawców, ulica, przygarnięcie przez dobrą burdel-mamę (tak – nie zabrakło tu nawet harmonijnego życia w... Fabuła sprowadza się do wyciśniętego do ostatnich kropli (krwi) schematu: porzucone dziecko, sierociniec, despotyczni wychowawcy (sadystyczny dyrektor, źli współmieszkańcy), powolne staczanie się na „złą drogę” (bo tylko tak można przeżyć), przyjaciel (wymagający ochrony), ucieczka od oprawców, ulica, przygarnięcie przez dobrą burdel-mamę (tak – nie zabrakło tu nawet harmonijnego życia w pełnej dobra i wzajemnej miłości społeczności domu publicznego), powolne wychodzenie z kłopotów, (niezamierzona) zbrodnia, więzienie, upadek. W przypadku „Papryczki” dochodzi do tego trochę lokalnych klimatów: socjalizm w wydaniu afrykańskim, bieda w wydaniu afrykańskim, zabobony (ale w śladowych ilościach) w wydaniu afrykańskim, korupcja w wydaniu afrykańskim.

Mabanckou nie zaprezentował w swojej powieści niczego, czego już nie znaliśmy – ani w warstwie fabularnej, ani w językowej.

Więcej na blogu Poczytane.pl: http://poczytane.pl/papryczka-alain-mabanckou/

pokaż więcej

 
2018-09-04 18:38:14
Dodał książkę na półkę: Przeczytane

Powieść sudańskiej pisarki (mieszkającej przez lata w szkockim Aberdeen) rozgrywa się dwutorowo: część we współczesnej Skocji, część na Kaukazie i w Rosji w drugiej połowie XIX wieku.

Bohaterami brytyjskiej części książki są: narratorka – pochodząca z Sudanu pracowniczka uniwersytetu w Aberdeen oraz jeden z jej studentów (muzułmański Arab) i jego matka. Wśród głównych postaci historii...
Powieść sudańskiej pisarki (mieszkającej przez lata w szkockim Aberdeen) rozgrywa się dwutorowo: część we współczesnej Skocji, część na Kaukazie i w Rosji w drugiej połowie XIX wieku.

Bohaterami brytyjskiej części książki są: narratorka – pochodząca z Sudanu pracowniczka uniwersytetu w Aberdeen oraz jeden z jej studentów (muzułmański Arab) i jego matka. Wśród głównych postaci historii dziewiętnastowiecznej znajdują się: Imam Szamil (postać historyczna) – przodek studenta ze Szkocji – dzieci i żony Imama oraz gruzińska księżniczka Anna wraz z rodziną.

Walka Szamila z Rosjanami przeplata się ze skomplikowanymi losami imigrantów w dzisiejszej Wielkiej Brytanii. Autorka skupia się jednak przede wszystkim na opisach poszukiwania tożsamości w nieswoim miejscu; na wewnętrznej walce innych, obcych, naznaczonych. Na problemach w przystosowaniu się do życia tych, których przodkowie pochodzą z różnych kultur, z różnych światów; oraz tych, którzy – z różnych względów – rzuceni zostali do obcego środowiska. Bohaterowie książki to nieszczęśliwi przybysze (niektórzy emigrowali z własnej woli, inni zmuszeni życiową sytuacją, jeszcze inni zostali porwani i długie lata żyli wśród porywaczy), starający się zasymilować z nowym otoczeniem za wszelką cenę, chociaż często bojący się przyznać do tej podświadomej chęci przystosowania.

Więcej na blogu Poczytane.pl: http://poczytane.pl/the-kindness-of-enemies-leila-aboulela/

pokaż więcej

 
2018-09-01 22:34:11
Dodał książkę na półkę: Przeczytane

Drugi tom „Sztuki powieści” to interesujący zbiór ciekawych wywiadów z intrygującymi pisarkami. Spora liczba rozmówczyń to znane (często bardzo znane) autorki, zaś większość wywiadów przeprowadzono w latach 80. i 90. ubiegłego wieku, tak więc należy spodziewać się trochę innej perspektywy i innych realiów życia, podejścia do sztuki i literatury – co wcale nie umniejsza wartości książki, a... Drugi tom „Sztuki powieści” to interesujący zbiór ciekawych wywiadów z intrygującymi pisarkami. Spora liczba rozmówczyń to znane (często bardzo znane) autorki, zaś większość wywiadów przeprowadzono w latach 80. i 90. ubiegłego wieku, tak więc należy spodziewać się trochę innej perspektywy i innych realiów życia, podejścia do sztuki i literatury – co wcale nie umniejsza wartości książki, a wręcz przeciwnie – chwilami czyni ją bardziej interesującą. Zdarzają się w zbiorze również wywiady z lat wcześniejszych (na przykład Karen Blixen z roku 1956) i (trzy) z dwudziestego pierwszego wieku, jednak nad całością roztacza się nostalgiczny urok lat osiemdziesiątych.

Bohaterki tomu opowiadają nam o swojej nienawiści do krytyków literackich oraz o niechęci do działań promocyjnych i marketingowych (spotkań z czytelnikami i – co dziwniejsze do udzielania wywiadów). Większość z przepytywanych pisarek podkreśla wielką wagę współpracy z dobrym redaktorem, twierdząc że właściwy redaktor to prawdziwy skarb – współtwórca książki, przyjaciel, powiernik.

Więcej na blogu Poczytane.pl: http://poczytane.pl/sztuka-powiesci-antologia-wywiadow-ii-z-the-paris-review-wywiady-z-pisarkami/

pokaż więcej

 
2018-08-28 20:08:04
Dodał do serwisu książkę: The Kindness of Enemies
 
2018-08-28 16:45:19
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Autor:

„Sprzedawczyk” Paula Beatty to śmieszna (chwilami bardzo śmieszna) satyra, podejmująca niełatwe tematy podziałów rasowych społeczeństwa amerykańskiego. Autor opowiada nam o Afroamerykanach, o rasie i rasizmie – w zasadzie cały czas, nawet wtedy, kiedy nie robi tego bezpośrednio.

Czytając „Sprzedawczyka”, odnosi się wrażenie, że Beatty pisze z wielką łatwością, bez większego wysiłku. Zgrabne...
„Sprzedawczyk” Paula Beatty to śmieszna (chwilami bardzo śmieszna) satyra, podejmująca niełatwe tematy podziałów rasowych społeczeństwa amerykańskiego. Autor opowiada nam o Afroamerykanach, o rasie i rasizmie – w zasadzie cały czas, nawet wtedy, kiedy nie robi tego bezpośrednio.

Czytając „Sprzedawczyka”, odnosi się wrażenie, że Beatty pisze z wielką łatwością, bez większego wysiłku. Zgrabne zdania przepływają mu gładko na papier, wywołując u odbiorcy odczucie słuchania (a nie czytania) sprawnie poprowadzonej opowieści. Nic w tym dziwnego, biorąc pod uwagę, że autor był niegdyś częstym uczestnikiem (a nawet zwycięzcą) slamów poetyckich; wciąż wyczuwa się w jego prozie niezwykłą umiejętność jasnego doboru słów.

Więcej na blogu Poczytane: http://poczytane.pl/sprzedawczyk-paul-beatty/

pokaż więcej

 
2018-08-21 20:13:47
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Seria: Reportaż

Jedyne interesujące mnie (i w pewnej części dla mnie nowe) części książki to te, które nawiązują – bezpośrednio, lub pośrednio – do aktu ludobójstwa z roku 1994 (czytałem sporo na ten temat i zawsze z ciekawością dowiaduję się nowych faktów). Okazuje się, że panujący do dnia dzisiejszego Kagame, który zawsze przedstawiał się jako ofiara ówczesnego reżimu rwandyjskiego, miał sam dość znaczny... Jedyne interesujące mnie (i w pewnej części dla mnie nowe) części książki to te, które nawiązują – bezpośrednio, lub pośrednio – do aktu ludobójstwa z roku 1994 (czytałem sporo na ten temat i zawsze z ciekawością dowiaduję się nowych faktów). Okazuje się, że panujący do dnia dzisiejszego Kagame, który zawsze przedstawiał się jako ofiara ówczesnego reżimu rwandyjskiego, miał sam dość znaczny udział zarówno w wywołaniu rozruchów, jak i w powstrzymaniu sił zachodnich (w tym jednostek ONZ-u) od bezpośredniej interwencji wojskowej (wszystko to w celu przejęcia władzy). W książce wspomniana jest również jego wojenna wyprawa do Kongo i współudział w tamtejszej wojnie domowej (oczywiście z jasno określonym celem uzyskania wpływów w sąsiednim państwie) oraz sposoby manipulacji współczesnego społeczeństwa, wykorzystujące pamięć o przeżytej tragedii w celu ugruntowania obecnej władzy.

Czytając książkę o kolejnym afrykańskim dyktatorze, pupilku zachodu – z miejsca nasuwają się historyczne podobieństwa: apartheid był nie tylko tolerowany, ale aktywnie wspierany przez zachodnie demokracje prawie do jego upadku (pamiętam żarliwe przemówienia Margaret Thatcher i wsparcie brytyjskiej – wciąż panującej – Królowej); Robert Mugabe był przyjmowany i głaskany na zachodnich dworach i uczelniach (niezliczone doktoraty honoris causa), aż nagle okazało się, że to niedobry dyktator. Jak długo zajmie nam (a raczej im) dopuszczenie do siebie prawdy o Paulu Kagame?

Więcej na blogu Poczytane: http://poczytane.pl/zle-wiesci-ostatni-niezalezni-dziennikarze-w-rwandzie-anjan-sundaram/

pokaż więcej

 
2018-08-19 16:56:03
Dodał książkę na półkę: Przeczytane

Niewielki tomik siedmiu opowiadań egipskiej pisarki Nawal El Saadawi porusza uniwersalne tematy: władza i jej nadużycia; związki emocjonalne pomiędzy dziećmi, a rodzicami; uprzywilejowana pozycja mężczyzn we współczesnym społeczeństwie; role płciowe; miłość.

W zawartych w zbiorze utworach nie odnajdziemy zbyt wiele akcji – są to raczej powolne, emocjonalne monologi (czasem w formie listów,...
Niewielki tomik siedmiu opowiadań egipskiej pisarki Nawal El Saadawi porusza uniwersalne tematy: władza i jej nadużycia; związki emocjonalne pomiędzy dziećmi, a rodzicami; uprzywilejowana pozycja mężczyzn we współczesnym społeczeństwie; role płciowe; miłość.

W zawartych w zbiorze utworach nie odnajdziemy zbyt wiele akcji – są to raczej powolne, emocjonalne monologi (czasem w formie listów, innym razem zza grobu) skierowane do niewidocznej dla czytelnika postaci związanej w jakiś sposób z wypowiadającym się podmiotem (matka, ojciec, przyjaciel, ukochana osoba). Pełno w tych monologach opowieści o uczuciach – o strachu, o miłości, o nienawiści, o zakłopotaniu. O konieczności ukrywania tych uczuć, niejednokrotnie przez całe życie.

W opowieściach Egipcjanki nie znajdziemy również samego Egiptu, uniwersalna tematyka zbioru została przedstawiona przez autorkę w uniwersalny sposób – opowiedziane historie mogły równie dobrze wydarzyć się w jej ojczyźnie, jak i w krajach europejskich, czy w Azji. Proza El Saadawi pozbawiona jest prawie całkowicie lokalnego kolorytu – pisarka opowiada nam o mężczyznach, kobietach i dzieciach – obywatelach współczesnego świata, nie o mieszkańcach Kairu.

Sama postać pisarki jest bardzo ciekawa – przez pewien okres była ona ministrą zdrowia Egiptu (z wykształcenia jest lekarką), zwolniona ze stanowiska – jak podają źródła – za działalność feministyczną, po czym ostro cenzurowana w swoim kraju, tak że zmuszona była wydawać swoje książki w Bejrucie (Liban). Utwory Nawal as-Sadawi (tak wygląda polska pisownia jej nazwiska) nie zostały do tej pory wydane w Polsce, ukazały się jedynie przed laty tłumaczenia fragmentów powieści w „Literaturze na Świecie”. Szkoda, warto się zapoznać z tą prozą.

Zapraszam do poczytania mojego bloga: http://poczytane.pl/

pokaż więcej

 
Moja biblioteczka
451 114 835
Porównaj książki w Waszych biblioteczkach.
Sprawdź oceny wspólnych książek.
Tyle książek ma ten użytkownik w swojej biblioteczce.
Tyle opinii dodał ten użytkownik.
Tyle plusów otrzymał ten użytkownik za swoje wypowiedzi.
Znajomi (25)

Ulubieni autorzy (4)
Lista ulubionych autorów
Ulubione cytaty (19)
lista cytatów
zgłoś błąd zgłoś błąd