Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Okładka książki Zagubione niebo

Zagubione niebo

Autor:
szczegółowe informacje
wydawnictwo
Wydawnictwo Literackie
data wydania
ISBN
9788308053591
słowa kluczowe
literatura polska
kategoria
Literatura piękna
język
polski
typ
papier
dodała
Ag2S
6,1 (221 ocen i 53 opinie)

Opis książki

Niebo zagubione. Niebo odnalezione. Dla wszystkich. A głównie dla tych, którym wydaje się, że świat się kończy, podczas gdy on się dopiero zaczyna. Zagubione niebo to historie nowe i odnalezione, które gubiły się na łamach prawie zapomnianych już dzisiaj gazet. Wreszcie ułożyły się w całość - w opowieść o różnych porach roku w życiu każdej i każdego z nas, w piękną opowieść. Pierwsze miłosne un...

Niebo zagubione. Niebo odnalezione. Dla wszystkich.
A głównie dla tych, którym wydaje się, że świat się kończy, podczas gdy on się dopiero zaczyna.

Zagubione niebo to historie nowe i odnalezione, które gubiły się na łamach prawie zapomnianych już dzisiaj gazet. Wreszcie ułożyły się w całość - w opowieść o różnych porach roku w życiu każdej i każdego z nas, w piękną opowieść.
Pierwsze miłosne uniesienia i rozczarowania, zachwyty nad życiem i bolesne porażki. Długie i krótkie związki, miłość do utraty tchu, cierpienie po rozstaniu. Zdolność wybaczania, umiejętność zapominania. A my marzymy i nie tracimy wiary. Lepiej bowiem mieć wspaniałą przyszłość niż wspaniałą przeszłość, pamiętać, że zguba jest darem – szansą na odnalezienie czegoś lepszego.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Literackie, 2014

źródło okładki: http://www.wydawnictwoliterackie.pl/

pokaż więcej

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Polecamy

Oficjalna recenzja
malineczka74 książek: 3840

Garść opowiadań o miłości

Katarzyna Grochola to śmiało można rzec legenda polskiej prozy dla kobiet. Autorka, która sprzedała już 4 miliony egzemplarzy swoich powieści, pisze dalej i z pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Jest przecież wiele osób, które stanowią spore grono jej fanów i fanek. Są czytelnicy, którzy każdą nową jej książkę kupią w ciemno. Ale i pojawiają się głosy, że to słaba literatura. Osobiście prozę tej pisarki cenię. Za jedną rzecz, a mianowicie za świetnie zawarte w słowach emocje i uczucia. Tu przyznaję Katarzynie Grocholi medal. I to nie ma znaczenia czy mam na myśli powieść czy krótką formę opowiadania.

Najnowsza publikacja autorki popularnego „Nigdy w życiu” to zbiór piętnastu opowiadań, które powstały już dobrych kilka lat temu. W formie książki trafiły do czytelnika z małym opóźnieniem, ale ich „termin przydatności” nie minął. Proza się nie przeterminowała, bo jest ponadczasowa, zawsze aktualna. O czym pisze Grochola? Można napisać, że o tym co zwykle. O miłości. O uczuciu, bez którego jak przekonała mnie książka życie jest szarobure, nijakie i przecieka przez palce byle jak. Kochać trzeba, by piękniej żyć, by żyć prawdziwie i oddychać pełną piersią. Miłość ma różne oblicza, różnie smakuje, rani i boli, wprowadza do nieba. Ale też niebo bez niej nie istnieje. Jak się nie kocha, to nie jest się w niebie. A przecież każdy o niebie marzy, każdy szuka do niego drogi, każdy chce w nim być. Zatem prosta recepta brzmi – kochaj a będziesz w raju. I to święta prawda, z którą się w pełni zgadzam.

Okładka książki jest prosta i wyrazista. To obraz błękitnego nieba z bialutkimi pierzastymi obłokami. I świetnie pasuje do treści. W takie niebo bez czarnych chmur patrzeć można bez końca. Tak samo można czytać prozę Grocholi i odkrywać paletę uczuć jakich doświadczają bohaterowie – ludzie zwyczajni, którzy szczęścia szukają i którzy je znajdują. Zwykle przypadkiem, gdzieś pewnego zwyczajnego dnia. W takiej sztampowej rzeczywistości, która ma przecież drugie dno. I warto je zobaczyć, by poczuć w pełni smak życia. Tylko trzeba inaczej spoglądać na codzienność.

Proza Grocholi znów wzrusza, znów chwyta za serce, znów uczy jak piękniej żyć. Autorka w krótkiej formie literackiej daje świetne wskazówki, które zawsze się sprawdzają. I warto je uwzględnić, układając swój plan na życie.

Bernardeta Łagodzic-Mielnik

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 5164
allison | 2014-07-02
Na półkach: Rok 2014, Przeczytane
Przeczytana: 01 lipca 2014

"Zagubione niebo" czyta się lekko i przyjemnie, mimo iż większość opowiadań podejmuje niełatwe, nieraz pełne dramatyzmu tematy. Wszystkie utwory napisane są jednak prostym językiem, co sprzyja szybkiej lekturze.

Jak to w przypadku zbiorów opowiadań bywa, utwory są na różnym poziomie. Obok naprawdę interesujących i oryginalnych ("Powrót taty") mamy tu całkiem banalne i naiwne obrazki ("Feralna trzynastka", "Kamień szczęścia") oraz takie, które zaczynają się obiecująco, ale kończą w typowy dla harlekinów sposób ("Scarlett O'Hara z Pilawki Górnej"). Są też opowiadania, które określiłabym jako napisane poprawnie, ale mające w sobie jakąś iskrę zapalną i niewykorzystany potencjał ("Niebo pode mną").

Wszystkie utwory łączy motyw miłości i chichotu losu - o przyszłości bohaterów często decyduje przypadek, ślepy traf, dziwny zbieg okoliczności. To akurat mi się podobało, chociaż czasami autorka poszła na łatwiznę, tworząc wyciskac...

książek: 2772
miki24gr | 2014-05-14
Przeczytana: 14 maja 2014

Piękny zbiór opowiadań, którego lektura dostarczyła mi wielu wzruszeń. Autorka jak zwykle potrafiła chwycić za serce i w niewielkich utworach zawrzeć kwintesencję różnych emocji- nie brak tu melancholii, tęsknoty, rozpaczy, śmiechu przez łzy i rożnych odcieni miłości...Opowiadania powstały kilkanaście lat temu, lecz wydają się ponadczasowe. gorąco polecam!

książek: 344
knigoholiczka | 2014-05-11
Przeczytana: 11 maja 2014

Na moim blogu, co zresztą widać, rzadko oszczą opowiadania czy zbiory opowiadań. Z twórczością Katarzyny Grocholi pierwszy kontakt zaliczyłam już dawno, oczywiście pierwsza książka t Nigdy w życiu". Zdarzyło mi się też czytać jej zbiorki opowiadań.
"Zagubione niebo" bardzo i się spodobało. Przy opowiadaniach jest tak, że przy większej ilości zawsze co najmniej kilka się nie spodoba. Tu tak nie było. Wszystkie przeczytałam z niesamowitym zaciekawieniem i żałowałam, że są tak krótkie. Nie przypadło i do gustu tylko jedno opowiadanie, dokładnie to pod tytułem "On jeszcze nie wie, że mnie kocha. W reszcie się zatraciłam. Cóż powiedzieć, wzruszały mnie, historie miłosne ciekawiły. Wiele opinii jest na temat twórczości pani Grocholi, ja pokusiłabym się o stwierdzenie, że ta książka jej się "udała".
Jednak zawsze można znaleźć coś, co się nie podoba. Mam zagwozdkę bo niby okładka nie jest brzydka, jednak nie wiem dlaczego do mnie nie trafia (przecież bardzo dobrz...

książek: 201
Nanette | 2014-05-29
Na półkach: 2014, Przeczytane
Przeczytana: 29 maja 2014

Sięgając po książkę nie wiedziałam, że to opowiadania. Siadłam sobie wygodnie gotowa zagłębić się w powieść, a tu po kilkunastu stronach nagle odchodzimy od tematu. Byłam nieco zawiedziona, bo pierwsze opowiadanie bardzo mnie wciągnęło i chętnie przeczytałabym dalszy ciąg ich historii. Ale zamiast tego dostałam zbiór wzruszających opowiadań o miłości. Każde przedstawia inne spojrzenie na miłość, przyjaźń i zaufanie. Polecam.

książek: 787
merry | 2014-06-17
Przeczytana: 17 czerwca 2014

Myślę, że wielu z Was słyszało o Katarzynie Grocholi. Jednej z najsłynniejszych polskich pisarek naszych czasów. Jest autorką "Nigdy w życiu!", "Ja Wam pokażę!" i wielu innych. Jedną z jej ostatnio wydanych książek jest "Zagubione niebo", które właśnie miałam okazję przeczytać.

To piętnaście niezależnych opowiadań, w których bohaterowie odnajdują swoje tytułowe "zagubione niebo". Jedni odkrywają siebie, inni miłość, a jeszcze inni zaczynają doceniać to, co mają. Każda osoba zdaje się mieć do wykonania pewną misję, która ma doprowadzić ją do lepszego życia.

W mojej subiektywnej opinii wszystkie opowiadania są bardzo dobre. Wiadomo, jedne podobały mi się bardziej, drugie mniej, ale każde ma coś w sobie. Coś, co nie pozwalało mi się od nich oderwać. Gdyby nie egzaminy pewnie wszystkie przeczytałabym jednego dnia.

Z każdego rozdziału można wynieść coś dobrego dla siebie. Znajduje się w nich wiele wskazówek i porad, jak można postąpić w danej sytua...

książek: 245
Anna | 2014-05-26
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 25 maja 2014

Grochola potrafi mnie wzruszyć, rozśmieszyć, potrafi sprawić, że wierzę, że miłość jest najważniejsza.
Wszystkie opowiadania, czasami smutne, czasem zabawne albo romantyczne, są pełne miłości.
Miłość znajdujemy wszędzie, w pociągu, na klatce schodowej, za płotem. Czasem ją gubimy. Głupio i bezpowrotnie, a później rzucamy się w wir wody.
Czasami nasza miłość znika. Umiera, albo odchodzi. Czasami są nowe początki.
Czasami stawiamy miłość ponad wszystko. Ponad pracę i karierę.
Czasami to miłość spontaniczna i młoda, czasem dojrzała.

Książka pełna słońca, pełna nieba. Idealna na maj. W maju przecież najwięcej ludzi się zakochuje, najwięcej ludzi szuka miłości.

książek: 87
Kasia_1987 | 2014-06-28
Na półkach: Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: 27 czerwca 2014

Kasia udowodniła, że wiele emocji w czytelniku może wywołać nie tylko wielka powieść, ale także krótkie opowiadanie. Właśnie z kilkunastu takich opowiadań składa się "Zagubione niebo". Opowiadania są różnorodne, jednak połączone barwnymi emocjami, lekkim stylem i dobrym humorem.

książek: 229
Anna | 2014-05-21
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 20 maja 2014

"Zagubione niebo" to zbiór opowiadań.
Większość napisana kilkanaście lat temu.Dla mnie każda z tych historii jest nowa z wyjątkiem jednej"Zdążyć przed pierwszą gwiazdką".Chociaż i tym razem zakończenie wywołało na mojej twarzy uśmiech z zaskoczenia.
Wszystkie opowieści wzruszające i poruszające.Gdybym miała powiedzieć jednym zdaniem o czym pisze Katarzyna Grochola w swoich opowiadaniach
powiedziałabym,że o samotności człowieka w tłumie...w rodzinie...w związku.
Najtrudniejsze i najdziwniejsze opowiadanie"On jeszcze nie wie,że mnie kocha" to szukanie ratunku dla siebie...w sobie...przez siebie.
Studium psychologiczne...majstersztyk.
Historię "Scarlett O'Hara z Pilawki Górnej" czyta się ja bajkę o Kopciuszku.
"Pomyłka o wschodzie słońca" pozwala uwierzyć,że najdotkliwszy ból nie trwa wiecznie.
I najsmutniejsze opowiadanie"Niebo pode mną"...zaskakuje...uświadamia...uczy...

Katarzyna Grochola mistrzyni psychologii.GORĄCO POLECAM...

książek: 87
Maja Agnieszka | 2014-06-11

ZAGUBIONE NIEBO – książkę napisała Katarzyna Grochola. Jej opowiadania pokazują jak żyć jak kochać. Pokazuje pierwsze miłosne uniesienia rozczarowania, zachwyt i bolesne porażki. Są w niej długie i krótkie związki, miłość do utraty tchu ,cierpienie po rozstaniu a także pokazuje jak wybaczać i zapominać. Cytat: lepiej mieć wspaniała przyszłość niż wspaniała przeszłość, pamiętać ze zguba jest darem – szansa na odnalezienie czegoś lepszego. Jedna historia opowiada o małżeństwie ze jakoś im się w życiu nie układa chcieli dojść do pieniędzy i wtedy zdecydować się na dziecko. Mąż całymi dniami i wieczorami ciężko pracuje ,ona sama wyjeżdża na wakacje ,ale pewnego dnia odsłuchując pocztę głosową usłyszała ze mąż wniósł pozew…. Ona składa pozew o rozwód jak się jednak okazuje mąż wniósł pozew ale w całkiem innej sprawie która dotyczyła jego pracy. Zdziwieni małżonkowie – odwołują rozwód. (Śmieszna historia ale tak się zdarza ze czasem ludzie źle oceniają postępowanie drugiego człowieka …to pra...

książek: 967

O Katarzynie Grocholi przez ostatnie lata zrobiło się naprawdę głośno. Wydaje książkę za książką i co ważne, każda z nich jest na wysokim poziomie. Pisze życiowo, z dystansem, dobrym humorem, ale też z nutą goryczy. Miałam za sobą już kilka książek autorki, toteż w ciemno sięgnęłam po najnowszą "Zagubione niebo". Nie wiedziałam tylko, że jest to zbiór opowiadań. Swoją drogą - naprawdę dobrych!

"Zagubione niebo" jest o tym, że wszystko co się kończy może stać się początkiem czegoś nowego. Koniec nie zawsze oznacza tragedię czy życiową porażkę. Zamknięcie pewnego etapu w życiu jest ważnym krokiem w przyszłość, często jest zapowiedzią czegoś dobrego, pięknego, od dawna wyczekiwanego. Nie zawsze coś, co na pozór jest złe czy niemożliwe takie jest w rzeczywistości. W powyższej książce znajdziemy piętnaście opowiadań, które napisało życie. Autorka jest bardzo dobrą obserwatorką, która potrafi przelać na kartkę papieru wszystkie emocje w taki sposób, że aż chce się o tym...


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Jorge Bucay
    68. rocznica
    urodzin
    Zawsze uważałem, że najpiękniejszą odpowiedzią na "Bardzo cię kocham" jest zdanie: "A ja czuję się bardzo kochana".
  • Krzysztof Daukszewicz
    67. rocznica
    urodzin
  • Hanka Lemańska
    55. rocznica
    urodzin
    Facet jak facet, dwie ręce, dwie nogi, głowa od góry.
  • Fiodor Dostojewski
    193. rocznica
    urodzin
    Zełgać po swojemu – to nieomal lepsze niż powtórzyć prawdę za kim innym. W pierwszym wypadku jest się człowiekiem, w drugim tylko papugą.
  • Maria Kuncewiczowa
    119. rocznica
    urodzin
    ...jakże ja będę umierać, kiedy nie żyłam ja wcale?
  • Chris Claremont
    64. rocznica
    urodzin
  • Philip Craig Russell
    63. rocznica
    urodzin
  • Joseph Campbell
    27. rocznica
    śmierci
    [...] jeśli idziesz za tym, co cię uszczęśliwia, to jakbyś podążał jakimś szlakiem, który istniał od zawsze, czekał na ciebie, i że życie, które właśnie przeżywasz, jest tym, które było ci jakoś pisane.
  • Michael Palmer
    1. rocznica
    śmierci
    Każde równanie zawierające czynnik ludzki jest nierozwiązywalne
  • Harry Mulisch
    4. rocznica
    śmierci
    Ważne decyzje zawsze należy podejmować od razu, ponieważ inaczej nic z tego nie wychodzi
  • Wacław Gąsiorowski
    75. rocznica
    śmierci
    -Gadajcie, coście za jedni?!
    –Joanna Żubr, markietanka pierwszej legii, pierwszego batalionu – odparła dumnie baba– A to mój stary niedołęga...
    –Maciej Żubr, podoficer pierwszej legii, pierwszego batalionu, drugiej kompanii! – poprawił chłop.
  • Henryk Niewiadomski
    7. rocznica
    śmierci
    To wpływa na psychikę. Mogę to stwierdzić z całkowitą pewnością. Siedzę już trzy lata odizolowany od żony i trzepię się ręką przez ten cały czas. Jak po roku w więzieniu zobaczyłem, że trzęsie mi się ręka, myślałem początkowo, że to albo na tle nerwowym, albo choroba Parkinsona. Walnąłem konia, od r... pokaż więcej
  • Claude Lévi-Strauss
    5. rocznica
    śmierci

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd