Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Nie opuszczaj mnie

Tłumaczenie: Andrzej Szulc
Wydawnictwo: Albatros
6,86 (1826 ocen i 177 opinii) Zobacz oceny
10
99
9
201
8
310
7
536
6
354
5
184
4
60
3
62
2
10
1
11
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Never let me go
data wydania
ISBN
9788376593203
liczba stron
320
język
polski
dodała
Miss_Jacobs

Inne wydania

Kathy, Ruth i Tommy uczą się w elitarnej szkole z internatem - idyllicznym miejscu w sercu angielskiej prowincji. Nauczyciele kładą tu szczególny nacisk na twórczość artystyczną i wszelkiego rodzaju kreatywność. Tym, co odróżnia tę szkołę od innych jest fakt, że żaden z uczniów nie wyjeżdża na ferie do rodziny. Życie w Hailsham toczy się pozornie normalnym trybem: nawiązują się młodzieńcze...

Kathy, Ruth i Tommy uczą się w elitarnej szkole z internatem - idyllicznym miejscu w sercu angielskiej prowincji. Nauczyciele kładą tu szczególny nacisk na twórczość artystyczną i wszelkiego rodzaju kreatywność. Tym, co odróżnia tę szkołę od innych jest fakt, że żaden z uczniów nie wyjeżdża na ferie do rodziny. Życie w Hailsham toczy się pozornie normalnym trybem: nawiązują się młodzieńcze przyjaźnie, pierwsze miłości i kontakty seksualne, dochodzi do konfliktów między uczniami a nauczycielami. Stopniowo, w wyniku przypadkowych napomknień i aluzji, odsłania się ponura, zarazem przerażająca tajemnica... Czy miłość, która połączy Kathy i Tommy'ego wystarczy, by odmienić los, który od początku był im pisany?

 

źródło opisu: merlin.pl

źródło okładki: merlin.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (5132)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 320
chrispu | 2014-07-05
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Różne

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Książka dwóch uczuć.
Pierwsze z nich (dla mnie) to uczucie czytania "czeskiego filmu" napisanego w stylu dawnych programów B.Wołoszańskiego - "...ale nie uprzedzajmy faktów". Narracja jest formie wspomnieniowej, pełno tu odniesień do czegoś o czym wie/znała tylko bohaterka ale w tym momencie nam o tym nie opowie bo właśnie przypomniała sobie coś innego. Powie później. Można się pogubić i zniechęcić. Przeskakiwanie po kilka stron w czytaniu nic nie da bo istotne dla zrozumienia całości elementy są wrzucane dość przypadkowo, w miejscami dziwaczne dialogi i łatwo je przeoczyć.
Bohaterowie - jakoś trudno było mi ich polubić, jacyś tacy infantylni w swoich poczynaniach mi się wydali i praktycznie pogodzeni z tym co mają. Nie zrobią nic co byłoby niezgodne z "prawem", brak im "młodzieńczego szaleństwa", jakiejś próby wyrwania się z tego stanu w którym tkwią. Wkurzali mnie jednym słowem.
Drugie uczucie, które pojawia się po przeczytaniu całości to smutek. Cała sytuacja opisana w książce...

książek: 2356
Gosia | 2017-08-12
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2017
Przeczytana: 11 sierpnia 2017

Jakoś nie urzekł mnie styl pisania Kazuo Ishiguro. Dużo więcej obiecywałam sobie po tym pisarzu. Może inne jego książki okażą się lepsze.
Nie przepadam za fantastyką ani za antyutopiami.
Właściwie nie wiem jak traktować tę historię. Jako możliwość współczesności, grożącą nam przyszłość.
Od pierwszej strony panuje w tej książce nastrój jakiejś tajemnicy, niedopowiedzenia, smutku. Pomimo niby beztroskiego dzieciństwa, gdzieś czai się tragiczne przeznaczenie, którego nie da się uniknąć. Dla mnie książka była po prostu dołująca. Podziwiam czytelników, których potrafiła ona urzec.
Pierwszoosobowa narracja niby zbliża czytelnika do bohaterów, a pomimo to wszystko oglądamy jakby przez szybę i w zwolnionym tempie, bo przeczuwamy, że zbyt wiele dzieli nas od postaci powieści.
Myślę, że nie każdemu się spodoba i w ogóle mnie to nie zdziwi.
Chcę jeszcze dać autorowi jedną szansę, ale tym razem chyba uważniej przeczytam opis książki.

książek: 1595
_fantasquemagorie_ | 2017-10-13
Na półkach: Przeczytane, Rozczarowanie, 2017
Przeczytana: 10 października 2017

Fabularnie – bajeczka dla pensjonarek. Literacko – powiastka dla młodzieży szkolnej. Na swój sposób wciągająca (wszak doczytana do końca), na swój sposób dołująca. Dość przewidywalna, właściwie już od pierwszej strony wiadomo o co chodzi. Postaci mało wyraziste. Akcja, morał i mądrości poboczne rozpływają się w gadulstwie głównej bohaterki. Mam nieodparte wrażenie że treść może być pasjonująca/odkrywcza dla czytelników max do 25 roku życia i to ze sporą nawiązką. Taki „moralitet” w stylu Schmitta z tym, że okrutnie przegadany.

Dla mnie najciekawsza była warstwa okołopsychologiczna: "wypełnianie" bohaterów duszą, generowanie wyedukowanych społecznie, niby kulturalnych, niby czujących, niby indywidualnych ale jednak masowych trybików znających swoje miejsce w szeregu. Trochę drażniła obsesja głównej bohaterki na punkcie języka niewerbalnego.

No i ta sławetna przyjaźń między dziewczynami, kobietami… Wartościowy know-how dla młodzieży szkolnej. Im wcześniej zaczną się uczulać na...

książek: 2017
Strega | 2014-10-29
Przeczytana: 29 października 2014

Tajemnica angielskiej szkoły z internatem opowiedziana przez jedną z jej wychowanek - Kathy. Uczniowie tej elitarnej szkoły byli wybrańcami, ale żeby dowiedzieć się o co chodzi, trzeba zagłębić się w niespieszny tok wspomnień snutych przez Kathy. Początkowo byłam trochę znudzona, jednak w miarę czytania moja ciekawość rosła i kiedy skończyłam książkę w pełni doceniłam ten sposób prowadzenia narracji.

Bardzo podoba mi się styl Ishiguro, jest oszczędny, a jednocześnie przemawiający, a sam pomysł na taką fabułę bardzo ciekawy. Natomiast główne postacie jak dla mnie są zbyt bezwolne. To irytujące, że tak łatwo poddały swój los temu do czego ich przeznaczono. Z drugiej strony podobało mi się, że nie ma w książce nadmiernego grania na uczuciach czytelników.

książek: 411
Dodi | 2014-04-16
Przeczytana: 16 kwietnia 2014

Po obejrzeniu filmu wiedziałam, że koniecznie muszę przeczytać książkę! Po prostu zakochałam się w tej historii. Niezwykle mnie wzruszyła, więc byłam ciekawa jak została przedstawiona w formie papierowej.
Długo nie mogłam się zdecydować na jej zakup, gdyż zawsze trafiały się jakieś inne pozycje, jednak w końcu nie wytrzymałam i kupiłam!
Jest to kolejna powieść, która znacznie odbiega od wielu oklepanych i licznie powielanych, w kwestii tematycznej, historii. Co prawda pojawia się w niej wątek miłosny, lecz z pewnością nie jest to romans. Książka ma swój własny klimat i z pewnością nie każdy będzie potrafił się w nim odnaleźć.
Mimo, iż dialogi występują tu dość rzadko, to czyta się bardzo szybko.
Ja nie żałuję ani złotówki wydanej na tę książkę. Gdybym miała więcej czasu, z pewnością przeczytałabym ją w tempie ekspresowym, jednak nawał nauki uniemożliwił mi to. Gdy w końcu znalazłam trochę wolnego, dokończyłam ją jednym tchem.
Polecam z czystym sumieniem :)

książek: 336
irka | 2015-10-11
Na półkach: Przeczytane, 2015
Przeczytana: 11 października 2015

Niepozorna, na pierwszy rzut oka, książka o wychowankach pewnej szkoły z internatem. Dużo w niej niedomówień i niejasności, co pozwala uruchomić własną wyobraźnie. Moja zaprowadziła mnie na zbyt mroczny teren, dlatego kilkakrotnie odkładałam książkę na bok, żeby ochłonąć. Podczas czytania zadawałam sobie pytanie "Kto jest bezduszny?". Społeczeństwo, które pozwoliło na stworzenie ludzkich klonów w słusznej sprawie? Czy może klon, który kocha, ma wolę życia a jednak z pokorą przyjmuje z góry ustalony los?
Panie Ishiguro, rozruszał Pan moje szare komórki i teraz będę Pana tropić.

książek: 648
ka-milla | 2010-08-24
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 19 sierpnia 2010

Jest to dosyć nietypowa książka, która albo porywa bez reszty, albo pozostawia nieporuszonym. Przyznam, że mnie porwała mnie w niej przede wszystkim tajemnicza atmosfera - z jednej strony narratorka mówi nam o sobie wszystko, zdradza swoje uczucia, przeczucia, nadzieje, opisuje dokładnie wszystkie fragmenty z przeszłości, które jest w stanie sobie przypomnieć, a z drugiej do końca zachowuje dla siebie pewne okoliczności, które sprawiają, że jej historia jest niesamowita.

Mamy tu do czynienia z niecodziennym sposobem prowadzenia narracji, ma on odtwarzać sposób działania ludzkiej pamięci, dlatego pełno tu dygresji, wtrąceń, niektóre wątki zostają przerwane w połowie, żeby zostać dokończone po kilku stronach.

Od początku bohaterowie powieści ukazują nam się jako osoby nad zwyczaj wrażliwe, zadziwia bogactwo niuansów, półcieni, uczuć w relacjach między nimi, aż nagle stawia nam się pytanie - "czy to prawda?".

Niesamowita książka.

książek: 606
ishara | 2017-08-09
Przeczytana: 07 sierpnia 2017

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Kazuo Ishiguro i prawdę mówiąc spodziewałam się czegoś innego. Myślałam, że 'Nie opuszczaj mnie' to powieść obyczajowa, coś na kształt 'Okruchów dnia', jednak już po kilku stronach okazało się, że mam w rękach antyutopię.

Narratorką jest Kathy - opiekunka w szpitalu, która wspomina swoje dzieciństwo i młodość, które spędziła w internacie na angielskiej prowincji. Jednak ona jak i inne dzieci z internatu nie są podobni do swoich rówieśników i mają do wypełnienia zadanie, do którego są przygotowywani przez cały pobyt w szkole.

Autor ma ciekawy styl, umie opowiadać i łatwo zaciekawia czytelnika. Jednak w warstwie fabularnej stanął on jakby w rozkroku pomiędzy szkolnymi przeżyciami młodych bohaterów, a ich późniejszym losem, przez co nie skupił się ani na jednym ani na drugim temacie. Oba wątki zostały potraktowane bardzo pobieżnie, zwłaszcza ten drugi, całkiem bezrefleksyjnie, chociaż opowieść miała duży potencjał to książka jest po prostu...

książek: 632
Mariolka | 2017-10-15
Przeczytana: 15 października 2017

Jakoś mnie to nie uwiodło. Bardzo zgrabnie napisane, wystudiowane zwroty akcji - może to i prawda, co mówią, że to jedyny Noblista, który ukończył kurs pisania powieści. Ale wszystko to, choć niby świat nieco futurystyczny, jest do bólu przewidywalne. Może ponad dekadę temu, kiedy ta książka się ukazała (2004), była zaskakująca? No ale żeby zaraz Nobla? Przesada. (Bo to podobno jedna z najlepszych jego powieści).

książek: 2760
FannyBrawne | 2017-05-27
Na półkach: Przeczytane

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Po ,,Nie opuszczaj mnie” sięgnęłam, gdyż inna książka Kazuo Ishiguru ,,Pogrzebany olbrzym” bardzo mi się spodobała. Stwierdziłam też, że poczytam sobie trochę antyutopii. Oczywiście, ,,Nie opuszczaj mnie” bardzo różni się od powieści, które pierwsze przychodzą nam do głowy, gdy myślimy o tym gatunku jak ,,Igrzyska śmierci” czy ,,Niezgodna”. Jest całkiem inna, trudniejsza, i z pewnością to pozycja z wyższej półki literackiej.

Narratorką jest Kathy, którą poznajemy jako dorosłą kobietę i ,,opiekunkę”. Kolejne strony udzielą odpowiedzi na pytanie, kim są ci opiekunowie. Kathy żyje w alternatywnej rzeczywistości pod koniec XX wieku i uczęszcza do Hailsham – szkoły z internatem, gdzie największy nacisk położony jest na twórczość artystyczną. Z pozoru to zwykła szkoła dla zwykłych dzieci, jednak wkrótce okazuje się, że wychowankowie Hailsham nie są zwykłymi ludźmi, lecz wytworzonymi sztucznie klonami, których los został już z góry przewidziany. Czy mimo wszystko Kathy oraz jej...

zobacz kolejne z 5122 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Literacki Nobel dla Kazuo Ishiguro!

Akademia Szwedzka przemówiła! W tym roku Nagroda Nobla w kategorii Literatura powędrowała do brytyjskiego pisarza Kazuo Ishiguro. Doceniono go za „powieści o ogromnej emocjonalnej sile, w których ukazuje, że nasze poczucie związku ze światem jest iluzoryczne”.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd