6,87 (1853 ocen i 180 opinii) Zobacz oceny
10
100
9
208
8
316
7
541
6
358
5
184
4
62
3
62
2
11
1
11
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Never Let Me Go
data wydania
ISBN
9781400078776
liczba stron
288
język
angielski
dodała
Agni

Set in the 1990's, Kazuo Ishiguro's quietly disturbing novel aims to make us question the ethics of science even though the author never directly raises the topic. The narrator of Never Let Me Go is Kathy H., a woman who introduces herself as a "carer" mere months away from becoming a "donor," as though we should know what these terms mean. This nearness to ending one stage of her life to...

Set in the 1990's, Kazuo Ishiguro's quietly disturbing novel aims to make us question the ethics of science even though the author never directly raises the topic. The narrator of Never Let Me Go is Kathy H., a woman who introduces herself as a "carer" mere months away from becoming a "donor," as though we should know what these terms mean. This nearness to ending one stage of her life to entering another causes her to reminisce about Hailsham, the school in the English countryside where she grew up with her two closest friends, Tommy D. and Ruth. The three form an unlikely trio: Ruth is headstrong and imaginative; Tommy has an uncontrollable temper; and Kathy is steady and observant in the subtleties of human behavior. It is this last quality belonging to Kathy H. that sets the tone of the novel. Everything is precisely told in an even, matter-of-fact voice that never questions the strange terminology and conversations that alert the reader to something more grave lurking under what seems, on the surface, to be an ordinary story about three childhood friends. As the three grow up, they begin to face moments more important than the minor disagreements of childhood.

 

źródło opisu: Okładka

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (5831)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 332
chrispu | 2014-07-05
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Różne

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Książka dwóch uczuć.
Pierwsze z nich (dla mnie) to uczucie czytania "czeskiego filmu" napisanego w stylu dawnych programów B.Wołoszańskiego - "...ale nie uprzedzajmy faktów". Narracja jest formie wspomnieniowej, pełno tu odniesień do czegoś o czym wie/znała tylko bohaterka ale w tym momencie nam o tym nie opowie bo właśnie przypomniała sobie coś innego. Powie później. Można się pogubić i zniechęcić. Przeskakiwanie po kilka stron w czytaniu nic nie da bo istotne dla zrozumienia całości elementy są wrzucane dość przypadkowo, w miejscami dziwaczne dialogi i łatwo je przeoczyć.
Bohaterowie - jakoś trudno było mi ich polubić, jacyś tacy infantylni w swoich poczynaniach mi się wydali i praktycznie pogodzeni z tym co mają. Nie zrobią nic co byłoby niezgodne z "prawem", brak im "młodzieńczego szaleństwa", jakiejś próby wyrwania się z tego stanu w którym tkwią. Wkurzali mnie jednym słowem.
Drugie uczucie, które pojawia się po przeczytaniu całości to smutek. Cała sytuacja opisana w książce...

książek: 1770
Piotr | 2017-12-17
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 17 grudnia 2017

Noblistów należy czytać, poznawać ich wykreowane światy. Kiedy niespodziewanie otrzymałem egzemplarz "Nie opuszczaj mnie", byłem zachwycony. Sama fabuła wydaje się być ciekawa- angielska prowincja, ekskluzywna szkoła z internatem. Oczywiście szkoła to uczniowie i nauczyciele. Wchodzą w interakcje, Nastolatkowie snują plany, próbują urzeczywistniać ukryte marzenia i pragnienia. Oczywiście jest miłość, ale jakoś mi to nie pasuje. Relacje Kathy i Tommyego mocno mnie irytowały. Rozumiem, że byli w wieku adolescencji, ale sama opowieść jakoś mnie nie porwała. Jak dla mnie jest poprawnie, ale jest tez niestety przewidywalnie.

Na minus są zbyt długie opisy, które zwyczajnie męczą czytelnika,nie wnosząc niczego do tekstu. Sposób prowadzenia narracji nie jest dla mnie zrozumiały do końca. Niektóre sprawy mogą czytelnikowi nie przypaść do gustu, a nawet doprowadzić go do wzburzenia. To samo z postaciami. Jak dla mnie są niczym kukły bez duszy.

Być może sięgnąłem po nią w nieodpowiednim...

książek: 2740
Gosia | 2017-08-12
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2017
Przeczytana: 11 sierpnia 2017

Jakoś nie urzekł mnie styl pisania Kazuo Ishiguro. Dużo więcej obiecywałam sobie po tym pisarzu. Może inne jego książki okażą się lepsze.
Nie przepadam za fantastyką ani za antyutopiami.
Właściwie nie wiem jak traktować tę historię. Jako możliwość współczesności, grożącą nam przyszłość.
Od pierwszej strony panuje w tej książce nastrój jakiejś tajemnicy, niedopowiedzenia, smutku. Pomimo niby beztroskiego dzieciństwa, gdzieś czai się tragiczne przeznaczenie, którego nie da się uniknąć. Dla mnie książka była po prostu dołująca. Podziwiam czytelników, których potrafiła ona urzec.
Pierwszoosobowa narracja niby zbliża czytelnika do bohaterów, a pomimo to wszystko oglądamy jakby przez szybę i w zwolnionym tempie, bo przeczuwamy, że zbyt wiele dzieli nas od postaci powieści.
Myślę, że nie każdemu się spodoba i w ogóle mnie to nie zdziwi.
Chcę jeszcze dać autorowi jedną szansę, ale tym razem chyba uważniej przeczytam opis książki.

książek: 1646
_fantasquemagorie_ | 2017-10-13
Na półkach: Przeczytane, Rozczarowanie, 2017
Przeczytana: 10 października 2017

Fabularnie – bajeczka dla pensjonarek. Literacko – powiastka dla młodzieży szkolnej. Na swój sposób wciągająca (wszak doczytana do końca), na swój sposób dołująca. Dość przewidywalna, właściwie już od pierwszej strony wiadomo o co chodzi. Postaci mało wyraziste. Akcja, morał i mądrości poboczne rozpływają się w gadulstwie głównej bohaterki. Mam nieodparte wrażenie że treść może być pasjonująca/odkrywcza dla czytelników max do 25 roku życia i to ze sporą nawiązką. Taki „moralitet” w stylu Schmitta z tym, że okrutnie przegadany.

Dla mnie najciekawsza była warstwa okołopsychologiczna: "wypełnianie" bohaterów duszą, generowanie wyedukowanych społecznie, niby kulturalnych, niby czujących, niby indywidualnych ale jednak masowych trybików znających swoje miejsce w szeregu. Trochę drażniła obsesja głównej bohaterki na punkcie języka niewerbalnego.

No i ta sławetna przyjaźń między dziewczynami, kobietami… Wartościowy know-how dla młodzieży szkolnej. Im wcześniej zaczną się uczulać na...

książek: 848
Strega | 2014-10-29
Przeczytana: 29 października 2014

Tajemnica angielskiej szkoły z internatem opowiedziana przez jedną z jej wychowanek - Kathy. Uczniowie tej elitarnej szkoły byli wybrańcami, ale żeby dowiedzieć się o co chodzi, trzeba zagłębić się w niespieszny tok wspomnień snutych przez Kathy. Początkowo byłam trochę znudzona, jednak w miarę czytania moja ciekawość rosła i kiedy skończyłam książkę w pełni doceniłam ten sposób prowadzenia narracji.

Bardzo podoba mi się styl Ishiguro, jest oszczędny, a jednocześnie przemawiający, a sam pomysł na taką fabułę bardzo ciekawy. Natomiast główne postacie jak dla mnie są zbyt bezwolne. To irytujące, że tak łatwo poddały swój los temu do czego ich przeznaczono. Z drugiej strony podobało mi się, że nie ma w książce nadmiernego grania na uczuciach czytelników.

książek: 359
irka | 2015-10-11
Na półkach: Przeczytane, 2015
Przeczytana: 11 października 2015

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Niepozorna, na pierwszy rzut oka, książka o wychowankach pewnej szkoły z internatem. Dużo w niej niedomówień i niejasności, co pozwala uruchomić własną wyobraźnie. Moja zaprowadziła mnie na zbyt mroczny teren, dlatego kilkakrotnie odkładałam książkę na bok, żeby ochłonąć. Podczas czytania zadawałam sobie pytanie "Kto jest bezduszny?". Społeczeństwo, które pozwoliło na stworzenie ludzkich klonów w słusznej sprawie? Czy może klon, który kocha, ma wolę życia a jednak z pokorą przyjmuje z góry ustalony los?
Panie Ishiguro, rozruszał Pan moje szare komórki i teraz będę Pana tropić.

książek: 411
Dodi | 2014-04-16
Przeczytana: 16 kwietnia 2014

Po obejrzeniu filmu wiedziałam, że koniecznie muszę przeczytać książkę! Po prostu zakochałam się w tej historii. Niezwykle mnie wzruszyła, więc byłam ciekawa jak została przedstawiona w formie papierowej.
Długo nie mogłam się zdecydować na jej zakup, gdyż zawsze trafiały się jakieś inne pozycje, jednak w końcu nie wytrzymałam i kupiłam!
Jest to kolejna powieść, która znacznie odbiega od wielu oklepanych i licznie powielanych, w kwestii tematycznej, historii. Co prawda pojawia się w niej wątek miłosny, lecz z pewnością nie jest to romans. Książka ma swój własny klimat i z pewnością nie każdy będzie potrafił się w nim odnaleźć.
Mimo, iż dialogi występują tu dość rzadko, to czyta się bardzo szybko.
Ja nie żałuję ani złotówki wydanej na tę książkę. Gdybym miała więcej czasu, z pewnością przeczytałabym ją w tempie ekspresowym, jednak nawał nauki uniemożliwił mi to. Gdy w końcu znalazłam trochę wolnego, dokończyłam ją jednym tchem.
Polecam z czystym sumieniem :)

książek: 690
ka-milla | 2010-08-24
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 19 sierpnia 2010

Jest to dosyć nietypowa książka, która albo porywa bez reszty, albo pozostawia nieporuszonym. Przyznam, że mnie porwała mnie w niej przede wszystkim tajemnicza atmosfera - z jednej strony narratorka mówi nam o sobie wszystko, zdradza swoje uczucia, przeczucia, nadzieje, opisuje dokładnie wszystkie fragmenty z przeszłości, które jest w stanie sobie przypomnieć, a z drugiej do końca zachowuje dla siebie pewne okoliczności, które sprawiają, że jej historia jest niesamowita.

Mamy tu do czynienia z niecodziennym sposobem prowadzenia narracji, ma on odtwarzać sposób działania ludzkiej pamięci, dlatego pełno tu dygresji, wtrąceń, niektóre wątki zostają przerwane w połowie, żeby zostać dokończone po kilku stronach.

Od początku bohaterowie powieści ukazują nam się jako osoby nad zwyczaj wrażliwe, zadziwia bogactwo niuansów, półcieni, uczuć w relacjach między nimi, aż nagle stawia nam się pytanie - "czy to prawda?".

Niesamowita książka.

książek: 851
Elżbieta | 2017-12-17
Na półkach: Przeczytane, Nobliści
Przeczytana: 17 grudnia 2017

Uparłam się żeby spędzić jesienne wieczory na lekturze książek tegorocznego noblisty i nie żałuję tego. Odpowiada mi ten rodzaj prostej,spokojnej,eleganckiej narracji jaki emanuje z jego książek. Właśnie ten rodzaj narracji spowodował chyba - a może taki był zamysł pisarza a ja się mu poddałam- że tematyka książki która powinna wstrząsnąć każdym czytelnikiem,mnie w trakcie czytania pozostawiała prawie obojętną. A przecież dotyczyła strasznych rzeczy,mianowicie „produkowania” ludzi na użytek pobierania od nich organów na rzecz innych, w domyśle ludzi, którzy znaleźli się na świecie naturalną drogą. Produkowani ludzie ,w jakiś niejasny sposób, od wczesnych lat są świadomi swojej przyszłości,a mimo to nie buntują się przeciwko swoim „ludzkim twórcom”, są jakby pogodzeni ze swoim losem,chociaż mają swoje zwyczajne ludzkie radości: kochają się zdradzają ,pracują,żyją w oczekiwaniu na czas donacji po których będą się czuli coraz gorzej i gorzej aż do nieuchronnej śmierci. No cóż, czyż...

książek: 625
ishara | 2017-08-09
Przeczytana: 07 sierpnia 2017

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Kazuo Ishiguro i prawdę mówiąc spodziewałam się czegoś innego. Myślałam, że 'Nie opuszczaj mnie' to powieść obyczajowa, coś na kształt 'Okruchów dnia', jednak już po kilku stronach okazało się, że mam w rękach antyutopię.

Narratorką jest Kathy - opiekunka w szpitalu, która wspomina swoje dzieciństwo i młodość, które spędziła w internacie na angielskiej prowincji. Jednak ona jak i inne dzieci z internatu nie są podobni do swoich rówieśników i mają do wypełnienia zadanie, do którego są przygotowywani przez cały pobyt w szkole.

Autor ma ciekawy styl, umie opowiadać i łatwo zaciekawia czytelnika. Jednak w warstwie fabularnej stanął on jakby w rozkroku pomiędzy szkolnymi przeżyciami młodych bohaterów, a ich późniejszym losem, przez co nie skupił się ani na jednym ani na drugim temacie. Oba wątki zostały potraktowane bardzo pobieżnie, zwłaszcza ten drugi, całkiem bezrefleksyjnie, chociaż opowieść miała duży potencjał to książka jest po prostu...

zobacz kolejne z 5821 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Książki nagrodzone w 2017 roku

Jak wybieracie książki, które chcecie przeczytać? Czytacie recenzje, pytacie znajomych, snujecie się po księgarni? A może zerkacie na najróżniejsze rankingi, których prawdziwy wysyp następuje pod koniec roku. My przygotowaliśmy dla was zestawienie książek, które w ciągu ostatnich 12 miesięcy zostały wyróżnione najważniejszymi polskimi i zagranicznymi nagrodami literackimi.


więcej
Literacki Nobel dla Kazuo Ishiguro!

Akademia Szwedzka przemówiła! W tym roku Nagroda Nobla w kategorii Literatura powędrowała do brytyjskiego pisarza Kazuo Ishiguro. Doceniono go za „powieści o ogromnej emocjonalnej sile, w których ukazuje, że nasze poczucie związku ze światem jest iluzoryczne”.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd