Niepocieszony

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Co tu się, do diabła, działo?

"Niepocieszony" jest ewidentnie inspirowany pracami Franza Kafki, zwłaszcza "Zamkiem". Za to muszę zdecydowanie pochwalić Ishiguro - znakomicie udało mu się oddać styl Kafki, atmosferę panującą w jego utworach i absurdalną mentalność postaci. Jest to jedno z najlepszych nawiązań stylowych, jakie przeczytałem w swoim życiu, razem z "Hyperionem" i "Opętaniem".

Fabuła jest tutaj co najmniej dziwna, a właściwie lepiej powiedzieć, że chaotyczna. Tak jak u Kafki, zaplanowanych jest wiele rzeczy, ale żadna z nich nie wydarza się w prosty sposób - pozornie zwyczajna wędrówka z punktu A do B szybko zmienia się w krążenie po punktach C, D i E, żeby ostatecznie nie dotrzeć do B i wrócić do A. W surrealistyczny sposób zaburza się tu przestrzeń i czas, a niektóre wydarzenia wydają się być swoistą wiadomością od wszechświata do postaci, które jednak są za głupie, żeby jej posłuchać.

Powiedziałbym, że tej powieści nie powinno czytać się dla fabuły, a raczej dla jej motywów. Stanowią one swoiste przeciwieństwo innej powieści Ishiguro, "Nie opuszczaj mnie" - o ile tam postacie cierpiały z powodu samotności i wzajemnego opuszczenia się, tutaj wszystkie nieszczęścia postaci wynikają z nadmiernego przywiązania do innych i niemożności usamodzielnienia się. Mimo wszystkich jego kłamstw i oszustw, Sophie wciąż wierzy, że Ryder ją kocha; panna Collins boi się odpuścić Brodsky'ego, mimo jego upadku; Stephan cały czas chce zaimponować rodzicom, którzy nie dostrzegają jego talentu; sam Ryde również ma obsesję na punkcie swoich rodziców. Wszyscy tutaj szamoczą się w pajęczynach nadmiernych przywiązań.

Moja ulubiona scena w powieści to spotkanie Rydera z Christine Hoffman. Choć nie lubię żadnej z tych postaci, to jednak te kilka stron stanowi najszczerszy i najgłębszy emocjonalnie w powieści moment.

Podsumowując - z pewnym wahaniem polecam; o ile nie jest to łatwa książka i jest dosyć nietypowa jak na Ishiguro, to jednak ma ciekawe motywy i dogłębny przekaz.

Co tu się, do diabła, działo?

"Niepocieszony" jest ewidentnie inspirowany pracami Franza Kafki, zwłaszcza "Zamkiem". Za to muszę zdecydowanie pochwalić Ishiguro - znakomicie udało mu się oddać styl Kafki, atmosferę panującą w jego utworach i absurdalną mentalność postaci. Jest to jedno z najlepszych nawiązań stylowych, jakie przeczytałem w swoim życiu, razem z...

liczyłam że ta książka będzie w jakimś stopniu wciągająca lub interesująca, ponieważ słyszałam trochę dobrego o autorze, ale nie mogłam się bardziej zawieść. uważam że z połowę książki można by wykreślić, bo było to lanie wody na siłę, ie wnosiło nic do fabuły ani nawet do klimatu. próba wprowadzenia jakiegoś onirycznego klimatu totalnie nieudana, a postacie bardzo irytujące. jedynie może z 70 ostatnich stron i pojedyncze sceny były ciekawe😶

liczyłam że ta książka będzie w jakimś stopniu wciągająca lub interesująca, ponieważ słyszałam trochę dobrego o autorze, ale nie mogłam się bardziej zawieść. uważam że z połowę książki można by wykreślić, bo było to lanie wody na siłę, ie wnosiło nic do fabuły ani nawet do klimatu. próba wprowadzenia jakiegoś onirycznego klimatu totalnie nieudana, a postacie bardzo...

Jako amator "odklejonej narracji" wystawiam tej książce ocenę 9/10, o punkt zaledwie niższą od arcydzieła, gdyż są momenty, kiedy czyta się ją naprawdę ciężko z uwagi na powolne tempo akcji i duże bloki tekstu. Całościowo jednak podobnie fenomalnie oddanego klimatu snu do tej pory nie spotkałem, zwłaszcza w tak obszernej książce, która potrafiła wciągnąć w ten pokręcony świat i nie wypuścić, dopóki nie przeczytałem „ostatniej kropki”. Absurd pierwsza klasa!

Jako amator "odklejonej narracji" wystawiam tej książce ocenę 9/10, o punkt zaledwie niższą od arcydzieła, gdyż są momenty, kiedy czyta się ją naprawdę ciężko z uwagi na powolne tempo akcji i duże bloki tekstu. Całościowo jednak podobnie fenomalnie oddanego klimatu snu do tej pory nie spotkałem, zwłaszcza w tak obszernej książce, która potrafiła wciągnąć w ten pokręcony...

Zapewne są amatorzy tak odklejonej narracji, jaką tu serwuje autor. Kunszt słowa doceniam ale za resztę dziękuję.

Zapewne są amatorzy tak odklejonej narracji, jaką tu serwuje autor. Kunszt słowa doceniam ale za resztę dziękuję.

Chciałbym nazwać tę powieść surrealistyczną, ale nie mogę. W mojej ocenie to raczej bezmiar haosu i braku sensu, z kilkoma dosłownie "perełkami", dzięki którym nie uważam czasu który poświęciłem na jej przeczytanie za całkowicie zmarnowany.

Chciałbym nazwać tę powieść surrealistyczną, ale nie mogę. W mojej ocenie to raczej bezmiar haosu i braku sensu, z kilkoma dosłownie "perełkami", dzięki którym nie uważam czasu który poświęciłem na jej przeczytanie za całkowicie zmarnowany.

Dobrze, ze nie czytałam opinii przed rozpoczęciem czytani, chyba bym nie zaczęła. A tak: dwa dni (idealnie jak jest długi weekend) i po prostu wciągnęłam się.
Na poczatku intrygująca, bo nie wiadomo o co chodzi, w połowie wciąż zastanawiałam się kto zwariował: główny bohater czy ja że to czytam? Do końca czekałam na zakończenie w stylu: ze pan Ryder (czy on w ogóle miał imię?) się obudzi albo okaże się że wejdzie jakis lekarz ze szpitala psychiatrycznego i wszystko okaże się być monologiem wariata.
A tu nic z tego , zakończenie absolutnie nie takie jak oczekiwane.
Chyba nie polecam tej książki. Albo inaczej, polecam jeśli totalne oderwanie od rzeczywistości jest potrzebne, chociaż na pewno nie jest to książka od której ciężko sie oderwać. Ma swój urok, bo naprawdę podążanie za długimi zdaniami i próby zrozumienia o co tam chodzi, odciągają od rzeczywistości. Zdecydowanie nie jest to pozycja do której bym chciała wrócić.
Czy wzbogaciła? Jeszcze nie wiem.
Pora wrócić do zwykłego codziennego chaosu.

Dobrze, ze nie czytałam opinii przed rozpoczęciem czytani, chyba bym nie zaczęła. A tak: dwa dni (idealnie jak jest długi weekend) i po prostu wciągnęłam się.
Na poczatku intrygująca, bo nie wiadomo o co chodzi, w połowie wciąż zastanawiałam się kto zwariował: główny bohater czy ja że to czytam? Do końca czekałam na zakończenie w stylu: ze pan Ryder (czy on w ogóle miał...

Co za szalonawa (sic!) książka, która z jednej strony urzeka dobrym oddaniem klimatu i atmosfery snu, z drugiej - razi i odstręcza rozwlekłością. To nie musiało i chyba nie powinno być takie długie, silić cię na monumentalizm. Bo i po co - by, jak napisał ktoś przede mną... zmęczyć odbiorcę, znużyć go, przytłoczyć? Nie widzę sensu odautorskiego, to pisarskie strzelanie sobie w stopę. Choć nie wykluczam i takiej opcji.
Kafkowski, absurdalny sen, w którym jednak elementy komizmu i groteskowości są zalane litrami nudy, którą mógłbym porównać jedynie do nudy lejącej się z kartek "W poszukiwaniu straconego czasu" Prousta.
Byłaby super psychodela, gdyby autor wody nie lał - że tak pozwolę sobie zagrafomanić rymem.
Ale mimo wszystko daję 7 gwiazdek za wykonanie.

Co za szalonawa (sic!) książka, która z jednej strony urzeka dobrym oddaniem klimatu i atmosfery snu, z drugiej - razi i odstręcza rozwlekłością. To nie musiało i chyba nie powinno być takie długie, silić cię na monumentalizm. Bo i po co - by, jak napisał ktoś przede mną... zmęczyć odbiorcę, znużyć go, przytłoczyć? Nie widzę sensu odautorskiego, to pisarskie strzelanie...

To czwarta książka autora, którą przeczytałam (po Okruchach dnia, Nie opuszczę Cię i Nokturnach). Gdybym sięgnęła po nią jako pierwszą to chyba nie wzięłabym się za kolejne. Książka ciężka ale wciągająca. Kilka razy chciałam zrezygnować ale ostatecznie nie dałam się pokonać.

To czwarta książka autora, którą przeczytałam (po Okruchach dnia, Nie opuszczę Cię i Nokturnach). Gdybym sięgnęła po nią jako pierwszą to chyba nie wzięłabym się za kolejne. Książka ciężka ale wciągająca. Kilka razy chciałam zrezygnować ale ostatecznie nie dałam się pokonać.

„Proces” F. Kafki zmienił oblicze literatury nieodwracalnie, ale dla mnie nawet on nie mógł równać się z emocjami, które wywołał we mnie „Zamek” tego autora. Surrealizm, oniryzm, atmosfera grozy i obcowania z jakąś nieuchwytną siłą związaną z urzędniczo-społeczną hierarchią posunięte były tak daleko i w tak mistrzowski sposób, że zawładnęły moją wyobraźnią. „Zamek” miał również tę zasadniczą przewagę nad „Procesem”, że ten w jasny i kategoryczny sposób nie był dziełem skończony. Jest urwany. Boleśnie. Tam gdzie kończy się dopiero rozwijająca historia tam dopiero uaktywnia się wyobraźnia, która własnymi oczekiwaniami dopowiada sobie liczne białe plamy. To potęga silniejsza nawet niż zawiłe, nierealne prawidła, którymi rządzą się światy wykreowane przez Kafkę. Szybko pogodziłem się z myślą, że tej potencjalnie genialnej w swoim finiszu powieści nigdy nie poznam. Co więcej, zdałem sobie sprawę, że poznawać jej dalszej treści nawet nie chcę, bo sprostać oczekiwaniom, które narosły przed dekady się nie da. Naśladowców tego stylu było, jest i będzie wiele – który miałby jednak szansę? I wtedy pojawił się Kazuo Ishiguro, doceniony już przeze mnie w „Okruchach Dnia”, który całkowicie niespodziewanie zapełnił w moim sercu pustkę po „Zamku” i to w sposób kompletny. Za samo to chociażby należy się mu literackie podium, bo kto w zasadzie dokonał we mnie niemożliwego? Dostojewski? Może Saramago w swoim szczycie formy? No właśnie. Jeszcze palce u rąk zostaną.

Zawiązanie akcji jest w zasadzie prościutkie i przejrzyste. Sławny pianista przyjeżdża do bezimiennego, małego miasta i ma zagrać koncert w lokalnej filharmonii. Rozpoczyna od zatrzymania się w hotelu, na horyzoncie najwyżej ma przed sobą widmo załatwienia kilku organizacyjnych formalności. Hotelowy boy prosi go o drobną przysługę. Mija zaledwie 50 stron, a protagonista w rozmowie ze znajomym sprzed lat mówi o dziecku poznanej niedawno kobiety, że jest jego synem i w zasadzie ten znajomy powinien się od niego odwalić, bo to jest jego dziecko, co zresztą nikogo jakoś specjalnie nie dziwi. Pięćdziesiąt pieprzonych stron, a takie konkluzje rzucone są naturalnie, jako zwykłe następstwo zdarzeń czy raczej pewnych emocji i oczekiwań. Nie ma tu żadnego zgrzytu. Prawdziwy papierek lakmusowy, który odsieje niegotowych na groteskowo-surrealistyczny trip.

Ten trip ciągnął się będzie przez całą książkę. Pojawią się wątki konsekwentnie rozwijane jak ambicje właściciela hotelu, jego relacja z żoną i niespełniający muzycznych oczekiwań syn, lokalny dyrygent-pijak i jego pies, etos hotelowych boyów oraz relacja ich guru z córką oraz wnukiem, a gdzieś w tym wszystkim unosi się duch rodziców pianisty, którzy również maja się zjawić. Wszystko to jest ważne, prowadzone regularnie, odsłaniając kolejne tajemnice i tematycznie zazębiając się wokół społecznych oczekiwań, które żądzą miejską społecznością. Ta od Rydera, protagonisty, OCZEKUJE. Już nie będę wyszczególniał czego konkretnie, bo to nawet znaczenia nie ma. Ryder to udręczony mesjasz. Żartobliwie można rzec, że japońskie korzenie autora biorą nad nim górę. Bohaterowie w nienaturalnych, długich monologach kajają się na samym wstępie, że zawracają głowę bohatera, potem oczywiście męczą go, dręczą i ostatecznie dziwią się, wprawiając w zakłopotanie, na każde niezrozumienie. To trip, który męczy. Wycieńczenie Rydera udziela się czytelnikowi, ale ten brnie dalej w ten absurdalny, ale o dziwo trzymający się reguł i fabularnej linii chory zjazd, na którego końcu ma być upragniony koncert i spełnione oczekiwania. Narracyjnym mistrzostwem jest, że ktoś zdołał temu wszystkiemu nadać sens i cel.

To nie jednak fabuła, nawet nie narracja, wynoszą literatów na szczyt, lecz obserwacje, a te Kazuo Ishiguro ma mistrzowskie. Jako dobry obserwator potrafi sprawić, że jego bohaterowie żyją. Uwielbiam Borisa, który jest idealnie ukazanym dzieckiem. Takim, które nagle odejdzie od stołu, będzie udawało samolot lub zataczającego pijaka w myśl swojej dziecięcej logiki i nie znajdę w tym nawet najmniejszego fałszu. Zachowania, pokrętna logika (dziewiątka!),trudny i markotny temperament, kiełkująca dojrzałość – wszystko to składa się na wybitną dziecięcą kreację, bardzo plastyczną, a to tylko jeden z bohaterów. Jego trudna na ten charakterystyczny kobiecy sposób matka, ambicje lokalnej elity czy upadły dyrygent... wszyscy ci bohaterowie ożywiają to miasto i pozwalają wykreować ikoniczne, cudowne niemal sceny. Boris uczący się majsterkowania, taniec Gustava z walizkami jako niemal olimpijski wyczyn, scena opłakiwania zmarłego psa, dyrygent pełen gaf i powalonych zachowań (jego zwierzęce teksty o jego popędzie, propozycja spotkania na cmentarzu z byłą żoną, scena „amputacji” oraz koncertu) czy wszystkie te rządzące chorą logiką relacje na linii rodzic-dziecko... to jest po prostu coś wybitnego.

Do konkluzji dochodzimy długo, ale jest w tym satysfakcja. Boris i jego matka znikają tak jak się pojawili w życiu Rydera. Jest w tym żal, bo ich jako postaci uwielbiałem, z drugiej jednak strony... Tak samo będę jeszcze długo się zastanawiał nad Clintem Eastwoodem, który rzekomo miał wystąpić w Odysei Kosmicznej i co akcentowane jest aż nazbyt widocznie czy ogromem innych elementów, wątków i strzępów, które kreują ten pokręcony świat. Trochę jak z „Zamkiem”. Znów dopowiem sobie wszystko sam. Nie ma w tym nic złego – autor zrobił swoje rzucając w czytelnika najlepsze możliwe puzzle. Czasem to wystarczy do arcydzieła.

„Proces” F. Kafki zmienił oblicze literatury nieodwracalnie, ale dla mnie nawet on nie mógł równać się z emocjami, które wywołał we mnie „Zamek” tego autora. Surrealizm, oniryzm, atmosfera grozy i obcowania z jakąś nieuchwytną siłą związaną z urzędniczo-społeczną hierarchią posunięte były tak daleko i w tak mistrzowski sposób, że zawładnęły moją wyobraźnią. „Zamek” miał...