Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Sowie Zwierciadło

Cykl: Oko jelenia (tom 7)
Wydawnictwo: Fabryka Słów
6,59 (829 ocen i 96 opinii) Zobacz oceny
10
26
9
35
8
141
7
250
6
225
5
89
4
36
3
17
2
9
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788379640553
liczba stron
400
język
polski
dodał
aspolski

Hanza umarła. Ale czy coś tak wielkiego może zniknąć całkowicie bez śladu? Andrzej Pilipiuk po czterech latach przerwy wraca do uniwersum „Oka Jelenia” by wreszcie opowiedzieć nam tę historię do końca. Hmmm… Czy na pewno do końca? Staszek rzucony do października 1864-tego, próbuje odmienić wyrok bezlitosnego losu i uratować swoją dziewczynę. Nie wie że usieczenie szablą ośmiu uzbrojonych...

Hanza umarła. Ale czy coś tak wielkiego może zniknąć całkowicie bez śladu? Andrzej Pilipiuk po czterech latach przerwy wraca do uniwersum „Oka Jelenia” by wreszcie opowiedzieć nam tę historię do końca. Hmmm… Czy na pewno do końca?

Staszek rzucony do października 1864-tego, próbuje odmienić wyrok bezlitosnego losu i uratować swoją dziewczynę. Nie wie że usieczenie szablą ośmiu uzbrojonych Rosjan to dopiero początek kłopotów.

Belfer Marek także popada w tarapaty. Nadepnął na odcisk potentatowi który jest w stanie rozgnieść go jak muchę. Jedyną szansą przeżycia jest współpraca, choć zlecone mu zadanie wydaje się niemożliwe do wykonania. W dodatku dowiaduje się że wcale nie jest taki sprytny jak sądził.

Jesień 1864. Kraj pod okupacją, przecięty wojskowymi kordonami. Siatki konspiracyjne rozbite, powstańcze oddziały wystrzelane po lasach.

Rozlana krew wsiąka w ziemię. Walka przegrana. Wyroków historii nie da się już zmienić. Ale nadal po dworach jest do wypęku broni, nadal są też wyrywni młodzieńcy pałający chęcią walki, choćby ostatni raz.

 

źródło opisu: Fabryka Słów, 2015.

źródło okładki: http://fabrykaslow.com.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 437
Hersus | 2015-08-24
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: sierpień 2015

Król może być tylko jeden. Tak zawsze było, jest i będzie, a niekoronowanym władcą polskiej fantastyki jest oczywiście Andrzej Pilipiuk. Dla wielu to, co powiedziałem może być herezją. Wiem, mamy wielu znakomitych, rodzimych autorów, ale tylko jemu udało się pisanie przenieść na całkowicie nowy poziom. Nikt tak jak on nie manewruje słowem, łącząc to, co było z tym, co będzie. Najlepszym tego przykładem jest wyśmienita seria zatytułowana „Oko jelenia” opowiadająca o trójce bohaterów, którzy cofają się w czasie, żeby wykonać bardzo trudne zadanie. Przez pewien czas, dokładnie przez cztery lata, wydawało mi się, że już nigdy o nich nie usłyszę, iż historia ta została zakończona raz na zawsze. Na szczęście Pilipiuk postanowił napisać ciąg dalszy opowieści. Znajdziemy go w „Sowim zwierciadle”.

Pierwszy wątek, który na dzień dobry zwala mnie z nóg powiązany jest z Markiem, żyjącym sobie spokojnie w czasach współczesnych. Wszystko jednak zmienia się, kiedy zostaje porwany i trafia przed oblicze tajemniczego jegomościa. Jak się okazuje jest to ojciec Staszka, który pragnie za wszelką cenę odzyskać syna.
Skoro już o nim mowa to zdradzając po części zakończenie „Strefy Armilarnej” Staszek zostaje przeniesiony do roku 1864, by własnoręcznie uratować Helę, ukochaną z przeszłości. By tego dokonać musi szabelką oraz rewolwerem przedrzeć się do jej serca. No dobra, trochę przesadziłem. Tutaj jednak nie jest ona pojemnikiem dla dwóch różnych osobowości, nie jest też tą samą kobietą po przeżyciach, co kiedyś. Staszek widzi ją niczym walkirię walczącą o swój kraj. Czy uda mu się ponownie ją w sobie rozkochać? Czy mamy, co liczyć na happy and? O tym musicie przekonać się sami.

Na samym początku zanim rozpocznę konkretną ocenę tego dzieła, muszę przyznać się, że do tej części podchodziłem ze sporym lękiem. Niejednokrotnie w historii literatury, zwłaszcza fantastycznej, zdarzało się, iż usilne kontynuowanie jakiejś historii nie wychodziło najlepiej. Dowód? „Sezon Burz” Sapkowskiego. Pilipiuk też ma za sobą taką średnio udaną przygodę, w postaci „Zagubionej”. Tym razem jednak na szczęście wszystko wyszło dobrze.

„Sowie Zwierciadło” różni się od poprzednich tomów głównie sposobem prowadzenia opowieści. Tym razem nie otrzymujemy takiej czystej przygotówki przepełnionej walkami na szable w iście kozackim stylu. Tutaj bardziej mamy do czynienia z próbą przedstawienia czytelnikowi owych czasów. Ukazania jak to żyło się kiedyś, jak niewiele było potrzeba żeby jednak zostać kimś i co najważniejsze o ilu obyczajach tak naprawdę zapomnieliśmy. Osobiście najbardziej uważam, że powinna wrócić wspólna praca w rodzinnych gronie. Nawet te dwie godziny spędzone razem mogą być na wagę złota. Powinniśmy odrzucić smartfony, wyłączyć telewizory i porozmawiać ze sobą. Czy jednak nadal potrafimy to zrobić?

Bohaterowie też się zmienili tak samo jak czasy, w których żyją. Nie chodzi mi tutaj o Helę i Staszka, ale o całą resztę. Pamiętacie pewnie Maksyma, Sadko i Borysa, którym nie straszna była śmierć z ręki wroga. Stawali z nim twarzą w twarz, natomiast tutaj trzeba bawić się w podchody. Atakować znienacka i wycofywać się. Wszystko się zmienia. Dlatego też nie mogę powiedzieć, że ta część jest gorsza. Pokazuje tylko inny aspekt tej samej walki. Nie trzeba chwytać za broń. Wystarczy, że to, co robicie obnaży nawet najmniejszą słabość przeciwnika. Nie musicie stać w pierwszym rzędzie. Z cienia też wiele można wskórać.
Nie wiem, co mógłbym więcej powiedzieć o tym dziele. Pewnie jak skończę tę recenzje jeszcze nie jedno przyjdzie mi do głowy. Nie martwcie się, nic więcej nie dopisze. To, co najważniejsze już wymieniłem.

Pilipiuk to nadzwyczajny pisarz, który w swoich dziełach potrafi naprawdę wiele przedstawić. Prostota języka, którego używa, mimo że pisze o czasach odległych nie utrudnia odbioru. Powiedziałbym nawet, że ułatwia. Pomaga bardziej przyswoić czytelnikowi informacje ukryte między stronami. „Sowie zwierciadło” to idealna kontynuacja serii tak różna od swojego pierwowzoru, a jednak urzekająca każdym detalem. Naprawdę znakomicie bawiłem się czytając ją. Niejednokrotnie również pociekła mi łza, kiedy bohaterów spotkało coś przykrego. Autor po prostu przywiązuje czytelnika do bohaterów, których tworzy. Hela, Marek i Staszek stali się dla mnie kumplami z osiedla. Mam szczerą nadzieję, że w podobny sposób odbierzecie tę pozycję. Jeżeli jednak tak się nie stanie, trudno, nie musi nam się przecież podobać to samo. O gustach się nie dyskutuje.

Więcej recenzji na blogu: www.comysleo.pl

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Droga do Różan

Autorka ma lekkie pióro i książkę czyta się bardzo szybko. Niestety, moim zdaniem, nie jest porywająca. Dobra rozrywka, nie pozostawiająca śladów w p...

zgłoś błąd zgłoś błąd