Jessica Shattuck

Książka, moim zdaniem, napisana nierówno - stąd tylko ocena dobra. Przyznam, że ostatnie kilkadziesiąt stron zmęczyłam i czytałam je dłużej niż pierwsze trzy czwarte powieści. Zakończenie jest po prostu sztucznie rozciągnięte i właściwie niewiele wnosi do treści. A teraz pora na plusy, bo tych nie brakuje. Historia trzech kobiet i ich dzieci w różny sposób okaleczonych przez wojnę wciągnęła mnie od pierwszych stron. Tajemnice z przeszłości, niedopowiedzenia i stopniowo odkrywane sekrety długo trzymają w napięciu. Prawda, jaka z czasem wychodzi na jaw, zadziwia, zaskakuje, a nawet szokuje. Jednocześnie jednak ubarwia fabułę i to na pewno duża zaleta. Powieść pokazuje różne postawy Niemców wobec nazizmu, od bezkrytycznego uwielbienia i fanatyzmu, poprzez dojrzewanie do krytycyzmu, aż do opozycyjnych zachowań, których ukoronowaniem był udział w zamachu na Hitlera. Na pewno jest to ciekawe spojrzenie na wojenną rzeczywistość, jednak przyznam, że czasem raziła mnie łopatologia - zapewne wynika to z faktu, że książka napisana została przez Amerykankę (dla polskiego czytelnika, nawet średnio zorientowanego w historii II wojny światowej, pewne tłumaczenia mogą wydawać się zbyt oczywiste). Mimo wspomnianych na początku wad, polecam lekturę - daje do myślenia, budzi emocje i czyta się nieźle (z wyjątkiem nudnego zakończenia).