Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Biały Kruk

Seria: Poza serią
Wydawnictwo: Czarne
6,57 (498 ocen i 36 opinii) Zobacz oceny
10
21
9
27
8
72
7
165
6
101
5
64
4
23
3
20
2
3
1
2
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788387391584
liczba stron
253
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Miejsce w Białym Kruku jest wszędzie i nigdzie. Jest to książka o przyjaźni i przemijaniu. Dołożyć trochę sentymentalizmu, dodać happy end i jest amerykański wyciskacz łez. Mam takie poczucie, ze rzeczy sensowne w sztuce balansują na pograniczu kiczu. Utrzymać się na tej krawędzi to cała tajemnica.

 

źródło opisu: http://czarne.com.pl/

źródło okładki: http://czarne.com.pl/

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1114)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 2175
wiejskifilozof | 2014-12-04
Na półkach: Przeczytane

To moje drugie spotkanie z twórczością Stasiuka.Tym razem,byłem mniej zaskoczony twórczością autora.
Nauczony tym,co było w Dziewięć,wiedziałem czego mogę się spodziewać.
Każdy na Lubimy Czytać,chyba wie że czytam głównie lekkie książki.
Dlaczego wybrałem coś trudniejszego ? Może dlatego,by pobudzić umysł do lepszej pracy.
Wracając do książki.Jest ona trudna,ciężka.Lecz niezwykle fascynująca,autor zabiera nas w Bieszczady lat 90.
Nie dawno upadła komuna,mamy tu spektrum postaci.Piękne opisy dotyczące stylu życia mieszkańców.
Opisy przyrody:wilk,kruk,żmija zygzakowata i inne.
Także te stare piękne cerkwie.
Zresztą co ja będę pisał :-) przeczytajcie :-) warto :-)

książek: 2261
zoso | 2016-07-17
Przeczytana: 16 lipca 2016

Męska proza,dla mężczyzn i o mężczyznach.Kobiet tu prawie nie ma,a jeśli są to tylko w epizodycznych rolach i przedstawione w niezbyt korzystnym świetle.Pięciu facetów,znających się od dzieciństwa,postanawia zrobić sobie przerwę w swoim dotychczasowym,szarym życiu i spędzić w swoim towarzystwie kilka dni.Do tego celu ma im posłużyć zimowa wyprawa opuszczonymi i bezludnymi szlakami górskimi.Prowokujące zachowanie jednego z nich powoduje ciąg zdarzeń,które obserwujemy na kartach książki,a które prowadzą do zaskakującego finału.Pod lupę autor bierze swoich bohaterów i pokazuje zachowania bliskich sobie ludzi,boć to przecież przyjaciele z podwórka,w ekstremalnych sytuacjach.Ale,jak to u Stasiuka,nie tylko wydarzenia zajmują ważną rolę w powieści.Wiele tutaj monologu wewnętrznego,wspominek z dzieciństwa i młodości.Nie zabrakło tutaj oczywiście również,podkolorowanego ogromną ilością wypalonych fajek i wypitego alkoholu,stasiukowego filozofowania na temat naszego jestestwa.Wszystko to...

książek: 3200
jusola | 2011-08-22
Na półkach: Przeczytane, 2011
Przeczytana: 21 sierpnia 2011

Nie jest to łatwa do przeczytania powieść. Można by powiedzieć, że niewiele się w niej dzieje - ot, mężczyźni zew natury poczuli i łażą, łażą po Warszawie (warstwa wspomnieniowa) i po Bieszczadach (warstwa aktualna), a natura im pokazała, kto rządzi, kto silny, a kto słaby. Faceci tak lubią próbować się z losem i z sobą, kobiety mogłyby nie zrozumieć (tak, tak, wiem, że to stereotypowo zabrzmiało, cóż, sama jestem kobietą, dlatego wiem, co piszę). A jednak kiedy pokona się początkowe zniechęcenie (przecież to Stasiuk! klimat jego utworów taki niby właśnie jest) świat tej grupki pochłania i wciąga. I wtedy nagle się okazuje, że tu dzieje się bardzo dużo.

książek: 569
Radosław Gabinek | 2016-12-04
Przeczytana: 04 grudnia 2016

Chłopcy stają się mężczyznami, ale gdzieś tam w środku cały czas chłopcami pozostają. Wciąż poszukują siebie, ciągle za czymś gonią, nie potrafią usiedzieć na miejscu bo nosi ich po świecie, nęci odwieczna tajemnica życia. "Biały kruk" to taka męska książka opowiadająca o tym jak grupa kolegów z młodości, już po latach wspólnej znajomości dochodzi podczas jednego ze wspólnych spotkań do wniosku, że nie czują się dobrze w swoim dorosłym życiu. Pożera ich proza życia, monotonia, brak większego celu, sensu i przytłaczają poniesione porażki. Źle na nich leżą skory, które przywdziali na siebie, gdzieś tam ciągle coś ich uwiera. Nie myśląc więc wiele, podejmują wspólną wyprawę w nieznane, przed siebie, w poszukiwaniu...no właśnie czego? Jednym z nich wydaje się, że nie mają wyznaczonego celu tej wyprawy, inni chcą dokonać zmiany a nawet przewrotu kontestowanej rzeczywistości. Kierują nimi pobudki światopoglądowe, problemy natury egzystencjalnej. Wydaje się z pozoru, że mamy do...

książek: 384
Profesorek | 2015-10-02
Przeczytana: 02 października 2015

Przychodzi taki moment w życiu faceta, że zaczyna żyć wspomnieniami, musi znaleźć sobie jakieś zajęcie, poszukuje sensu życia. Musi sobie zrobić jakiś wyskok, może napić się nieco za dużo ze starymi kolesiami, zaryzykować, zapalić... Jak to się zwie? Kryzys wieku średniego? To chyba o tym. Nuda. I dwója.

książek: 1556
mandżuria | 2010-12-14
Na półkach: Przeczytane

Są takie książki, które czytam z przyjemnością, bo podoba mi się styl, ale kończę i po skończonej lekturze nie wiem, co o takim dziele myśleć. Zawsze wtedy mam refleksję, że chętnie bym o tej książce podyskutowała, omówiła ją wspólnie z innym czytelnikiem, co pomogłoby mi wyrobić pewną opinię na temat książki. Z braku, zazwyczaj, osoby chętnej do dyskusji, przeglądam recenzje, pozytywne i negatywne głosy o mojej niedawnej lekturze, naświetlające mi tę część problematyki, która wymykała mi się podczas czytania. Zazwyczaj jednak i to nie przynosi rezultatu, bo opinia musi być wyłącznie moja, subiektywna i pochodząca z wewnątrz, na co zewnętrzne opinie końcowy wpływ mają jednak niewielki. Mija sporo czasu i patrząc z perspektywy mogę ocenić generalne wrażenie, jakie wywarła na mnie lektura. Tak było właśnie z powieścią Andrzeja Stasiuka „Biały Kruk”, za którą pisarz otrzymał nagrodę Fundacji im. Kościelskich.

Czterech przyjaciół z dzieciństwa, z których jeden zawsze różnił się od...

książek: 753
Katarzyna Em | 2012-08-15
Na półkach: Przeczytane, Ulubione

Jest to powieść, która niewątpliwie zasługuje na zainteresowanie czytelnicze, podobnie jak osoba autora. Gdy skończyłam jej lekturę nie do końca potrafiłam określić swoje uczucia. Z jednej strony, jak już jedna z użytkowniczek lubimyczytac.pl napisała wcześniej, akcja właściwa toczy się leniwie, monotonnie tak, jak monotonny jest krajobraz Bieszczad spowitych bielą śniegu, z drugiej strony, gdy zaczniemy wnikliwiej obserwować bohaterów, śledzić ich wspomnienia, przekonamy się, że pod tą pozorną jednostajnością ukrył autor wiele spraw, które pozostawiają szerokie pole do analizy nawet po zakończeniu lektury, tym bardziej, że odnoszą się do świata, zjawisk, zależności uniwersalnych każdemu człowiekowi. Odsyłam do bardzo interesującej recenzji Andrzeja Franaszka ("Uciekając"), pod którą i ja się podpisuję.

książek: 1448
Kamasz | 2015-11-01
Na półkach: 2015, Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 01 listopada 2015

Byliśmy chłopakami.
Chłopcy byli żołnierzami.
Partyzanci byli chłopcami.
Turyści byli turystami z plecakami.

Stasiuk, ty zimna gnido!

książek: 1337
Secrus | 2015-12-23
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 05 grudnia 2015

... Na początku widzimy biel, którą plamią trzy czarne sylwetki. Ich cienie kładą się na śnieżnej planszy. Trochę dalej ciemne paski – może pnie drzew albo postrzępiona bariera ograniczająca teren. Czerwień stanowi tło napisu: Biały kruk. Rozbiegane asocjacje każą nam myśleć o rzadkiej literaturze bądź nietypowej dla środowiska personie. Biel i czerń znów w ścisłej komitywie – kruczy mrok i mleczna jasność. Słodko-gorzki nastrój, słodko-gorzka książka. (...) Od pierwszych stron daje się we znaki szorstka, zimna – nie tylko klimatycznie – niestroniąca od wulgarnego języka narracja, która każe nam traktować powieść jako reprezentantkę męskiej, mocnej literatury. Ponieważ bohaterowie są bardzo różni, Stasiuk dał sobie możliwość poruszenia wielu problemów i rozpisania dylematów, które ich gryzą. Nietrudno zauważyć, że gdy czytamy o odludnej tułaczce pięciu kumpli, musimy poznawać świat przedstawiony przede wszystkim poprzez dialogi między nimi. Autor doskonale je czuje, wie, na ile...

książek: 103
para_bolka | 2014-04-29
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: wrzesień 2013

Męska powieść, lecz niekoniecznie tylko dla chłopców. Cenię sobie dzieła tak dopracowane. Język jest szorstki, ale z nutą czegoś słodko-gorzkiego - jak miąższ grejpfruta nieobranego z białej skórki. Książka opisująca patriarchalny świat widziany oczyma - no właśnie - czy tylko pierwszoosobowego narratora? Książka o stawaniu się... (kim?) o mierzeniu się (z kim?) - wpisująca się pewnie w nurt powieści inicjacyjnych. Fabuła fabułą - wciągająca, podszyta niepokojem. Z podwójnym, a może nawet potrójnym (?) dnem, bo nasycona wytrawną symboliką. Podkreślę to - nie chodzi o jednoznaczne alegorie, łatwo rozpoznawalne ryty, lecz o niejednoznaczne symbole właśnie. Mi samej wydaje się, że nie wszystkie znaki są dla mnie czytelne. Wrócę do niej gdy dojrzeję, bo przeczuwam, że możliwość jej odczytania zależy od własnej dojrzałości, własnych doświadczeń i czasu, w jakim się aktualnie jest.

zobacz kolejne z 1104 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd