Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Zagubione niebo

Autor:
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788308053591
słowa kluczowe
literatura polska
kategoria
Literatura piękna
język
polski
typ
papier
dodała
Ag2S
6,05 (318 ocen i 79 opinii)

Opis książki

Niebo zagubione. Niebo odnalezione. Dla wszystkich. A głównie dla tych, którym wydaje się, że świat się kończy, podczas gdy on się dopiero zaczyna. Zagubione niebo to historie nowe i odnalezione, które gubiły się na łamach prawie zapomnianych już dzisiaj gazet. Wreszcie ułożyły się w całość - w opowieść o różnych porach roku w życiu każdej i każdego z nas, w piękną opowieść. Pierwsze...

Niebo zagubione. Niebo odnalezione. Dla wszystkich.
A głównie dla tych, którym wydaje się, że świat się kończy, podczas gdy on się dopiero zaczyna.

Zagubione niebo to historie nowe i odnalezione, które gubiły się na łamach prawie zapomnianych już dzisiaj gazet. Wreszcie ułożyły się w całość - w opowieść o różnych porach roku w życiu każdej i każdego z nas, w piękną opowieść.
Pierwsze miłosne uniesienia i rozczarowania, zachwyty nad życiem i bolesne porażki. Długie i krótkie związki, miłość do utraty tchu, cierpienie po rozstaniu. Zdolność wybaczania, umiejętność zapominania. A my marzymy i nie tracimy wiary. Lepiej bowiem mieć wspaniałą przyszłość niż wspaniałą przeszłość, pamiętać, że zguba jest darem – szansą na odnalezienie czegoś lepszego.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Literackie, 2014

źródło okładki: http://www.wydawnictwoliterackie.pl/

pokaż więcej

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Polecamy

Gdzie wypożyczyć?
Znajdź książkę w najbliższej bibliotece MAK+
Oficjalna recenzja
malineczka74 książek: 4000

Garść opowiadań o miłości

Katarzyna Grochola to śmiało można rzec legenda polskiej prozy dla kobiet. Autorka, która sprzedała już 4 miliony egzemplarzy swoich powieści, pisze dalej i z pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Jest przecież wiele osób, które stanowią spore grono jej fanów i fanek. Są czytelnicy, którzy każdą nową jej książkę kupią w ciemno. Ale i pojawiają się głosy, że to słaba literatura. Osobiście prozę tej pisarki cenię. Za jedną rzecz, a mianowicie za świetnie zawarte w słowach emocje i uczucia. Tu przyznaję Katarzynie Grocholi medal. I to nie ma znaczenia czy mam na myśli powieść czy krótką formę opowiadania.

Najnowsza publikacja autorki popularnego „Nigdy w życiu” to zbiór piętnastu opowiadań, które powstały już dobrych kilka lat temu. W formie książki trafiły do czytelnika z małym opóźnieniem, ale ich „termin przydatności” nie minął. Proza się nie przeterminowała, bo jest ponadczasowa, zawsze aktualna. O czym pisze Grochola? Można napisać, że o tym co zwykle. O miłości. O uczuciu, bez którego jak przekonała mnie książka życie jest szarobure, nijakie i przecieka przez palce byle jak. Kochać trzeba, by piękniej żyć, by żyć prawdziwie i oddychać pełną piersią. Miłość ma różne oblicza, różnie smakuje, rani i boli, wprowadza do nieba. Ale też niebo bez niej nie istnieje. Jak się nie kocha, to nie jest się w niebie. A przecież każdy o niebie marzy, każdy szuka do niego drogi, każdy chce w nim być. Zatem prosta recepta brzmi – kochaj a będziesz w raju. I to święta...
Katarzyna Grochola to śmiało można rzec legenda polskiej prozy dla kobiet. Autorka, która sprzedała już 4 miliony egzemplarzy swoich powieści, pisze dalej i z pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Jest przecież wiele osób, które stanowią spore grono jej fanów i fanek. Są czytelnicy, którzy każdą nową jej książkę kupią w ciemno. Ale i pojawiają się głosy, że to słaba literatura. Osobiście prozę tej pisarki cenię. Za jedną rzecz, a mianowicie za świetnie zawarte w słowach emocje i uczucia. Tu przyznaję Katarzynie Grocholi medal. I to nie ma znaczenia czy mam na myśli powieść czy krótką formę opowiadania.

Najnowsza publikacja autorki popularnego „Nigdy w życiu” to zbiór piętnastu opowiadań, które powstały już dobrych kilka lat temu. W formie książki trafiły do czytelnika z małym opóźnieniem, ale ich „termin przydatności” nie minął. Proza się nie przeterminowała, bo jest ponadczasowa, zawsze aktualna. O czym pisze Grochola? Można napisać, że o tym co zwykle. O miłości. O uczuciu, bez którego jak przekonała mnie książka życie jest szarobure, nijakie i przecieka przez palce byle jak. Kochać trzeba, by piękniej żyć, by żyć prawdziwie i oddychać pełną piersią. Miłość ma różne oblicza, różnie smakuje, rani i boli, wprowadza do nieba. Ale też niebo bez niej nie istnieje. Jak się nie kocha, to nie jest się w niebie. A przecież każdy o niebie marzy, każdy szuka do niego drogi, każdy chce w nim być. Zatem prosta recepta brzmi – kochaj a będziesz w raju. I to święta prawda, z którą się w pełni zgadzam.

Okładka książki jest prosta i wyrazista. To obraz błękitnego nieba z bialutkimi pierzastymi obłokami. I świetnie pasuje do treści. W takie niebo bez czarnych chmur patrzeć można bez końca. Tak samo można czytać prozę Grocholi i odkrywać paletę uczuć jakich doświadczają bohaterowie – ludzie zwyczajni, którzy szczęścia szukają i którzy je znajdują. Zwykle przypadkiem, gdzieś pewnego zwyczajnego dnia. W takiej sztampowej rzeczywistości, która ma przecież drugie dno. I warto je zobaczyć, by poczuć w pełni smak życia. Tylko trzeba inaczej spoglądać na codzienność.

Proza Grocholi znów wzrusza, znów chwyta za serce, znów uczy jak piękniej żyć. Autorka w krótkiej formie literackiej daje świetne wskazówki, które zawsze się sprawdzają. I warto je uwzględnić, układając swój plan na życie.

Bernardeta Łagodzic-Mielnik

pokaż więcej

Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 5319
allison | 2014-07-02
Na półkach: Przeczytane, Rok 2014
Przeczytana: 01 lipca 2014

"Zagubione niebo" czyta się lekko i przyjemnie, mimo iż większość opowiadań podejmuje niełatwe, nieraz pełne dramatyzmu tematy. Wszystkie utwory napisane są jednak prostym językiem, co sprzyja szybkiej lekturze.

Jak to w przypadku zbiorów opowiadań bywa, utwory są na różnym poziomie. Obok naprawdę interesujących i oryginalnych ("Powrót taty") mamy tu całkiem banalne i naiwne obrazki ("Feralna trzynastka", "Kamień szczęścia") oraz takie, które zaczynają się obiecująco, ale kończą w typowy dla harlekinów sposób ("Scarlett O'Hara z Pilawki Górnej"). Są też opowiadania, które określiłabym jako napisane poprawnie, ale mające w sobie jakąś iskrę zapalną i niewykorzystany potencjał ("Niebo pode mną").

Wszystkie utwory łączy motyw miłości i chichotu losu - o przyszłości bohaterów często decyduje przypadek, ślepy traf, dziwny zbieg okoliczności. To akurat mi się podobało, chociaż czasami autorka poszła na łatwiznę, tworząc wyciskacze łez.

Mimo wspomnianych wad, jest to świetna lektura...

książek: 3133
miki24gr | 2014-05-14
Przeczytana: 14 maja 2014

Piękny zbiór opowiadań, którego lektura dostarczyła mi wielu wzruszeń. Autorka jak zwykle potrafiła chwycić za serce i w niewielkich utworach zawrzeć kwintesencję różnych emocji- nie brak tu melancholii, tęsknoty, rozpaczy, śmiechu przez łzy i rożnych odcieni miłości...Opowiadania powstały kilkanaście lat temu, lecz wydają się ponadczasowe. gorąco polecam!

książek: 394
knigoholiczka | 2014-05-11
Przeczytana: 11 maja 2014

Na moim blogu, co zresztą widać, rzadko oszczą opowiadania czy zbiory opowiadań. Z twórczością Katarzyny Grocholi pierwszy kontakt zaliczyłam już dawno, oczywiście pierwsza książka t Nigdy w życiu". Zdarzyło mi się też czytać jej zbiorki opowiadań.
"Zagubione niebo" bardzo i się spodobało. Przy opowiadaniach jest tak, że przy większej ilości zawsze co najmniej kilka się nie spodoba. Tu tak nie było. Wszystkie przeczytałam z niesamowitym zaciekawieniem i żałowałam, że są tak krótkie. Nie przypadło i do gustu tylko jedno opowiadanie, dokładnie to pod tytułem "On jeszcze nie wie, że mnie kocha. W reszcie się zatraciłam. Cóż powiedzieć, wzruszały mnie, historie miłosne ciekawiły. Wiele opinii jest na temat twórczości pani Grocholi, ja pokusiłabym się o stwierdzenie, że ta książka jej się "udała".
Jednak zawsze można znaleźć coś, co się nie podoba. Mam zagwozdkę bo niby okładka nie jest brzydka, jednak nie wiem dlaczego do mnie nie trafia (przecież bardzo dobrze pasuje do tytułu). W...

książek: 195
Katarzynka | 2014-12-16
Przeczytana: 20 listopada 2014

"Zagubione niebo" jest zbiorem opowiadań, niekiedy dłuższych, niekiedy krótszych, ale zazwyczaj tak samo wciągających. Wszystkie miały w sobie nutkę miłości połączoną ze szczęśliwym przypadkiem, co sprawiało, że lektura była bardzo przyjemna.
Brakowało mi akcji, w których K. Grochola się specjalizuje, ale czegóż spodziewać się po kilku opowiadaniach?
Generalnie czyta się miło, mimo że nie raz oczy się zaszkliły.. Zgodnie z tytułem, można odnaleźć zagubione niebo i czasami na nowo uwierzyć w ludzi. Polecam przeczytać pod ciepłym kocykiem i próbować przenieść się z każdym opowiadaniem w inną rzeczywistość :)

książek: 269
Nanette | 2014-05-29
Na półkach: Przeczytane, 2014
Przeczytana: 29 maja 2014

Sięgając po książkę nie wiedziałam, że to opowiadania. Siadłam sobie wygodnie gotowa zagłębić się w powieść, a tu po kilkunastu stronach nagle odchodzimy od tematu. Byłam nieco zawiedziona, bo pierwsze opowiadanie bardzo mnie wciągnęło i chętnie przeczytałabym dalszy ciąg ich historii. Ale zamiast tego dostałam zbiór wzruszających opowiadań o miłości. Każde przedstawia inne spojrzenie na miłość, przyjaźń i zaufanie. Polecam.

książek: 100
Kasia_1987 | 2014-06-28
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 27 czerwca 2014

Kasia udowodniła, że wiele emocji w czytelniku może wywołać nie tylko wielka powieść, ale także krótkie opowiadanie. Właśnie z kilkunastu takich opowiadań składa się "Zagubione niebo". Opowiadania są różnorodne, jednak połączone barwnymi emocjami, lekkim stylem i dobrym humorem.

książek: 246
Anna | 2014-05-26
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 25 maja 2014

Grochola potrafi mnie wzruszyć, rozśmieszyć, potrafi sprawić, że wierzę, że miłość jest najważniejsza.
Wszystkie opowiadania, czasami smutne, czasem zabawne albo romantyczne, są pełne miłości.
Miłość znajdujemy wszędzie, w pociągu, na klatce schodowej, za płotem. Czasem ją gubimy. Głupio i bezpowrotnie, a później rzucamy się w wir wody.
Czasami nasza miłość znika. Umiera, albo odchodzi. Czasami są nowe początki.
Czasami stawiamy miłość ponad wszystko. Ponad pracę i karierę.
Czasami to miłość spontaniczna i młoda, czasem dojrzała.

Książka pełna słońca, pełna nieba. Idealna na maj. W maju przecież najwięcej ludzi się zakochuje, najwięcej ludzi szuka miłości.

książek: 808
merry | 2014-06-17
Przeczytana: 17 czerwca 2014

Myślę, że wielu z Was słyszało o Katarzynie Grocholi. Jednej z najsłynniejszych polskich pisarek naszych czasów. Jest autorką "Nigdy w życiu!", "Ja Wam pokażę!" i wielu innych. Jedną z jej ostatnio wydanych książek jest "Zagubione niebo", które właśnie miałam okazję przeczytać.

To piętnaście niezależnych opowiadań, w których bohaterowie odnajdują swoje tytułowe "zagubione niebo". Jedni odkrywają siebie, inni miłość, a jeszcze inni zaczynają doceniać to, co mają. Każda osoba zdaje się mieć do wykonania pewną misję, która ma doprowadzić ją do lepszego życia.

W mojej subiektywnej opinii wszystkie opowiadania są bardzo dobre. Wiadomo, jedne podobały mi się bardziej, drugie mniej, ale każde ma coś w sobie. Coś, co nie pozwalało mi się od nich oderwać. Gdyby nie egzaminy pewnie wszystkie przeczytałabym jednego dnia.

Z każdego rozdziału można wynieść coś dobrego dla siebie. Znajduje się w nich wiele wskazówek i porad, jak można postąpić w danej sytuacji. To również opowieści o miłości,...

książek: 105
Ola | 2014-08-09
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 09 sierpnia 2014

Po raz kolejny przekonałam się, że polska literatura nie jest dla mnie. Oprócz pani Kalicińskiej i pani Bator nie odnalazłam wśród rodowitych pisarzy kogoś, kto by mnie zachwycił. 'Zagubione niebo' to zbiór opowiadań. Opowiadań prostych, szczęśliwych lub nie - ze znakomitą większością tych kończących się happy endem. To moja pierwsza książka pani Grocholi i naprawdę po świetnych adaptacjach filmowych i tylu pozytywnych opiniach liczyłam na coś wielkiego. Jej styl kompletnie mnie nie powalił, nie widzę w nim nic wskazującego na 'najlepszą i najpopularniejszą współczesną pisarkę, która zmieniła oblicze literatury obyczajowej w Polsce'. Opowiadania są po prostu banalne, idealne na wakacje. Może mam po prostu za duże wymagania, ale już od pierwszych stron wiedziałam, że to nie moja bajka.

książek: 499
Joanna | 2014-05-26
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 26 maja 2014

Proza Grocholi to takie literackie disco-polo. Zdania wręcz jotka w jotkę typu "Ja uwielbiam ją, ona tu jest i tańczy dla mnie" ("Otworzyłam przedział. No tak - ktoś już tam leży!!! Na moim miejscu!!!Och, pobiegnę po konduktora."). Opowiadanie o dziewczynie, której odbiło, bo założyła zielone szkła kontaktowe, zapadła w śpiączkę, i uratował ją DOSŁOWNIE rycerz na białym koniu - majstersztyk idiotyzmu rodem z gazet typu "Z życia wzięte".

Koszmar.


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Kevin J. Anderson
    53. rocznica
    urodzin
    Leia z bliźniętami czekała na jednym z najwyżej położonych lądowisk, aż Pogromca Słońc i "Tysiącletni Sokół" skrzydło w skrzydło opadną na platformę. Han przeszedł przez właz Pogromcy i zaczął schodzić po drabince, ale zanim zdążył postawić nogę na płycie, Leia podbiegła i porwała go w objęcia. - Ci... pokaż więcej
  • Khady Sylla
    52. rocznica
    urodzin
  • Dubravka Ugrešić
    66. rocznica
    urodzin
    Pogodzić się, ugodzić, przestać marzyć, to może najważniejsze, przestać śnić, odnowić przyjaźnie, poszerzyć krąg zainteresowań, znaleźć sobie hobby, włazić raz w tygodniu na górę Sljeme, zapisać się na nowo do czytelni amerykańskiej, uczyć się jakiegoś języka, zimą jeździć na narty, latem nad morze,... pokaż więcej
  • Lucyna Legut
    89. rocznica
    urodzin
    Kłopoty są dla ludzi.
  • Shūsaku Endō
    92. rocznica
    urodzin
    Jeśli Mitsu nauczyła mnie czegoś , to chyba tego, że gdy ktoś chociaż raz jeden przejdzie przez nasze życie, pozostawia w nim ślad, którego nie można zatrzeć.
  • Nigel Cawthorne
    64. rocznica
    urodzin
    Szkoda, że nie urodziłem się pedałem. Wy, kobiety, jesteście trucizną. - John Barrymore
  • Michael Jackson
    73. rocznica
    urodzin
  • Krzysztof Pieczyński
    58. rocznica
    urodzin
    Nie patrzymy wstecz z powodu czasu, który minął bezpowrotnie. Patrzymy wstecz, gdyż tam zdarzyło nam się kochać. Z przeszłości pamiętamy ten stan upojenia, bez którego żyjemy od lat, wyglądając końca tej drogi jak cudu, który ma nas przywrócić na łono miłości. Wszystko nam jedno, jaką miarą będziemy... pokaż więcej
  • Stanisław Lem
    9. rocznica
    śmierci
    Jak się tak leży godzinami w nocy, to myśleniem można zajść bardzo daleko i w bardzo dziwne strony, wiesz...
  • Dick Giordano
    5. rocznica
    śmierci

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd