Sekret jej oczu

„Sekret jej oczu” Eduardo Sachari już dawno znajdował się na liście książek, które chciałam przeczytać. Kiedy powieść trafiła w moje ręce, zatopiłam się w niej z ogromnym zainteresowaniem. Niezwykła oprawa książki oraz intrygujący opis wzmogły moją ciekawość.

„Sekret jej oczu” to historia Benjamína Esposito który po przejściu na emeryturę, próbując wykorzystać wolny czas pragnie zrobić coś konstruktywnego i postanawia napisać powieść. Tematem jego dzieła ma być pewna tajemnicza sprawa z przeszłości, do której – jako wcześniejszemu pracownikowi organów sądowych – ma łatwy dostęp. Morderstwo i gwałt, poszukiwania sprawcy, skazanie, i niesprawiedliwe uwolnienie mordercy oraz jego zaginięcie w niewyjaśnionych okolicznościach to tylko jeden główny wątek poruszony w powieści przez autora.
Sachari kreuje atmosferę napięcia stopniowo obsypując czytelnika szczegółami sprawy i odkryciami, których dokonuje wspólnie z byłą przełożoną Irene, oraz przyjacielem Pablo Sadovalem.

Drugim jakże istotnym wątkiem w powieści jest skrywana przez całe życie namiętność, jaką Benjamin darzy Irene. Poznajemy historię jego życia, w którym dostrzega wiele zmarnowanych, niepotrzebnych ruchów oraz zmagania, by poskładać te fragmenty w zgrabną całość.

Autor stosuje bardzo ciekawy zabieg umożliwiający czytelnikowi równoległą obserwację dwóch światów - przeszłości i teraźniejszości. Sceny z retrospekcją są starannie oddzielone od teraźniejszości, co nie powoduje niepożądanego zamieszania. Powieść czyta się bardzo przyjemnie. Nie ma mowy o jakikolwiek niezrozumieniu tematu. Sachari perfekcyjnie łączy przeszłość z teraźniejszością dostarczając czytelnikowi informacji składających się na świetny kryminał oraz elementów budujących piękną opowieść obyczajową.

W "Sekrecie jej oczu" Sachari po mistrzowsku buduje napięcie. Spisana na kartach powieści kryminalna zagadka w pewnej części książki uzyskuje swoje zakończenie i wydawałoby się, że tutaj powieść odnajduje swój finał. Nic bardziej mylnego. Autor serwuje kolejne odsłony kreując suspens i z namysłem dostarcza kolejnych szczegółów związanych ze śledztwem, zapobiegając znużeniu czytelnika. Wręcz przeciwnie - tworzy mgiełkę dalszych niejasności, zaszczepiając nutę dociekliwości w odbiorcy.

„Zbrodnia i kara, sąd i namiętność, prawda ukryta we wspomnieniach i miłość – silniejsza niż wszystko…” – takimi słowami zostałam zachęcona do lektury tej pozycji i bez najmniejszej krzty niepewności mogę polecić tą wciągającą powieść, którą czyta się jednym tchem.

http://czytadlatetiisheri.blogspot.com/

Ostatnio zrobiło się dość głośno o książce „Sekret jej oczu” argentyńskiego pisarza Eduardo Sacheri. Wszystko przez nakręcenie filmu na podstawie tej powieści, który został nagrodzony Oscarem. Nie bez znaczenia był również fakt licznych pochwalnych recenzji, które jeszcze mocniej kusiły, aby sięgnąć po książkę. I ta okładka... Po prostu musiałam ją przeczytać i przekonać się czy rzeczywiście jest taka niezwykła...

Nieco o treści... Bohaterem jest Banjamin Chaparro, emerytowany pracownik sądu, który w swojej karierze prowadził niejedną sprawę. Mając teraz więcej czasu zaczyna powracać pamięcią do trudnej rozprawy, która miała miejsce wiele lat temu. Dotyczyła ona okrutnego gwałtu i morderstwa na młodej dziewczynie. Cała sprawa dość mocno zawładnęła Benjaminem i właśnie teraz powróciła z zdwojoną siłą. Mężczyznę dręczy fakt, że sprawca mimo że został skazany uniknął kary. Bohater postanawia przelać na papier tę tajemniczą kwestie i tym samym rozliczyć się z demonami, które od tamtego czasu go nękają. Tymczasem innym wątkiem jest uczucie jakim Banjamin darzy Irene, kobietę z którą łączyła go praca. Wraz z nią i kolegą próbują rozwikłać zagadkę związaną z zabójstwem a przy okazji, zupełnie przypadkowo, odkrywa drzemiące w sobie uczucia, emocje i potrzeby. Jak potoczą się losy bohaterów? Czy rozgrzebywanie dawnego śledztwa będzie miało swoje konsekwencje? Koniecznie musicie przeczytać!

Czekałam z niecierpliwością na tę książkę i sporo sobie po niej obiecywałam. Najważniejsze jednak, że nie zwiodła się na historii stworzonej przez pisarza. Od początku wciągnęłam się w fabułę, która obfitowała w liczne ciekawe wątki. Całość jest dopracowana, przeszłość i teraźniejszość płynnie przechodzą w siebie, ale nie ma tu gubienia się w wydarzeniach. Postacie są nakreślone z dużą dozą swobody, napięcie nie opuszcza nas na krok a klimat jest mroczny i bardzo tajemniczy. Poza tym nie brakuje tu emocji i skrajnych uczuć, sporo tu także zagłębiania się w psychikę bohaterów oraz zaskakujących sytuacji. Nie sposób oderwać się od czytania, zwłaszcza że i język jest przystępny i łatwy w odbiorze.

„Sekret jej oczu” to powieść łącząca w sobie intrygę kryminalną, sensację, psychologiczną grę, jak i elementy obyczajowe. Dzięki tej różnorodności każdy znajdzie tu coś dla siebie. Jest to opowieść o duchach minionych lat, bolesnych wyborach, życiowych zakrętach, jak i tragicznej zbrodni, której sprawca powinien doczekać się zasłużonej kary. Jeżeli liczycie na dobrą rozrywkę i niemałe refleksje, to zdecydowanie polecam tę książkę!!

Moja ocena: 5/6

Historia godna swojego autora. Co mam na myśli? A chociażby to, że według mnie, nikt nie potrafi pisać tak, jak Hiszpanie, Portugalczycy czy mieszkańcy Ameryki Południowej. Nie wiem skąd się bierze ich wyjątkowe wyczucie historii, umiejętność tworzenia bohaterów z krwi i kości, takich, o których nie tylko chętnie się czyta, ale chciałoby się z nimi porozmawiać, żyć w ich świecie, nawet jeśli ten świat jest pełen cierpienia, brudu, ciężkiej sytuacji politycznej. Ich książki zawsze są „o czymś”. Są, jak żadne inne, do bólu realistyczne.
Nie inaczej jest z „Sekretem jej oczu”. Książka prowadzona jest w dwóch narracjach – w jednej czytelnik poznaje głównego bohatera, to on opowiada o tym, co robi, co myśli, co widzi. Druga warstwa to książka pisana przez głównego bohatera. Jest nim Benjamin Chaparro, emerytowany prokurator. Benjamin pisze o sobie i, żeby nabrać dystansu, decyduje się na użycie trzeciej osoby. Dwa w jednym i nie wiem, które jest ciekawsze. Nie potrafię też powiedzieć, który fragment jest istotniejszy. Zacznę od książki pisanej przez Benjamina. Chaparro zaczyna swoją opowieść od zabójstwa młodej kobiety, wyjątkowo pięknej i w równie wyjątkowo okrutny sposób zamordowanej. Poznanie męża ofiary ma ogromny wpływ na życie (nie tylko zawodowe) Benjamina. Nagle okazuje się, że świat jest bardzo mały. Po kilku miesiącach, przez zupełny przypadek i polegając głównie na swoim instynkcie, Benjamin odkrywa, kto jest mordercą. Morderca trafia do więzienia, którym kieruje człowiek nienawidzący głównego bohatera i pałający żądzą zemsty. Zemsta wynika z tego, co zrobił Benjamin na początku śledztwa. I koło się zamyka. Benjamin spotyka męża ofiary kilka razy w ciągu swojego życia, co kilka, kilkanaście lat. Ostatnie spotkanie skłoni Benjamina do spisania całej historii.
W tym świecie teraźniejszym, w którym Benjamin mówi o sobie „ja”, jest zakochany. I mimo, że ma już dziesiąt lat, zachowuje się jak nastolatek. Czerwieni się podczas rozmów, ucieka wzrokiem, boi się zadzwonić, przed spotkaniami układa plan, co ma mówić i robić.
To, o czym pisze Benjamin wydaje się nierzeczywiste. Ilość zbiegów okoliczności (niefortunnych, ale i takich, które dają szczęście), intryga, powiązania między ludźmi to co, o czym się słyszy i czyta, ale nigdy się tego nie przeżyło – a mimo to, ani przez chwilę nie pomyślałam, że mogłabym mu nie wierzyć. Paradoks, prawda? Niby wiedziałam, że Benjamin nie jest postacią autentyczną, ale przez to, że nie miałam przed sobą samej historii spisanej przez niego, ale też jego obecne życie, wierzyłam w to poplątanie ścieżek rodem z tragedii antycznej.
O czym jest książka? Na chłodno, kilka dni po jej przeczytaniu, myślę, że to książka o miłości. O miłości tej akceptowanej przez społeczeństwo – męża do żony. Ale też takiej, która nie może być pochwalana – mężczyzny do żonatej kobiety. Bohaterowie stworzeni przez pisarza – Benjamin i Ricardo, zupełnie inaczej pokierowali swoimi miłosnymi wyborami. Ricardo nigdy nie zapomniał o żonie, Benjamin miał ich kilka, żyjąc jednocześnie obok kobiety, którą kochał odkąd zobaczył ją po raz pierwszy. Żaden z nich nie pozbawił swojego życia sensu, ale każdy z nich zrobił to na swój sposób.
Jest jeszcze wiele słów, które chciałabym napisać o tej książce. Chociażby to, że jest magnetyczna, że przyciąga swoją chropowatością i brutalizmem życiowym. Sacheri nie oszczędza ani jednego ze stworzonych przez siebie bohaterów. Nie oszczędza też czytelnika. Uderza w niego dziwną (właśnie tak, dziwną, a nie smutną czy brutalną) prawdą. Boli, ale też daje niezwykłą intelektualną przyjemność.

W styczniu tego roku nakładem wydawnictwa Świat Książki na polskim rynku wydawniczym pojawiła się powieść "Sekret jej oczu" autorstwa argentyńskiego pisarza, Eduardo Sacheri.
Pisarz jest autorem wielu wybitnych i docenionych na całym świecie powieści i opowiadań.

"Sekret jej oczu" został doceniony w dziedzinie filmu i na podstawie tej powieści nakręcono film, który dostał tak prestiżową nagrodę, jaką jest Oskar.

Ale trochę o fabułę...Emerytowany urzędnik sądowy, Chaparro, postanawia opisać sprawę sprzed lat, która zaczęła się od morderstwa i gwałtu na młodej kobiecie. Choć sprawca został schwytany i osądzony, niecodzienne okoliczności sprawiły, że sprawiedliwości nie stało się zadość. Tylko Chaparro wie, jak potoczyły się losy zamieszanych w tę historię osób, i teraz postanawia odsłonić prawdę. Ale jest jeszcze inna prawda, która go dręczy i którą boi się ujawnić. Że od lat kocha pewną kobietę…

Książka jest zakwalifikowana jako powieść sensacyjno-psychologiczna.

W mojej ocenie sprawa morderstwa młodej kobiety jest tylko tłem w tej powieści. Autor bardziej się skupia na aspekcie psychologicznym głównego bohatera. Jego rozważań nad przemijającym życiem, dokonań zawodowych i nieudanym życiem osobistym.
Bohater analizuje prace argentyńskiej policji i sądownictwa. Pokazuje absurdy, które występują często w tych instytucjach.

Niestety te aspekty zagłuszyły wątek kryminalny głównie, dla którego wzięłam te pozycję do ręki. Niestety im dalej ją czytałam, tym większy chaos tworzył się w mojej głowie. Czekałam na coś, co mnie zaskoczy, spowoduje, że zatracę się w treści.
Niestety nic takiego nie nastąpiło.
Książka nie jest obszerna i powinna mi zająć góra jeden dzień. Czytanie zajęło mi kilka dni. Odkładam ją na półkę, by oczy spojrzały na coś ciekawszego.

Szkoda, bo wiele dobrego czytałam o tej książce. Również szkoda, że ekranizacja książki bywa o wiele ciekawszy niż sama książka.

Jest to moja opinia, może Wam przypadnie do gustu. Ale o tym musicie przekonać się sami