Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

W dwadzieścia lat później

Tłumaczenie: Stefan Flukoroski
Cykl: Trzej muszkieterowie (tom 2) | Seria: Kolekcja Hachette: Najsłynniejsze powieści historyczne
Wydawnictwo: Hachette
7,28 (971 ocen i 37 opinii) Zobacz oceny
10
72
9
123
8
188
7
349
6
137
5
83
4
5
3
12
2
0
1
2
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Vingt ans apres
data wydania
ISBN
9788374487597
liczba stron
751
słowa kluczowe
Trzej muszkieterowie
kategoria
klasyka
język
polski
dodała
Aga

Druga w kolejności powieść Aleksandra Dumasa opowiadająca historię czterech przyjaciół: Atosa, Portosa, Aramisa i d'Artagnana. Powieść toczy się w latach 1648-49. Miejscem akcji jest Francja z Paryżem i różnymi miejscowościami oraz Anglia (Londyn i okolice).
Utwór po raz pierwszy został wydany w formie powieści w odcinkach od stycznia do sierpnia 1845.

 

źródło opisu: pl.wikipedia.org

źródło okładki: http://www.fotosik.pl/showFullSize.php?id=9ebf4a71fb9c0ae9

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1875)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 542
Northman | 2016-02-21
Przeczytana: 05 września 2007

Przykro pisać takie rzeczy, ale KONTYNUACJA "TRZECH MUSZKIETERÓW" TO RZECZ NIEGODNA TEJ POWIEŚCI... Nie wiem, czemu Dumas popełnił tę książkę ("popełnił" to chyba najwłaściwsze słowo), ale stało się - NAWET DOBRA AKCJA I CHWILAMI CIEKAWA FABUŁA NIE SĄ W STANIE PRZEBIĆ SIĘ PRZEZ NIEPOTRZEBNY, NACHALNY PATOS, KARKOŁOMNE I NIE KLEJĄCE SIĘ ZE SOBĄ POMYSŁY I POCZUCIE, ŻE TO WSZYSTKO JEST NAPISANE NA SIŁĘ...

Krótko mówiąc - "W dwadzieścia lat później" to spory zawód dla, tak myślę, znakomitej większości tych, którzy przeczytali "Trzech muszkieterów". SIWIEJĄCY BOHATEROWIE CZUJĄCY CIĘŻAR LAT TO JUŻ NIE TO SAMO, CO GRUPA MŁODYCH ZAWADIAKÓW, DLA KTÓRYCH ADRENALINA I SZALEŃCZA ODWAGA SĄ CHLEBEM POWSZEDNIM. To wszystko czuć na kartach tej powieści i jest to niesamowicie smutne. Wolałbym szczerze mówiąc, żeby ta kontynuacja nigdy nie powstała...

Sztuczna, smutna, zaciemniająca szalenie pozytywny obraz poznanych wcześniej bohaterów książka. Wiem, że nikogo nie powstrzymam tą opinią, ale mogę...

książek: 793
PonuryDziadyga | 2013-03-23
Przeczytana: 23 marca 2013

Zawiodłem się srodze na tej książce. Skoro bierzesz do ręki kontynuację dzieła, które jest jednym z najlepszych jakie w życiu czytałeś, to masz prawo do stawiania poprzeczki wysoko. Liczyłem na akcje, przygody, wariackie wyczyny. Niby są, ale jakoś nie porywają, trochę siłowo sklecone.
Niestety, bohaterowie postarzeli się o tytułowe dwadzieścia lat, co jednak łatwiej można wywnioskować z ich zachowania, niż po opisie siwiejących piórek.
Za dużo tu intryg, absurdalnych zbiegów okoliczności (przez co fabuła jest w dużej mierze przewidywalna) i chęci skomplikowania absolutnie wszystkiego.
Muszkieterzy przeskakują co rusz z niemal damskich wzruszeń, w ton patetycznej sieczki i z powrotem. Płaskie, bezbarwne postacie, zdecydowanie mniej humoru niż w pierwszej części, irytujące miejscami wydarzenia.
Szczególnie boleśnie wypada porównanie kardynała Mazariniego z jego poprzednikiem. Richelieu był demoniczną, charyzmatyczną postacią, podczas gdy Włoch to liczykrupa, żałosna i słaba...

książek: 401
Sage | 2016-05-08
Na półkach: 2016, Przeczytane
Przeczytana: 05 maja 2016

Chciałabym mieć takich przyjaciół.
Kiedyś po przeczytaniu "Trzech muszkieterów" postanowiłam wypożyczyć pierwszą część dalszych losów tych bohaterów (bo wtedy jej nie miałam) i zaczęłam czytać. Książki nie przeczytałam, a zbliżał się czas do jej oddania więc ją oddałam. Pamiętam, że wtedy czytałam różne opinie na jej temat: że tu bohaterowie się zmieniają, że jest gorsza, ale były też takie, które mówiły, że ta książka jest ciekawsza od pierwszej części i że pokazuje przyjaźń pomimo np. różnych poglądów.
Ale na szczęście poprzez długą drogę ( historii człowieka w żelaznej masce, referatu z historii (napisanego jednak na inny temat, ale wtedy też dużo o tym czytałam), film pod tym tytułem i dowiedzeniu się, że korzystano z 3 części trylogii) zaczęłam się znowu interesować muszkieterami. I nie zawiodłam się - teraz czytam już wicehrabiego. Myślę też, że dobrze się stało, że czytałam ją teraz, a czytało się ją szybko. Bardzo mnie wciągnęła i sprawiła, że wolne, które miało być...

książek: 408
paulinkalinka | 2014-08-02
Przeczytana: 01 sierpnia 2014

Pierwsza część książki niezbyt mi się podobała. Strasznie dużo polityki, przyjaciele poróżnieni, trzykrotnie stawali przeciwko sobie do walki. Mazarnini prezentuje "flaki z olejem", nie to co Richelieu. Druga część była o niebo lepsza: pojedynki, intrygi, ratowanie życia i to nie tylko swojego.
Mam jeszcze dwa "ale": dlaczego tak mało informacji otrzymaliśmy o Raulu? Przecież Raul jest w gorącej wodzie kąpany, tak jak 4 przyjaciół 20 lat temu. I dlaczego Anna Austriaczka tak potraktowała d'Artagnana, Atosa, Aramisa i Portosa? Ot, zmienność królewska!

książek: 3045
Beata | 2015-01-21
Na półkach: Przeczytane

Klasyka powieści przygodowej.

książek: 95
Jeż_Książkowy | 2016-04-21
Przeczytana: 21 kwietnia 2016

Aleksander Dumas to jeden z moich ulubionych pisarzy. Tak jak Juliusz Verne opakowywał nauki ścisłe w przygodę, tak Dumas zwykł z historii robić nie lada atrakcję.
Niestety tym razem rozczarowałam się bardzo. Nuda okropna, zagmatwanie, które co i rusz autor próbuje naprawiać zbiegami okoliczności, czyniąc powieść bardzo infantylną.
A na domiar złego, to wydanie...Kolekcja Hachette - istna kolekcja błędów drukarskich! I nie chodzi tu, o jakieś sporadyczne literówki, usterki w nazwach oryginalnych, które wiadomo, jak przystało na język francuski, są trudne. Czasem całe wyrazy są poprzekręcane. Na każdej niemalże stronie można się czegoś doszukać. Zamiast "wyruszyli w stronę katedry Notre Dame" jest "wyruszyli w stronę karety Notre Dame". I wiele podobnych błędów, które zapewne wzmocniły zły odbiór tej książki. Osobiście, nie polecam tytułu, a już na pewno nie w tym wydaniu.

książek: 1900
Gwathgor | 2014-06-27
Przeczytana: 2004 rok

Jedna z nielicznych książek dzieciństwa, które przy kolejnym czytaniu nic dla mnie nie tracą, a wręcz przeciwnie - wciąż zauważam w nich coś nowego. Kiedyś najbardziej lubiłam śmiać się przy opisach rozrywek księcia de Beaufort w Vincennes czy śledzić z zapartym tchem próby uwolnienia Karola I, teraz bardziej interesują mnie intrygi i polityka, ale nadal, od dziesięciu mniej więcej lat, co najmniej raz do roku wracam do przygód d'Artagnana i kompanii.
I nadal omijam szerokim łukiem rozdziały o Raulu i Atosie (za wyjątkiem wątku z fałszywym mnichem). Jak w "Trzech muszkieterach" kiedyś Atosa lubiłam, tak jego tutejszą wersję, wraz z synem, zawsze uważałam za przesadnie wyidealizowaną.

książek: 390
Nitager | 2016-04-06
Na półkach: Przeczytane

Czy to kontynuacja „Trzech muszkieterów”? I tak, i nie. Powieść istotnie opowiada późniejsze losy bohaterów, jednakże, przynajmniej w pierwszej części, nie koncentruje się na nich, a na burzliwych wydarzeniach politycznych, jakie wstrząsnęły Francją po śmierci Ludwika XIII i kardynała Richelieu. Głównym bohaterem jest tu Fronda. Autor wprawdzie dość szybko wprowadza na scenę doskonale znanego nam d’Artagnana, porucznika muszkieterów, jednakże na pozostałych musimy trochę poczekać. W dodatku, w pewnym momencie, autor opuszcza ich wszystkich, aby przenieść się w zupełnie inne miejsce, do więziennej celi, w której głównym lokatorem jest książę de Beaufort.
Czy to dobrze, czy źle? Powieść nie ma już tak wyrazistego charakteru awanturniczo-przygodowego. Bohaterowie to już nie sympatyczni zawadiacy, ale stateczni panowie, nie chwytający tak łatwo za szpadę. W dodatku, wcale nie są już słynną czwórką – polityka ich podzieliła, działają osobno, często w tajemnicy przed sobą. Rozczaruje się...

książek: 106
Joasia | 2012-01-01
Na półkach: Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: 31 grudnia 2011

Kolejna część przygód czterech muszkieterów.

Tym razem bohaterowie przybywają do Anglii w służbie przeciwnych sobie osób. Atos i Aramis na prośbę królowej Henriety wspierają obalonego króla Karola I Stuarta. Natomiast d'Artagnan i Portos z rozkazu kardynała Mazarini'ego walczą po stronie generała Cormwella. Jednak gdy spotykają hrabiego de la Fere i kawalera d'Herblay postanawiają połączyć swoje siły, żeby uratować króla Anglii przed śmiercią.

W obliczu pilnej potrzeby ratowania władzy królewskiej nawet sprzeczne interesy da się połączyć. Tego nauczyła mnie ta książka.

książek: 202
Frederik | 2015-02-01
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: styczeń 2015

A ja lubię takie historie...
I małe skojarzenie..
"Muszkieterowie - już nie ci sami -
Dojrzałości pożółkli goryczą
Zaczęli liczyć się z realiami,
Choć realia się z nimi nie liczą...

Słaby tron, książęta żadni, kwaśne wina,
Cech żebraków i proboszczy trzęsie miastem,
Nagrabionym srebrem karmi się Kardynał,
Dawna służba - na polityków wyrasta...

D'Artagnan jest muszkieterów oficerem,
(Sam purpurat raczy dawać mu rozkazy)
W przedpokojach władzy czeka na karierę,
Szpadą oskrobując but z zapachu władzy.

Brat Aramis - stal w biskupiej skrył sukience,
Maścią intryg pielęgnuje gładkość dłoni;
Kiedy trzeba - zdradzi i umyje ręce,
Kiedy trzeba - Pismem Świętym się zasłoni...

Muszkieterowie - już nie ci sami -
Dojrzałości pożółkli goryczą
Zaczęli liczyć się z realiami,
Choć realia się z nimi nie liczą...

Portos w hołdów i tytułów tłuszcz obrasta,
Szpada służy mu za rożen na zające;
Można lepić i urabiać go, jak ciasto,
Byle olśnić jakimkolwiek celu słońcem.

Prawy Atos przestał wreszcie...

zobacz kolejne z 1865 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd