Marcelina 
ksiazkojady.blogspot.com, , ksiazkolaki-dkk.blogspot.com
status: Czytelnik, ostatnio widziany 1 dzień temu
Teraz czytam
  • Chłopcy, których kocham
    Chłopcy, których kocham
    Autor:
    Przepraszam, czy mogę się u ciebie schować? Czy możemy zbudować z koca kryjówkę na jedną noc i dwoje ludzi? I zostawmy nas na chwilę samych. Krótkie notatki z codzienności, raporty z załamań i zapi...
    czytelników: 689 | opinie: 44 | ocena: 6,19 (195 głosów)
  • Haczyk
    Haczyk
    Autor:
    Znalezione przez Huberta niezwykłe szkiełko ujawni zapomnianą tajemnicę i splecie losy chłopca z życiem Weroniki i Karola. Przypadek czy przeznaczenie? Kto tym kieruje? Trzymająca w napięciu, a zara...
    czytelników: 27 | opinie: 2 | ocena: 7,67 (6 głosów)
  • O górze, która wybrała się w świat. Przygody Małej Czantorii
    O górze, która wybrała się w świat. Przygody Małej Czantorii
    Autor:
    Podobno góry niczego nie zdobywają, tylko są zdobywane. Podobno góry nie ruszają się z miejsca, tylko są miejscem, które można odwiedzić lub nie. Podobno góry zostały dożywotnio skazane na towarzyst...
    czytelników: 7 | opinie: 2 | ocena: 6,67 (3 głosy)
  • Patrick Melrose
    Patrick Melrose
    Autor:
    Serial na podstawie książki już od 14 maja 2018 w HBO GO! W roli głównej Benedict Cumberbatch! Połączenie wykwintnej prozy, błyskotliwej satyry społecznej i opisów szokującego okrucieństwa. Oto świat...
    czytelników: 718 | opinie: 16 | ocena: 7,45 (71 głosów)
  • Szczęście za horyzontem
    Szczęście za horyzontem
    Autor:
    Czasem spalone mosty to najlepszy początek. Justyna popełnia wielki błąd, po którym nie może już wrócić do dawnego życia: pracy w eleganckim biurowcu, wygodnego apartamentu i związku, który opiera się...
    czytelników: 245 | opinie: 24 | ocena: 8,25 (79 głosów)

Pokaż biblioteczkę
Aktywności (z ostatnich 3 miesięcy)
2018-10-07 23:02:35
Dodał książkę na półkę: Teraz czytam
 
2018-10-07 22:59:46
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018
 
2018-10-07 21:33:45
Ma nowego znajomego: Katarzyna
 
2018-10-06 12:55:23
Dodał książkę na półkę: Teraz czytam
Autor:
Cykl: Muminki (tom 3)
 
2018-10-06 10:30:29
Dodał książkę na półkę: Chcę przeczytać
 
2018-10-06 10:27:39
Dodał książkę na półkę: Teraz czytam
 
2018-10-06 10:26:15
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018
Autor:
 
2018-09-23 21:42:27
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018
 
2018-09-23 21:41:17
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018
 
2018-09-03 17:47:32
Dodał książkę na półkę: Teraz czytam
 
2018-09-03 17:46:59
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018
Autor:
Cykl: Muminki (tom 2)
 
2018-09-03 17:45:47
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018
Autor:
 
2018-08-24 11:09:36
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018
Autor:
Cykl: Muminki (tom 1)
 
2018-08-19 22:26:12
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018

Młodość zupełnie inaczej patrzy na świat, reagując bardzo impulsywnie i emocjonalnie na nowe doświadczenia. Każdą porażkę, upadek przeżywa się wtedy intensywnie, jakby cały świat uwziął się na nas i był przeciwko nam. Porady rodziców wydają się być zupełnie oderwane od rzeczywistości, a najlepiej wcale nie mówić o swoich problemach, bo przecież i tak dorośli nie zrozumieją. Taki okres buntu... Młodość zupełnie inaczej patrzy na świat, reagując bardzo impulsywnie i emocjonalnie na nowe doświadczenia. Każdą porażkę, upadek przeżywa się wtedy intensywnie, jakby cały świat uwziął się na nas i był przeciwko nam. Porady rodziców wydają się być zupełnie oderwane od rzeczywistości, a najlepiej wcale nie mówić o swoich problemach, bo przecież i tak dorośli nie zrozumieją. Taki okres buntu przeżywa właśnie Weronika, główna bohaterka nowej książki Marcina Szczygielskiego „Weronika i zombie”. Czego nastolatka może się nauczyć od nieznajomego staruszka, sąsiada, na którego nikt nie zwraca uwagi? Otóż ta niezwykła znajomość zmieni całkowicie świat Weroniki i stanie się pierwszym etapem w stronę dorosłości. Warto wspomnieć, że powieść została zainspirowana pewnym listem nastolatki do wydawnictwa, w którym pojawia się zmyślona historia starszego, samotnego i biednego sąsiada.

Marcin Szczygielski przyzwyczaił swoich młodszych czytelników do fabuły okraszonej szczyptą magii, niezwykłości, fantastyczności. Wydawać by się mogło, że pod tytułem „Weronika i zombie” znów kryje się powieść czerpiąca z motywów fantastycznych, może nawet z horrorów. Jednak autor stworzył bardzo przemyślaną i poruszającą powieść o dorastaniu, o byciu zwyczajnym nastolatkiem. Zwyczajnym, czyli zmagającym się z problemami, dojrzewaniem, silnymi emocjami, nad którymi ciężko zapanować. Szczygielski porusza współczesne problemy młodych ludzi, którzy coraz częściej w samotności przeżywają rozwód rodziców, prześladowania w szkole, niespełnioną miłość, brak przyjaźni, pracę pochłaniającą rodziców. Dla głównej bohaterki „ugodowy” rozwód rodziców okazuje się być prawdziwym trzęsieniem ziemi. Weronika wyprowadza się wraz z mamą do Warszawy, pozostawiając przyjaciół, szkołę i świat, nad którym miała kontrolę, w którym wszystko miała dokładnie zaplanowane. Nowa szkoła okaże się być źródłem wielu problemów, dziewczynka, która wcześniej miała status szkolnej gwiazdy, zmieni się w ofiarę i na własnej skórze doświadczy jak okrutne bywa dręczenie i prześladowanie. Nowa rodzina taty, brak zainteresowania córką również dręczą bohaterkę, która z zazdrością śledzi profil ojca i jego nowej, młodszej żony na facebooku. Mama, dla której praca nauczycielki jest pasją ale i uzależnieniem, także nie dostrzega problemów nastolatki. Weronika czuje, że rodzice nie pomogą jej rozwiązać problemów, a na pewno nie doradzą w sprawach sercowych. Kiedy nastolatka po raz kolejny planuje „przypadkowe” spotkanie z obiektem swoich westchnień, postanawia wykorzystać starszego pana, który wychodzi aby pospacerować z psem.

„Alejką za placem zabaw szedł stary mężczyzna w brudnym, brązowym płaszczu i kraciastym kaszkiecie na łysej głowie. Szedł? Raczej człapał, ciągnąc za sobą na smyczy pokracznego, grubego pieska, który sprawiał wrażenie starszego od jego właściciela. Komiczny staruszek, garbiąc się, powłóczył prawą nogą, a przy każdym kroku obracał górną połowę ciała i wyrzucał przed siebie lewe ramię. W dodatku mamrotał coś pod nosem i gapił się w asfalt alejki niewidzącym wzrokiem. Rzeczywiście, zachowywał się jak zombie w filmach” (s. 58)

Pan Jan, tytułowany przez osiedlowego urwisa ksywką „zombie”, staje się dla Weroniki zaufanym słuchaczem, powiernikiem tajemnic. Pomimo niechęci staruszka, dziewczyna odwiedza go i opowiada mu zmyślone historie oraz zwierza się z problemów, które tak bardzo ją gnębią. Pan Jan okazuje się być niezwykle mądrym człowiekiem, tajemniczym, nieufnym, ale przyciągającym. Weronika nie do końca rozumie, dlaczego staruszek wzbudza w niej zaufanie. Dziewczyna często odwiedza sąsiada, odkrywając mieszkanie pełne książek i panujący wszędzie bałagan. Największą zagadką jest jednak fortepian, umieszczony za zamkniętymi drzwiami….

Między Janem a Weroniką nawiązuje się przyjaźń, starszy pan potrafi słuchać, nie krytykuje, nie upomina, zupełnie inaczej rozmawia z dziewczynką niż jej rodzice. Pomaga jej uporać się z nadbudowaną warstwą kłamstw, które sama stworzyła i otwiera przed nią własne serce, samotne i cierpiące. Tak naprawdę obie postacie wiele łączy, pomimo ogromnej różnicy wieku i poziomu doświadczeń. Ta nietypowa znajomość okaże się doświadczeniem, które wywrze na nastolatce ogromne wrażenie i zmieni ją, pozwoli spojrzeć na siebie z dystansem.

Powieść Marcina Szczygielskiego porusza wiele istotnych wątków, pokazując obraz młodego pokolenia, które zbyt mocno polega na opinii innych, zbyt łatwo ocenia i wydaje werdykty. Pouczająco i mocno brzmią słowa pana Jana skierowane do Weroniki, które budzą w dziewczynce odwagę:

„Nie postępuj tak, jak chcą inni. Nie staraj się wtopić w tłum i dopasować, bo choć dzięki temu poczujesz się w pewnym sensie bezpieczna, to na pewno nie będziesz szczęśliwa. (…) Niezwykłych ludzi znacznie łatwiej jest wyśmiać, niż zrozumieć. Opinia innych na twój temat naprawdę niewiele znaczy (…) Co więcej, ludzkie opinie są powierzchowne i bardzo nietrwałe.” (s. 316-317)

„Weronika i zombie” to proza empatyczna, skierowana do młodego człowieka, który nieraz poczuje się zagubiony w swojej pozornie uporządkowanej rzeczywistości. Wielkie problemy, jeżeli spojrzeć na nie z innej perspektywy (np. starszego, schorowanego i samotnego człowieka) stają się malutkie, przejaskrawione. Weronika to postać nastolatki z ogromnym potencjałem, z wielką wyobraźnią, która z trudem radzi sobie z rozwodem rodziców, pozyskaniem nowych przyjaciół. Wybiera milczenie i kłamstwa, a dorośli nie stają na wysokości zadania, nie zdają egzaminu zaufania. Tylko obcy, samotny staruszek daje dziewczynce prawdziwą lekcję życia, której nigdy nie zapomni. Pan Jan zaszczepia w Weronice miłość do książek i odwagę oraz przeświadczenie, że strach karmi się naszymi myślami, a każdy problem można rozwiązać, biorąc odpowiedzialność za swoje czyny. Cenię sobie w prozie Marcina Szczygielskiego eksponowanie wartości, o których często dorośli zapominają. Autor niewątpliwie zna realia młodego pokolenia i swobodnie porusza się po rzeczywistości nastoletniego odbiorcy, unikając fałszu i przejaskrawienia. Weronika mówi jak jej rówieśnicy, myśli i komunikuje się jak typowy użytkownik portali społecznościowych.

Autor obdarza bohaterów aktualnymi problemami, ale i mądrością. Każdy z nas ma w swoim otoczeniu takiego „Pana Jana” – zombie, wyśmiewanego, samotnego, którego historia życia jest nietuzinkowa. To także refleksja o starości, samotnej, zapomnianej, która wciąż przesiąknięta jest krzywdzącymi stereotypami, które zazwyczaj weryfikuje czas:

„Weronika wierzyła, że starość równa się mądrość, spokój, nieustająca pogoda ducha i brak jakichkolwiek innych pragnień poza potrzebą ciepła, ciszy i nieograniczonego dostępu do telewizji. Podejrzenie, że sprawa wygląda kompletnie inaczej, miało się w niej pojawić dopiero za jakieś trzydzieści, czterdzieści lat, a pewność – dopiero za lat pięćdziesiąt.” (s. 69)

Zbyt łatwo przyszywamy łatki nieznajomym, sąsiadom, zbyt łatwo ulegamy szarości i dajemy się zmanipulować opiniom innych. Książka Szczygielskiego mówi właśnie o obojętności, o zacieraniu własnej oryginalności, wtapianiu się w tłum, który pozbawiony jest głębszej refleksji i poczucia empatii. „Weronika i zombie” to przecież nie tylko aktualna opowieść dla nastolatków, ale i dla dorosłych, przytłoczonych codziennością. Słowa kreują rzeczywistość, mogą pomagać, być drogowskazem, ale i krzywdzić, pozbawiać człowieka godności i wyjątkowości. Młodzi ludzie, szczególnie teraz, powinni zdawać sobie sprawę, że słowa mają niewiarygodną moc. Uczymy się ich używać przez całe życie i to chyba chciał przekazać krnąbrnej i zagubionej nastolatce pan Jan.

Cyt. Marcin Szczygielski, Weronika i zombie, wyd. Instytut Wydawniczy Latarnik, Warszawa 2018.

Za egzemplarz książki dziękuję Instytutowi Wydawniczemu Latarnik

pokaż więcej

 
2018-08-15 16:08:01
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, 2018
 
Moja biblioteczka
1319 202 1871
Porównaj książki w Waszych biblioteczkach.
Sprawdź oceny wspólnych książek.
Tyle książek ma ten użytkownik w swojej biblioteczce.
Tyle opinii dodał ten użytkownik.
Tyle plusów otrzymał ten użytkownik za swoje wypowiedzi.
Znajomi (60)

Ulubieni autorzy (8)
Lista ulubionych autorów
Ulubione cytaty (2)
lista cytatów
zgłoś błąd zgłoś błąd