Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Jądro szaleństwa

Tłumaczenie: Maria Ziębina
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
5,75 (12 ocen i 1 opinia) Zobacz oceny
10
0
9
1
8
4
7
0
6
3
5
0
4
0
3
3
2
0
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
La Pierre de la folie
data wydania
ISBN
8308001106
liczba stron
111
język
polski
dodał
Adrian Tync

Niezwykłym zjawiskiem w powojennej literaturze francuskiej jest "inwazja" cudzoziemców. Wśród najwybitniejszych z nich, obok Ionesco, Becketta czy Borisa Viana, należy wymienić Fernando Arrabala. Urodzony w 1932 w Melilli (Hiszpania), od 1954 roku osiadły we Francj, jest Arrabal przede wszystkim dramaturgiem. Spośród jego sztuk największy sukces odniosły dwie: "Le cimetière des voitures"...

Niezwykłym zjawiskiem w powojennej literaturze francuskiej jest "inwazja" cudzoziemców. Wśród najwybitniejszych z nich, obok Ionesco, Becketta czy Borisa Viana, należy wymienić Fernando Arrabala.

Urodzony w 1932 w Melilli (Hiszpania), od 1954 roku osiadły we Francj, jest Arrabal przede wszystkim dramaturgiem. Spośród jego sztuk największy sukces odniosły dwie: "Le cimetière des voitures" ("Cmentarzysko samochodów", 1966) i "Le jardin des délices" ("Ogród rozkoszy", 1969). Jest również autorem utworów poetyckich, pisanych głównie po hiszpańsku, i powieści, czy raczej prozy poetyckiej. Niniejszy tomik, opublikowany w 1963 r., należy do tego ostatniego nurtu.

Dziełu Arrabala od początku towarzyszy atmosfera sensacji. Jest to twórczość pełna obsesyjnego erotyzmu, skrzywionych reminescencji z dzieciństwa i fantastycznych obrazów, przywodzących na myśl dzieła Rimbauda i surrealistów. Jest jednocześnie pełna osobliwej poezji, która każe rozpatrywać osobowość autora w płaszczyźnie nieskończenie szerszej, niż to sugerują jego interpretatorzy, hołdujący uproszczonemu freudyzmowi.

Znany krytyk francuski, Jean-Luc Déjean, pisze: "Arrabal szokuje w dobrej wierze. W jego dziwactwach wyraża się ogromny talent. Trzeba go przyjąć, takim jakim jest, lub odrzucić. Lecz jak odrzucić, czując, że jest to wielki - i prawie jedyny - spadkobierca surrealistów?".

[Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1979]

 

źródło okładki: zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 2232
Adrian Tync | 2013-08-23
Na półkach: Posiadam
Przeczytana: 22 sierpnia 2013

Kilkanaście próz poetyckich, przypominających zapis snów. O czym? A to o seksie, krwi, pojawiających się słowach, a to o zupełnie fantastycznych historiach w rodzaju tej o zielonym lwie pożerającym słońce.
Jeżeli ktoś lubi słuchać opowieści o dziwnych snach, przypominających wizje osób chorych psychicznie - to książka dla niego. Ja niestety nie potrafię docenić jej rzekomej maestrii.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Niemcy. Opowieści niepoprawne politycznie cz. III

Ksiazka nie jest spojna caloscia. Wywiady, artykuly, cytaty, krotkie opowiesci.. Ma lepsze i gorsze fragmenty. Podlana jest antylewackim, ostro...

zgłoś błąd zgłoś błąd