Modlitwy do rozbitych kamieni. Czas wszystek, światy wszystkie. Miłość i śmierć

Zbiór trzech tomów opowiadań w jednej książce parę naprawdę dobrych parę słabszych i trochę średnich ale nie ma słabszych wszystkie mają w sobie to coś. W całości mamy pomieszane kilka gatunków horror fantastykę, i sporo nawiązań do książek Simmonsa jak hyperion czy też trupia otucha.

Zbiór trzech tomów opowiadań w jednej książce parę naprawdę dobrych parę słabszych i trochę średnich ale nie ma słabszych wszystkie mają w sobie to coś. W całości mamy pomieszane kilka gatunków horror fantastykę, i sporo nawiązań do książek Simmonsa jak hyperion czy też trupia otucha.

Dobrze, a raczej pocieszająco jest widzieć, że Simmons też się zmagał z gatunkowością vs międzygatunkowością tekstów, a precyzując, że wymagano od niego pewnej i pełnej klarowności w tym temacie, a że się stawiał, dobra nasza. Niektóre z opowiadań są cudowne, niektóre nieco pulpowe, niektóre intertekstualne. Polecam.

Dobrze, a raczej pocieszająco jest widzieć, że Simmons też się zmagał z gatunkowością vs międzygatunkowością tekstów, a precyzując, że wymagano od niego pewnej i pełnej klarowności w tym temacie, a że się stawiał, dobra nasza. Niektóre z opowiadań są cudowne, niektóre nieco pulpowe, niektóre intertekstualne. Polecam.

Książka pozytywnie mnie zaskoczyła swoją głębią i pomysłem.

Książka pozytywnie mnie zaskoczyła swoją głębią i pomysłem.

Trzy zbiory opowiadań. Najstarszy zawiera głównie horrory. Tu na uwagę zasługują dwa opowiadania - dziejące się w świecie Hyperiona “Wspomnienia o Siri” oraz “Trupia otucha”, która zdecydowanie zachęciła mnie do sięgnięcia po książkę o tym samym tytule.
Drugi tom to w większości fantastyka, opowiadania są wyraźnie lepsze, bo i Simmons z większym doświadczeniem. Znowu na plus opowiadanie dziejące się po dylogii Endymiona, oraz opowiadanie o wędrówce na K2, w którym po raz kolejny czuć fascynację autora wspinaczkami wysokogórskimi, pobrzmiewające tutaj i później w wielu jego utworach.
Trzeci tom zawiera najdłuższe teksty i jest zdecydowanie najlepszy. Podobały mi się wszystkie zawarte w nim opowiadania, choć i tutaj można wskazać te lepsze i te gorsze. To co w tej części czuć najbardziej to smutek i strach. W różnych odcieniach, w różnych sytuacjach. Dla mnie to ulubiona część tej książki, choć przyznaję, że ostatnie opowiadanie nieco mnie wymęczyło, nie dlatego jednak jakie było słabe, ale ze względu, że w swoje grozie mocno zbliżone było do rzeczywistości.
Polecam choćby ze względu na te kilka naprawdę niezłych opowiadań.

Trzy zbiory opowiadań. Najstarszy zawiera głównie horrory. Tu na uwagę zasługują dwa opowiadania - dziejące się w świecie Hyperiona “Wspomnienia o Siri” oraz “Trupia otucha”, która zdecydowanie zachęciła mnie do sięgnięcia po książkę o tym samym tytule.
Drugi tom to w większości fantastyka, opowiadania są wyraźnie lepsze, bo i Simmons z większym doświadczeniem. Znowu na...

Zbiór opowiadań (a dokładnie trzy zbiory w jedej ,,cegle") Dana Simmonsa od Wydawnictwo Mag z serii Artefakty (lubię tę serię, chociaż nabywam tylko jej drobną część i numer na grzbietach nie są mi miłe) za mną. Trochę to trwało. Zdradzałem co chwilę pozycję z innymi tytułami i zagadnieniami. Dlaczego? Sami się przekonajcie.

Simmons zręcznie powieści SF tworzyć potrafi (,,Hyperion" znakomity i jego kontynuacje tegoż przykładem),a i wielogatunkowy gulasz powieściowy upichcić potrafi (,,Terror"),opowiadania nie są jednak jego mocną stroną. Styl dobry, pomysłów nie brakuje, ale... Nie udaje się tego przekuć w zachwycającą, zwięzłą formę.

Maj 2025

Zbiór ,,Modlitwy do rozbitych kamieni". Trzynaście nierównych kawałków.

,,Styks płynie pod prąd" - melancholijna przypowieść SF, którą ratują dwa (dosłownie) ostatnie zdania. Ciach! I z przeciętnego opowiadania robi się wyrazisty kawałek.
,,Oczu napotkać nie śmiem w moich snach" - smutek związany z przerażającym inwalidztwem i brak zakończenia.
,,Wspomnienia o Siri" - dla mnie wprawka do ,,Hyperiona", ale jeśli ktoś go nie czytał, to ma trochę ckliwy, ale godny uwagi tekst.
,,Śmierć centaura" - trochę autobiograficzny (z zawodowego punktu widzenia) gulasz z symboliczną posypką SF.

Lipiec 2025

Zbiór ,,Czasy wszystkie, światy wszystkie". Pięć opowiadań i tylko jedno miało nieco potencjału.

,,Sieroty z Helisy" - niepotrzebne odcinanie kuponu od Endymiona. A mogło być naprawdę dobrze! Koloniści, pierścień, potworny kombajn, planeta w skwarze.

Wrzesień 2025

Zbiór ,,Miłość i śmierć". Pięć opowiadań i tylko jedno miało nieco potencjału.

,,Flashback" - upadające USA i intensywne wspomnienia na zawołanie jako narkotyk.

***

Dan, chłopie drogi, umiesz pisać powieści. Umiesz bezsprzecznie, ale opowiadania... Jakoś... Trochę... Unikaj ich.

***

Czy pozycję warto mieć na półce? Hmm... Ja sobie zostawię i postawię. Bo nawet gdy całość zgrzyta, to styl pisania nie krzywdzi czytelnika. No i mam słabość do Simmonsa.

Zbiór opowiadań (a dokładnie trzy zbiory w jedej ,,cegle") Dana Simmonsa od Wydawnictwo Mag z serii Artefakty (lubię tę serię, chociaż nabywam tylko jej drobną część i numer na grzbietach nie są mi miłe) za mną. Trochę to trwało. Zdradzałem co chwilę pozycję z innymi tytułami i zagadnieniami. Dlaczego? Sami się przekonajcie.

Simmons zręcznie powieści SF tworzyć potrafi...

Bardzo trudno jest ocenić zbiór opowiadań, w którym było jedno genialne (nie licząc powtórzonego w cyklu o Hyperionie/Endymionie „Wspomnienia Siri”),kilka bardzo dobrych i reszta taka sobie. A ponieważ cały zbiór zawiera w sumie trzy różne kolekcje wydane w różnych latach, to widać wyraźnie zmiany w warsztacie autora. Nie bez znaczenia jest także to, że utwory stają się coraz dłuższe, a przez to bardziej dopracowane.

Są to przeróżne utwory – od horrorów przez s-f po obyczajowe i w miarę postępu czytania kolejne coraz bardziej do mnie przemawiały. Z początkowymi miałam jeden zasadniczy problem – brakowało mi w nich puenty zrozumiałej dla czytelnika. Moje ulubione to oczywiście „Sieroty Helisy”, ale trudno, żebym nie zakochała się w powrocie do uniwersum „Hyperion Cantos”. Przy kilku (a także we wstępach do opowiadań, które często były lepsze od samych utworów) dał o sobie znać humor autora – „Vanni Fucci ma się dobrze i żyje w piekle” było świetnym i ironicznym nawiązaniem do Dantego, a „Łóżko entropii o północy”, mimo poważnego i znaczącego ogólnego wydźwięku sprawiło, że popłakałam się ze śmiechu. „Śmierć centaura” i „Poszukiwania Kelly Dahl” nawiązują do profesji nauczycielskiej i niewidzialnego wpływu, jaki mają pedagodzy na swoich wychowanków.

I jak co do większości utworów miałam obojętny stosunek albo wzbudziły we mnie ostrożne zainteresowanie, to przy kilku zaczęłam przerzucać kartki, żeby szybciej je skończyć. „Trupia otucha” skutecznie odstraszyła mnie od czytania całej powieści, a w „Sypiając z zębatymi kobietami” i „Wielkim kochanku” (mimo tematyki, którą doceniam),do opowiadań wkradła się rozwlekłość i szczegółowość opisów, które w twórczości tego autora wybitnie mi przeszkadzają.

Dla fanów „Hyperiona” to pozycja obowiązkowa, ale poza tym wymaga trochę samozaparcia. W opiniach innych czytelników pojawiają się głosy, że autor nawiązuje do innych swoich książek, np. „Pieśń bogini Kali” albo „Ilion/Olimp” (nie czytałam, więc trudno mi orzec),ale to może być miła lektura także dla ludzi bardziej zaznajomionych z jego dorobkiem. Nie polecam w każdym razie zaczynać od tej książki przygody z Danem Simmonsem, bo poza potężnym spoilerem do cyklu o Hyperionie można sobie wyrobić dość ambiwalentne zdanie o jego twórczości.

Bardzo trudno jest ocenić zbiór opowiadań, w którym było jedno genialne (nie licząc powtórzonego w cyklu o Hyperionie/Endymionie „Wspomnienia Siri”),kilka bardzo dobrych i reszta taka sobie. A ponieważ cały zbiór zawiera w sumie trzy różne kolekcje wydane w różnych latach, to widać wyraźnie zmiany w warsztacie autora. Nie bez znaczenia jest także to, że utwory stają się...

Gdybym od tego zbioru rozpoczal czytanie Simmonsa, zapewne i na tym bym zakonczyl. Albo prawie zakonczyl.

Dwa najlepsze:
"Sieroty z Helisy" nawiazujace do cyklu Hyperiona, absolutna perelka sci-fi, wyobraznia autora moze przytloczyc, do tego rozmach w kreowania swiata.
"Wielki kochanek" to w czym, moim zdaniem, Simmons jest najlepszy - prawdziwa postac wyciagnieta z kart historii i przemodelowana zgodnie z pomyslem autora. Wszystko z uwzglednieniem rzeczywistych faktow i przenikajacym wszystko watkiem nadnaturalnym. Opowiesc o bezsensie I Wojny Swiatowej, widzianej oczami jednego z jej uczestnikow oraz tajemnicza Pani. Majstersztyk.

Oprocz tego bylo kilka calkiem niezlych
"Na K2 z Kanakaredesem"
"Smierc w Bangkoku"
"Dziewiaty dzien miesiaca aw"
"Metastaza"
"Bilet do Wietnamlandu"
"W zabek czesani"
"Vanni Fucci ma sie dobrze i zyje w piekle"

Reszta byla niewarta zapamietania.
Jak na tego autora zbior wypada mocno przecietnie, zeby nie powiedziec slabo. Ponad 900 stron, a ja mam wrazenie zmarnowanego czasu.

Gdybym od tego zbioru rozpoczal czytanie Simmonsa, zapewne i na tym bym zakonczyl. Albo prawie zakonczyl.

Dwa najlepsze:
"Sieroty z Helisy" nawiazujace do cyklu Hyperiona, absolutna perelka sci-fi, wyobraznia autora moze przytloczyc, do tego rozmach w kreowania swiata.
"Wielki kochanek" to w czym, moim zdaniem, Simmons jest najlepszy - prawdziwa postac wyciagnieta z kart...

Fajny zbiór opowiadań. Kilka z nich osadzonych w realiach Science Fiction, chociaż większość raczej z obszaru powieści grozy.

Dobrze napisane i przyjemne w czytaniu. Poza jednym czy dwoma opowiadaniami nic nie powoduje znużenia. A książka ma ponad 900 stron bowiem zawiera w sobie 3 zbiory opowiadań.

Smaczek dla fanów Pieśni Hyperiona czy też Olimpu stanowią dwa opowiadania nawiązujące do tych cykli.

Fajny zbiór opowiadań. Kilka z nich osadzonych w realiach Science Fiction, chociaż większość raczej z obszaru powieści grozy.

Dobrze napisane i przyjemne w czytaniu. Poza jednym czy dwoma opowiadaniami nic nie powoduje znużenia. A książka ma ponad 900 stron bowiem zawiera w sobie 3 zbiory opowiadań.

Smaczek dla fanów Pieśni Hyperiona czy też Olimpu stanowią dwa...

Bardzo dużo tych opowiadań więc oczywiście poziom jest różny. Są jednak wśród nich naprawdę wybitne teksty. Dla samego "Wielkiego kochanka" warto kupić ten zbiór.

Bardzo dużo tych opowiadań więc oczywiście poziom jest różny. Są jednak wśród nich naprawdę wybitne teksty. Dla samego "Wielkiego kochanka" warto kupić ten zbiór.

Czytałem powieści Simmonsa i są one jak te opowiadania, jak dobre to bardzo dobre, jak kiepskie to bardzo bardzo kiepskie. Jest tu kilka ciekawych utworów, błyszczą na tle tych pulpowych. Niestety duża ich część jest - jakby to się kiedyś mówiło - w bardzo złym guście. To czytadła do pism grozy. Mało tu science-fiction, większość to horroro-thrillery. Wiele z nich źle się dziś czyta i można je spokojnie podciągnąć pod "cultural appropriation". Dużo tu tanich chwytów z kina klasy B, mało błyskotliwości, pomysły są raczej oklepane, czasem ten stan ratuje w miarę dobry warsztat pisarski. Fani znajdą tu odwołania do Hyperiona ale raczej kosmetyczne - jeżeli szukacie czegoś co przebije pierwsza część cyklu to raczej tu tego nie znajdziecie (w pozostałych częściach też). Momentami dobrze się bawiłem, momentami żenowałem. Zaczęła mnie zastanawiać dziaderska fascynacja autora seksem i szybko znalazłem odpowiedź - Dan Simmons jest amerykańskim katolikiem. Z tą wiedza dużo wątków opowiadań zaczęło nabierać sensu. Polecam każdemu kto lubi się męczyć lub ma za dużo czasu w swoim życiu.

Czytałem powieści Simmonsa i są one jak te opowiadania, jak dobre to bardzo dobre, jak kiepskie to bardzo bardzo kiepskie. Jest tu kilka ciekawych utworów, błyszczą na tle tych pulpowych. Niestety duża ich część jest - jakby to się kiedyś mówiło - w bardzo złym guście. To czytadła do pism grozy. Mało tu science-fiction, większość to horroro-thrillery. Wiele z nich źle się...