Amerykańscy bogowie

Podobało mi sie o wiele bardziej niz myslalem na poczatku

Podobało mi sie o wiele bardziej niz myslalem na poczatku

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

🍁𝚁𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚓𝚊🍁

🄾🄲🄴🄽🄰: 10/10⭐️
🅃🅈🅃🅄🄻: Amerykańscy bogowie
🄰🅄🅃🄾🅁: Neil Gaiman
🅆🅈🄳🄰🅆🄽🄸🄲🅃🅆🄾: @MAG
🅂🅃🅁🄾🄽🅈: 608

50/2025📚

Jestem fanką wszystkich książek tego autora. Chce z góry zaznaczyć, że oddzielam twórczość od autora i jego książki posiadam na swojej półce już od dawna. Książki Neila są bardzo specyficzne i pojawia się wiele gier słów, więc mogą one niekoniecznie przypaść wszystkim do gustu (dla mnie jest to akurat plus).
Książka „Amerykańscy bogowie” to pozycja, po której sama nie wiedziałam do końca czego się spodziewać. Bardzo dużym więc zaskoczeniem było dla mnie pomieszanie wszelkich możliwych mitologii i wrzucenie ich do współczesnego świata. Autorowi wyszło to oczywiście świetnie i mimo abstrakcyjności tego świata, wszystko ze sobą jakoś grało. Główny bohater jest postacią, którą mam wrażenie, że dość często powraca w książkach Neila. Nie mówię tu o tym, że jest to ta sama postać w różnych historiach, ale jej zarys jest podobny do innych głównych bohaterów z książek tego autora.
Amerykańscy bogowie to jedna z bardziej „normalnych” książek Gaimana. Ta pozycja i „Mitologia nordycka” to dwie książki, którym bliżej do typowej fantastyki niż do weird fiction.
Moim zdaniem jak najbardziej warta przeczytania!

🍁𝚁𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚓𝚊🍁

🄾🄲🄴🄽🄰: 10/10⭐️
🅃🅈🅃🅄🄻: Amerykańscy bogowie
🄰🅄🅃🄾🅁: Neil Gaiman
🅆🅈🄳🄰🅆🄽🄸🄲🅃🅆🄾: @MAG
🅂🅃🅁🄾🄽🅈: 608

50/2025📚

Jestem fanką wszystkich książek tego autora. Chce z góry zaznaczyć, że oddzielam twórczość od autora i jego książki posiadam na swojej półce już od dawna. Książki Neila są bardzo specyficzne i pojawia się wiele gier słów, więc mogą one niekoniecznie przypaść...

lubię książki pisane z punktu widzenia bohatera, który sam ma braki w wiedzy, wtedy zmuszana jestem do próby samodzielnego rozwiazywania zagadek, a tu łatwo nie trafia się na rozwiązania, serial dorównuje książce, warto zapoznać się z oboma

lubię książki pisane z punktu widzenia bohatera, który sam ma braki w wiedzy, wtedy zmuszana jestem do próby samodzielnego rozwiazywania zagadek, a tu łatwo nie trafia się na rozwiązania, serial dorównuje książce, warto zapoznać się z oboma

„Amerykańscy Bogowie” Neila Gaimana to powieść, która od pierwszych stron uwodzi atmosferą i obietnicą literackiej przygody innej niż wszystkie. Początek książki – gęsty, mroczny i wyraźnie oniryczny – jest wręcz cudowny. Gaiman z niezwykłą swobodą wprowadza czytelnika w świat, w którym mit przenika się z codziennością, a amerykańskie autostrady, motele i bary stają się sceną dla bogów starych i nowych. Ten senno-symboliczny klimat działa hipnotyzująco i budzi duże oczekiwania wobec dalszej części historii.

Niestety, im dalej w las, tym wyraźniej książka zaczyna oddalać się od tych oczekiwań. Fabuła, zamiast zagęszczać się i prowadzić do emocjonalnie satysfakcjonujących punktów kulminacyjnych, coraz częściej się rozmywa. Pojedyncze sceny i motywy wciąż potrafią zachwycić pomysłowością, jednak całość traci impet. Oniryczność, która na początku była siłą powieści, z czasem zaczyna działać na jej niekorzyść – zamiast pogłębiać sensy, pozostawia wrażenie narracyjnego chłodu i dystansu.

„Amerykańscy Bogowie” to bez wątpienia książka, którą warto znać. Jest ważnym głosem we współczesnej fantastyce, błyskotliwym komentarzem na temat kultury, wiary i tożsamości Ameryki. Jednocześnie jest to lektura, która niekoniecznie zostaje z czytelnikiem na długo. Detale – mimo że często interesujące – szybko ulatują z pamięci, a emocjonalna więź z opowieścią okazuje się zaskakująco krucha. To powieść bardziej do podziwiania niż do kochania: inspirująca, momentami zachwycająca, lecz raczej nie taka, którą zachowuje się w sercu na lata.

„Amerykańscy Bogowie” Neila Gaimana to powieść, która od pierwszych stron uwodzi atmosferą i obietnicą literackiej przygody innej niż wszystkie. Początek książki – gęsty, mroczny i wyraźnie oniryczny – jest wręcz cudowny. Gaiman z niezwykłą swobodą wprowadza czytelnika w świat, w którym mit przenika się z codziennością, a amerykańskie autostrady, motele i bary stają się...

To jest jak długa podróż samochodem przez Amerykę,ale zamiast stacji benzynowych są starzy bogowie którzy serio potrzebują dofinansowania. Dziwne,ale wciągające,totalnie! Od samego początku nie wiesz o co chodzi,jest jakiś Cień,wychodzi z więzienia,spotyka typa,który nazywa się Wednesday. No bez sensu! Przez pierwszych sto stron czułam się jak na haju,bo nic się nie kleiło,ale bynajmniej miało swój urok. Autor pisze tak,że nawet jak nic się nie dzieje, to się patrzy.

Największy problem to tempo. To jest tak wolne jak jazda starą furgonetką przez Teksas! Nie no,masakra! Akcja przyspiesza na chwilę, potem znowu zwalnia,żeby opisać jakąś dziwną legendę. Rozumiem,że to ważne, ale mogło być krócej,totalnie. Za to pomysł na Starych i Nowych Bogów,walka wierzeń i popkultury,to jest szef! To jest ten moment,gdzie ten bałagan fabularny bynajmniej się opłaca.

Postacie są super. Cień,który jest takim typowym everymanem w środku tego szaleństwa,jest spoko. A pan Wednesday to totalnie oszust,ale ma styl! To są jedyne momenty,gdzie serio nie żałowałam poświęconego czasu.

Zakończenie. Nie no,nie podobało mi się! no ale bez spoilerów.

Jeśli lubisz jak jest dziwnie,wolno, a stare mity spotykają się z telewizją i internetem,to to jest twoja książka. Gaiman ma styl,ale to jest jazda dla wytrwałych. Dobre

To jest jak długa podróż samochodem przez Amerykę,ale zamiast stacji benzynowych są starzy bogowie którzy serio potrzebują dofinansowania. Dziwne,ale wciągające,totalnie! Od samego początku nie wiesz o co chodzi,jest jakiś Cień,wychodzi z więzienia,spotyka typa,który nazywa się Wednesday. No bez sensu! Przez pierwszych sto stron czułam się jak na haju,bo nic się nie...

Nieczęsto zdarzają się książki, które wpędzają mnie w kompleksy, a jednak Gaimanowi udało się to zrobić.

Nie mogłam oderwać się od lektury tej powieści i chociaż miałam pewne podejrzenia co do głównej postaci, sprawdziły się tylko połowicznie. Całość to świetna zabawa. Mimo że bez problemu rozpoznałam kim są Pan Wednesday, Lokaj, Mama-ji i kilkoro innych bohaterów, to o wielu innych nie miałam pojęcia. Jest to jednak dodatkowy smaczek, który czyni tę książkę bardziej atrakcyjną. Jeśli znamy prawdziwą tożsamość postaci, dobrą zabawę funduje nam niewiedza innych bohaterów; jeśli zaś jej nie znamy, dobrze bawimy się przy odkrywaniu prawdy razem z Cieniem. Dla polskich czytelników miłym akcentem będą elementy polskie wplecione w fabułę.

Starzy i nowi bogowie? Czemu nie! Przecież to genialny materiał na książkę, tym bardziej, że duch Ameryki nadal zdaje się gdzieś ukrywać.

Nieczęsto zdarzają się książki, które wpędzają mnie w kompleksy, a jednak Gaimanowi udało się to zrobić.

Nie mogłam oderwać się od lektury tej powieści i chociaż miałam pewne podejrzenia co do głównej postaci, sprawdziły się tylko połowicznie. Całość to świetna zabawa. Mimo że bez problemu rozpoznałam kim są Pan Wednesday, Lokaj, Mama-ji i kilkoro innych bohaterów, to o...

Książka zaczyna się z wysokiego C, naprawdę wciąga,. zapowiada się, jako arcydzieło. A potem... dzieje się coś dziwnego i cały ten niesamowity potencjał tego pomysłu zostaje zmarnowany. Mam wrażenie jakby Gaiman założył sobie, że to się musi skończyć, tak by wciąż pasowało do współczesnego świata, a może wcale nie powinno? To wciąż ok książka, ale jednocześnie zmarnowana okazja.

Książka zaczyna się z wysokiego C, naprawdę wciąga,. zapowiada się, jako arcydzieło. A potem... dzieje się coś dziwnego i cały ten niesamowity potencjał tego pomysłu zostaje zmarnowany. Mam wrażenie jakby Gaiman założył sobie, że to się musi skończyć, tak by wciąż pasowało do współczesnego świata, a może wcale nie powinno? To wciąż ok książka, ale jednocześnie zmarnowana...

Gaimana czytam dla klimatu i tego tutaj nie zabrakło.

Gaimana czytam dla klimatu i tego tutaj nie zabrakło.

Jak od wieków dobro walczy ze złem, tak samo stare z nowym. Jeżeli w pierwszym przypadku przeważnie triumfuje dobro, tak w drugim ciężko wskazać zwycięzcę. I genialnie ukazał to Gaiman. Dzięki, mistrzu!

Jak od wieków dobro walczy ze złem, tak samo stare z nowym. Jeżeli w pierwszym przypadku przeważnie triumfuje dobro, tak w drugim ciężko wskazać zwycięzcę. I genialnie ukazał to Gaiman. Dzięki, mistrzu!