Nie interesuje mnie to, kim jest Jakub Jarno, bo jego słowo w zupełności mi wystarcza. „Światłoczułość” zaskoczyła mnie swoim językiem. Na początku musiałam się trochę do niego przyzwyczaić, ale przyszło mi to szybciej niż się spodziewałam. Nie jestem w stanie uwierzyć, że powieść ta mogłaby być napisana przez sztuczną inteligencję. Wydaje mi się to nieprawdopodobne, bo czytając, po prostu czuć człowieka, który znajduje się po drugiej stronie. Kolejnym moim zaskoczeniem jest forma książki. Zabieg umieszczenia w niej innego tekstu (powieści głównego bohatera) to coś, z czym się chyba wcześniej nie spotkałam. Do tego historia opowiadana przez niego „w tym momencie” przeplata się z listami jego towarzyszki z dzieciństwa, co otwiera nam szeroki widok na świat przedstawiony. Takie rozwiązanie pozwalające na oddanie głosu innym bohaterom bardzo mnie ucieszyło.
Książka zaczyna się w taki sposób, że za nic nie można określić czasu akcji. Narrator zaczyna swoją opowieść od wspomnienia z dzieciństwa, kiedy mieszkając na wsi, pasł kozy. Poznał wtedy Żerkę - dziewczynkę z krowami, która pojawiła się wśród reszty pilnujących swoich zwierząt dzieci nie wiadomo skąd. Było w niej coś niezwykłego, co wyróżniało ją na tle innych, ale czego bohater nie jest w stanie dokładnie wytłumaczyć. Niestety ten piękny, niemalże wyśniony obraz spokojnych pól, za którym sama tęsknię, znika wraz z pojawieniem się krzyków gwałconych kobiet i mordowanych mieszkańców wsi. Jest już wiadome, w jakich czasach się znajdujemy. Po utracie matki Witek decyduje się na wspólną ucieczkę z Żerką i tak rozpoczynają się ich historie. Chociaż znali się bardzo krótko, pamiętali i myśleli o sobie nie tylko w trakcie trwania wojny, ale przez całe swoje życie.
„Światłoczułość” to duży bagaż emocji, tęsknoty i cierpienia. Jest w tej książce dużo przemocy, ale opisanej tak, aby wzbudzić smutek i bezsilność wobec ludzkiego okrucieństwa. Zarówno Witek, jak i Żerka zostali skrzywdzeni przez wojnę, chociaż pozostali poza nią i nie do końca ją rozumieli. On zmagał się z mnóstwem bólu zadawanego przez swoich oprawców, z niemożnością podjęcia jakiegokolwiek działania, a ona przez cały czas nie tracąc nadziei, starała się go odnaleźć, przez co również cierpiała. Z czasem stali się dla siebie jedynie mglistym wspomnieniem, wyobrażeniem, które pomagało iść dalej przed siebie. Kimś, do kogo można zwrócić się w trudnej chwili, chociaż nigdy nie odpowie.
Nie zgodzę się z opiniami innych czytelników, uważających, że autor przedstawił w książce Niemców jako „tych dobrych”, a Polaków jako zdegradowanych i złych. Nie mamy tutaj żadnego dobrego Niemca, a jedynie Polaka, który za Niemca się uważa i tak, pomaga Żerce odnaleźć Witka, ale nie jest postacią zupełnie wybieloną. Pojawienie się polskich żołnierzy pałających nienawiścią do Żydów też nie jest czymś nadzwyczajnym. Antysemityzm istniał wówczas również wśród Polaków. Nic nie jest czarno białe. Wśród wszystkich nacji znajdą się postaci zarówno pozytywne, jak i negatywne.
Pomimo trudnej tematyki, znalazłam w tej powieści jakiś komfort i spokój. Parę bezsennych nocy z nią spędziłam i to wystarczyło, żeby mnie oczarować. Na pewno za jakiś czas sięgnę po „Kontury”. Zobaczymy, czy też się zachwycę.
Książka Roku 2024 
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie
❓Czy dzisiejsze kobiety są bardziej wolne niż kiedyś?
Kobieta – wciąż ma czasem pod górkę, ale nie tak jak kiedyś. W XIX i XX wieku kobieta była od rodzenia i wychowywania dzieci. W dobrym guście było strojenie się w piękne suknie i roztaczanie aromatów na salonach. Mile widziane wtrącenia w językach obcych, by podkreślić światowość i doskonały gust pana domu. Kobiety odnoszące sukces w dziedzinach typowo męskich, jak choćby nauka, budziły kontrowersje i przełamywały komfortowe schematy. Wszak kobieca psychika nie do takich rzeczy jest stworzona! Co wolno wojewodzie, to nie tobie, smrodzie! Oj, jeden dżentelmen miał się z pyszna, gdy przegrał zakład o kobiece przymioty 😉
Uczucie – to reakcja chemiczna, ale nie wszystkie substraty reagują podobnie. Miłość pozamałżeńska u mężczyzn to zasada, a u kobiet kwas, tak w każdym razie było w Paryżu na początku XX wieku. Uczucie, które połączyło Marie i Paula, szybko wymknęło się spod kontroli, wkrótce potem spod kontroli wymknęła się sytuacja. Gazety oszalały, opinia publiczna została rozgrzana do czerwoności, parę okien wymagało interwencji szklarza, padło nawet kilka strzałów. Jak to się skończyło? Odsyłam do książki.
Marie – nasza zacna noblistka, po którą paluchy wyciągają Francuzi, to o niej jest ta książka 🙂 Poznajemy ją jako człowieka i jako kobietę, a nie tylko jako genialnego naukowca, który zrewolucjonizował świat nauki. Za młodu trudniła się zajęciem bardzo kobiecym, w dorosłym życiu postawiła na pasję i niezależność. Życie jej nie oszczędzało, ale zacisnęła zęby i brnęła dalej przez ten łez padół, a gdy trafiła się okazja, by zaznać odrobinę szczęścia, podjęła ryzyko. Warto spojrzeć na nią z szerszej perspektywy i ta książka jest doskonałą okazją, by to zrobić.
„Alchemia” to opowieść o uczuciu w czasach trudnych dla kobiet i miłości. Nie znajdziemy tu skomplikowanych wzorów i opracowań, które wyniosły Marię Skłodowską-Curie na karty podręczników, a wybrane epizody z życia, które ukształtowały ją jako człowieka i jako kobietę. Akcja nie pędzi na łeb, na szyję, skupia się na przemianach bohaterów i relacjach między nimi. Nie sposób nie poczuć do książki chemii 🙂
❓Czy dzisiejsze kobiety są bardziej wolne niż kiedyś?
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKobieta – wciąż ma czasem pod górkę, ale nie tak jak kiedyś. W XIX i XX wieku kobieta była od rodzenia i wychowywania dzieci. W dobrym guście było strojenie się w piękne suknie i roztaczanie aromatów na salonach. Mile widziane wtrącenia w językach obcych, by podkreślić światowość i doskonały gust pana domu. Kobiety...
Ciekawie i pomysłowo napisana powieść biograficzna postaci, o której w sumie już jednak sporo informacji znamy. Jak dla mnie ta książka nie wiele wnosi nowego. Może zamysłem autorki była oddaniem jakiegoś hołdu. Nie wiem. Postać ważna, zwłaszcza też w tym zakresie i obszarze z którym się musiała zmierzyć - męskie grono "fachowców, naukowców itp" oraz z "naklejką" bycia kobietą w domu. No, ale cóż takie były wtedy czasy. Dziś wyglądałoby to zupełnie inaczej. Dlatego jej sukces jest podwójnie ogromny, bo osiągnęła wiele nie tylko w nauce, ale i w życiu osobistym i bycia kobietom.
Ciekawie i pomysłowo napisana powieść biograficzna postaci, o której w sumie już jednak sporo informacji znamy. Jak dla mnie ta książka nie wiele wnosi nowego. Może zamysłem autorki była oddaniem jakiegoś hołdu. Nie wiem. Postać ważna, zwłaszcza też w tym zakresie i obszarze z którym się musiała zmierzyć - męskie grono "fachowców, naukowców itp" oraz z "naklejką"...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo wciągająca książka,Zbeletryzowana bi
biografia,opisuje losy Mari Curie Skłodowskiej,nie tylko jej sukcesy zawodowe a głównie momenty zakochania zauroczenia ... Była kobietą,miała serce .. przeżywała różne rozterki ...
Bardzo wciągająca książka,Zbeletryzowana bi
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tobiografia,opisuje losy Mari Curie Skłodowskiej,nie tylko jej sukcesy zawodowe a głównie momenty zakochania zauroczenia ... Była kobietą,miała serce .. przeżywała różne rozterki ...
Czytam tę książkę z dwoma wilkami w środku i żaden nie wygrywa.
Niektóre opisy są tak proste, że się zastanawiam czy autorka mi ufa jako czytelniczce. Nadążam. Wszyscy nadążamy.
A szkoda, bo materiał jest naprawdę dobry. Dwie części życia Marii, przed Paryżem (w Szczukach) i po Noblu, i w obu to samo: w nauce idzie do przodu, w uczuciach dostaje po głowie. Do tego romans z żonatym, który jest niby nieszczęśliwy w małżeństwie i pytanie które mnie nie odstępuje: ona, po tym wszystkim co przeszła, naprawdę w to wchodzi?
Bo to raczej portret psychologiczny kobiety która w historii nauki zajmuje pierwsze miejsce, a w historii własnego serca ciągle gdzieś z tyłu. I właśnie to trzyma przy czytaniu.
Czytam dalej, bo Maria mnie trzyma. Nie zawsze styl. A jako zagorzała fanka Skłodowskiej, i tak bym przeczytała wszystko, co o niej napisano. Nawet gdyby autorka tłumaczyła mi jak działa grawitacja.
Dla kogo: jeśli interesujesz się Skłodowską jako człowiekiem, nie tylko jako Noblistką. Nie dla: jeśli wolisz biografie bez romansowych wątków, bo tu tego jest w brud.
Czytam tę książkę z dwoma wilkami w środku i żaden nie wygrywa.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiektóre opisy są tak proste, że się zastanawiam czy autorka mi ufa jako czytelniczce. Nadążam. Wszyscy nadążamy.
A szkoda, bo materiał jest naprawdę dobry. Dwie części życia Marii, przed Paryżem (w Szczukach) i po Noblu, i w obu to samo: w nauce idzie do przodu, w uczuciach dostaje po głowie. Do tego romans...
Powieść Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie autorstwa Katarzyny Zyskowskiej to wciągająca, emocjonalna i jednocześnie odważna próba ukazania życia Marii Skłodowskiej-Curie z zupełnie innej perspektywy, niż ta, do której przyzwyczaiły nas szkolne podręczniki. Zamiast skupiać się wyłącznie na jej osiągnięciach naukowych, autorka wydobywa na pierwszy plan jej człowieczeństwo – pragnienia, namiętności, słabości i dramatyczne wybory.
Największą siłą tej książki jest sposób, w jaki Zyskowska prowadzi narrację – dynamiczny, sugestywny i pełen emocji. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wrzucony w sam środek skandalu obyczajowego, który wybuchł wokół romansu Marii z Paulem Langevinem. Sceny ataku tłumu na jej dom są opisane niezwykle plastycznie i działają niemal jak scena z filmu, budując napięcie i ukazując brutalność społeczeństwa wobec kobiety, która odważyła się złamać konwenanse.
Autorka z dużą wrażliwością kreśli dwa najważniejsze romanse w życiu bohaterki. Pierwszy – młodzieńczy związek z Kazimierzem Żórawskim – ukazany jest jako historia niespełnionej miłości, która odcisnęła trwały ślad na psychice młodej Marii. Drugi natomiast, burzliwy i kontrowersyjny związek z Langevinem, pokazuje dojrzałą kobietę, która mimo osiągniętego sukcesu wciąż pragnie bliskości i uczucia.
Warto podkreślić, że Zyskowska nie idealizuje swojej bohaterki. Maria Skłodowska-Curie nie jest tu pomnikową postacią, lecz kobietą z krwi i kości – momentami zagubioną, czasem impulsywną, ale zawsze autentyczną. Dzięki temu czytelnik może lepiej zrozumieć, jak wielką odwagą było jej życie – nie tylko w laboratorium, ale i poza nim.
Ogromnym atutem książki jest także dbałość o realia historyczne. Widać, że autorka przeprowadziła solidny research, dzięki czemu tło epoki – zarówno społeczne, jak i obyczajowe – jest wiarygodne i dobrze oddane. Szczególnie mocno wybrzmiewa hipokryzja ówczesnego świata, w którym mężczyznom wybaczano znacznie więcej niż kobietom. Historia Marii staje się więc nie tylko opowieścią biograficzną, ale również komentarzem na temat nierówności płci.
Styl Zyskowskiej jest lekki i przystępny, co sprawia, że mimo poważnej tematyki książkę czyta się bardzo szybko. Jednocześnie autorka potrafi budować głębokie emocje i skłaniać do refleksji. Niektóre fragmenty, zwłaszcza te dotyczące samotności i społecznego ostracyzmu bohaterki, pozostają w pamięci na długo po zakończeniu lektury.
Podsumowując, „Alchemia” to znakomita powieść biograficzna, która pokazuje Marię Skłodowską-Curie w nowym świetle – nie tylko jako genialną naukowczynię, ale przede wszystkim jako kobietę odważną, namiętną i gotową walczyć o własne szczęście. To książka, która porusza, inspiruje i zmusza do przemyśleń, a jednocześnie przypomina, że za wielkimi nazwiskami zawsze kryją się skomplikowane, ludzkie historie.
Powieść Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie autorstwa Katarzyny Zyskowskiej to wciągająca, emocjonalna i jednocześnie odważna próba ukazania życia Marii Skłodowskiej-Curie z zupełnie innej perspektywy, niż ta, do której przyzwyczaiły nas szkolne podręczniki. Zamiast skupiać się wyłącznie na jej osiągnięciach naukowych, autorka wydobywa na pierwszy plan...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Sam początek wprowadza nas w jeden z bardziej wstydliwych momentów prywatnego życia Marii... W pewnym sensie czytelnik zaczyna śledzić artykuły z brukowców, a to z pewnością zwiększa zainteresowanie - nie czułam się z tym dobrze. Autorka przytacza 2 nieformalne romanse naukowczyni, ukazuje ją jako osobę nierozsądną, lekkomyślną, wręcz infantylną, stawiającą uczucia do mężczyzny ponad inne priorytety (również dzieci),nieświadomą objów choroby popromiennej...Wzmianki o zaangażowaniu w pracę naukową są marginalne, dla fabuły kompletnie nieistotne...Myślę, że jest to krzywdzące dla jedynej 2-krotnej polskiej noblistki...Wiem, że Autorka pewnie chciała ukazać Marię od zwykłej, codziennej, ludzkiej strony, jako osobę łamiącą konwenanse i jednocześnie przerażoną konsekwencjami swojego działania, ale równowaga zdecydowanie została zachwiana...Nie ma wiele o wspólnej pracy z Pierrem, fascynacji naukami ścisłymi, miłości do męża i do dzieci, życiu rodzinnym, które prawdopodobnie były dla Pani Curie najpiękniejszym fragmentem historii, ale pewnie niewielu by chciało o tym czytać w dzisiejszych czasach żądnych sensacji... .
Mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Sam początek wprowadza nas w jeden z bardziej wstydliwych momentów prywatnego życia Marii... W pewnym sensie czytelnik zaczyna śledzić artykuły z brukowców, a to z pewnością zwiększa zainteresowanie - nie czułam się z tym dobrze. Autorka przytacza 2 nieformalne romanse naukowczyni, ukazuje ją jako osobę nierozsądną,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBiografia Marii Skłodowskiej-Curie autorstwa Zyskowskiej to piękna i inspirująca książka o niezwykłej kobiecie, naukowczyni. Pokazuje, jak dzięki pracy, odwadze i wierze w siebie można spełniać marzenia i zmieniać świat. To opowieść o sile kobiet, miłości do nauki i bliskich osób. Każdy powinien ją przeczytać, bo jest to książka dla każdego. Język, w jakim jest napisana, zachwyca i sprawia, że czytelnik może się przenieść w czasy, w których żyła Maria Skłodowska-Curie.
Buraczane pola, które tak często wspominane są w książce, to okolice Makowa Mazowieckiego, Szczuki, w których przez kilka lat przebywała nasza noblistka.
Biografia Marii Skłodowskiej-Curie autorstwa Zyskowskiej to piękna i inspirująca książka o niezwykłej kobiecie, naukowczyni. Pokazuje, jak dzięki pracy, odwadze i wierze w siebie można spełniać marzenia i zmieniać świat. To opowieść o sile kobiet, miłości do nauki i bliskich osób. Każdy powinien ją przeczytać, bo jest to książka dla każdego. Język, w jakim jest napisana,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo podoba mi się pokazanie Marii Skłodowskiej- Curie jako kobiety z krwi i kości a nie tylko jako naukowca, wynalazcy i laureatki nagrody Nobla.
Niestety żyła w czasach gdy mężczyźnie wolno było prawie wszystko a kobieta za miłość była napiętnowana przez społeczeństwo.
Jedynie Marii nie udało się złamać dzięki pomocy i wsparciu Bliskich, przyjaciół. Bardzo lubię powieści tej autorki.Wcześniej czytałam i bardzo mnie poruszyła historia K.K Baczyńskiego "Szklane ptaki"
Bardzo podoba mi się pokazanie Marii Skłodowskiej- Curie jako kobiety z krwi i kości a nie tylko jako naukowca, wynalazcy i laureatki nagrody Nobla.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiestety żyła w czasach gdy mężczyźnie wolno było prawie wszystko a kobieta za miłość była napiętnowana przez społeczeństwo.
Jedynie Marii nie udało się złamać dzięki pomocy i wsparciu Bliskich, przyjaciół. Bardzo lubię...
Ciekawa i zaskakująca (dla nie przede wszystkim za sprawą ujęcia i przedstawienia niektórych faktów z życia bohaterki),historia bardzo lekko, sprawnie napisana, zaś sam skomplikowany świat uczuć, marzeń ... celów Marii Skłodowskiej - Curie oddany z niezwykłą delikatnością, bardzo sugestywny. (Bohaterka jawi się tu jako twarda konsekwentna kobieta, a przy tym wrażliwa marzycielka). Godne uwagi!
Audiobook również godny polecenia.
Ciekawa i zaskakująca (dla nie przede wszystkim za sprawą ujęcia i przedstawienia niektórych faktów z życia bohaterki),historia bardzo lekko, sprawnie napisana, zaś sam skomplikowany świat uczuć, marzeń ... celów Marii Skłodowskiej - Curie oddany z niezwykłą delikatnością, bardzo sugestywny. (Bohaterka jawi się tu jako twarda konsekwentna kobieta, a przy tym wrażliwa...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiekaw książka, chociaż nie jest to typowa książka biograficzna, naprawdę dobrze się czyta..
Ciekaw książka, chociaż nie jest to typowa książka biograficzna, naprawdę dobrze się czyta..
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to