Kasia Keller

To książka otwierająca oczy i trafiająca w najczulsze punkty w sercu. Jako psycholog często widzę, jak łatwo jest zagubić się w świecie pozorów, a ta lektura idealnie to obrazuje. Przed Wami trzeci tom cyklu popularnej serii dla młodzieży. Ppwiem o tym co sie kryje głębiej, w głowie i sercach Majki, Kostka, Zojki, Kajetana czy Lexy. Nie znajdziecie tu lekkiej czy przyjemnej opowieści, którą można przeczytać i zapomnieć. O nie. Tę historię czyta się całym sobą, ponieważ znajdujemy tam wiele ważnych wątków. Bohaterowie pokażą nam jak trudno jest być sobą w świecie, w którym pierwsze skrzypce grają perfekcyjne ujęcia w social mediach. Czy jesteśmy w stanie zdobywać nasze cele i jednocześnie nie dać się wyciągnąć w karuzele kłamstw? Będzie trochę o tej pierwszej, nieśmiałej miłości, takiej, która wywołuje motyle w brzuchu, ale i ogromny lęk. Jest o poczuciu winy, które łatwo można zamaskować kłamstwem, jest o potrzebie bycia zauważonym, ale i o samotności. O przyjaźni tej prawdziwej, ale i zbudowanej na kłamstwie lub strachu. Będzie o braku wiary w siebie, braku asertywności, ale także o tym jak bardzo wierzymy innym (a dlaczego nie sobie?). To także lektura o tym ile jesteśmy w stanie znieść, co czujemy kiedy zostajemy skrzywdzeni. Bohaterowie są tu narysowani z niezwykłą precyzją. Mamy ciche myszki, szkolne gwiazdy i klasowych zgrywusów. Każdy z nich wnosi swój bagaż doświadczeń oraz cech typowych dla uczniów, których spotykamy codziennie. Widzimy ich rywalizację, potrzebę dowartościowania i to, jak bardzo zauroczenie potrafi czasem skłonić nas do oszukiwania, nie tylko innych, ale i siebie. Autorka z niesamowitą empatią wchodzi w świat młodych ludzi. Pani Kasiu, Pani wrażliwość na drobne smaczki, zmiany w emocjach i zachowaniu bohaterów jest niesamowita. Kiedy czytałam tę książkę, czułam każdą emocję: od złości po współczucie. W niektórych momentach aż włos jeżył się na głowie. Proszę nie przestawać pisać... NIGDY. Książkę powinni przeczytać nastolatkowie, ale także ich rodzice. Dlatego, że jest to kopalnia wiedzy o tym, co dzieje się w głowach ich dzieci, kiedy rodzice są już "na drugim planie". Ta lektura to lekcja empatii, zrozumienia presji bycia idealnym oraz cool. Pozwala wyłapać mechanizmy hejtu oraz tego jak cienka jest granica między rzeczywistością, a światem "z instagrama" z nałożonym odpowiednim filtrem.​ W świecie wirtualnym wszyscy możemy być anonimowi, co daje złudne poczucie bezpieczeństwa, ale też otwiera drzwi do manipulacji. W końcu jest to książka, która uczy, jak rozmawiać o tym, co trudne.