Neurotyczna osobowość naszych czasów

Wydawnictwo: Rebis
7,31 (439 ocen i 22 opinie) Zobacz oceny
10
20
9
56
8
107
7
165
6
57
5
24
4
6
3
3
2
0
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The Neurotic Personality of Our Time
data wydania
ISBN
978-83-7301-294-3
liczba stron
240
słowa kluczowe
psychologia, neurotyzm
język
polski
dodała
Makota

Horney przedstawia obraz neurotyka, z jego konfliktami, lękami, cierpieniem i trudnościami, jakie ma on z samym sobą oraz w konfliktach kontaktach z innymi ludźmi, a także próby ich rozwiązania. Jest to podsumowanie doświadczeń zdobytych przez autorkę w pracy klinicznej nad nerwicami, a jednocześnie ilustracja pewnego etapu rozwoju myśli neopsychoanalitycznej.

 

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1422)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 614

Od czasów, gdy Karen Horney, jako rewolucjonistka psychologii, polemizując z mistrzem - Freudem, torowała drogę nowemu spojrzeniu na psychoanalizę, w rzece Nauce upłynęło wiele wody. Psychologia nie znała wówczas tak drobiazgowo rozłożonych i określonych zaburzeń osobowości, jak np. borderline, wiele objawów, klasyfikowanych jako rodzaj neurozy, doczekało się bardziej szczegółowego wglądu, a dotychczasowe terminy uległy modyfikacjom. Jednak mimo - koniecznych przecież w rozwoju - zmian, "Neurotyczna osobowość naszych czasów" wciąż pozostaje aktualna. Z niezwykłą trafnością Horney charakteryzuje neurotyka, a tak podkreślanego przez nią wpływu kultury i wychowania na ukształtowanie się ludzkiej psychiki nikt mądry nie skreśli i nie zlekceważy. Pamiętać jednak trzeba, że "pro-socjologiczne" spojrzenie autorki na temat, w kontekście psychoanalitycznego indywidualizmu, było nowością na ścieżce, która tak mocno akcentowała indywidualny, nieświadomy popęd, często ograniczony do popędu...

książek: 0
| 2011-03-14
Na półkach: Ulubione, Przeczytane, 2011
Przeczytana: 13 marca 2011

Powodów żeby przeczytac tę książkę miałem kilka. Po pierwsze studiuję psychologię. Po drugie bardzo lubię psychologię humanistyczną, niekłamaną przyjemnośc dawało mi czytanie Fromma, ubolewam nad tym, że nurt ten został trochę zepchnięty na margines ostatnio. Po trzecie wreszcie sam jestem neurotykiem więc jak mógłbym darowac sobie najlepsze opracowanie dotyczące tego zjawiska (bo określenie zaburzenie jednak tu nie do końca pasuje).

Trzeba jasno powiedziec, że w pewnych miejscach książka się zestarzała - widac to zwłaszcza w obrębie opisywania roli kobiet czy stosunków damsko-męskich. Od czasu publikacji pracy emancypacja kobiet mocno się zwiększyła przez co niektóre fragmenty mogą razic ale nie na tyle by psuc wrażenia z lektury. A trzeba przyznac, że Horney dokonała rzeczy niesamowitej - w sposób przystępny dla laika opisała osobowośc neurotyczną z jej całą niejednoznacznością, wieloma sprzecznościami i sprzecznymi tendencjami. Sięgnęła do leżącego u podstaw zachowania...

książek: 1503
Zofiana | 2014-09-10
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: lipiec 2013

Nie czytaj, jeśli boisz się poznać samego siebie i chcesz żyć w błogiej nieświadomości przyczyn wielu ludzkich zachowań.

książek: 111
Freudysta | 2018-03-28
Na półkach: Przeczytane

Klasyka, ale czy psychoanalizy Freudowskiej? Śmiem wątpić. Horney w dość ciekawy sposób definiuje pojęcie neurotyka, porusza kwestie lęku, uważając przy tym siebie za Freudystkę. Nie była nią jednak, a dowodem na to niech będzie ciągła polemika z Freudem i proponowanie własnych rozwiązań które z Freudyzmem nie miały za wiele wspólnego. Horney obok Fromma dość często jest nazywana neofreudystką, nie wiem jednak czy nie jest to w jej przypadku nadużycie, co innego Fromm ale to nie temat o nim. Horney podchodziła do niektórych kwestii zbyt społecznie aby nadać jej według mnie taki status, chociażby koncepcja potrzeb neurotycznych czy pogrupowanie ich później na trzy kategorie o czym jest mowa w książce. Reasumując książka nie porywa - uczennica nie przerosła mistrza. Uczennica zdolna ale złośliwa, jak mawiał o niej twórca psychoanalizy Zygmunt Freud.

książek: 906
StrawberryCow | 2014-02-14
Przeczytana: 14 lutego 2014

W swojej książce Horney tłumaczy nam jak działa neurotyczna osobowość. Robi to w sposób przystępny, zrozumiały dla każdego, dodatkowo nie zanudza trudnymi wyrażeniami i naukowymi stwierdzeniami (jeżeli coś takiego się pojawi jest wytłumaczone w przypisach).
Niestety czasami, część informacji wydawały mi się przestarzałe i już nieaktualne. Przez to należało czytać ją bardzo uważnie by wyłapać te zmiany. Mimo tego, polecam każdemu zainteresowanemu psychologią i psychiatrią.

książek: 546
Olaf | 2014-07-08
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 08 lipca 2014

Powodów dla, których wziąłem tą książeczkę do rąk jest wiele. Pierwszym jest wiadome, modna w naszych czasach szeroko pojęta nerwica. Wycieranie szafek, układanie rzeczy, zbieranie rzeczy, pozbywanie się rzeczy... w sposób kompulsywny. Na przykład. Kolejno potworne lęki. Następnie brak sensownych relacji w życiu i ciągłe życie w stanie "może kiedyś". Takie książki nie pomagają całkowicie, to rzecz pewna. Nie można się zmienić czasami przez długotrwałe wnikanie, prześwietlanie, a co dopiero na skutek lektury. Nawet wielomiesięczna wiwisekcja nic nie daje. Ale... Czasami wstaje taki dzień, w którym pewien punkt "a" łączy się z punktem "b". W swojej walce z różnymi lękami doszedłem do wniosk, że książki psychologiczne mogą pełnić funkcje porządkowe. Tzn. Nie wiem czym jest fakt, że śni mi się po nocach terapeuta, nie wiem, dlaczego nienawidzę mojej żony po rozmowie z toksycznym rodzicem, nie wiem dlaczego strzeliłem w twarz własne dziecko jak mu upadł klocek. Tonę w wyrzutach...

książek: 985
surrealice | 2018-04-13
Przeczytana: 12 kwietnia 2018

Czułam duży dyskomfort czytając "Neurotyczną osobowość...", ponieważ lubię książki pisane starym językiem to nie ze względu na język, to raczej na wielce osobliwy styl pisania. W trakcie czytania rozdział po rozdziale towarzyszyło mi uczucie nudy, takie masło maślane niedostatecznie dobrze opisanie. Do tego bije po oczach kompleks na punkcie Freud'a, autorka niby próbowała włączyć w to też innych wielkich, ale wyszło to trochę nieudolnie. Może Pani Karen Horney pisała tak jakby o sobie, gdyż z jednej strony chciała być lepsza od Pana Freud'a, z drugiej zaś bała się go przeskoczyć. Czuję olbrzymi niedosyt, liczyłam na coś głębszego, bardziej zaskakującego. Książki, która drąży umysł jeszcze długo po jej przeczytaniu, a nie takiej która zostawia nikły ślad po sobie. Podsumowując pozycja ta nie jest zła, ale też nie na tyle dobra, aby nazywać ją niesamowitym klasykiem i wielkim dziełem szeroko rozumianej psychologii.

książek: 219
Organoleptyczna | 2018-01-09
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 08 stycznia 2018

Rzetelna, ponadczasowa, analityczna - myślę, że mogąca nawet pełnić funkcję terapeutyczną. Jedyne co się zmieniło od 1932 roku, w którym to Horney popełniła dzieło jest fakt, iż aktualnie neurotyzm nie określa się mianem choroby a po prostu cechą osobowościową.

książek: 210
Makota | 2010-06-19
Na półkach: Przeczytane

Klasyka, to trzeba przeczytać. Mimo upływu czasu od pierwszego wydania owej książki, treść jest nadal aktualna. Pewne rzeczy się nie zmieniają, albo...zmieniają się bardzo powoli. Polecam

książek: 115
Wioletta Psiuk | 2014-07-21
Na półkach: Przeczytane

Właśnie przeczytałam książkę wybitnej pani psychoanalityk w latach trzydziestych XX wieku .
Karen Horney , bo o niej mowa w swojej książce- „Neurotyczna osobowość naszych czasów”przedstawia strukturę nerwic, podkreśla w nich znaczenie lęku podstawowego oraz czynnika kulturowego. W pierwszych słowach Horney uważająca się za uczennicę Freuda zapewnia czytelnika o tym , że nie przeciwstawia się Sigmundowi Freudowi, a ceni go i twórczo rozwija.
Krytycznie jednak zapatruje się na stawiany na piedestale przez Freuda czynnik biologiczny. Autorka stawia sobie za cel ukazanie implikacji kulturowych w wewnętrznej strukturze nerwic. W książce posługuje się wieloma przykładami, które stanowią przypadki jej pacjentów oraz ich zaburzeń.
Najważniejsze i najbardziej kluczowe tezy jak sadze padają w rozdziałach dotyczących rozróżnienia lęku i strachu- „lęk” oraz „w pogoni za władzą prestiżem i posiadaniem” gdzie autorka pisze o tym z jakich powodów neurotyk dąży do podanych wartości i...

zobacz kolejne z 1412 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd