Piotr Zychowicz jest publicystą historycznym. Pisze o II wojnie światowej, zbrodniach bolszewizmu i geopolityce europejskiej XX wieku. W swoich koncepcjach nawiązuje do idei Józefa Mackiewicza, Władysława Studnickiego, Stanisława Cata-Mackiewicza oraz Adolfa Bocheńskiego. Był dziennikarzem „Rzeczpospolitej” i tygodnika „Uważam Rze” oraz zastępcą redaktora naczelnego miesięcznika „Uważam Rze Historia”. Obecnie jest redaktorem naczelnym miesięcznika „Historia Do Rzeczy”. Absolwent Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Jego bestseller Pakt Ribbentrop–Beck (REBIS 2012) wywołał nieustającą dyskusję, czy we wrześniu 1939 r. Polska nie powinna była zawiązać tymczasowego sojuszu z III Rzeszą. W Obłędzie ’44 (REBIS 2013) uznał akcję „Burza”, a zwłaszcza Powstanie Warszawskie, za zbiorowe samobójstwo popełnione w interesie Stalina. W Opcji niemieckiej (REBIS 2014) ukazał sylwetki polskich „kandydatów na Quislingów”, a w Pakcie Piłsudski–Lenin (REBIS 2015) oskarżył elity II RP o ocalenie bolszewizmu. Cykl „Opowieści niepoprawnych politycznie” – Żydzi i Sowieci (REBIS 2016),Niemcy (REBIS 2017) oraz Żydzi 2 (REBIS 2018) – Piotr Zychowicz poświęcił zaś narodom i państwom mającym największy wpływ na nasze dzieje. W 2018 r. REBIS wydał jego wstrząsające Skazy na pancerzach. Czarne karty epopei Żołnierzy Wyklętych.P>
Pakt Ribbentrop–Beck i Obłęd ’44 „Magazyn Literacki KSIĄŻKI” wyróżnił nagrodą historycznej Książki Roku.
Szef Imperialnego Sztabu Generalnego Edmund Ironside pisał w swoim dzienniku: "My nie możemy wystawić się na niemiecki atak. Jeśli to zrobim...
Szef Imperialnego Sztabu Generalnego Edmund Ironside pisał w swoim dzienniku: "My nie możemy wystawić się na niemiecki atak. Jeśli to zrobimy, będzie to oczywiste samobójstwo." Nie, Brytyjczycy nie byli samobójcami. Tę rolę zarezerwowano dla "naiwnych Polaczków". Rację miał ambasador amerykański w Londynie Joseph P. Kennedy, gdy gwarancje dane Polsce przez Wielką Brytnię nazwał unikiem.
Książka jest zbiorem tekstów autora, publikowanych na łamach prasy, lub udostępnionych po raz pierwszy.
Zychowicz ma lekkie pióro, czyta się go szybko i przyjemnie, jakkolwiek by to nie brzmiało, biorąc pod uwagę tematy przez niego poruszane.
Jest to druga książka tego autora, którą przeczytałem i dopiero przy niej dotarło do mnie z pełną mocą, że Piotr Zychowicz jest historykiem prawicowym, z czego nie do końca zdawałem sobie sprawę, myśląc, że historyk to historyk, a tutaj wielkie rozczarowanie.
Miejscami z kart książki przebija toporna i nachalna prawicowa propaganda w najgorszym wydaniu. Sztandarowym przykładem tego jest wielokrotne podkreślanie, wbrew logice i powszechnie przyjętej opinii, że Hitler nie był prawicowcem, ale lewakiem, a narodowy socjalizm był ideologią skrajnie lewicową i tu pojawia się porównanie nazizmu do współczesnej lewicy. Słabe to i zupełnie bezpodstawne, stojące w sprzeczności z naukami historycznymi, na ile zrobiłem research w internetach, ale powtarzane przez Zychowicza wielokrotnie. Szkoda, że autor nie sili się na obiektywizm ale widać taki znalazł pomysł na siebie i swoją karierę. Wystarczy na okładce książki zwrócić uwagę, kto jest patronem medialnym pana Zychowicza. Że też mi to umknęło na początku.
Podsumowując, dobrze się czyta autora, ale trzeba odsiewać tezy jego obozu politycznego, które są wplatane w treść.
A, i jak już ktoś wspomniał w komentarzu, dużo tutaj opinii, a za mało dowodów i konkretów.
Kolejna książka Piotra Zychowicza za mną. Na nią czekałem szczególnie mocno bo relacje polsko-ukraińskie są mi bliskie, a historię tego kraju poznaję ostatnio bardzo wnikliwie. Mimo wielkiej admiracji w kierunku autora książka chyba jednak mnie zawiodła. Jest w niej kilka ciekawych wywiadów czy tekstów ale niestety koncentrują się w głównej mierze wokół zagadnień II wojny światowej lub czasów pobliskich niej. Widzę u autora próbę obiektywnego podejścia do tematu naszego trudnego sąsiedztwa, ale wciąż za dużo o Wołyniu któremu autor poświęcił odrębną książkę. Doceniam też, że rozmówcami byli również polscy historycy o ukraińskich korzeniach ale zabrakło chyba trudu by udać się na samą Ukrainę i zrobić wywiady z badaczami będącymi obywatelami tego kraju, wtedy myślę wiele wątków miałoby jeszcze lepszą perspektywę.