Hrabia Monte Christo

Jedna z książek, do których wracam. Wybitna.

Jedna z książek, do których wracam. Wybitna.

Druga część wciągnęła mnie jeszcze bardziej (o ile w ogóle się dało!). Zemsta hrabiego rozwija się coraz bardziej, natomiast wyobrażałem sobie ją o wiele inaczej niż opisał to Autor. I było to zaskoczenie jak najbardziej pozytywne! Zemsta jest wyszukana, elegancka i różna dla każdego z ofiar. Bardzo podobała mi się również kolejna przemiana hrabiego. Śmiało mogę powiedzieć, że to jedna z najlepszych książek jakie czytałem.

Druga część wciągnęła mnie jeszcze bardziej (o ile w ogóle się dało!). Zemsta hrabiego rozwija się coraz bardziej, natomiast wyobrażałem sobie ją o wiele inaczej niż opisał to Autor. I było to zaskoczenie jak najbardziej pozytywne! Zemsta jest wyszukana, elegancka i różna dla każdego z ofiar. Bardzo podobała mi się również kolejna przemiana hrabiego. Śmiało mogę powiedzieć,...

Nuda straszna, nie polecam nikomu.

Nuda straszna, nie polecam nikomu.

"Hrabia Monte Christo" to być może moja ulubiona książka na ten moment, choć nie sądziłam, że kiedykolwiek będę umiała takową wybrać. To zdecydowane arcydzieło, literacki majstersztyk. Nie jest pozbawiona patosu, a ego głównego bohatera i jego filozofia nawet na moment nie dają o sobie zapomnieć. Jest to jednak postać jak najbardziej trójwymiarowa, niejednoznaczna, fascynująca i zmienna. W tej książce nie ma zresztą bohaterów i wątków przypadkowych. Możnaby czytać ją jako lekturę duchową, wciąż odnajdując w niej nowe, wartościowe treści. Już po pierwszym przeczytaniu widzę jej trzy przesłania, a niektóre sceny zostaną ze mną na zawsze. Nie wchodząc w szczegóły, żeby nie spojlerować, jest to dzieło warte przeczytania, polecenia i przedyskutowania z kimś wielokrotnie podczas długich wieczorów. :)

"Hrabia Monte Christo" to być może moja ulubiona książka na ten moment, choć nie sądziłam, że kiedykolwiek będę umiała takową wybrać. To zdecydowane arcydzieło, literacki majstersztyk. Nie jest pozbawiona patosu, a ego głównego bohatera i jego filozofia nawet na moment nie dają o sobie zapomnieć. Jest to jednak postać jak najbardziej trójwymiarowa, niejednoznaczna,...

Po pierwszych czterech rozdziałach mój entuzjazm opadł. Okazało się, że to wina tłumaczenia, zmieniłem książkę na egzemplarz w tłumaczeniu Rogozińskiego i całkowicie wsiąkłem. (Niestety i tu nie brak fatalnych błędów rzeczowych w kwestii żeglarstwa. Za pomocą AI odkryłem, że to nie błędy Dumasa, lecz tłumaczy)
Fabuła jest bardzo misternie skomponowana. Odnosiłem wrażenie, że nie ma w niej postaci przypadkowych, że każda spełnia rolę w intrydze, a tytułowy hrabia delikatnie pociągając za sznurki dokładnie przewiduje bieg wypadków i bezbłędnie kreuje przyszłość. Otóż okazuje się, że było to błędne wrażenie, bo w swoim geniuszu nie przewidział wszystkiego. Z pozoru bezwzględny okazał się człowiekiem, którym kierowała nie tylko nienawiść, gdyż zszedł z wyznaczonego przez nią kursu.
Ta powieść głęboko mnie poruszyła, zasmuciła i uradowała zarazem.

Po pierwszych czterech rozdziałach mój entuzjazm opadł. Okazało się, że to wina tłumaczenia, zmieniłem książkę na egzemplarz w tłumaczeniu Rogozińskiego i całkowicie wsiąkłem. (Niestety i tu nie brak fatalnych błędów rzeczowych w kwestii żeglarstwa. Za pomocą AI odkryłem, że to nie błędy Dumasa, lecz tłumaczy)
Fabuła jest bardzo misternie skomponowana. Odnosiłem wrażenie,...

Był to maraton ale chyba najlepszy w jakim brałem udział.

Był to maraton ale chyba najlepszy w jakim brałem udział.

Moja ocena pod drugim tomem dotyczy w rzeczywistości całości. Ogólnie ta historia mi się podobała, porwała mnie, uwierzyłam jej i szybciutko zleciało tych ponad 1200 stron.
W mojej ocenie jest to klasyczna przygodówka/obyczajówka. Trzyma w napięciu, są momenty, że ta akcja trochę zwalnia, natomiast mam swoje ulubione fragmenty.

Trochę za bardzo rozwleczony jest ten wątek obyczajów wyższych sfer, to rozdrobnienie niby buduje klimat i historię, ale z drugiej strony, rozwleka fabułę i powoduje, że główny motyw ucieka sprzed oczu.

Zabrakło mi mocno jednej rzeczy: głębi głównego bohatera. Wszystko dzieje się poza nim, obok niego. Brakuje choć jednej wewnętrznej rozterki, zajrzenia w głąb jego serca i umysłu. Pod koniec trochę się tego pojawia, ale w środku książki zdecydowanie brakuje tego procesu przemiany z Dantesa w Hrabiego. Do tego stopnia, że długo nie mogłam się przegryźć z tym, że to jedna i ta sama osoba.

Ogólnie polecam przeczytać, warto znać taką klasykę :)

Moja ocena pod drugim tomem dotyczy w rzeczywistości całości. Ogólnie ta historia mi się podobała, porwała mnie, uwierzyłam jej i szybciutko zleciało tych ponad 1200 stron.
W mojej ocenie jest to klasyczna przygodówka/obyczajówka. Trzyma w napięciu, są momenty, że ta akcja trochę zwalnia, natomiast mam swoje ulubione fragmenty.

Trochę za bardzo rozwleczony jest ten wątek...

Arcydzieło ! Pokochałam tę powieść tak bardzo, że po jej przeczytaniu czuję ogromną pustkę, której nie da się narazie zapełnić żadną inną powieścią.. Mogę tylko dodać jedno - czytajcie Hrabiego Monte Christo ❤️‍🩹 To książka mojego życia! ❤️‍🔥

Arcydzieło ! Pokochałam tę powieść tak bardzo, że po jej przeczytaniu czuję ogromną pustkę, której nie da się narazie zapełnić żadną inną powieścią.. Mogę tylko dodać jedno - czytajcie Hrabiego Monte Christo ❤️‍🩹 To książka mojego życia! ❤️‍🔥

Arcydzieło. Książka kompletna.

Arcydzieło. Książka kompletna.

Po przeczytaniu tego dzieła nie wiem, które uczucie ulgi bardziej mi towarzyszy. To, że mogę na swoje osobiste konto zaliczyć przeczytanie tego klasyka literatury czy już nie muszę się więcej męczyć.
O ile początek i końcówka książki mnie wciągnęły, tak środkowa część historii mam wrażenie, że jest strasznie rozwleczona. Moim zdaniem dało się to trochę skrócić, a przynajmniej napisać w taki sposób, żeby akcja była bardziej energiczna. Mamy baaardzo rozbudowane wątki które na końcu będą się ładnie zamykać (no prawie),ale ile trzeba wycierpieć, żeby dobrnąć do końca. Osobiście nie dziwię się, że niektórzy odpadają w trakcie czytania.
Ale mimo woli nie żałuję, że przeczytałem, a sama historia chyba zostanie ze mną w pamięci na długo.

Po przeczytaniu tego dzieła nie wiem, które uczucie ulgi bardziej mi towarzyszy. To, że mogę na swoje osobiste konto zaliczyć przeczytanie tego klasyka literatury czy już nie muszę się więcej męczyć.
O ile początek i końcówka książki mnie wciągnęły, tak środkowa część historii mam wrażenie, że jest strasznie rozwleczona. Moim zdaniem dało się to trochę skrócić, a...