Drood

Dan Simmons to znany i ceniony amerykański pisarz science fiction, mający w swoim dorobku również powieści historyczne, kryminały i horrory. Od dawna czyhałam na sposobność poznania osobiście twórczości tego autora, ale prawdziwa okazja pojawiła się kilka dni temu. Dlaczego? Otóż w moje ręce wpadła lektura „Drood”.

Kilka słów o fabule... Książka opisuje ostatnie lata Charlesa Dickensa, słynnego powieściopisarza, który w czerwcu 1865 roku był świadkiem i uczestnikiem katastrofy kolejowej. Od tamtej pory jego życie zmieniło się niezaprzeczalnie a to za sprawą dziwacznego stworzenia, które wtedy spotkał. Pan Drood, jak sam się przedstawił tajemniczy bohater, na tyle zaintrygował Dickensa, że od tamtej pory wiódł on własne śledztwo próbując wyjaśnić jego zagadkową tożsamość. Akcja toczy się w dziewiętnastowiecznym Londynie, który zostanie pokazany od najmroczniejszej strony. Bieda, brud, podziemne tunele, morderstwa, ciemne zaułki, wszechobecne narkotyki, walające się zwłoki, smród, slumsy, katakumby... Obsesja, szaleństwo, choroba czy zwykła ciekawość? Co skłoniło Dickensa do zainteresowania tą tematyką? Odpowiedź jest bardziej przerażająca niż sądzicie...

Świetna książka dla odważnych czytelników spragnionych mocnych wrażeń. Jestem pod wrażeniem tej publikacji! Jakiś czas temu miałam okazję poznać „Tajemnicę Edwina Drooda” Dickensa i „Drood” Simmonsa jest genialnym dopełnieniem tej niedokończonej historii. Pisarz wykorzystał tu autentyczne zdarzenie jakie przydarzyło się Dickensowi i wokół niego osnuł swoją opowieść. Oczywiście sporo tu fikcji literackiej, ale tak wkomponowanej w całość, że trudno odróżnić wyobraźnię od prawdziwych wydarzeń. Fabuła naprawdę wciąga od pierwszych stron i wciska w fotel psychologicznymi elementami, zagadkami i suspensem. Plusem jest złowrogi klimat XIX-wiecznego Londynu, paleta barwnych, nieszablonowych postaci oraz trzymająca w napięciu akcja. Język jest plastyczny, wystylizowany na dawniejsze czasy a jednocześnie prosty w odbiorze. A okładka? Niesamowita i idealnie oddająca cząstkę opowieści.

„Drood” to horror, thriller, powieść historyczna i książka sci-fi w jednym. Nie da się jednoznacznie zaszufladkować tej lektury. Pomysłowa fabuła, mroczna strona Londynu, oryginalni bohaterowie, narracja przypominająca pamiętnik oraz zaskakujące zwroty akcji to zaledwie przedsmak czekających na nas wrażeń. Polecam czytelnikom, którzy lubią odkrywać nietypowe lektury, nie boją się wyzwań oraz pragną zanurzyć się w groźnym, pełnym niespodzianek świecie, gdzie wszystko może się zdarzyć...

Moja ocena: 5,5/6
http://kasandra-85.blogspot.com/2012/09/drood-dan-simmons.html

8/10 – REWELACYJNA.

9 czerwca 1865 roku, godzina 15:13. Dokładnie o tej porze w okolicy wioski o nazwie Staplehurst doszło do katastrofy kolejowej, w której zginęło 10 osób, a kolejnych 40 odniosło mniej lub bardziej poważne obrażenia. O wydarzeniu tym zapewne nie byłoby tak głośno, gdyby nie fakt, że jednym z ocalałych był pięćdziesięciotrzyletni wtedy Charles Dickens – prawdopodobnie najbardziej popularny w tamtym okresie powieściopisarz świata. Jakie implikacje na dalsze życie „Pana Niezrównanego” – jak nazywany był Dickens przez sobie współczesnych – miał wypadek, o którym mowa powyżej? Kim jest tajemniczy jegomość o nazwisku Drood, którego angielski pisarz miał spotkać na miejscu katastrofy? Dlaczego ta przerażająca postać pozostawała obsesją Dickens’a aż do momentu jego śmierci, która nastąpiła dokładnie w piątą rocznicę ich pierwszego spotkania pod Staplehurst? „Drood” to stworzona przez Simmons’a alternatywna historia ostatnich pięciu lat życia Charles’a Dickens’a, opisana z perspektywy jednego z jego najbliższych przyjaciół i współpracowników – William’a Wilkie’go Collins’a.

Tak naprawdę to właśnie Collins jest fundamentem i głównym bohaterem tej książki. Simmons snuje fascynującą opowieść o człowieku będącym wiecznie w cieniu sławniejszego i bardziej charyzmatycznego kompana. Wilkie kocha i podziwia Dickens’a, ale jednocześnie nie mogąc pogodzić własnych ambicji z przytłaczającą rolą „tego drugiego”, nienawidzi go i gardzi nim. Jest zarazem jego najlepszym przyjacielem jak i najgorszym wrogiem. „Drood” to pełna goryczy spowiedź Collins’a – niedocenionego pisarza zafascynowanego „Panem Niezrównanym”, cierpiącego na podagrę opiumisty i przede wszystkim samotnego człowieka. Czytając powieść amerykańskiego pisarza, nie można nie zachwycić się przygotowaniem merytorycznym jakie ten poczynił. Domyślam się, że aby sporządzić tak rzetelną i drobiazgową własną wersję wydarzeń, autor musiał spędzić sporo czasu nad biografiami, korespondencją oraz dziełami obu pisarzy. Ostatecznie Simmons znany jest z intertekstualności swoich książek i aby w pełni zagłębić się w lekturę „Drooda”, należałoby wcześniej zapoznać się z dziełami Dickens’a, Collins’a i nawet samego Simmons’a („Terror”). Sposób prowadzenia narracji oraz język jakim posługuje się amerykański pisarz sprawiają wrażenie jakbyśmy obcowali ze słowami prawdziwego Wilkie’go. Świetnie nakreślony został klimat XIX-wiecznej Anglii oraz wszystkie postacie, z których każda jest unikalna i odznacza się swoimi charakterystycznymi cechami. „Drood” to pokaz niesamowitej literackiej wyobraźni Simmons’a połączonej z solidną rzetelnością dokumentalisty. Połączenie wręcz… niebywałe.

Simmons’em zauroczyłem się już od pierwszego zetknięcia z jego twórczością („Hyperion”). Uważam, że proza Amerykanina zawiera w sobie jakiś rodzaj magii, która pochłania czytelnika i wręcz zmusza do tego, aby do reszty zagłębić się w opowiadaną historię. Nie inaczej jest w przypadku „Drooda”, to lektura wymagająca, ale zarazem hipnotycznie wciągająca. Kwintesencja suspensu. Warto podążyć śladem Wilkie’go Collins’a w obsesyjnej pogoni za Dickens’em i Drood’em po najciemniejszych zaułkach zanurzonego w oparach opium londyńskiego podmiasta. Gorąco polecam!

Wszystko ma swój początek. W tym przypadku początek był niemal końcem życia słynnego pisarza - Charlesa Dickensa. Mowa tu o wypadku kolejowym pod Staplehurst z dnia 9 czerwca 1865 r., które to odcisnęło głębokie piętno na psychice niedoszłej ofiary. Wilkie Collins, narrator powieści, a także przyjaciel pisarza tak pisze o tym wydarzeniu: "Lokomotywa wioząca sukces, spokój ducha, zdrowe zmysły, rękopis oraz kochankę zmierzała wówczas - całkiem dosłownie - wprost w stronę wyrwy w torze i przerażającej katastrofy". Od tej tragicznej chwili Dickensowi, który cudem uniknął śmierci, dane było przeżyć jeszcze pięć lat. Jak już wspomniałam wypadek ten był początkiem czegoś nowego. Właśnie pod Staplehurst rozpoczęła się fascynująca, a zarazem przerażająca znajomość Dickensa z niezwykle tajemniczą postacią - czyli Droodem. Człowiek ten (o ile faktycznie był to człowiek) był "chudy jak szkielet, trupio blady". Głowę przywodzącą na myśl trupią czaszkę charakteryzował nienaturalnie krótki nos ("raczej dwie czarne szpary w białej jak ciało robaka twarzy, niż nos z prawdziwego zdarzenia") oraz drobne, ostre, nierówne zęby. Ponadto brakowało mu dwóch palców u prawej ręki, a także palca środkowego lewej. To "dziwadło" stało się w pewnym sensie obsesją Dickensa. By odnaleźć Drooda, pisarz zapuszcza się nawet w mroczne i bardzo niebezpieczne tereny Podmiasta. W wyprawach tych towarzyszy mu wspomniany już Wilkie Collins, postać zbyt niejednoznaczna, by móc go scharakteryzować i ocenić jednym słowem.

Collins z początku wydaje się być człowiekiem honoru, można powiedzieć dżentelmen w pełnej krasie. Był także pisarzem, lecz od początku żył w cieniu swego sławnego przyjaciela. Z czasem jego umysł zaczyna opanowywać zazdrość. Gdy mówi o Dickensie, często używa ironicznego zwrotu: "Pan Niezrównany". Wytyka wszelkie jego przywary i błędy przez niego popełniane. Kiedy zagłębiamy się coraz bardziej w lekturę, wyłania nam się obraz człowieka targanego emocjami. On również popada w obsesję. Ważnym aspektem wpływającym silnie na jego osobowość i zachowanie jest uzależnienie od laudanum (nalewka z opium), którą próbował leczyć podagrę. Początkowe niewielkie dawki "leku", szybko zwiększają swoją objętość.

Wilkie Collins jest narratorem, a cała powieść ma formę spisanych wspomnień, których odbiorcą miał się stać czytelnik z... przyszłości. Czytelnik, żyjący ponad sto lat od czasu śmierci autora. Jest to bardzo ciekawy zabieg literacki, który został w najmniejszym szczególe świetnie dopracowany. Po pierwsze powieść zawiera niezwykłą dbałość o szczegóły społeczno-obyczajowe charakteryzujące XIX-wieczny Londyn, choć tu uprzedzam, że autor koncentruje się raczej na mrocznej i brudnej, cuchnącej rozkładajacymi się zwłokami stronie miasta. Będziemy zwiedzać z bohaterami przybytki przesycone oparami opium, a także pobłądzimy w licznych, ciemnych korytarzach podziemnego cmentarza. Kolejną rzeczą, o której chcę wspomnieć, to dygresje często pojawiające się w toku narracji. Mogą one nieco wybić z rytmu, lecz są one całkowicie niezbędne. Dodają naturalności wypowiedzi, których podstawową konstrukcją są przecież wspomnienia. Dygresje te bardzo często odnoszą się do twórczości zarówno Collinsa, jak i Dickensa, a także do ich współpracy literackiej. Niejeden miłośnik znajdzie tu niezwykle ciekawe i cenne opisy poszczególnych dzieł obu pisarzy.

Podsumowując, "Drood" jest to kawał porządnie napisanego i wciągającego thrillera historyczno-fantastycznego, momentami zaskakującego do tego stopnia, że nie wiadomo, gdzie przebiega granica między tym, co prawdziwe, a tym, co mami nas swymi narkotycznymi wizjami...

Moja ocena: 5,5/6

Proza Dana Simmonsa słynie z intertekstualności — „Hyperion” nawiązuje do twórczości Johna Keatsa i „Opowieści kanterberyjskich” Geoffreya Chaucera, „Wydrążony człowiek” odwołuje się do wiersza T.S. Eliota „Wydrążeni ludzie”, „Muza ognia” przywołuje niektóre z dramatów Shakespeare’a. Przykłady można mnożyć. Nie inaczej jest z „Droodem”; świeżo wydana w Polsce powieść amerykańskiego pisarza to wariacja na temat ostatnich pięciu lat życia Charlesa Dickensa i genezy „Tajemnicy Edwina Drooda” — utworu słynącego z nierozwiązanej po dziś dzień zagadki kryminalnej, niedokończonego z uwagi na przedwczesną śmierć twórcy.

Akcja „Drooda” rozpoczyna się 9 czerwca 1865 roku, w dniu wypadku kolejowego pod Staplehurst. Charles Dickens wychodzi z wydarzenia bez szwanku, udziela pomocy rannym i, co dla dalszego przebiegu powieści najważniejsze, poznaje tytułowego Drooda. Ta tajemnicza persona nie tylko odegra niezwykle ważną rolę w dalszym życiu pisarza, lecz także — a może: przede wszystkim — wpłynie na losy Williama Wilkiego Collinsa, przyjaciela Dickensa, autora licznych powieści i sztuk teatralnych, którego Simmons umieścił w roli pierwszoosobowego narratora. Collins próbuje dociec prawdy, odkryć, kto kryje się pod czarnym płaszczem i wysokim cylindrem. Od zaciekawienia do obsesji wiedzie jednakże dość krótka droga.

To właśnie oczyma Wilkiego poznajemy postać Charlesa. Przyjaciel, a zarazem rywal po piórze jest w stanie zaprezentować czytelnikowi takiego Dickensa, jakiego nie poznałby żaden biograf. „Pan Niezrównany” (jak go nazywają) to człowiek niezwykle utalentowany i świadomy swoich zdolności, perfekcjonista, pracoholik, ale i nieznoszący sprzeciwu tyran i egocentryk. Z kolei Collins jawi się momentami jako najwierniejszy z przyjaciół, by po chwili przedzierzgnąć się w zakompleksionego zazdrośnika i donosiciela. Wzajemne stosunki obu literatów, ukazanie łączącej ich specyficznej więzi — z jednej strony mentora i ucznia, z drugiej konkurentów, z trzeciej osób ze sobą spowinowaconych — pozwoliły na zaprezentowanie pełnych, wielowymiarowych sylwetek postaci. I choć odbiorca cały czas ma w pamięci fakt, że czyta beletrystykę, nie zaś literaturę faktu, bardzo łatwo uwierzyć iluzji Simmonsa i wszystkie wydarzenia przedstawione na kartach książki przyjąć za prawdę.

Aczkolwiek rzeczoną prawdę nie jest z tekstu łatwo wyłuskać. Collins-narrator to nie tylko uznany pisarz, ale także starzejący się człowiek cierpiący na podagrę, uzależniony od zażywania laudanum i opium. Co w jego dzienniku stanowi fakty, co fantazje, a co złudzenia? Dość trudno to od siebie oddzielić. Czy Charles Dickens kłamie? Czy Drood istnieje naprawdę? Kto jest mordercą, kto ofiarą, a kto jedynie wytworem strudzonego umysłu? Na te pytania nie ma oczywistych odpowiedzi, nie tylko w trakcie lektury, lecz także po jej zakończeniu. Owa niepewność i iluzoryczność to jedne z najmocniejszych punktów powieści.

Innym autem „Drooda” jest naturalistyczne oddanie realiów XIX-wiecznego Londynu, ukazanie nie tylko życia ówczesnych pisarzy-celebrytów, ale i najciemniejszych zaułków miasta, najbrudniejszych uliczek i najbardziej plugawych zakątków, w które zapuszczają się jedynie zdesperowani palacze opium. Nastrój grozy łączy się z obrazem pełnym wstrętu, cuchnącym i odpychającym. Simmons oddaje to wszystko językiem jakże bliskim temu, jakim posługiwali się prawdziwi Charles i Wilkie; „Drood” jest bowiem powieścią dickensowską nie tylko pod względem tematyki, ale i formy — niespieszne prowadzenie akcji, liczne i dokładne opisy, ocena współczesnych pisarzowi zjawisk społecznych, narrator świadomy obecności czytelnika. To wszystko dobrze znają fani „Olivera Twista” czy „Klubu Pickwicka” i to wszystko odnajdą u amerykańskiego autora.

Na spotkanie z Simmonsem warto udać się odpowiednio przygotowanym, jest to bowiem jeden z tych pisarzy, którzy wiele dają, ale równie wiele wymagają. Nie oznacza to, że uprzednią lekturę obowiązkową stanowią obszerne biografie i kompletne bibliografie Dickensa i Collinsa; im jednak odbiorca więcej wie, tym lepiej, dlatego też warto mieć pojęcie o twórczości obu panów czy o łączącej ich relacji. Przede wszystkim zaś należy zapoznać się z „Tajemnicą Edwina Drooda” — Simmons zdradza fabułę tego utworu i ustami bohaterów proponuje własne warianty zakończenia, a jedynie czytelnik pierwowzoru będzie w stanie skonfrontować je z rozdziałami skreślonymi ręką Dickensa. Szkoda by było także przegapić liczne nawiązania do kreacji postaci, czyli nie tylko tytułowego Drooda, lecz także Jaspera, Durdlesa, Deputy’ego czy Księżniczki Pykawki.

„Drood” jest utworem nietypowym. Wymyka się schematom i gatunkowym szufladkom. Choć można wyróżnić w nim elementy literatury grozy, prozy historycznej, biografii, kryminału, powieści psychologicznej czy fantastyki z pogranicza new weird, żadne z tych określeń nie oddaje w pełni natury tej książki. Podobnie trudne może być sprecyzowanie jej tematyki; traktuje ona rzecz jasna o Dickensie i Collinsie, o literackich inspiracjach i wysiłku tworzenia, o mesmeryzmie, hipnozie, halucynacjach i uzależnieniach, wreszcie — o ludzkiej naturze, ale takie hasłowe stwierdzenia to zdecydowane spłycenie treści „Drooda”. Nie ma to jednak większego znaczenia, jaką etykietę przypniemy do tego opasłego tomu; istotny jest jedynie fakt, iż „Drood” to lektura ze wszech miar fascynująca, przytłaczająca swym nastrojem, zaskakująca i trzymająca w napięciu. Powieść Simmonsa z całą pewnością przemówi do miłośników Charlesa Dickensa i prozy XIX-wiecznej, ale powinna zainteresować także tych, którzy gustują po prostu w rewelacyjnie napisanych i wyjątkowych utworach.

---
Zarówno tę recenzję, jak i wiele innych tekstów znajdziecie na moim blogu: http://oceansoul.waw.pl/ Serdecznie zapraszam!

„Drood” to była najbardziej wyczekiwana przeze mnie książka. Nie pamiętam, bym na jakąkolwiek książkę do recenzji czekała w takim napięciu i zniecierpliwieniu. A wierzcie mi – czekać się opłacało. Dan Simmons postanowił niejako dokończyć to, co niedokończone, czyli stworzyć własną wersję wydarzeń, które zainspirowały Charlesa Dickensa do napisania „Tajemnicy Edwina Drooda”. To właśnie tytułowy Drood Dickensa, będzie głównym bohaterem w książce Dana Simmonsa. Pisarz zręcznie wpisał w swoją powieść zarówno wydarzenia z życia Dickensa jak i wykreował wspaniałą, tajemniczą, a miejscami mrożącą krew w żyłach, wciągającą opowieść.

Narratorem jest William Wilkie Collins, stary przyjaciel Charlesa Dickensa, który prowadzi wypełniony dygresjami monolog z czytelnikiem. Swoje słowa kieruje do „Czytelnika z pośmiertnej przyszłości”. W formie pamiętnika podzielonego na rozdziały przedstawia czasy w których żyli i wydarzenia których byli uczestnikami.

9 czerwca 1865 roku, 53-letni Charles Dickens jachał w pociągu z kochanką Ellen Ternan, jej matką i własnym rękopisem, niestety lokomotywa natrafiła na wyrwę w torze, co doprowadziło do okropnej masakry. Gdy Dickens pomagał rannym ludziom, spotkał pewnego gentlemana, pana Drooda, który wywołał w nim bardzo mieszane uczucia. Po tragedii pod Staplehurst, Charles Dickens całkowicie się zmienił, co zauważyły wszystkie bliskie mu osoby, w tym wierny przyjaciel – Wilkie. Od tamtej pory Dickens obsesyjnie próbuje odnaleźć i bliżej poznać tajemniczego Drooda. Razem z Wilkie Collinsem wyruszą do „Wielkiego Pieca” – najohydniejszych dzielnic Londynu oraz do mrocznego „Podmiasta”. Do czego doprowadzi Dickensa jego rosnąca obsesja?

Całość recenzji na moim blogu: http://miqaisonfire.wordpress.com/2012/11/04/266-drood-dan-simmons/

"Drood" Simmons'a to dzieło kompletne i skończone,fantastyczny hołd oddany XIX w. powieści wiktoriańskiej. Styl narracji i język jak żywe oddają ducha powieści angielskich klasyków. Niesamowita podróż między sielanką brytyjskiej prowincji, a najpodlejszymi dzielnicami ówczesnego Londynu z jego palarniami opium, ulicami rozpusty, kryjówkami oprychów najgorszego gatunku, (na czele z osławioną Whitechapel, gdzie kilkanaście lat póżniej pojawi się przesympatyczny osobnik znany jako Kuba Rozpruwacz), które autor opisuje w sposób tak wiarygodny, jak gdyby sam spacerował po tamtych ulicach. Znakomicie zarysowane tło historyczne, ze zwyczajami, sposobem zachowania i strojami tamtejszych artystów i arystokratów. W tych okolicznościach poznajemy naszych bohaterów. Wilkie Collins, uzależniony od laudanum pisarz, skąpany w oparach opium i morfiny(narrator powieści), a także Charles Dickens najpopularniejszy autor swoich czasów. Panowie rzucają się w pogoń za na poły mistyczną, mroczną i legendarną postacią, zabójcą i okultystą znanym jako Drood. Jest to główna oś książki, ale nie jedyna. Drugą nie mniej ważną, jest pojedynek literacki obu panów, o to, który z nich jest lepszym pisarzem. Psychodeliczno-narkotyczne wizje wiecznie odurzonego narratora zwodzą nas do samego końca książki. GORĄCO POLECAM, znakomicie napisana i opowiedziana historia.

Kiedy w moich dłoniach znalazła się ta książka wpadłam w lekki popłoch. Z jednej strony ta mająca ponad osiemset stron powieść trochę mnie onieśmieliła. Z drugiej jednak, widząc jej okładkę (która skądinąd jest rewelacyjna, gdyż pobudza wyobraźnię) byłam tak zaciekawiona fabułą, że nie mogłam oprzeć się pokusie jak najszybszego rozpoczęcia lektury.

Narratorem tej powieści jest Wilkie Collins – przyjaciel i współpracownik słynnego Charlesa Dickensa. Postanowił on opowiedzieć o losach znanego pisarza od momentu tragicznej katastrofy kolejowej pod Staplehurst, w której rzekomo Dickens:
„(…) postradał zdrowie, spokój ducha, oraz, jak niektórzy powtarzają szeptem, zdrowe zmysły; opowieść o ostatnich pięciu latach z życia Charlesa, które przeżył dręczony nasilającą się obsesją na punkcie człowieka – o ile faktycznie był to człowiek – nazwiskiem Drood, a także na tle morderstw, śmierci, grobów, mesmeryzmu, opium, duchów (…).” [s. 7].

Kim właściwie jest tajemniczy, tytułowy Drood? Czy podczas tego wypadku Dickens naprawdę go ujrzał czy były to tylko przywidzenia? Z opisu pisarza wynika, że jest to prawdziwy potwór:
(…) chudy jak szkielet, trupio blady i wpatrywał się w niego mrocznym spojrzeniem oczu osadzonych głęboko pod białym jak płótno czołem, przechodzącym w równie bladą łysinę. (…) nienaturalnie krótki nos intruza – (…) – oraz drobne, ostre, nierówne zęby, (…).” [s. 18 – 19].

Rzekome spotkanie Dickensa z Droodem całkowicie odmienia życie pisarza, a tym samym jego przyjaciela Wilkie’go (który z początku nie wierzy w istnienie tego zadziwiającego stworzenia). Z czasem przyjaźń między panami staje się bardzo szorstka, każdy z nich zaczyna działać na własną rękę (w tajemnicy przed sobą).

Po drodze, w trakcie śledztwa dochodzi do wielu tragicznych oraz przerażających zdarzeń. Trafiamy w miejsca, które wywołują ciarki na naszych plecach. XIX- wieczny Londyn kryje bowiem w sobie wiele mrocznych miejsc. W dzielnicach największej biedy znajdują się bowiem siedliska opiumowych twierdz, domy schadzek; kręcą się tutaj najwięksi oprychowie, którzy dla paru pensów lub butelki czegoś mocniejszego są w stanie zrobić wszystko.

Nasi bohaterowie nieraz trafiają na cmentarzyska, z których przewodnik prowadzi ich do „podziemnego świata” – zwanego Podmiastem. Ma to być rzekomo królestwo Drooda i jego wyznawców, wiernych sług. Czy naprawdę tak jest i czy on rzeczywiście istnieje…? Jeśli tak to czy posiada taką siłę, jaką sugeruje Dickens…?

Co tak naprawdę łączy sławnego, podziwianego pisarza z Panem Droodem? Czy Wilkie odkryje co się kryje za tą dziwną znajomością? Dokąd go to zaprowadzi? Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedź po przeczytaniu książki. Zapewniam Was, że wyjaśnienie całej tej zagadki będzie zaskakujące, wręcz nieprawdopodobne.

Autor wspaniale wykreował świat, który odnajdujemy na kartach powieści. Mnie osobiście on zachwycił, przyprawił o dreszcze i zmusił do refleksji nad zakończeniem… Nic nie jest tutaj podane na tacy, kiedy już nam się wydaje, że wszystko składa się w logiczną całość – autor nagle nas czym zaskakuje (czymś, co całkowicie burzy nasze wcześniejsze hipotezy).
Podzielę się jeszcze z Wami jedną myślą, która zrobiła na mnie spore wrażenie i którą pozwoliłam sobie odnotować w trakcie lektury:
„Książka była stylem. Styl był człowiekiem. Człowiek był Charlesem Dickensem.”
[s. 803].

Na tym kończę i gorąco zachęcam do lektury.

Kiedy rozpakowałam przesyłkę i spojrzałam po raz pierwszy na „klocek” jakim była powieść Dana Simmonsa, uśmiech zawitał na mojej twarzy. Dobrze wiedziałam, że kilka kolejnych wieczorów spędzę w doborowym towarzystwie. Już samo nazwisko autora owiane jest dobrą opinią, a dodając do tego nazwisko pisarza, o którym jest powieść wydaje się, że krytyka nie powinna nigdy skalać oblicza tej powieści.

Akcja książki rozpoczyna się 9 czerwca 1865 roku, w dniu, który równie dobrze mógłby być końcem, a nie początkiem serii tajemniczych zdarzeń. Charles Dickens przeżył katastrofę kolejową, która odcisnęła piętno na jego duszy. Spotkanie, które towarzyszyło temu tragicznemu wydarzeniu, było motorem wszelkich późniejszych działań Dickensa. Pisarz zaczął prowadzi prywatne śledztwo, aby dowiedzieć się kim jest tajemnicza postać przedstawiająca się jako Pan Drood. Narratorem powieści jest przyjaciel i współpracownik Charlesa Dickensa - Wilkie Collins. Postanawia on przedstawić ostatnie lata życia pisarza (od chwili katastrofy kolejowej, aż do jego śmierci). Podkreśla jak wielkie zmiany zaszły w osobowości autora. Książka ukazuje mroczny obraz XIX-wiecznego Londynu.

Czy Dickens oszalał? Kim był tajemniczy Pan Drood?

Powieść Dana Simmonsa wywołała na mnie ogromne wrażenie. Od dawna dobrze wiedziałam, że autor ten tworzy naprawdę genialne dzieła, ale to właśnie „Drood” pozwolił mi przypieczętować moją opinię na temat tego pisarza. Simmons mistrzowsko połączył rzeczywiste zdarzenia z życia Dickensa ze swoją bardzo ciekawą wizją. Poruszył tematykę, która każdego fana, wszystkim znanego pisarza, intryguje najbardziej… Bohatera ostatniej, nigdy niedokończonej książki Charlesa Dickensa – „Tajemnicy Edwina Drooda”.

Serdecznie polecam nie tylko fanom autora „Opowieści wigilijnej”, ale i każdemu kto ma ochotę na naprawdę dobrą powieść. :)

Kiedy pierwszy raz wzięłam do ręki "Drood'a", przeraziła mnie jego wielkość. To opasłe tomisko ma ponad osiemset stron, zapisanych w dodatku dość drobną czcionką. Bałam się w pierwszej chwili, że jeżeli książka okaże się kiepska, to nie podołam i nie przemielę cholery za nic w świecie. Na całe szczęście były to tylko chwilowe wątpliwości i bezpodstawne obawy. Książka okazała się magiczną bramą do świata XIX-wiecznego Londynu. Poznałam dzięki niej krainę mroku i śmierci, w której zło kwitnie jak pleśń na gnojówce. Przy lekturze każdego kolejnego rozdziału czułam jak wciąga mnie ta obrzydliwość, budząc zarazem fascynację i przerażenie. Przebrnięcie tego świata nie należy do prostych - autor wplótł tutaj tyle faktów i detali z życia Karola Dickensa, że momentami odczuwałam przesyt tą drobiazgowością. Nie jest to absolutnie wada! o nie! Po przeczytaniu całości dotarło do mnie, że dzięki tak wielu informacjom zgubiłam gdzieś granicę między prawdą a fikcją literacką, dzięki czemu przez mój grzbiet przeleciał potężny dreszcz emocji! Z zapartym tchem śledziłam Dickensa w jego poszukiwaniach niesamowitego pana Drood'a. Chciałam coraz bardziej odkryć jego tajemnicę, ale w miarę upływu lektury zaczynałam się jej bać. Niesamowitość i mroczna natura tego osobnika przywodzą mi na myśl "Opowieści niesamowite" Edgara Allana Poe'go. Uważam więc powieść Dana Simmonsa za grozę doskonałą, ponieważ nie opiera ona swojej mocy na zjawiskach paranormalnych, ale na umyśle człowieka, który potrafi pobudzić do życia najgorsze nawet demony i koszmary. Polecam więc z niezachwianym przekonaniem, że nikt nie pożałuje nawet jednej złotówki wydanej na tą niesamowitą opowieść.

Ma szczęście ten Londyn, jest miejscem tylu powieści "Nigdziebądź", "Kraken" (i jeszcze kilka Mievilla), "Drood", a to zaledwie czubek góry lodowej...

Co do samej książki. Znając wcześniejsze książki Simmonsa mimo całej sympatii dla niego muszę wypunktować jednak jedną jego wadę - uwielbia się popisywać wiedzą. Fakt, bardzo fajnie że robi dobry research ale niekoniecznie musi zamęczać czytelników natłokiem informacji, które nie mają żadnego wpływu na fabułę. Choć trzeba oddać, że tu te fragmenty dotyczą chociaż bohaterów powieści i nie są wtrącane na siłę jak dialogi cyborgów o Szekspirze i Prouście w Illion/Olimp. Powieść by jednak nie ucierpiała gdyby okroić ją o jakieś 150 stron szczegółów z życia Dicensa i Collinsa. Nie miałbym nic przeciw temu gdyby nie to, że przez to powieść jest szalenie nierówna, a ciekawe, trzymające w napięciu momenty rozpływają się w morzu nieposuwającej fabuły do przodu "obyczajówki".

Sama książka jest sprawnie napisanym... No właśnie czym? Horrorem? Trochę mało tu tego Drooda jak na całą tę powieść... Jego wątek jest przez większość książki na uboczu i nie wpływa na główną oś fabuły (zdaję sobie sprawę z tego, że nie mogło być inaczej ze względu na przyjętą przez autora konwencję).

Czy warto? Jeśli lubicie Dickensa, powieści gotyckie, z szerokim tłem epoki to sięgajcie śmiało. Jeśli liczycie na emocjonujący horror, który sprawi, że strony będą "znikać" to szukajcie czego innego. Ja bawiłem się nieźle.

,,Drood” jest powieścią którą nie czyta się szybko, trzeba cieszyć się nią powoli, degustować się każdą przeczytaną kartką. Nie jest to również książka o której zapomina się po jednym, dwóch dniach od przeczytania.
Książka opisuję ostatnie lata życia pisarza Charlesa Dickensa, rozpoczyna się w roku 1865 , w którym to autor ,,Opowieści wigilijnej” był świadkiem i uczestnikiem katastrofy kolejowej. Wydarzenie to całkowicie odmieniło jego życie. Największe znaczenie miała postać, stworzenie (?) które na miejscu spotkał Dickens, mowa tu o tajemniczym Panu Drood`zie. Pisarz twierdził, że nowo poznany osobnik, nie jest istotą ludzką i postanowił rozpocząć prywatne śledztwo, mające na celu dowiedzenie się kim jest ten dziwaczny mężczyzna. W ostatnich latach życia Charles Dickens poświęcił się temu zajęciu całkowicie.
,,Drood” jest książką którą ciężko się czyta, trzeba być na niej bardzo skupionym, co niekoniecznie się udaję po męczącym dniu w pracy/szkole czy na uczelni. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że autor ma tendencje do przegadywania. Opisy ciągną się w nieskończoność, naładowane są całym mnóstwem szczegółów, retrospekcji, anegdotek. Muszę przyznać, że dość ciężko czytało mi się tę książkę. Jednak opisy pięknego, magicznego i tajemniczego XIX wiecznego Londynu biją wszystko na głowę, to dzięki nim zapomina się o jakichkolwiek wcześniejszych trudnościach.
Dzięki świetnym umiejętnością pisarskim autora, czytelnik otrzymuję mistrzowski opis osobowości głównych bohaterów, reakcje oraz interakcje zachodzące między nimi. Narratorem powieści jest Collins, który w sposób subiektywny opowiada o ,,swoim przyjacielu”. Stara się ukazać potomnym jakim podłym człowiekiem był autor ,,Opowieści wigilijnej”. Jednak dodatkowo czytelnik dowiaduję się wiele o zwichrowanym życiu Collinsa. Możemy także śledzić jego powolny upadek spowodowany uzależnienie od opium, znieczulice tego człowieka który uznaje samego siebie za wzór.
Książka oferuje wszystko: ciekawą opowieść, humor, zaskoczenie, strach. Opowiada o zawiści, snobizmie, chciwości oraz ciekawości. Pokazuję czytelnikowi jak łatwo genialny umysł zmienia się z powodu uzależnienia. Atutem jest również to, że po przeczytaniu książki czytelnik do końca nie wie co jest prawdą a co omamami narratora, spowodowanymi jego uzależnieniem.
Polecam!
Moja ocena: 8/10

Decydując się na zakup tej powieści sądziłem, że będzie to mroczna podróż w świat grozy drugiej połowy XIX., którą zafunduje mi autor w sprawnie skonstruowanej powieści. Powieści wszakże fikcyjnej ale z elementami prawdziwych zdarzeń z życie Charlesa Dickensa (Ch.D.) i Willkiego Collinsa (W.C.). Drood okazał się wszystkim lecz nie tym czym chciałem aby był. Zamiast mrocznej powieści dostałem powieści obyczajową, napisana tak nudnym stylem, że przeczytanie jej zajęło mi ponad miesiąc. Drood w tej powieści jest takim samym marginesem jak np. związek W.C. ze swoją kochanicą, Marthą. Zamiast Drooda mamy wynurzenia nadużywającego opium schizofrenika (W.C.), nieodróżniającego fikcji od rzeczywistości, który pod wpływem zwiększania dawek narkotyku popada w konflikt z otoczeniem i bliskimi sobie osobami. A wszystko to okraszone jest mnóstwem opisów relacji społecznych oraz obyczajowości, nudnej XIX wiecznej Anglii. Jego najbliższym przyjacielem jest pyszałek zakochany we własnej legendzie żyjący w przekonaniu, że posiadł sztukę mesmeryzmu magnetycznego (Ch.D.), praktykujący szarlatanerię na swoim i tak już rozchwianym emocjonalnie przyjacielu, doprowadzając go tym samy niemal do obłędu.
I na tym koniec. Jedyny mroczny element tej powieści to opis przygód naćpanego do granic możliwości W.C. wraz z opisem londyńskich slumsów, ich burdeli, pijackich melin i palarni opium z kilkoma morderstwami w tle, które niekiedy można uznać za mroczne.

Podsumowując: Przerost formy nad treścią. Jak dla mnie najgorzej wydane 60 PLN na książkę, która w moim pierwotnym założeniu miała być hitem a okazała się kitem. Nie polecam!