Kosogłos

Skończyłam Kosogłosa kilka dni temu. Nie wiem co się przez ten czas działo na świecie. Nie wiem co się działo w moim domu. Bo wciąż tylko rozmyślam o tym co przeczytałam, coraz to przypominam sobie kolejne momenty. I raz się uśmiecham, a raz ogarniał mnie smutek, a te emocje to i tak nic przy tym co działo się ze mną zaraz po zakończeniu.

Pierwsza rzecz którą mogę spokojnie powiedzieć to :

Kosogłos jest genialny!!!

Po przeczytaniu całej trylogii nie wyobrażam sobie żeby Suzanne mogła napisać coś co by takie nie było. Podziwiam tę kobietę jak mało która autorkę, za stworzenie tak zaskakującej akcji, za wszystkie niebanalne pomysły, za przekazanie tak wiele w tak interesujący sposób. Uwielbiam ją za dostarczenie mi tego ogromu emocji jakich doświadczyłam przy czytaniu. I nawet za zakończenia, choć czasem doprowadzały mnie do szału, ale jednak dzięki nim nie zapominałam książek przez cały czas oczekiwania na kolejne części.
Teraz, po Kosogłosie, mogę powiedzieć że kocham Collins jeszcze bardziej, a jednocześnie jej nienawidzę. Tak, jest to możliwe, Kosogłos skończył się jak skończył, jedni mogą być zadowoleni, drudzy nie. Książka nie kończy się bombą taką jak w częściach poprzednich, wręcz przeciwnie, za to wywołuje lawinę emocji, albo kompletną pustkę. Bo zakończenie można interpretować różnie, czy jest ono szczęśliwe, czy nie, nad tym trzeba się samemu zastanowić, bo każdy może to odebrać inaczej. Ja osobiście, skłaniam się do tego że Happy Endu nie było, ale jak wiem, inni myślą wręcz przeciwnie. Przekonajcie się więc o tym sami.
Cała treść Kosogłosa skupia się na pokonaniu Kapitolu. Jedni chcą zakończyć jego terror, pragną końca tej nieludzkiej gry jaką są Głodowe Igrzyska, marzą o spokojnym życiu, w którym mogliby w końcu przestać się bać. Jednak nie wszyscy, jak się okazuje, kierują się tylko ku szlachetnym celom. Niektórzy w zniszczeniu prezydenta Snowa widzą tylko przejęcie władzy, wygrana zagwarantuje im władzę, co jak to zazwyczaj bywa, jest pragnieniem tych złych.
Co najlepsze w książkach pani Collins, choć cała sytuacja na której wszystko się opiera, jest w dzisiejszych czasach niewyobrażalna, to jednak wszystko wydaje się jak najbardziej realistyczne. Wojna nie opiera się na jednej bitwie, którą wygramy lub przegramy, a później będzie albo dobrze albo źle. Tak jest tylko w bajkach. W prawdziwym życiu wojna zawsze niesie mnóstwo cierpienia, utratę bliskich i nieodwracalne zmiany w psychice. Bohaterowie Kosogłosa w tej części zmieniają się niewyobrażalnie. Pod koniec można zapytać, czy to są naprawdę te same osoby co na początku? To jest przerażające co dzieje się z bohaterami w tej części.
Podsumowując Kosogłos jest wstrząsającą opowieścią, tragiczną, pełną bólu. Wywołuje w niejednym momencie łzy. Po jej zakończeniu myśli nie dają przez jakiś czas spokojnie funkcjonować. Bo jest ich tak dużo. Bo są tak straszne. Jeśli jesteście na to gotowi, przeczytajcie, ale możecie być pewni że po zakończeniu nic już nie będzie takie same. Bo Igrzyska śmierci i W pierścieniu ognia mogą się przy Kosogłosie wydawać sielanką, choć przecież wcale nią nie są.

Z rosnącym zniecierpliwieniem wyczekiwałam dnia premiery "Kosogłosa" w Polsce. Kiedy książka wreszcie się ukazała, od razu ją kupiłam. I tak jak w przypadku pozostałych części, zakup okazał się bardzo słuszny.



Siedemnastoletnia już Katniss Everdeen staje do trzeciej i ostatniej walki z Kapitolem. Trybutka Igrzysk Śmierci i Ćwierczwiecza Poskromienia stała się dla ludności symbolem wolności, dlatego mimo wielu ran, zarówno psychicznych, jak i fizycznych, dziewczyna zgadza się zostać tytułowym Kosogłosem. Zaczyna pomagać mieszkańcom Dysktryktów i zachęca ich do walki z kapitolińskimi rządami.



Katniss dręczą koszmarne sny i niepokój o Peetę, z którym łączą ją silne, bardzo silne więzy. Martwi się, że jest torturowany przez Kapitol. Niestety jej podejrzenia są słuszne. Podczas akcji odbicia chłopaka z więzienia okazuje się, że jego psychika jest w ciężkim stanie. Peeta próbuje zabić niegdyś ukochaną dziewczynę, która w jego przekonaniu jest potworem, którego należy zniszczyć.



To, co stało się Peecie, strasznie mną wstrząsnęło. Byłam wściekła na ludzi, którzy tak go skrzywdzili, choć przecież to tylko postacie fikcyjne.



Katniss musi stanąć do walki i po raz kolejny zadać sobie pytanie, kto jest jej prawdziwym wrogiem. "Kosogłos" obfituje w wydarzenia krwawe, bezlitosne i wstrząsające, ale nie brak w nim miejsca na uczucia typu miłość czy przyjaźń. Zauważyłam również, jak bardzo bohaterowie się zmienili. Prim nie jest już małą dziewczynką, tylko dojrzałą nad wiek trzynastolatką. Zmienił się również Gale, choć muszę przyznać, że od początku go nie lubiłam, ale mimo wszystko jego późniejsze zachowanie było dla mnie czymś okropnym. Katniss musi podejmować o wiele poważniejsze decyzje, niż podczas Igrzysk.



Co do zakończenia, to mnie satysfakcjonuje. Bardzo przypadło mi do gustu. Szczególnie ostatnie zdanie: "Istnieją przecież gorsze zabawy", co nawiązuje do rozrywki Kapitolu, czyli Głodowych Igrzysk. No i bardzo spodobał mi się wybór Katniss:) Bardzo jednak zasmuciło mnie wydarzenie, które miało miejsce pod koniec książki. Chodzi głównie o śmierć, ale czyją nie zdradzę, gdyby ktoś nie czytał. Bardzo lubiłam tę bohaterkę i uroniłam kilka łez, kiedy umarła, o wiele za wcześnie zresztą.



Jeśli chodzi o okładkę, to zauważyłam, że kolory poszczególnych części mają duże znaczenie. Pierwsza była czarna, co od razu kojarzy się ze śmiercią. Druga czerwona, wydaje mi się, że chodzi tu o walkę. A ta niebieska, czyli pokój, który udało się Katniss odzyskać, wiele poświęcając i ryzykując. Wydaje mi się jednak, że ta wolność była taka "sztuczna", choć na pewno w kraju Panem zaczęło dziać się lepiej, niż za czasów panowania Snowa.



Naprawdę warto przeczytać książki pani Collins. Niosą ze sobą głębsze przesłanie i są fantastyczne. Polecam!

Jest faktem, że jeszcze nigdy nie przeżywałam tak żadnej trylogii. Właśnie przed chwilką skończyłam czytać ową finałową część i dopadła mnie straszna melancholia, serce bije mi jak oszalałe, w brzuchu skręcają mi się wnętrzności, a oczy mi się szklą. Absolutnie nie wiem, co mam ze sobą zrobić. Żal mi, że trylogia już się zakończyła, że już nic się nie wydarzy. Żal mi, że sprawy potoczyły się nie po mojej myśli. Ale przede wszystkim żal mi tych wszystkich zmarłych bohaterów, tak mi żal, że aż nie umiem tego ubrać w słowa. Trupy siały się gęsto. Wszyscy bohaterowie potwornie cierpieli, jeśli nie fizycznie to duchowo. Absolutnie nikt nie był szczęśliwy. Nie wiadomo było, kto jest zdrajcą, a kto przyjacielem, komu ufać, a kogo zabić.

Początek powieści nieco mnie rozczarował, ponieważ nie działo się absolutnie nic. Jeśli chodzi o całość kompozycji, to dwie poprzednie części były o niebo lepsze, utrzymywały należyte napięcie prawie od samego początku. Brakowało w nich jednak większych emocji, których w "Kosogłosie" mamy za to pod dostatkiem. Finałowa część ma także najlepsze, absolutnie zaskakujące zakończenie, przez które nie będę pewnie mogła zasnąć przez kilka najbliższych nocy. To nie tak miało być! Katniss miała być z Galem (nie ważne, jak potoczyły się losy bohaterów w książce, dla mnie Gale i tak zawsze będzie górą), miała być szczęśliwa, mieszkać sobie w Dwunastce z dziećmi, matką i siostrą... A tymczasem nie spełniło się prawie żadne z moich oczekiwań! Bardzo zaskoczyła mnie postawa Gale'a, prezydent Snow, cała ta intryga Trzynastego Dystryktu, te niewyjaśnione do końca okoliczności ataków, zasmuciły mnie śmierci wielu bohaterów. Punktem kulminacyjnym dla mojej wytrzymałości była śmierć Prim; wtedy moje nerwy już popuściły i się popłakałam. W takim półpłaczącym stanie dotrwałam już do końca książki.

Mimo, że jestem lekko zawiedziona większością powieści, to te typowo collinsowskie zakończenie zrobiło jednak swoje. Po drugie jest to w końcu ostatnia część trylogii, a to coś oznacza. A po trzecie, to każda powieść, która doprowadzi mnie do łez (a nie ma takich wiele) zostaje przeze mnie zapamiętana na całe życie. Dlatego moja ocena jest taka, a nie inna.

Wybory. Często próbujemy wybrać te właściwe, ale czy nam to się udaje? Oczywiście, że tak, ale czy w większości wypadków? Chyba każdy z doświadczenia wie jak ciężko podjąć dobry wybór. Zazwyczaj na samym początku jesteśmy ich pewni, ustalając za i przeciw, jednakże po czasie uświadamiamy sobie, że popełniliśmy błąd. Czasami nawet nieodwracalny. Los również stawia nas w sytuacjach bez wyjścia, kiedy to nie możemy dokonać dobrego wyboru, bo go po prostu nie ma. Natomiast Katniss Everdeen cały czas jest stawiana w sytuacjach, gdzie nawet nie ma czasu na przemyślenia, a musi natychmiast podjąć właściwą decyzję. Ale czy zawsze uda jej się wybrać te dobre? O tym się sami przekonajcie.

Katniss Everdeen z areny została przeniesiona do Trzynastego Dystryktu, który okazuje się bazą rebeliantów. Dystrykt pod przewodnictwem prezydent Coin oczekuje od dziewczyny współpracy w walce z Kapitolem oraz zostania Kosogłosem. Po dłuższym czasie i zastanowieniu się, Katniss zgadza się być symbolem buntu i walki. Peeta uwięziony przez prezydenta Snowa, stara się przekonać Panem do zawarcia pokoju, co od razu nie podoba się Trzynastce. Właśnie wtedy rozpoczyna się prawdziwa wojna między Kapitolem, a Dystryktami.

"Kosogłos" to już niestety ostatnia część niesamowitej trylogii o losach nastoletniej Katniss Everdeen. Kiedy skończyłam czytać drugi tom, nie mogłam się doczekać kiedy sięgnę po ten. Poradnik nie co mnie znużył i ostudził zapał co do czytania, ale kiedy tylko wzięłam "Kosogłosa" w swoje łapki, nie mogłam przestać czytać.

Nie wiem czemu ale wiele osób twierdzi, że ta część jest najgorsza ze wszystkich. Ja z tym stwierdzeniem się jednak nie zgodzę. Moim zdaniem, autorka utrzymała wysoki poziom, mimo że wiele rzeczy zaczerpnęła z poprzednich części. W drugim tomie było podobnie. Miałam wrażenie, że już coś takiego było. Niezbyt mi się to podobało. Oczekiwałam, że pani Collins wymyśli wiele ciekawych i nowych rzeczy o których jeszcze w żadnej książce nie było mowy. W większości się nie zawiodłam. Przez cały czas trwania akcji, nie mamy nawet czasu odwrócić oka z nad książki, ponieważ autorka ciągle zaskakuje nas czymś nowym. Czasem smutnym, czasem wesołym. Ten fantastyczny środek powoduje, że od trylogii nie można się oderwać. Dlatego tym co jeszcze nie czytali polecam zarezerwować sobie większość wolnego czasu. Dodatkowo styl Suzanne Collins jest bardzo lekki i przyjemny. Najważniejsze jednak w książce jest przesłanie, które w całej trylogii widać na kilometr. Rzadko ostatnio spotykamy dobre lektury, które nas czegoś uczą lub pokazują to czego w rzeczywistości nie widzimy. Trylogia "Igrzysk śmierci" idealnie pokazuje świat jaki może się stać jeśli nad nim nie zapanujemy.

Bałam się bardzo i to bardzo, że jednak autorka skorzysta ze schematu paranormal romance. I tak też się stało. W pierwszej części nie było to zbytnio widoczne, gdyż Katniss nie miała zbyt dużego wyboru, ale w drugiej i trzeciej bardzo rzuca się to w oczy. Mówię mianowicie o wątku miłosnym głównej bohaterki. Czyli nad wyborem Gale czy Peete. Z początku bardzo mnie to denerwowało. Jej ciągłe przemyślenia kogo wybrać, ale z czasem stwierdziłam, że nie są to puste rozmyślania. Przecież Katniss była w zupełnie innej sytuacji niż inne bohaterki bezsensownych paranormali. Musiała liczyć się z tym, że wojna przysporzy jej jeszcze wiele gorszych problemów od tego z kim w przyszłości będzie na dobre i złe. Nie martwcie się, autorka nie zostawiła nas w niepewności i na samym końcu książki wiadomo będzie kogo tak naprawdę kocha.

Serdecznie wszystkim polecam wszystkie części z tej serii, ponieważ uważam że warto. Nie jest to byle jaka powieść o zakochanej nastolatce, która nie wie w co się ubrać. W książce poruszane są również życiowe problemy, które na pewno wzruszą nie jednego książkowego twardziela.

Obok trzeciego tomu serii wydawniczej Igrzyska Śmierci również nie mogłam przejść obojętnie. Książka została wydana w Polsce w listopadzie 2010 roku, a ja zakupiłam ją i przeczytałam w grudniu minionego. Przyznam się szczerze, że spodziewałam się naprawdę bardzo dobrej lektury i naprawdę mocnego zakończenia całego cyklu - niestety "Kosogłos" okazał się nieco słabszy od dwóch poprzednich części, ale nadal urzekający i na swój przedziwny sposób intrygujący.

Katniss Everdeen, czyli główna bohaterka i zarazem narratora wydarzeń zamieszkuje wraz z matką, siostrą oraz swoim przyjacielem i jego rodziną w trzynastym dystrykcje, który wywoływał wiele skandali. Po całej sytuacji jaka miała miejsce pod koniec drugiej części dziewczyna postanawia walczyć z tyranią kapitolu i bezwzględnym władcą, który więzi jej partnera z Głodowych Igrzysk. W końcu po wielu namowach zgadza się zostać tytułowym Kosogłosem, który ma zmotywować ludzi oraz pokazać im, że jest jeszcze nadzieja.

Jeśli ktoś czytał poprzednie moje recenzje ten wie, że uwielbiam tą serię, a Suzanne Collins uważam za bardzo dobrą, utalentowaną współczesną pisarkę, która stworzyła świat niewyobrażalny, ale jednocześnie strasznie sprawdziwy, gdzie rządzi dyktatura, tyrania, okrucieństwo, a formy rządów odbiegają zupełnie od norm godnych dla życia człowieka.

Autorka posługuje się płynnym, zwięzłym, nizbyt rozbudowanym językiem, który skupił uwagę wielu czytelników na całym świecie. Nie dziwię się, że tak wiele osób zachwyca się tą wymyśloną historią. Bohaterowie są żywi, charyzmatyczni, a powieść nie jest bynajmniej sielankowa.

W tej części było, moim zdaniem, zdecydowanie więcej uczuć, takich głębszych przemyśleń głównej bohaterki, ale również dużo dramatów, które były wplątane w wartką i szybką akcję, która tylko wiła się przez kolejene strony. Naprawdę nie spostrzegłam się, gdy skończyłam całą książkę - musiałam jedynie przystopować przy trzeciej części, ponieważ trzeba było iść spać.

Jak wcześniej wspomniałam - "Kosogłos" jest znacznie mniej atrakcyjny niż "Igrzyska Śmierci" czy "W pierścieniu ognia". Moim zdaniem przez samą końcówkę, która mnie nie zachwyciła, nie powaliła i nie sprawiła, że oczy wyszły mi na zewnątrz z zaskoczenia. Miałam nadzieję, że wszystko jednak potoczy się inaczej, a niektóre wątki rozegrają się w zupełnie inny sposób. Nie chciałabym za bardzo zdradzać fabuły, bo uważam, że tę serię niemal trzeba przeczytać - ja również się przed nią broniłam, ale nie poznałam jeszcze ani jednej osoby, która powiedziałaby, że ten cykl w jakiś sposób ich nie zaskoczył.

Polecam wszystkim wszystkie książki autorstwa Suzanne Collins, która mam nadzieję jeszcze nie jedną nam napisze. A mi żal rozstawać się z Peetą, Katniss, Gale'm oraz z całym Kapitolem:)

Od dawna planowałam napisać recenzję ,,Igrzysk Śmierci". Jednak po dłuższym zastanowieniu postanowiłam przelać swoje myśli, po zapoznaniu się z wszystkimi częściami trylogii Suzanne Collins.

Seria opowiada o losach niezwykle walecznej Katniss Everdeen, która zamieszkuje skorumpowane Panem. Marna imitacja państwa podzielona jest na dwanaście dystryktów i stolicę - Kapitol. Każde z dystryktów specjalizuje się w dostarczaniu różnych produktów do pławiącego się w luksusach Kapitolu. Dziewczyna pochodzi z dwunastki - specjalizującej się w wydobywaniu węgla. Gdy jej młodsza siostra Prim zostaje wytypowana do wzięci udziału w Głodowych Igrzyskach, Katniss wiedząc, że może już nie wrócić, zgłasza się na ochotnika i zastępuje siostrzyczkę. Tak właśnie narodziła się rewolucja Kosogłosa...

Zapewne moja opinia nie będzie się zbytnio różniła od miliona pozostałych. Trylogia wstrząsnęła literackim światem i swoją wyjątkowością podbiła serca czytelników. Niezliczone ilości recenzji przelewają się przez internet. Jest więc w czym wybierać.

Świat wykreowany przez panią Collins jest nietypowy, sam pomysł zasługuje na wielki, niezmazywalny plus, bowiem miło jest od czasu do czasu przeczytać coś oryginalnego. Różnorodność przewijających się bohaterów czyni serię bardziej intrygującą, a wątek miłosny dodaje pikanterii, nie czyniąc fabuły mdłej, co czasem się zdarza. Muszę niestety przyznać, że ,,W Pierścieniu Ognia" i ,,Kosogłos" z lekka mnie zawiodły. Akcja rozwija się dopiero pod koniec, a powtarzanie się wątku Igrzysk Głodowych czynie je mniej efektowymi od poprzedniczki. Patrząc na to z boku ma się wrażenie, że autorce zabrakło weny, na rozwinięcie swoich planów co do cyklu. Wracając jednak do ogółu. Zakończenie zwla z nóg nawet najbardziej ,,opornego" czytelnika. Wielką zaletą jest również to, że pozostawiono odbiorcom pole do popisu. Zwieńczenie trylogii zostało wykonane w taki sposób, że można sobie spokojnie wyobrazić dalsze losy bohaterów.

Bardzo dziękuję demmvero za pożyczenie mi tej niezwykłej serii i za wspólne rozmowy na jej temat.

Wszystkim polecam ,,Igrzyska Śmierci", nawet najbardziej wyrachowanym molom książkowym. Nie zawiedziecie się, gdyż ta seria jest wspaniałą odskocznią od świata, momentami trochę krwawą, ale jednak :)

Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, dotarło do mnie, że mogę wybaczyć Collins wszystkie te trójkąty miłosne, nużące niezdecydowanie Katniss i całą resztę. Właśnie dlatego, że książka przedstawia prawdę bez żadnych upiększeń.

Dobrze nam wszystkim znana Katniss zostaje twarzą rebelii, przy czym ona tą twarzą być nie chce, wszyscy wokół tego oczekują, mówią, co ma robić, jak ma wyglądać, co powiedzieć, ponieważ… Tak to w rzeczywistości wygląda. Wściekamy się na tych, którzy są u władzy, jednak często nie zdajemy sobie sprawy, że tuż za nimi stoją inni ludzie i pociągają za sznurki. Collins pięknie to opisała. Powiedziałabym nawet, że stworzyła dość odważną książkę pokazującą współczesne systemy polityczne.

Wiele książek i filmów przedstawia historię bohaterów, którzy walczą o wolność, o swoje ideały i marzenia. Tylko jak wiele książek przedstawia prawdziwą walkę o to? Przecież w większości główny bohater jest wyjątkowy, niezwykle uzdolniony i wychodzi niemal z każdej opresji bez szwanku. Tylko czy tak jest w prawdziwym świecie? Czy da się przejść przez piekło i wciąż pozostawać aniołem?
U Collins Katniss nie chce tego piekła, a jednak przechodzi przez nie, prawdziwie przechodzi, nie jak w wyidealizowanej historii, a zatem na końcu czeka czytelnika prawda, nie radosna i nie bolesna, a po prostu prawdziwa prawda życia, którą widzimy tuż obok, patrząc na emerytów wojennych.

„Kosogłos” według mnie był najbardziej dramatyczną częścią z całej trylogii, najbardziej zbudowaną na uczuciach Katniss, pozbawioną upiększania. Tu wszystko jest prawdziwe aż do bólu, nikt nie jest wieczny ani wszechmocny, każdy może zginąć, a miłość… czy to uczucie opiewane w literaturze, czy raczej bycie z kimś, z kim po prostu jest najwygodniej?
Collins nie idealizuje bohaterów, ani państwa, pokazuje natomiast niezwykle drastycznie i realnie nasz własny świat poprzez pryzmat Panem. I cieszy mnie to, że młodzież sięgnie po taką literaturę – mądrą, głęboką, z drugim dnem. Nie jest to rzecz jasna „Wojna i pokój”, jednak przemawia do nas i daje do myślenia.

A książki, o których myśli się wciąż po ich przeczytaniu, są zawsze na wagę złota.

Trzecia i ostania część trylogii i według mnie najsłabsza ze wszystkich, co jednak nie znaczy, że nie jest godna uwagi.

Tym razem Katniss wyrwana i cudem ocalona z Ćwierćwiecza poskromienia staje się Kosogłosem - symbolem rebelii i walki o wolność. Mimo, iż rany fizyczne szybko się goją, psychiczne pozostają cały czas otwarte. Dziewczyna z nastolatki przeistacza się w kobietę doświadczoną przez życie, koszmary towarzyszą jej każdego dnia, a jej jedynym pragnieniem jest normalne życie w rodzinnym dwunastym dystrykcie. Ale dwunastki już nie ma, sen bez koszmarów też nie nadchodzi, a życie to wieczna walka o przetrwanie.

"Kosogłos" jest mniej dynamiczny niż pierwsze dwie części, ale na pewno nie pozwoli czytenikowi się nudzić, bo jest równie dramatycznie, jak w poprzednicz częściach. Tym razem jednak Autorka nieco oszczędziła Katniss, pozwalając aby część wydarzeń toczyła się bez jej udziału. Wydawałoby się, że ostatnia część będzie jednym wielkim happy endem, gdzie poczytamy sobie o miłosnych perypetiach bohaterów. Nic bardziej mylnego, książka jest mroczna, miejscami brutalna, krew się leje, Autorka nie oszczędza bohaterów i ku rozpaczy czytelnika uśmierca niektórych bez skrupułów. Warto nadmienić również o zakończeniu, mile mnie zaskoczyło, ale biorąc pod uwagę wszystkie części, perypetie bohaterów, ciąg zdarzeń, to nie można powiedzieć, że jest przewidywalne - zdecydowanie do ostatnich stron niczego się nie domyślimy.

Podsumowując, trylogia jest podmuchem świeżości w zalewie wszystkiego co ma kły i futro wilkołaka. Zdecydowanie niesztampowa i godna polecenia.

Już na wstępie napiszę, że Trylogia Igrzysk Śmierci to moje ulubione książki. Żaden z autorów nie potrafił wzbudzić we mnie tylu uczuć naraz, tak jak Suzanne Collins. Tu wielki ukłon w stronę tej Pani, gdyż moim zdaniem jest świetna. Po raz pierwszy tak miło czytało mi się opisy i uczucia, potrafi ona je opisać tak, aby nie zanudzać, a wręcz przeciwnie – zaciekawiać i zarazem skłaniać do refleksji. Z każdą częścią coraz bardziej przyznawałam się, że to jedna z niewielu moich ulubionych autorek.

Katniss Everdeen mimo wykończenia psychicznego i fizycznego to w dalszym ciągu buntowniczka. Uratowana z drugich Igrzysk Głodowych, wraz z matką, siostrą i jej najlepszym przyjacielem Gale'm, wyprowadzają się do Trzynastki – podziemnego, tajemnego dystryktu. Tam trwają przygotowania do walki z Kapitolem, a także poszukiwania Kosogłosa. Mimo początkowego oporu, Katniss zgadza się zostać Kosogłosem. Jednak prezydent Snow tak szybko się nie poddaje. Ma coś, co dla Katniss znaczy naprawdę dużo...

'Kosogłos' to jedna wielka wojna. Tu w pewnym momencie nie liczyły się nawet uczucia. To coś o wiele straszniejszego, brutalniejszego i bardziej krwawego od pozostałych tomów. To książka, która boli, wzrusza i której nie zapomina się szybko. To zdecydowanie najlepsza część, mimo jej brutalności, mimo śmierci wielu ważnych osób, mimo zranienia ich. Tu ludzie oddawali swoje życie za wolność, tu nie było zasad, tu nie liczyło się nic. Trylogie zrozumie tylko dojrzały człowiek. To nie młodzieżowa, lekka książka, którą czyta się przy herbacie, to książka dla dojrzałych, poważnych osób, które rozumieją jak cenna jest wolność i jakimi ludzie potrafią być potworami, jak człowiek może rządzić innymi i do jakiego stanu ich doprowadzić.
Przy tej części w pewnej chwili śmiejesz się, a w kolejnym zdaniu uderza Cię coś z całych sił. Tu ciągle dzieją się nowe rzeczy, każde słowo jest ważne, gdyż każde słowo coś znaczy i coś ukazuje.

To była najbardziej wyczekiwana przeze mnie książka. Czekałam na nią naprawdę długo. Poprzednie części zdążyłam przeczytać kilka razy, lecz gdy tylko dostałam ją w swoje ręce, coś mnie zablokowało. Bałam się jej końca, nie byłam zupełnie pewna, czy powinnam ją przeczytać. Po prostu zwątpiłam w siebie. Teraz, gdy już minęło kilka dni, a ja ochłonęłam mogłam spokojnie podejść do napisania recenzji.

Polecam każdemu, kto umie się otworzyć na ból i krzywdę innych. Mimo, że to fikcja, pamiętajmy, iż nigdy nie wiadomo co będzie kiedyś.

Z niecierpliwością wyczekiwałam tej książki. Ta książka była dla mnie zupełnie nieprzewidywalna i równie dużo argumentów miałam za tym by Katniss przeżyła i tyle samo by zginęła... Tyle samo by była z Gale'em i tyle samo by z Peetą. Robiłam mniejszą lub większą listę ofiar. I w końcu książka się ukazała, a ja ją kupiłam i przeczytałam za jeden dzień.

Dla mnie jest to seria jakiej jeszcze nie czytałam. Autorka przedstawia tu w postaci Głodowych Igrzysk cale zło jakie tkwi w człowieku, całą brutalność jaka wyzwala wojna i zemsta. Jednocześnie pod postacią Katniss, Kosogłosa, daje nadzieję, że będzie lepiej, że obalą Kapitol, że nie będzie już śmiertelnych rozgrywek na arenie z udziałem dzieci.

Ten tom jest wyjątkowo brutalny i to bez Głodowych Igrzysk. Katniss zgadza się być Kosogłosem, symbolem walki. Wojna jednak wymaga ofiar i jest ich naprawdę dużo. Moim zdaniem - o jedną za dużo... Za tę jedną osobę wygarnęłabym co nieco autorce.

Wyjaśnia się bardzo wiele rzeczy. Dlaczego Trzynasty Dystrykt dalej istnieje. Poznamy tajemnice Finnicka i prezydenta Snowa. Los Peety. No właśnie, Peeta. Nie zasłużył sobie na to, co go spotkało. Chłopak jest moją ulubioną postacią całej tej serii i to co mu zrobiono odczułam jakby to mnie zrobili krzywdę. Jeśli jest ulubioną postacią kogoś z was to przygotujcie się psychicznie.

Zakończenie jest takie o jakim marzyłam. Kto mnie zna choć trochę, wie jakie najbardziej zakończenia lubię :) Mogło być troszkę bardziej rozwinięte jeśli chodzi o praktyczne sprawy, ale i bez tego jestem zadowolona.

Ogólnie cała seria jest naprawdę warta przeczytania, serdecznie ją polecam.

Katniss, ocalona z Ćwierćwiecza Poskromienia, trafia do Dystryktu Trzynastego, który miał zostać zniszczony wiele lat temu. Fakt, na powierzchni znajdują się tylko gruzy, ale pod ziemią tętni życie, ludność pod dowództwem kapitan Coin szykuje wielką rebelię. Niemal wszystkie dystrykty walczą z Kapitolem, a Katniss drży o życie Peety, który pozostał na arenie po Igrzyskach. Jednocześnie stara się zmotywować rebeliantów do dalszej walki o wolność.

Ostatnia, podsumowująca część fascynującej trylogii. Niestety, odbiega poziomem od dwóch poprzednich tomów. Jest tu dużo mniej akcji, więcej przemyśleń głównej bohaterki - nie stanowi to jakiejś wielkiej wady, ale spodziewałam się czegoś innego.

Nie zawiodłam się za to na samej intrydze. Kiedy już coś się dzieje, wydarzenia układają się w spójną całość. Cieszą dynamiczne opisy, akcja płynie wartko i nie brak w niej nieoczekiwanych zwrotów, za które tak ceniłam dwie poprzednie części.

W czasie lektury nie mogłam się jednak pozbyć wrażenia, które towarzyszyło mi podczas czytania ostatniej części "Harry'ego Pottera" - że autorka za wszelką cenę chce uczynić swoją historię bardziej dramatyczną i poruszającą, uśmiercając bohaterów lub poddając ich torturom. Nie przypadło mi do gustu także skracanie niektórych intrygujących wątków (w których trakcie bohaterka traciła przytomność i musiała polegać na relacjach świadków), a za samo rozwiązanie akcji mam szczerą ochotę udusić panią Collins.

Podsumowując, "Kosogłos" zawiódł moje oczekiwania. Na tle innych pozycji wypada bardzo dobrze, ale w porównaniu do swoich poprzedniczek wygląda blado i nieciekawie. Mimo wszystko będę niecierpliwie wyglądać kinowej adaptacji - z nadzieją, że się nie zawiodę.
POLECAM: fanom trylogii (emocje gwarantowane) oraz młodym ludziom, chcącym przeczytać coś nietuzinkowego, oryginalnego (wcześniej jednak zapoznajcie się z poprzednimi tomami).

PANIS VULGARIS

A więc „Kosogłos”. I choć zdaję sobie sprawę z tego, że nie powinno się zaczynać zdania od „a więc”, to nie potrafię znaleźć innych słów. Po „Igrzyskach śmierci” i „W pierścieniu ognia” czekałam na fabularne szaleństwo. Oczekiwałam intryg, kłamstw i niekonwencjonalności w podejściu do tematu. Czy się zawiodłam? Po kolei...

Historia jest całkiem niezła, aczkolwiek nie umywa się do poprzednich części trylogii. Za dużo jest w niej szumu, wystrzałów, pościgów i akcji, które zaczynają się bez zarzutu, jednak toczą i kończą już bez udziału czytelnika. Dlaczego? Ano dlatego, że narratorką jest nadal Katniss (wielka szkoda), a ta mdleje i unosi się w oparach różowego kurzu własnych omamów przemieszanych ze skrawkami docierającej do niej nieznacznie rzeczywistości.. Tracąc przytomność ciężko być narratorem choć „częściowowiedzącym”, czytelnik zatem poznaje relacje uczestników wszelkich akcji już po niektórych wydarzeniach. Bywa to denerwujące chociażby ze względu na to, że można odnieść wrażenie, iż Collins mówiąc kolokwialnie, poszła na łatwiznę. A ja łatwizny nie lubię.
Pod przysłowiową górkę nie zamierza się także wspinać sama bohaterka. Jej wieczne dylematy nie mają końca. O ile w pierwszej części trylogii Katniss była nijaka, a stosunek do niej obojętny, o ile w drugiej części dziewczyna z warkoczem denerwuje swoim niezdecydowaniem i dobrze skrywanym egoizmem, o tyle w trzeciej części następuje apogeum czytelniczej irytacji. Oczywiście mogę mówić tylko za siebie, ale nie urażę chyba nikogo, nazywając siebie (mam nadzieję, że nie na wyrost) czytelnikiem i pisząc o sobie w trzeciej osobie. Katniss Everdeen jest zaprzeczeniem wszystkiego, czym powinna charakteryzować się główna bohaterka powieści o takim, a nie innym, globalnym i uniwersalnym przesłaniu. Jak na swoje siedemnaście lat dziewczyna jest wyjątkowo infantylna, a jej dylematy dotyczące Gale’a i Peety wydają się nie na miejscu w kontekście rebelianckiej historii Collins. Jasne, rozumiem, że to po prostu kolejny wątek miłosny, do którego absolutnie nic nie mam. Ale, na bogów!, dlaczego ona musi być przy tym taka dziecinna?

Uchodząca za buntowniczkę nastolatka staje się Kosogłosem – symbolem rebeliantów i, być może nowego odrodzenia straszliwego i tyranizowanego Panem, którego nazwa pochodzi od łacińskiej nazwy chleba. I już śpieszę z wyjaśnieniem, dlaczego do tej roli kompletnie czytelnikowi nie pasuje.
Katniss jest egoistką. „Jak to?” – pomyślicie. „Przecież uratowała siostrę przed igrzyskami, ryzykowała życie, żeby przynieść lekarstwo dla Peety, przecież Rue...”. No i owszem, były takie akcje, ale przy każdej z nich ( no, może z wyjątkiem siostry) pobrzmiewały wokół niej szepty: „jeśli tego nie zrobię, będę miała wyrzuty sumienia”, „jeśli mu nie pomogę, cały świat będzie mnie miał za podłą, gotową na wszystko trybutkę”, „jestem mu to winna, mam u niego dług, który muszę spłacić”. Oto jakie pobudki kierują panną Everdeen. A już kwestia z zaciąganym u kolejnych znajomych długu, powtarzana kilka razy, staje się nudna do bólu.
O, jeśli już przy powtarzaniu jesteśmy. Pani Suzanne Collins robi z czytelnikiem coś dziwnego. Każdy, kto słyszał o „Igrzyskach śmierci” wie doskonale, że jest to pierwsza część trylogii. Nikomu raczej nie przyjdzie do głowy, żeby czytać części nie po kolei. A nawet jeśli, to nic z tego nie zrozumie i będzie musiał wrócić. Autorka natomiast stosuje masę niepotrzebnych powtórzeń z poprzednich części, które nic nie wnoszą poza poirytowaniem. Przypomina niemal słowo w słowo w taki sam sposób, jak Gale i Katniss są do siebie podobni z wyglądu. Jak dla mnie – to bez sensu.
Niestety zaczyna denerwować również Gale. Choć to akurat najmniejszy problem, bo, o dziwo jest to mało znacząca postać. W odczuciu czytelnika oczywiście. Zdumiewa, co autorka robi z Peetą. Zaskoczyło mnie to – przyznaję. Było to jednak zaskoczenie negatywne. Ale tak Collins widziała rozwiązanie i oczywiście szanuję to. Z zadowoleniem stwierdzam także, że nie byłam na to przygotowana, jak i na niektóre z wielu akcji w „Kosogłosie”.
Panuje tu duży chaos, jednak jest to usprawiedliwione przez pochłonięte buntem i rewolucjonistami Panem.

Zabieg, który ogromnie cenię, to przedstawienie Trzynastego Dystryktu, który okazuje się niewiele lepszy od rządów Kapitolu. Apodyktyczna pani prezydent i rygorystyczne zasady tworzą przymusowe więzienie zamiast bezpiecznego schronu. Choć, uchodźcy ze zniszczonych dystryktów, w których na długo przed ostatecznym buntem brakowało jedzenia, są zadowoleni z trzech posiłków dziennie, nawet jeśli nie grzeszą one smakiem. Okazuje się więc, że to co miało być rajem, oazą spokoju i sprawiedliwych rządów okazuje się być jedynie łagodniejszą wersją Kapitolu.

Znów, podobnie jak w poprzednich częściach czytelnik napotyka na elementy, przez które powieść traci związki z rzeczywistością. Katniss umie posługiwać się łukiem, polowała w lesie na bezbronne zwierzątka – wiewiórki, króliki...parę razy z Gale’m schwytała nawet jelenia! I....to by było na tyle. Poza tym dziewczyna ma siedemnaście lat, traumatyczne przeżycia za sobą, a tężyzną fizyczną poszczycić się raczej nie może. I taka oto dziewczyna, po króciutkim, byle jakim szkoleniu zostaje oddelegowana do oddziału, w którym będzie walczyć na śmierć i życie o wolność. Naszą i waszą.

Zakończenie powieści, a zarazem trylogii jest dość...dziwne. Nie spodziewałam się takiego zakończenia, ale nie spodziewałam się go ze względów estetycznych. Czytelnik, który nie jest fanem epilogów typu: „Dwadzieścia lat później...”, nie będzie zadowolony. Powieść oceniam jednak dość wysoko, jak na zarzuty przedstawione powyżej. Ze względu na przystępny, miękki język i styl, w jakim została napisana. Ze względu na to, że Collins nie pokusiła się o cukierkowe zakończenie, choć to ostateczne także pozostawia wiele do życzenia. Ze względu na to, że nie można odmówić „Kosogłosowi” faktu, iż czyta się go w piorunującym tempie. I w końcu, ze względu na całą trylogię, która jest naprawdę dobra i warto po nią sięgnąć.
Jeśli zatem czytanie po nocach nie jest Wam obce, a czytanie podczas jedzenia to dla Was panis vulgaris*, to zajrzyjcie do całego Panem, w którym kiedyś chłopiec rzucił dziewczynce dwa spalone bochny chleba, być może ratując jej tym życie. Zajrzyjcie nie tylko do tego ogarniętego igrzyskami śmierci Panem, nie tylko do tego w pierścieniu ognia, ale także do tego zasłuchanego w śpiew kosogłosa, mimo że jest on zdecydowanie najsłabszym ogniwem.


* łac. chleb powszedni