Urok późnego lata. Tom II

Cykl: Urok późnego lata (tom 2)
Wydawnictwo: Novae Res
7,33 (55 ocen i 12 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
6
8
16
7
21
6
10
5
0
4
1
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788380838871
liczba stron
278
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
Michelle

Kiedy przeszłość nierozerwalnie splata się z przyszłością, czasem trzeba przeciąć więzy. Czy głęboko skrywane tajemnice z przeszłości mogą mieć wpływ na to, co dzieje się tu i teraz? Odpowiedź na to pytanie usiłuje odnaleźć Ula, wnuczka Adrianny, która chce poznać zagmatwane losy swoich najbliższych. Rozliczenie z dawnymi traumami i bolesnymi wspomnieniami może okazać się jedynym sposobem na...

Kiedy przeszłość nierozerwalnie splata się z przyszłością, czasem trzeba przeciąć więzy.

Czy głęboko skrywane tajemnice z przeszłości mogą mieć wpływ na to, co dzieje się tu i teraz? Odpowiedź na to pytanie usiłuje odnaleźć Ula, wnuczka Adrianny, która chce poznać zagmatwane losy swoich najbliższych. Rozliczenie z dawnymi traumami i bolesnymi wspomnieniami może okazać się jedynym sposobem na to, by członkowie rodziny Borzęckich i Rawickich mogli bez lęku i żalu spojrzeć sobie w oczy.

Jaki sekret starała się ukryć przed najbliższymi Adrianna? Czy po wielu latach zdecyduje się wyjawić prawdę?

"Słowa Ireny przywróciły Adriannę do rzeczywistości. W tonie głosu córki było coś, co ją na nowo zaniepokoiło.
– Zapytała mnie, kim był doktor Damian Reński.
Adrianna ostrożnie odłożyła na bok talerze, które pierwotnie zamierzała wstawić do kuchennej szafki. Dłonie jej niebezpiecznie zadrżały, ale ukryła je pod fartuchem. Miała nadzieję, że córka nie zwróciła na to uwagi.
– Wspominałaś jej o nim? – spytała cicho. – Dlaczego?
– Tak jakoś wyszło. Po nitce do kłębka. Przecież te wszystkie wydarzenia z przeszłości są w przedziwny sposób ze sobą powiązane. Opowiada się o jednym i nie wiedzieć kiedy pojawiają się następni ludzie, i tak dalej, i tak dalej."

 

źródło opisu: www.empik.com

źródło okładki: www.empik.com

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (155)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 942
Alicja | 2018-09-30
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 30 września 2018

"Późne lato (...) niczym dojrzały człowiek, który mając już za sobą szaleństwa młodości, przygotowuje się do jesieni swojego życia" (str.20)

Dalszy ciąg sagi rodzinnej, tym razem odkrywane są tajemnice średniego pokolenia. Pragnienie wymazania z pamięci wspomnień z dzieciństwa, przytłaczająca świadomość braku miłości rodzicielskiej i wsparcia z ich strony oraz fakt, że to właśnie dzieciństwo naznaczyło późniejsze życie. Skutki błędnych decyzji owocowały długo i odczuły to na swojej skórze kolejne pokolenia. Podejmowane były zbyt szybko i zaważyły na późniejszym życiu.
Wrogą barierę wzajemnej niechęci w rodzinie, nie był w stanie zburzyć nawet upływ czasu.Związek młodych ludzi zakochanych w sobie bez reszty, jednakże nieakceptowany przez rodziców, za ich sprawą kończy się, przynosząc rozgoryczenie, żal, tęsknotę. Zniszczona została miłość i wspólne plany na przyszłość. Powód jaki został podawany był prozaiczny, status społeczny, lecz za tym wszystkim kryła się głębia.
Rozproszenie...

książek: 1663
syla50 | 2018-08-23
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 23 sierpnia 2018

Jak dla mnie druga cześć mniej ciekawa. O ile po przeczytaniu pierwszej części miałam nadzieję na naprawdę godne wyjaśnienie, o tyle w drugiej, już na początku przewidziałam rozwiązanie tej historii. A dokładnie jak Eliza poznała Olgierta, czyli prawie na początku.

Wracając do mojej opinii z pierwszej części (chodzi o potraktowanie ojca i matki a w szczególności ojca, że go nie odwiedziła mimo, że umierał) teraz gdy znam wszystkie fakty, rozgrzeszenia Elizie nie daję i zdania nie zmieniam. I wszystko w tym temacie.

Część zbyt przewidywalna, końcówka mnie znudziła wręcz. Szkoda, bo pierwsza część naprawdę była ciekawa. Niemniej jednak jeszcze sięgnę po inne książki autorki.

książek: 2384
andzia12 | 2018-10-01
Przeczytana: 30 września 2018

Ciąg dalszy bohaterów "Uroku późnego lata". Tym razem autorka w drugiej części skupiła się bardziej na losach Elżbiety. Dopiero tutaj wyjaśnia się prawdziwy powód braku porozumienia między matką a córka. I jak pokazuje ta historia nie da sie wszystkiego na zawsze ukryć, prawda wyjdzie na jaw.
A zbędny gniew, uraza nie są dobre, bo czasami możemy już nie zdążyć wyjaśnić sobie wszystkiego...
Drugi tom wg mnie jest dużo bardziej przystępny, tym razem akcja toczy się sprawnie i nie dłuży się.
Polecam!

książek: 1236
boziaczek | 2018-09-11
Na półkach: Przeczytane, E-booki

Tom drugi "Uroku późnego lata" to powieść może trochę mniej zajmująca niż część pierwsza, jednak zdecydowanie warta przeczytania. Wszystkie wątki zostają tu domknięte, a tajemnice rodzinne wychodzą na jaw.
Książka jest dobrze napisana, ciekawa fabuła nie pozwala na oderwanie się od lektury.
Polecam!

książek: 611
elapior | 2018-11-19
Na półkach: E-book, Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: 19 listopada 2018

Urok późnego lata (obie części) to opowieść o życiu, uczuciach i rozterkach ludzi żyjących w trudnym okresie między oraz powojennym. Kiedyś porównałam styl Autorki do aksamitu. Cieszę się, że nadal taki jest. Czytać kompozycję słów tworzonych przez Autorkę to czysta przyjemność, oczy miękko przesuwają się po tekście bez zbędnych zahamowań. Jak dodamy do tego historię z przesłaniem to nic tylko polecać:)

książek: 882
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

W pierwszym tomie "Uroku późnego lata"poznajemy Adriannę, która jako dziesięcioletnia dziewczynka przestała wierzyć w to, że rodzina to miłość, zaufanie i wspólne dobro. Neurotyczna matka, oziębły ojciec, tragiczny wypadek młodszego braciszka i TO wydarzenie, które od zawsze będzie rzucało cień na jej przyszłość i decyzje, jakie będzie podejmowała... Mijają lata. Adrianna już jako starsza kobieta robi rachunek sumienia. Czy prawda ma szanse ujrzeć światło dzienne? Czy da się naprawić szkody jakie spowodowało milczenie?

Prawdziwe ukojenie może przynieść tylko wypowiedziana na głos prawda. Tom drugi to czas zrzucenia płaszcza ułudy i niedopowiedzeń. Autorka w pięknym stylu obnaża przed czytelnikiem ludzkie słabości, żądze i najskrytsze pragnienia. Niezapomniane emocje, wzruszająca historia, w której łatwo się zakochać.

Agnieszka Janiszewska zabiera czytelnika w sentymentalną, ale nie ckliwą podróż do podwarszawskiego dworku tuż po pierwszej wojnie światowej oraz do lat '50 XX...

książek: 1042
Maja | 2018-08-14
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 14 sierpnia 2018

Po raz kolejny spotykamy się z Adrianną, Elizą i Ulą. Tym razem poznajemy lepiej drugą z nich. Możemy przekonać się, dlaczego rozstała się z miłością swojego życia. Dostajemy odpowiedzi na pytania, które mogły pojawić się w trakcie lektury poprzedniego tomu.

Sięgając po tę książkę, musicie pamiętać o tym, żeby zapoznać się z pierwszą częścią. W przeciwnym wypadku wiele wątków będzie dla Was niezrozumiałych.

Po raz kolejny opowieść toczy się powoli i jak już wspomniałam, możemy lepiej poznać Elizę. Powiem szczerze, że dzięki temu kobieta nieco zyskała w moich oczach, bo wcześniej szczerze jej nienawidziłam i współczułam Uli, że ma taką matkę. Musicie jednak sami przekonać się, co się stało, że zmieniłam o niej zdanie. Nie chcę zdradzać Wam fabuły.

Autorce udało się utrzymać poziom poprzedniego tomu. W sumie nawet czytało mi się tę część nieco lepiej. Wiedziałam już o pewnych rzeczach i historia składała się w logiczną całość. Jedyne, co mi przeszkadzało, to scena, w której Ula...

książek: 264
SpadłoMizRegała | 2018-12-06
Na półkach: Przeczytane

Chyba nie należę do osób szczególnie sentymentalnych. Nie wzruszam się szybko, nie gonię za lekturami, przy których będę się roztkliwiała co kilka stron. Jednak czasami mam ochotę na coś nostalgicznego, melancholijnego, porywającego. Ale nie łzawego. Nie jest łatwo napisać coś takiego, nie popadając w skrajność. Zdaję sobie sprawę z wątłej granicy między jednym a drugim. Są jednak autorzy i autorki, które mają niesamowite wyczucie w tej kwestii i potrafią stworzyć wyjątkową fabułę, odpowiednio wszystko wyważyć i tak posplatać losy bohaterów, by ułożyły się w piękną historię. Na pewno ten dar posiada Agnieszka Janiszewska. Moje pierwsze spotkanie z jej twórczością było dla mnie ogromnym zaskoczeniem – świetnie napisana książka Pamiętam, pełna rodzinnych tajemnic, niedopowiedzeń i prób poznania prawdy o najbliższych. Trochę podobnie sprawa ma się w przypadku Uroku późnego lata, choć mam wrażenie, że tutaj fabuła jest nieco bardziej rozbudowana.

Niewątpliwie pisarka odnajduje się w...

książek: 1150
anetapzn | 2018-07-23
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 23 lipca 2018

Urok póżnego lata to kolejna doskonała, dwutomowa powieść o ludziach, ich perypetiach, decyzjach, charakterach, która mnie porwała. Na kartach swojej powieści autorka zawarła opowiedzianą na dwóch płaszczyznach czasowych historię rodziny złożonej z arcyciekawych postaci.
Oba tomy to także niezwykła, nastrojowa, pełna tajemnic opowieść. W trakcie lektury wielokrotnie nasuwało mi się pytanie, co musiało się stać miedzy teoretyczn9ie najbliższymi dla siebie ludźmi, żeby doszło do takiej sytuacji pomiędzy nimi. Janiszewska po raz kolejny nie boi się poruszać trudnych, często bolesnych, dramatycznych wydarzeń, osadzać ich wspaniale w historii Polski, snuć poprzez kolejne dekady, wplątywać w to ciekawych bohaterów.
Tytuł i okładka idealnie współgrają z klimatem powieści.
Urok póżnego lata to smutna, choć z prześwitami humoru, pogody historia. Bohaterami są na równie ludzie, wspaniale nakreślenie, pełnokrwiści, emanujący energią, ciekawymi cechami charakteru (często bardzo negatywnymi,...

książek: 649
katja_79 | 2018-06-23
Na półkach: 2018, Przeczytane
Przeczytana: 23 czerwca 2018

Drugi tom przynosi rozwiązanie zagadki relacji Elizy, Adrianny, Dezyderego, Olgierda- bardzo bliskich sobie ludzi, którzy oddalili się od siebie z powodu sekretu, który nigdy miał nie wyjść na jaw. Nie można przeczytać pierwszego tomu i nie chcieć zabrać się w sekundę za drugi. Pani Agnieszka zmusza czytelnika do kontynuacji, po prostu musisz się dowiedzieć co będzie (a właściwie było) dalej. Polecam

zobacz kolejne z 145 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd