Śledztwo ostatniej szansy

Przeczytałem kryminał Piotra Bojarskiego pod tytułem „Szmery” Mogę nawet napisać, że ją pochłonąłem. Akcja książki dzieje w 1931 roku w Poznaniu. Czasy kryzysu. Autor świetnie ujął realne postacie i wydarzenia w swój pomysł fikcyjnego porwania jednego z bohaterów – matematyka profesora Krygowskiego, twórcę zespołu kryptologów. Na marginesie dodam, że profesor wyłuskał trzech wspaniałych matematyków (Henryk Zygalski, Marian Rejewski, Jerzy Różycki),którzy już siedem lat przed wojną złamali kod słynnej niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. Pan Piotr Bojarski przeplata akcję książki prawdziwymi wydarzeniami, powoli już pokazuje rosnące nastroje Niemców i powolne starania odbudowy swojej potęgi z lat XIX wieku. Wspaniale jest zapoznać się z okresem międzywojennym, poczuć atmosferę tamtych lat. A i kryminał z komisarzem Kaczmarkiem czyta się z ogromną przyjemnością. Odłożyłem książkę na półkę i znów wróciła mi – jak kiedyś – myśl o naszych matematykach (polecam książkę „Genialni” Mariusza Urbanka). Hm. Może to nie związane z książką, co dalej chcę przedstawić, bardziej z pozycją poleconą z nawiasu obok. Ale przeprowadziłem taką samodzielną analizę (na podstawie informacji z Wikipedii - za co dziękuję) Przed II wojną światową we Lwowie, Warszawie, Krakowie i Poznaniu rozwijały się wydziały matematyczne zwane szkołami miasta. A co stało się dalej? Wojna Ofiary wojny oznaczone ✟ Inicjator 1. Zygmunt Janiszewski - (ur. 12 czerwca lub 12 lipca 1888 w Warszawie, zm. 3 stycznia 1920 we Lwowie na grypę hiszpankę) – polski matematyk, organizator nauki, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej, inicjator i twórca programu polskiej szkoły matematycznej Lwów 2. Herman Auerbach ✟ - (ur. 26 października 1903 w Tarnopolu, zm. 17 sierpnia 1942 we Lwowie - Popełnił samobójstwo w szpitalu, by uniknąć transportu przez Niemców do obozu zagłady w Bełżcu.) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia, jeden z czołowych przedstawicieli lwowskiej szkoły matematycznej. 3. Stefan Banach - (ur. 30 marca 1892 w Krakowie, zm. 31 sierpnia 1945 we Lwowie na raka płuc) – polski matematyk, czołowy przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej, profesor zwyczajny związany z Uniwersytetem Lwowskim, członek Polskiej Akademii Umiejętności (PAU). 4. Zygmunt Wilhelm Birnbaum - (ur. 18 października 1903 we Lwowie, zm. 15 grudnia 2000 w Waszyngtonie ) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia, statystyk, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej. 5. Leon Chwistek - (ur. 13 czerwca 1884 w Krakowie, zm. 20 sierpnia 1944 w Barwisze koło Moskwy w Związku Radzieckim po długotrwałej chorobie) – polski polihistor: naukowiec zajmujący się filozofią i matematyką, a także artysta: malarz, prozaik, teoretyk sztuki. 6. Meier Eidelheit ✟ - (ur. 16 lipca 1910 w Janowie, zm. w marcu 1943)[2] został zamordowany przez Niemców w 1943 roku. Potwierdza to również we wspomnieniach filozof Roman Ingarden. – polski matematyk, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej. 7. Władysław Hetper ✟ (1909 – zmarł aresztowany w łagrze 1940) 8. Marian Mojżesz Jacob ✟ - (ur. 15 listopada 1900, zm. 1944 w Warszawie. Na temat jego śmierci krążyły różne pogłoski. Część świadectw stwierdza, że zaginął bez śladu w 1942, inne że „Pod koniec wojny wyjechał do Warszawy, gdzie został zamordowany przez Niemców w nieznanych okolicznościach w 1944 r.”. Jego daleka krewna, Truda Rosenberg (ur. 1922),w opracowanych przez Hanię Fedorowicz i wydanych w 2012 wspomnieniach pt. Doznać cudu? podała bliższe dane na temat schyłku jego życia. W 1942 napisała z Warszawy do getta we Lwowie list do swojej rodziny i otrzymała odpowiedź od „profesora Mojżesza Jakuba”. Po kilku miesiącach spotkała się z nim w Warszawie. Później od jednego z jego studentów otrzymała wiadomość, że „profesor Jakub został zamęczony na Pawiaku.) – polski matematyk, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, członek lwowskiej szkoły matematycznej, ofiara Holocaustu. 9. Mark Kac - (ur. jako Marek Kac 3 sierpnia 1914 w Krzemieńcu, zm. 26 października 1984 w USA) – polski i amerykański matematyk żydowskiego pochodzenia, pracujący głównie w Stanach Zjednoczonych. Przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej. Pracował w USA między innymi na uniwersytecie Rockefellera (ciekawostka uniwersytet Rockefellera (ang. Rockefeller University) – prywatny uniwersytet założony w 1901 roku (jako Instytut Badań Medycznych Rockefellera) przez Johna D. Rockefellera. Siedziba uczelni znajduje się w Nowym Jorku. Działalność naukowa i dydaktyczna uniwersytetu skupia się przede wszystkim na badaniach medycznych. 23 laureatów Nagrody Nobla było związanych z uczelnią.) (sic) 10. Stefan Kaczmarz ✟ - (ur. 20 marca 1895 w Samborze, zm. po 4 września 1939 Okoliczności jego śmierci nie są bliżej znane. Przez długi czas przypuszczano, że zginął w Katyniu (taką informację podał Jan Draus). Jego nazwisko nie znalazło się jednak zarówno na liście jeńców osadzonych w Kozielsku jak też na liście ofiar Katynia ani na żadnej z list katyńskich. Bardziej prawdopodobna jest więc wersja, że zginął we wrześniu 1939 w czasie walk pod Umiastowem k. Ożarowa lub bombardowania trasy kolejowej koło Niska.) – polski matematyk. 11. Kazimierz Kuratowski - do roku 1921 Kazimierz Kuratow (ur. 2 lutego 1896 w Warszawie, zm. 18 czerwca 1980 tamże) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej, profesor zwyczajny związany z Uniwersytetem Warszawskim i Instytutem Matematycznym Polskiej Akademii Nauk (IM PAN). 12. Antoni Łomnicki ✟ - herbu Suchekomnaty (ur. 17 stycznia 1881 we Lwowie, zm. 3/4 lipca 1941 tamże. Rozstrzelany przez Niemców po zajęciu Lwowa w nocy z 3 na 4 lipca 1941 na Wzgórzach Wuleckich wraz z grupą 25 polskich profesorów wyższych uczelni lwowskich.) – polski matematyk, doktor filozofii, współtwórca lwowskiej szkoły matematycznej. 13. Stanisław Mazur - (ur. 1 stycznia 1905 we Lwowie, zm. 5 listopada 1981 w Warszawie cmentarz wojskowy Powązki - kwatera B 32 rz. Tuje m. 5) – polski matematyk, najbliższy współpracownik Stefana Banacha i jeden z głównych współtwórców lwowskiej szkoły matematycznej; 14. Władysław Nikliborc ✟ - (ur. 2 stycznia 1889 w Wadowicach, zm. 1 marca 1948 w Warszawie. Zmarł popełniając samobójstwo podczas aresztowania przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego) – polski matematyk. 15. Władysław Orlicz - (ur. 24 maja 1903 w Okocimiu, zm. 9 sierpnia 1990 w Poznaniu) – polski matematyk, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, członek rzeczywisty PAN; prezes Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1977–1979). 16. Józef Pepis ✟ - (ur. 6 lipca 1910 w Tarnopolu, zm. sierpień 1941 we Lwowie. Zamordowany w sierpniu 1941 przez Gestapo) – polski matematyk zajmujący się głównie logiką matematyczną, członek Lwowskiej szkoły matematycznej. 17. Stanisław Ruziewicz ✟ - (ur. 29 sierpnia 1889 w Kołomyi, zm. 12 lipca 1941 Aresztowany przez Gestapo 11 lipca 1941, a następnego dnia zamordowany przez rozstrzelanie. Dokładnych okoliczności śmierci nigdy nie wyjaśniono.) – polski matematyk. 18. Stanisław Saks ✟ - (ur. 30 grudnia 1897 w Kaliszu, zm. 23 listopada 1942 Warszawie. Po zajęciu Lwowa przez Niemców (1941) wrócił do Warszawy, tam został aresztowany i zamordowany.) – polski matematyk zaliczany do lwowskiej szkoły matematyki, docent Uniwersytetu Warszawskiego, autor prac z teorii funkcji i analizy funkcjonalnej. 19. Juliusz Paweł Schauder ✟ - (ur. 21 września 1899 we Lwowie, zm. we wrześniu 1943 tamże. Podczas pierwszej okupacji sowieckiej Lwowa (1939–1941) Schauder był wykładowcą mechaniki teoretycznej i analizy wyższej na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Lwowskiego. Zginął zastrzelony przez Niemców we Lwowie najprawdopodobniej we wrześniu 1943 podczas akcji wyłapywania Żydów. Jego żona Emilia i córka Ewa były przechowane przez polskie podziemie w lwowskich kanałach. Żona nie wytrzymała jednak trudnych warunków, sama ujawniła się Niemcom i została zesłana do obozu w Lublinie, gdzie zmarła. Córka uratowała się i po wojnie wyjechała do Włoch, gdzie zamieszkała u stryja.) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia. 20. Hugo Steinhaus - (ur. 14 stycznia 1887 w Jaśle, zm. 25 lutego 1972 we Wrocławiu. Pochodził ze spolonizowanej rodziny węgierskich Żydów, którzy w latach 30. XIX wieku osiedlili się w Galicji. Hugo Steinhaus zmarł 25 lutego 1972 we Wrocławiu i spoczywa na wrocławskim cmentarzu św. Rodziny przy ulicy Smętnej. Jego grób znajduje się na polu nr 12 (rząd 64, grób nr 19)) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza, współtwórca lwowskiej szkoły matematycznej[2], współzałożyciel i redaktor czasopisma „Studia Mathematica”; aforysta. 21. Włodzimierz Stożek ✟ - (ur. 23 lipca 1883 w Mostach Wielkich k. Żółkwi, zm. 3/4 lipca 1941 we Lwowie. Zamordowany przez Gestapo w nocy z 3 na 4 lipca 1941 na Wzgórzach Wuleckich w grupie polskich profesorów we Lwowie wraz z dwoma synami. Najmłodszy syn profesora 18-letni Tadeusz oraz córka - Krystyna nie zostali zabrani wraz z ojcem i braćmi dzięki czemu ocaleli) – polski matematyk, jeden z przedstawicieli lwowskiej szkoły matematycznej. 22. Stanisław Ulam - (ur. 13 kwietnia 1909 we Lwowie, zm. 13 maja 1984 w Santa Fe w stanie Nowy Meksyk) – polski i amerykański (obywatelstwo amerykańskie przyjął w 1943) matematyk, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej, współtwórca amerykańskiej bomby termojądrowej. Kraków 23. Stanisław Gołąb - (ur. 26 lipca 1902 w Travniku, zm. 30 kwietnia 1980 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej. 24. Antoni Hoborski ✟ - (ur. 1 kwietnia 1879 w Tarnowie, zm. 9 lutego 1940 w Sachsenhausen. wraz z innymi profesorami krakowskich uczelni, został uwięziony przez gestapo i przewieziony do Wrocławia. Zmarł w niemieckim obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen 9 lutego 1940, a miesiąc wcześniej miał amputowane palce u nóg po ich odmrożeniu. Niemcy dzień wcześniej zwolnili go z obozu. ) – polski matematyk, profesor, pierwszy rektor Akademii Górniczo-Hutniczej (1920–1922),dziekan Wydziału Górniczego AGH. 25. Franciszek Leja - (ur. 27 stycznia 1885 w Grodzisku Górnym, zm. 11 października 1979 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej. 26. Czesław Olech - (ur. 22 maja 1931 w Pińczowie, zm. 1 lipca 2015 w Warszawie) – polski matematyk, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej, a w szczególności szkoły równań różniczkowych Tadeusza Ważewskiego. 27. Alfred Rosenblatt - (ur. 22 czerwca 1880 w Krakowie, zm. 7 lipca 1947 w Limie) – polski matematyk zajmujący się także astronomią, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej. 28. Jan Sleszyński - (Śleszyński; także Ivan) (ur. 23 lipca 1854 w Łysiance, zm. 9 marca 1931 w Krakowie) – polski matematyk, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej. Od 1921 członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności. 29. Tadeusz Ważewski - (ur. 24 września 1896 w Wygnance obok Czortkowa, zm. 5 września 1972 w Rabce-Zdroju) – polski matematyk, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej. Zajmował się badaniem równań różniczkowych (cząstkowych i zwyczajnych) oraz teorią sterowania[1 30. Witold Wilkosz - (ur. 14 sierpnia 1891 w Krakowie, zm. 31 marca 1941 tamże. Zmarł na zapalenie płuc 31 marca 1941 roku ) – polski matematyk, fizyk, filozof i popularyzator nauki. 31. Stanisław Zaremba - (ur. 3 października 1863 w Romanówce, zm. 23 listopada 1942 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej. 32. Kazimierz Żorawski - (też: Żórawski) (ur. 22 czerwca 1866 w Szczukach, zm. 23 stycznia 1953 w Warszawie) – polski matematyk. Warszawa 33. Karol Borsuk - (ur. 8 maja 1905 w Warszawie, zm. 24 stycznia 1982 tamże[1] kwatera 35, rząd 2, miejsce 1 ) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej. 34. Samuel Eilenberg - (ur. 30 września 1913 w Warszawie, zm. 30 stycznia 1998 w Nowym Jorku po drugim udarze) – polski i amerykański matematyk żydowskiego pochodzenia, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej, członek zagraniczny PAN. Zygmunt Janiszewski – jak wyżej (inicjator) Kazimierz Kuratowski – jak wyżej (Lwów) 35. Stanisław Leśniewski - (ur. 28 marca lub 30 marca 1886 w Sierpuchowie, zm. 13 maja 1939 w Warszawie. Zmarł trzy lata później po nieskutecznej operacji usunięcia nowotworu tarczycy. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 339-5-5)[) – polski filozof i logik. 36. Stefan Mazurkiewicz - (ur. 25 września 1888 w Warszawie, zm. 19 czerwca 1945 w Grodzisku Mazowieckim Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 41-2-24,25)) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej[ 37. Andrzej Stanisław Mostowski - (ur. 1 listopada 1913 we Lwowie, zm. 22 sierpnia 1975 w Vancouver) – polski matematyk zajmujący się głównie fundamentami matematyki, przedstawiciel warszawskiej szkoły matematycznej. Ojciec Tadeusza Mostowskiego i Jana Mostowskiego. 38. Wacław Sierpiński - (ur. 14 marca 1882 w Warszawie, zm. 21 października 1969 tamże. Został pochowany na warszawskich Starych Powązkach w alei zasłużonych (grób 153)) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej i twórców polskiej szkoły matematycznej 39. Alfred Tarski - dawniej Alfred Tajtelbaum (ur. 14 stycznia 1901 w Warszawie, zm. 26 października 1983 w Berkeley w stanie Kalifornia) – polski logik, członek Szkoły Lwowsko-Warszawskiej. Od 1939 r. pracował w Stanach Zjednoczonych. 40. Zdzisław Krygowski - (ur. 22 grudnia 1872 we Lwowie, zm. 10 sierpnia 1955 w Poznaniu) – polski matematyk, inicjator badań kryptologicznych nad Enigmą, rektor Politechniki Lwowskiej. 41. Henryk Zygalski - Henryk Zygalski (ur. 15 lipca 1908 w Poznaniu, zm. 30 sierpnia 1978 w Liss) – polski matematyk i kryptolog, wynalazca koncepcji płacht Zygalskiego, dzięki którym on oraz Marian Rejewski i Jerzy Różycki złamali kod niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. 42. Marian Rejewski - (ur. 16 sierpnia 1905 w Bydgoszczy, zm. 13 lutego 1980 w Warszawie) – polski matematyk i kryptolog, który w 1932 roku złamał szyfr Enigmy, najważniejszej maszyny szyfrującej używanej przez hitlerowskie Niemcy, porucznik Armii Polskiej w Wielkiej Brytanii. Sukces Rejewskiego i współpracujących z nim kryptologów z Biura Szyfrów, między innymi Henryka Zygalskiego i Jerzego Różyckiego, umożliwił odczytywanie przez Brytyjczyków zaszyfrowanej korespondencji niemieckiej podczas II wojny światowej, przyczyniając się do wygrania wojny przez aliantów. Po zakończeniu działań wojennych Marian Rejewski powrócił w 1946 roku do Polski, gdzie pracował jako urzędnik w bydgoskich fabrykach. W 1950 utracił posadę w nieznanych okolicznościach. W latach 1949–1958 Rejewski był inwigilowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego i Służbę Bezpieczeństwa, ale ponieważ był on człowiekiem spokojnym i ostrożnym, a także bardzo dyskretnym, poza faktem jego pracy w Biurze Szyfrów Oddziału II Sztabu Głównego Wojska Polskiego nie było wiadomo prawie nic na temat jego wojennych losów i pracy nad Enigmą. Dopiero w 1967 roku ujawnił swój udział w złamaniu szyfru Enigmy i napisał wspomnienia, które zdeponował w ówczesnym Wojskowym Instytucie Historycznym. Dopiero po 1973 roku zaczął oficjalnie pisać artykuły o Enigmie. 43. Jerzy Różycki ✟- (ur. 24 lipca 1909 w Olszanie(ukr.),zm. 9 stycznia 1942 k. Balearów) – polski matematyk i kryptolog, w maju 1926 r. ukończył Gimnazjum Koedukacyjne Towarzystwa Szkoły Średniej w Wyszkowie nad Bugiem, absolwent i pracownik Uniwersytetu Poznańskiego oraz radiokontrwywiadu wojskowego (Biuro Szyfrów Referat 4) Oddziału II Sztabu Głównego WP. Na podstawie Wikipedii spisałem powyżej listy jednych z najwybitniejszych polskich matematyków. Było ich razem 43. 1. 21 w tym ze lwowskiej szkoły, 2. 10, krakowskiej szkoły, 3. 8, warszawskiej szkoły, 4. 4 z uniwersytetu w Poznaniu. Wojna zabrała nam 14 profesorów, w tym 12 ze Lwowa, 1 z Krakowa, 1 z Poznania. Z Polski na przestrzeni lat z różnych przyczyn wyjechało 8. Pozostało i działało w Polsce 21 profesorów, matematyków. Hm, Wojna (nie śmierć ze starości lub choroby) zabrała 1/3 uczonych, wybitnych ludzi, filarów polskiej nauki. Około 20 procent wyjechało z innych przyczyn jak zaproszenia, rozwój, emigracja. Nie chodzi mi tu o jakiś patriotyzm. Jakaś wymyślona praca dla Polski nie ma tu nic do rzeczy. Po prostu można spojrzeć, jaką siłę wiedzy, jaki fundament nauki został zamordowany, zabity, stracony, zgubiony. Ludzi, którzy pracowali i robili to, co kochali. Budowali naukę. Przykład - gdzieś tam spojrzałem, że profesor Stefan Banach miał 6 doktorantów i 8 z niezakończoną procedurą doktora. Niech każdy z tych profesorów, którzy zginęli miał także tylu doktorantów tych chociaż skończonych to mielibyśmy już 78 nowych naukowców. A od drugiej i trzeciej dekady XIX wieku minęło trzy pokolenia i idzie czwarte. Liczmy wartość dodaną od początku 13 * 6 = 78, 78 * 6 = 468, 468 * 6 = 2808. Wiem, że nie każdy by został na uczelni. Ale to statystyka. Niechby chociaż 1/3 z nich dziś była – jak 1/3 zginęła. Myślę, ze straciliśmy 926 naukowców. Czy mamy świadomość ile to jest wydziałów szkół wyższych. A to tylko matematyka. Tylko jakaś kropla w 6 milionach ludzi, którzy zginęli w czasie wojny. Boże.

O tej książce napisano już wszystko, na jej fabule nakręcono serial TV. Autor opisuje to co widział od dziecka, brał w tym wszystkim aktywny udział, w większości znał, albo słyszał o osobach, które opisuje. Do tej pory ponosi konsekwencje tego co opisał. W wywiadach mówi, że gdyby wiedział... jakie, nigdy by tej książki nie napisał. Książkę polecam wszystkim, którzy chcą poszerzyć swoje wiadomości o mafii lub tym, którzy jeszcze z tą tematyką się nie spotkali. To naprawdę dobry początek. POLECAM !!!

To już czwarty, a chronologicznie pierwszy tom przygód komisarza Antona Fischera. Nie znam innych serii tego autora, ale wyraźnie widać, że kryminał retro to materia, w której czuje się znakomicie. Komisarz Ficher, którego początki kariery poznajemy w tym tomie, staje się jednym z moich osobistych faworytów obok Radcy Abela, kapitana Kleina, Zygi Maciewskiego i komisarza Franza Tiedke. Jesteśmy w Poznaniu, u progu niepodległości Polski, wciąż trwa Powstanie Wielkolskie, a Niemcy wcale nie zamierzają się godzić z postanowieniami rozejmu trewirskiego. W Poznaniu trwają przygotowania do inauguracji Wszechnicy Piastowskiej. Tolek Grubiński już jest zaawansowany w swoim "fachu" i wplątuje się w aferę, którą muszą ukrócić Fischer do spółki w Mikołajewskim. Polecam.

Moja opinia o tej książce jest dość rozbieżna. Z jednej strony taka cegiełka, która czasami wyjątkowo nudziła, a z drugiej zdecydowanie za krótka historia, która mogłaby się ciągnąć w nieskończoność. Pełen szacun dla autora za taki research, bo mnóstwo rzeczy jest faktycznie jakby wyciągniętych z XX wieku. Zbrodnia nie wydawała się jakaś bardzo zagmatwana, a jednak ilość zbiegów okoliczności jest bardzo duża, i nie tak łatwo było wpaść na rozwiązanie do ostatniej strony. Postacie świetnie wykreowane, zwłaszcza dwóch głównych śledczych, podzielam ich humor, zachowania. Mimo swojej grubości, to książka ma wiele do zaoferowania a czas poświęcony jej mija w mgnieniu oka, nawet nie wiadomo kiedy to już koniec.

„Nic, co ludzkie” to książka Piotra Głuchowskiego inspirowana na podstawie filmu „Kler”. Przedstawiająca problemy polskiego duchowieństwa, takie jak korupcja, przekręty i pedofilia. W seminarium duchownym wybucha pożar, jeden z kleryków ratuje z niego dwóch przyjaciół. Piotr Głuchowski nie tylko rozwija filmowe wątki i ujawnia życiorysy bohaterów, ale czerpiąc z prawdziwych historii, tworzy nową, wstrząsającą opowieść o grzechach Kościoła. Bohaterką powieści jest także dziennikarka – Ludmiła Zakrzewska, która pisząc artykuł o pedofilii w polskim Kościele, odkrywa wiele sytuacji, w których księża postępowali niewłaściwie, nie tylko względem dzieci, które krzywdzili, ale także ich rodzin, wszystkich parafian, ale również wobec zasad moralnych Kościoła, którego są duchownymi. Wychodzą na jaw grzechy wysoko postawionych księży, ale także ich powiązania, kontakty oraz władza jaką dzierżą. Są to ludzie bez kręgosłupa moralnego, skłonni do grzechu, tak jak zwykli, świeccy obywatele. Dlatego tytuł „Nic co ludzkie” jest nadzwyczaj trafny. Książka ta pokazuje grzechy i grzeszki współczesnego Kościoła, ale trzeba pamiętać, że nie wszyscy księża są tacy. Jedna z postaci, mimo tego, że sama nie jest kryształowa, chce walczyć o dobre imię Kościoła i jego kapłanów. Niestety kończy się to dla niego tragicznie... Może Kościół jest święty, jak mówi jeden z bohaterów powieści, ale tworzą go ludzie grzeszni. Ludzie, którym nic co ludzkie nie jest im obce. Autor umieścił tutaj wszystkie standardowe typy, jakie można spotkać wśród duchowieństwa. Również pokazał w powieści świat wypełniony mieszanką sacrum i profanum, w którym pedofil jest dobroczyńcą dzieci. Środowiska, które popadają w skrajności w ocenie duchownych. Od bezgranicznego zaufania czy wręcz ślepej wiary w to, co mówią i robią do bezwzględnego i brutalnego ostracyzmu. To również obraz polskich katolików. Decyzję o sięgnięciu po nią pozostawiam do własnego rozważenia. Ps. Przeczytałem 07.04.2021

Całkiem uda pozycja, trzyma w napięciu, słucha się przyjemnie, momentami nawet bawi. To co można zarzucić to trochę rozwiązanie które pojawia się nagle z nikąd. Wszystko przychodzi za łatwo, brakuje zwrotów akcji. Świetna kreacja postaci Wiśni i Miśka, Joanna i Komisarz trochę zbyt bezbarwni

Absolutna gratka dla fanów historii, kryminału i sztuki. Opowiada o „Bitwie pod Grunwaldem”Jana Matejki. Krótko o historii powstania obrazu, odbiorze dzieła przez współczesnych malarzowi (Polska pod zaborami!) i historii jego ukrywania podczas II wojny światowej. Czytając opis może pomyślisz „Ech, nuda”. Nic bardziej mylnego. Bo jak to jest napisane! A najlepszy numer jest taki, że oparte jest to wszystko na prawdziwej historii. Znajoma po przeczytaniu musiała pojechać do muzeum, by obejrzeć oryginał na żywo. Robi potężne wrażenie. Tak jak i ta książka.

Książka kupiona w nadmorskim punkcie taniej książki jako lektura na plażę - w mojej ocenie to zdanie w pełni recenzuje tą pozycję. Na plus wartka fabuła sprawnie posuwająca się naprzód, na minus nadmierne epatowanie opisami związanymi z seksem i tematami do niego zbliżonymi. Jeśli szukacie lekkiej rozrywki na plażę czy do pociągu to dobry wybór, niestety nic ponad to.

Akcja toczy się w okupowanej Warszawie. Przypadkowe spotkanie na ulicy – wysokiego rangą oficera SS z polskim adwokatem niemieckiego pochodzenia, rozpoczyna lawinę zdarzeń. Mecenas Karol Holzer i Maximilian Graf von Fleckenstein ze zdumieniem odkrywają, że mają ze sobą wiele wspólnego. Są dobrze wykształceni, mają podobny gust literacki i podobnie poczucie humoru. Sturnbannfuhrer niespodziewanie zaczął odwiedzać Holzera w kancelarii, a nawet bywać u mecenasa w domu. Na podtrzymaniu tej znajomości zależało obu stronom – zarówno Maxowi jak i Karolowi, ale jak się okazało każdy z nich miał ukryty motyw. Wciągająca opowieść o codzienności okupowanego miasta i ludziach pragnących zachować pozory normalności w nienormalnych czasach. Gorąco polecam!

Już nikogo nie słychać" to doskonały retrokryminał, osadzony mocno w międzywojennych realiach. Historia ma tu olbrzymi wpływ na fabułę, a niektóre wydarzenia wynikają z niej wprost. Ówczesny świat został odwzorowany tak dokładnie, że czytając odbywamy jakby podróż w czasie i to z pewnością można uznać za atut. Niestety kilka rzeczy przeszkadzało mi w odbiorze książki. Po pierwsze niefortunny dobór nazwisk bohaterów. Okoń, Olkiewicz i Oskierko nieustannie mi się mylili. Chaos wprowadzał też brak oznaczenia podrozdziałów. Sama sprawa kryminalna jednak była niezwykle ciekawie wymuślona i poprowadzona. Na tyle ciekawie, że przeczytałam książkę do końca.

Generalnie dobra książka, nie ma przestojów, cały czas akcja (chodź intrygę akurat przewidziałem bardzo szybko). Trochę takiego amerykańskiego patetyzmu + główny bohater to taki trochę super-prezydent, który jest najlepszy w każdej możliwej sytuacji. Ale to nie przeszkadza specjalnie. Fajna konwencja krótkich rozdziałów, które dają wrażenie dużego dynamizmu. Polecam

Komisarza Mocka uwielbiam. Krajewski w super formie podniósł wysoką swoją poprzeczkę,dobrą akcję przedstawił w tym kryminale,fabuła ciekawa poprowadzona i trzymała mnie w niezwykłym napięciu lektura. Opowiadał autor o Międzywojennej Polsce,zakulisowych rozrywkach. Powieść szpiegowska wyjątkowa,pasjonująca przeczytałam z olbrzymią przyjemnością i fantastyczne chwile zapewnił mi ten genialny kryminał retro😈😈🔥🔥

Fajnie napisane, krótkie opowiadania na pożegnanie z komisarzem Maciejewskim. Szczególnie miło się czyta teksty pozostałych autorów, przygody Zygi prowadzone są z duża znajomością całego oryginalnego cyklu o Maciejewskim, zarówno jeżeli chodzi o jego charakter słabości, jak i wydarzenia z poprzednich książek Wrońskiego. Szkoda, że to już koniec.

Ciekawy kryminał retro. Christian Abell wraca na stare śmieci, czyli do swojego rodzinnego miasta, czyli do Marienwerder (dzisiejszy Kwidzyń). Towarzyszy mu nieodłączny wachmistrz Kukulka, na szczęście dla radcy kryminalnego, gdyż śledztwo w sprawie morderstwa katolickiego księdza przybiera nieoczekiwany i miejscami bardzo niebezpieczny dla śledczych kierunek. Stosunkowo małe miast okazuje się miejscem pełnym tajemnic zarówno z przeszłości, jak i z czasów współczesnych, które wszyscy zainteresowani najchętniej nadal trzymaliby w ukryciu. Okazuje się, że rzekomo praworządni obywatele wcale nie są tacy praworządni, wielbiciele tradycyjnego modelu rodziny prowadzą podwójne życie, a świętobliwi mężowie I ze świętobliwością mają niewiele wspólnego. Słowem, pod przykrywką cnotliwej i przykładnej egzystencji wielu mieszkańców miasta prowadzi całkiem odmienne życie od oficjalnej wersji, a kiedy policyjne śledztwo zaczyna wywlekać na światło dzienne kolejne sekrety, Christian Abell z łowczego sam staje się zwierzyną łowną. Oczywiście nasz radca nie byłby sobą, gdyby nie rozwiązał sprawy, lecz przy tym dotarł też do filozoficznej konkluzji, że miejsce jego dzieciństwa nie istnieje. A może nigdy nie istniało w takim kształcie, jak je pamiętał?.... Tym razem w książce mamy zdecydowanie więcej Abella niż wachmistrza, ale mroczny klimat Pomorza jest taki sam jak we wcześniejszych częściach. W tle wielki kryzys i jego skutki, rosnący w siłę faszyzm oraz umiejętnie podsycany antysemityzm.

"Piętno mafii" konstrukcją fabuły przypomina nieco "Próbę sił", przynajmniej jeśli chodzi o mafijne zależności i powiązania. Jednak to zupełnie inna powieść, napisana z większym rozmachem i poszerzona o psychologiczno-moralne wątki głównych bohaterów. W moim odczuciu jest jednak nieco słabsza, trochę zbyt rozwleczona i tak jakby czuć było, że nie do końca napisana z pierwotnym zamysłem autora. Zresztą autor sam stwierdził w podziękowaniach, że gdy robi się pierwszy krok, nie do końca widać wszystko, co dzieje się za horyzontem... Powieść oczywiście jest bardzo dobra, ale gdzieś tak od połowy stała się odrobinę nużąca. Zbyt długo trwało wyjaśnienie wszystkich zależności i powiązań między rodzinami porwanych dzieci, a neapolitańskim klanem mafijnym w Szwecji. Zbyt dużo było też retrospekcji z przeszłości. To wytrącało trochę z rytmu głównego wątku. Zakończenie też mogłoby być bardziej z przytupem, tak jakby autorowi zabrakło pomysłu, jak postawić wyraźny stempel nad całością. Nie mniej jednak "Piętno mafii" czytało się bardzo dobrze i szybko. Czuć, że autor ma talent i bardzo dobry warsztat. Więc jak najbardziej polecam!

Kryminałów nie lubię. W tym wypadku po przeczytaniu " Imienia róży " U. Eco postanowiłem ponownie zaryzykować. Śledztwo w XIII w. wyglądało trochę inaczej niż obecnie, procedury były znacznie uproszczone, dbał o to mistrz mało dobry... no, przynajmniej tak mi się wydawało. W ogóle to ciekawy temat, jak ówcześnie prowadzono takie kryminalne sprawy ? Bez wykształconej kadry śledczych, współczesnych metod analitycznych, wszystkich tych specjalistów i całego obecnego zaplecza technicznego itd. itp. Nie będę ukrywał, że na moją decyzję o przeczytaniu książki miało miejsce rozgrywającej się fabuły - mój Kraków. Książka... no cóż, na średnim poziomie większości współczesnych polskich pisarzy zajmujących się beletrystyką historyczną. Niemęcząca, bo objętościowo krótka... za co dodatkowa gwiazdka. Umiarkowanie POLECAM !!!

Bardzo dobra książka. Koziołek daje to, czego oczekuje czytelnik kryminałów retro- drobiazgowo oddane tło historyczne. Iw więcej szcegółów, tym bardiej delektuje się czytelnik. Druga zaleta tej książki to postać głównego bohatera. Tym razem nie ma hrabiny Franziski, działań dwójki, za to jest Kriminalassistent Anton Habicht, postać z pukntu widzenia czytelnika na wskroś negatywna, a jednak gdzieś wśród całej masy wad kryje się odrobina dobra. Akcja toczy się głónie w dzisiejszej Szklarskiej Porębie, a jeden z wątków śledztwa prowadzi do szpitala, gdzie wprowadza się terapię eksperymentalną znaną jako T4.

Ta lektura to bez wątpienia najmocniejszy akcent w moim tegorocznym czytaniu. Historia serwuje duszny klimat okopów — pełen błota, gryzącego dymu i paraliżującego huku dział Schleswig-Holsteina... Mamy tu do czynienia z mocną, męską prozą, w której czuć pot obrońców i smród spalenizny w dusznych schronach. Autor nie bawi się w stawianie pomników – pokazuje żołnierzy, którzy klną, boją się i padają z nóg ze zmęczenia. Najciekawiej wypada starcie charakterów na samym szczycie dowodzenia. Widzimy majora Sucharskiego, który pęka pod gigantyczną presją, oraz kapitana Dąbrowskiego, chcącego za wszelką cenę bić się dalej. Opisana historia nie jest czarno-białą bajką o bohaterach z granitu, lecz gęstym dramatem psychologicznym o ludziach przyciśniętych do muru. Technicznie całość została napisana z niezłym wykopem. Komuda świetnie czuje militarny detal, więc każda seria z karabinu, czy wybuch granatu brzmią wyjątkowo autentycznie, co pozwala poczuć na własnej skórze ciężar każdej godziny spędzonej pod niemieckim ostrzałem...

Kto lubi kryminały retro, które nie tylko snują pewną intrygę, ale również opowiadają o przeszłości miasta czy terenu, to pewnie spodobają mu się książki autorstwa Krzysztofa Koziołka. Po raz pierwszy spotkałam się z jego powieściami, ale i samym autorem, w lipcu minionego właśnie roku, na drzwiach otwartych w Wieży Braniborskiej w Zielonej Górze. Tam zakupiłam książkę "Wzgórze Piastów" (oczywiście wraz z autografem) by od tego zacząć swoją przygodę z książkami autora. "Wzgórze Piastów" to kryminał, którego główną bohaterką jest hrabina Franziska von Häften, Polka z pogranicza polsko-niemieckiego. Wyszła ona za mąż za inżyniera, który uczestniczy w pracach mających na celu modernizację umocnień Środkowej Odry w rejonie Międzyrzecza. Jest wiosna 1939 roku. Niemcy szykują się do wojny, siejąc zamęt i dezinformację na temat Polaków. Franziska, poza tym, że stara się być dobrą żoną Aleksandra, jest też gorącą polską patriotką i...polskim szpiegiem. Do trudnego zadania szpiegowania dołączają jeszcze perypetie miłosne. No i nieoczekiwana, tajemnicza śmierć, która pociągnie za sobą szereg wydarzeń i wciągnie Franziskę w krąg podejrzanych. Ciekawie napisana, barwna powieść. Może nie wszystko tu przekonuje, ale ja z zainteresowaniem przeczytałam tę książkę dwukrotnie. Dla mnie osobiście najciekawszą częścią kryminału była przedwojenna historia Grünbergu (Zielonej Góry),przemycane między kartkami całe bogactwo informacji o dawnych zakładach przemysłowych miasta, ich właścicielach, dawnych obiektach, kafejkach i restauracjach czy ulicach, placach i parkach. Chętnie śledziłam współczesną mapę by dowiedzieć się o jakie miejsce czy budynek chodzi 😄 A że swego czasu schodziłam też bunkry i umocnienia Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, to i te tematy są mi bliskie. Kolejnym razem, jak będę w Zielonej Górze, to chętnie przejdę trasę śladami hrabiny von Häften 😄 Polecam ♥️

Ciąg dalszy losów radcy Abella i wachmistrza Kukulki. Dobrze wyważone wątki kryminalne, historyczne - w tym historia malarstwa, kabalistyczne i obyczajowe. Wyjaśniono także kilka zagadek, które pojawiły się we wcześniejszych tomach. Bardzo sugestywne opisy rodzącego się na oczach bohaterów nazizmu. Lekki minus - bohaterowie są albo pozytywni, albo negatywni. Trochę brakuje bardziej skomplikowanych postaci. Niemniej polecam. Audiobook.