Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Kaligula

Tłumaczenie: Janusz Kasza
Seria: Arcydzieła Literatury Światowej
Wydawnictwo: Zielona Sowa
7,68 (164 ocen i 8 opinii) Zobacz oceny
10
15
9
40
8
35
7
45
6
18
5
7
4
1
3
2
2
0
1
1
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Caligula
data wydania
ISBN
8373898816
liczba stron
112
słowa kluczowe
Władza, Tyran, Bogowie, Dramat
język
polski
dodał
Arek

Dramat Alberta Camusa "Kaligula" to przejmujące studium samotności władzy i ludzkiej niemocy. Jego główny bohater, cesarz rzymski Kaligula, czyni zło i sieje wokół siebie spustoszenie. O ile jednak jego mająca posmak prowokacji demonstracja siły wobec swoich poddanych, ludzi od niego zależnych, osiąga zamierzone efekty, o tyle jego bluźnierstwa wobec bogów pozostają bez odpowiedzi; tym samym...

Dramat Alberta Camusa "Kaligula" to przejmujące studium samotności władzy i ludzkiej niemocy. Jego główny bohater, cesarz rzymski Kaligula, czyni zło i sieje wokół siebie spustoszenie. O ile jednak jego mająca posmak prowokacji demonstracja siły wobec swoich poddanych, ludzi od niego zależnych, osiąga zamierzone efekty, o tyle jego bluźnierstwa wobec bogów pozostają bez odpowiedzi; tym samym nie udaje mu się udowodnić ich istnienia. Ostatecznie Kaligula, zastanawiając się, ile zniosą ludzie, zanim zbuntują się i zabiją tyrana, znajduje odpowiedź - własną śmierć.
(Zielona Sowa, 2004)
[Zielona Sowa, 2004][Zielona Sowa, 2004]

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (731)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 429

Nigdy nie byłam fanem dramatu, zdecydowanie wolę książki pisane prozą. Ale będąc w temacie starożytnego Rzymu sięgnęłam po ten krótki utwór. Camus przedstawia nam odczucia Kaliguli zaraz po śmierci jego ukochanej siostry, która swoją drogą była jego kochanką i najprawdopodobniej zginęła właśnie z jego ręki. Jest to krótka historia szaleńca, jego przemyślenia, zmiany w zachowaniu. Wybuchy gniewu i niepohamowanej rozpaczy. Jesteśmy również świadkami zawiązania się spisku, którego celem jest zamordowanie okrutnego Cezara.
Nie powiem żeby książka ta wniosła cokolwiek do mojego postrzegania i oceny postaci Kaliguli. Była zwyczajnie za krótka żeby coś więcej móc o niej powiedzieć. Czy była ciekawa? Czy warto ją przeczytać? Czy to wybitne dzieło? Sama nie wiem, ledwo zaczęłam się wkręcać w ten klimat a doszłam już do końca ostatniego aktu. Książka na 30 minut, o której szybko się zapomina.

książek: 1114
Mimetyczka | 2010-08-03
Na półkach: Przeczytane

Albert Camus dokonał niemożliwego i zmieścił cały absurd świata w niemalże czterech aktach. Nawet logika stała się tam zgubną zasadą prowadzącą do nieszczęścia, a wolność narzędziem zbrodni i przyzwoleniem na przekraczanie wszelkich granic.

W dramacie mamy do czynienia z kostiumem antycznym, pojawia się rzymski cesarz- Kaligula i autentyczne postaci z jego otoczenia.
Nawet historia jest ta sama: Kaligula rozpacza po śmierci swojej ukochanej(jednocześnie siostry) Drusilli.
W dramacie możnaby rzec nie ma nic nowego i świeżego. Camus wykorzystał legendę władcy aby stworzyć sobie materiał na dramat.
Niektórzy mogą czuć się nawet zawiedzeni. Z historycznych faktów Camus opuścił walkę z morzem i mianowanie konia senatorem.
Autor zrezygnował z tanich, efektownych i łatwych chwytów?
Zrezygnował, tym samym więcej na tym zyskał.
Co więcej okazuje się, że historia Kaliguli nie jest przerysowana.
Camus delikatnie ją spreparował, przetworzył, nadał odpowiednią formę i kształt. Powstał dramat...

książek: 268
Diana | 2015-01-03
Na półkach: Przeczytane

Sięgnęłam po "Kaligulę" pewnej wyjątkowo wietrznej, styczniowej nocy, i nie oderwałam się od lektury aż do chwili, kiedy w uszach zabrzmiały mi ostatnie słowa cesarza. Kaligula, dramatycznie osamotniony wśród patrycjuszy i dworzan, tworzy własną filozofię i według niej sprawuje swoje krwawe rządy. Na mało ludzkie traktowanie władcy przez dworzan, ten odpowiada zachowaniem stokroć bardziej nieludzkim, wyolbrzymionym stosownie do pozycji, jaką zajmuje. Z pozoru nihilista i tyran, w gruncie rzeczy cierpiący i samotny, z góry skazany na niepowodzenie, pragnący ostatecznie tylko śmierci, która wszystko zrównuje - oto, jaki obraz Kaliguli wyłania się z kolejnych aktów dramatu. Dorzućmy do tego udział innych postaci, wszechobecnego fałszu, służalczości i "masek"... a między tym wszystkim zabłąkane ziarna prawdy w słowach Młodego Scypiona czy Cherei, które, zamiast sprowadzić na wypowiadających je gniew cesarza, uchylają na moment jego maskę. Władca wciąż igra z losem, podejmuje coraz...

książek: 99
TheEmbalmer | 2013-04-04
Na półkach: Przeczytane

Jakby na to nie spojrzeć, książka daje najzwyczajniej mocno w ryj. Bohaterowie są wyraziści, akcja toczy się szybko i gwałtownie. Dialogi poruszając tematy pieniędzy i władzy nie popadają w przesadną głębokość, której nie cierpię.
Niektóre słowa zapadają w pamięć, jak chociażby wspomnienie o samotności i o tym, że ze swoim umysłem nigdy samotności się nie dozna.
Świetny czas spędzony z tym dziełem, zaprawdę.

książek: 222
Herostrates | 2010-08-21
Na półkach: Przeczytane

Tekst pozostawia niezatarte wrażenie. Historyczne przekazy o Kaliguli jako szaleńcu, jego sławetne sformułowania ("bij tak, aby skazaniec czuł, że umiera") - to wszystko staje się pretekstem do pokazania jednostki walczącej z absurdem własnego jestestwa, próbującej wyrwać się utartym schematom i zmierzyć z bólem egzystencji. Wśród zakłamanych i lękających się o swoje życie senatorów tylko główny bohater, krwawy cesarz, walczy o prawdziwą wolność - znajdując godnych sobie rozmówców w nielicznych poplecznikach i wrogach - w Helikonie, Druzylli, Scypionie i Kasjuszu Cherei. Naprawdę warto!

książek: 667
Marianna | 2014-10-15

"Są dwa rodzaje, ja wybrałem szczęście zabójców. Gdyż jestem szczęśliwy. Był czas, gdy sądziłem, żem osiągnął sam ostateczny kraniec bólu. Otóż nie, można iść jeszcze dalej. Na samym końcu jest szczęście bezpłodne i wspaniałe."

książek: 45
Czworowłos | 2012-06-09
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 2011 rok

Niesamowicie przemyślana. W każdym calu.

książek: 915
Damian | 2016-04-24
Przeczytana: 24 kwietnia 2016

Do Camusa - dramaturga podchodziłem jak pies do jeża, ale to jednak geniusz był, na każdej płaszczyźnie.

książek: 1918
Vinga | 2016-11-28
Na półkach: 2010, Przeczytane
Przeczytana: 19 marca 2010
książek: 151
Kias | 2016-11-12
Na półkach: Klasyka, 2016, Przeczytane
Przeczytana: 12 listopada 2016
zobacz kolejne z 721 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Weekend w Rzymie

Najlepsze na świecie kawa i lody, pełne słońce, spiekota, papugi w parkach, starożytne ruiny, język włoski... Właściwie dlaczego by nie pojechać do Rzymu? Dla tych, którzy wybierają się do stolicy Włoch, polecamy książki, które wprowadzą Was w klimat tego miasta nad Tybrem.


więcej
Urodziny Alberta Camus

Sto lat temu, w Algierii, urodził się jeden z najbardziej wpływowych współczesnych intelektualistów europejskich, filozof i eseista, Albert Camus. We Francji uznawany jest za najwybitniejszego pisarza wszech czasów, a „Obcy” to najczęściej czytana książka w tym kraju.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd