Sekret w ich oczach

Jeszcze nigdy nie czytałam 270 stron tak długo! Dłuży się niemiłosiernie. Gdy zaczyna się coś dziać, to tylko po to, by w jednej stronie zamknąć akcję i wrócić do wiecznych przemyśleń, analiz, wewnętrznych rozmów autora z samym sobą. Historie, którą czytamy my oraz którą pisze bohater, są tak samo nudne i rozwleczone, bez ikry i sensacji. Mam wrażenie, że męczą się tu trzy osoby: bohater początkujący pisarz, auto książki, który chyba chciał się dostosować do swego bohatera albo to też jego pierwsza książka, no i oczywiście czytelnik, który przez te wszystkie nic nie wnoszące dywagacje, opisy stanów emocjonalnych, pitolenie o kochaniu jednej kobiety ale braku odwagi by to wyznać, musi przebrnąć, jeśli chce doczytać do końca. Generalnie, nic mnie nie zaskoczyło w tej książce, jeśli chodzi o akcję. Nie wiemy, co z Romano, jak to się skończyło. Chaos, niezamknięte wątki i brak akcji - to cechy charakterystyczne dla tej pozycji.

Jeszcze nigdy nie czytałam 270 stron tak długo! Dłuży się niemiłosiernie. Gdy zaczyna się coś dziać, to tylko po to, by w jednej stronie zamknąć akcję i wrócić do wiecznych przemyśleń, analiz, wewnętrznych rozmów autora z samym sobą. Historie, którą czytamy my oraz którą pisze bohater, są tak samo nudne i rozwleczone, bez ikry i sensacji. Mam wrażenie, że męczą się tu trzy...

Pomysł na fabułę taki sobie, czytało się bardzo powoli. Spodziewałam się jakiegoś zaskakującego zakończenia. Nie rozumiem zachwytów.

Pomysł na fabułę taki sobie, czytało się bardzo powoli. Spodziewałam się jakiegoś zaskakującego zakończenia. Nie rozumiem zachwytów.

Książka napisana bardzo inteligentnie, w moim odczuciu byl to bardziej wyszukany styl, język. Ciekawe zagranie z tym, żeby rozdziały książki ponumerowac, a wszystkiemu poza nimi nadać nazwy/opis i wówczas zmienia się także, w której osobie czytamy. Opisana historia jest całkiem ciekawa. Niestety największy minus jest taki, że tak naprawdę, jak przeczytamy opis książki, to wiemy już wszystko. Opis zawiera całą fabułę, naprawdę. Jeśli ktoś chciałby przeczytać tę historię, licząc na jakiś niesamowity zwrot akcji albo inne ciekawostki to uprzedzam, że tutaj tego nie znajdziecie. Żadnego przełomowego momentu nie uświadczycie.

Książka napisana bardzo inteligentnie, w moim odczuciu byl to bardziej wyszukany styl, język. Ciekawe zagranie z tym, żeby rozdziały książki ponumerowac, a wszystkiemu poza nimi nadać nazwy/opis i wówczas zmienia się także, w której osobie czytamy. Opisana historia jest całkiem ciekawa. Niestety największy minus jest taki, że tak naprawdę, jak przeczytamy opis książki, to...

Zrobiła na mnie wrażenie. Ten styl pisania sam prowadzi czytelnika przez fabułę.

Zrobiła na mnie wrażenie. Ten styl pisania sam prowadzi czytelnika przez fabułę.

Ciekawe, że treść i zagadka w zasadzie mnie nie zainteresowały. Fabuła, jakkolwiek by brnęła, czymkolwiek by się skończyła, nie miała znaczenia.
Chodzi o sposób pisania, o chaotyczne zgoła przyglądanie się przez lupę określonym szczegółom, a z oddalenia satelit innym. Mój zachwyt nad tym, nad niekonsekwencją w linii czasu, nad przeskakiwaniem między osobą trzecią i pierwszą, nie ma granic. I wreszcie zachwyt opisania twórczego procesu. Jeśli to miałoby być ukoronowanie mojego życia, faktyczne zwieńczenie emerytalnego bezmiaru czasu, byłabym dumna.
Jestem zauroczona. Czytam już trzeci raz z rzędu.
ps okładka, na szczęście, nie ma nic a nic wspólnego z treścią, nie wiem w ogóle skąd ten koszmarek.

Ciekawe, że treść i zagadka w zasadzie mnie nie zainteresowały. Fabuła, jakkolwiek by brnęła, czymkolwiek by się skończyła, nie miała znaczenia.
Chodzi o sposób pisania, o chaotyczne zgoła przyglądanie się przez lupę określonym szczegółom, a z oddalenia satelit innym. Mój zachwyt nad tym, nad niekonsekwencją w linii czasu, nad przeskakiwaniem między osobą trzecią i...

Piękna książka. Nie widziałem żadnej z jej ekranizacji. Musiałem się nieco skupić, by nie pogubić się podczas fabularnych "przeskoków", ale dało się radę :)

Piękna książka. Nie widziałem żadnej z jej ekranizacji. Musiałem się nieco skupić, by nie pogubić się podczas fabularnych "przeskoków", ale dało się radę :)

Bardzo pięknie napisana opowieść o miłości.

Bardzo pięknie napisana opowieść o miłości.

Bardzo piękna opowieść o miłości. Swego Ernie się czyta. Czytałam inne wydanie pod tytułem „Sekret jej oczu”

Bardzo piękna opowieść o miłości. Swego Ernie się czyta. Czytałam inne wydanie pod tytułem „Sekret jej oczu”

Wie ktoś jakie jest rozwiązanie zagadki z tytułu? Co było tym sekretem jej oczu?

Wie ktoś jakie jest rozwiązanie zagadki z tytułu? Co było tym sekretem jej oczu?

#planetaksiążek
Gdybym robił filmową wersję projektu (oczywiście, że kiedyś zrobię!) to adaptacja powieści Sacheriego z 2009 w reżyserii Juana J. Campanelli z całą pewnością otwierałaby zestawienie dla Argentyny. To zdecydowanie najlepszy film z tego kraju (nie mylić z okropną amerykańską przeróbką!) i jeden z moich ulubionych w ogóle. Nie mogłem więc nie przeczytać literackiego pierwowzoru, zwłaszcza, że autor powieści był równocześnie współscenarzystą filmu. I tu mamy idealny przykład dość rzadkiej jednak sytuacji, gdy filmowa adaptacja nieoczekiwanie jest w każdym elemencie lepsza od swojego pierwowzoru. Powieść Sacheriego to oczywiście bardzo dobra książka (inaczej nie byłoby jej w tym zestawieniu!),ale niemal każda zmiana względem powieści wypada w filmie lepiej (podobne odczucia miałem chyba jeszcze tylko przy „Prestiżu”, ale tam punkt wyjściowy, czyli książka, był jednak o kilka klas niższy). Zostawmy jednak film, który po prostu trzeba obejrzeć, a skupmy się na książce – mamy tu dość ryzykowny (ale finalnie bardzo udany!) mariaż kryminału i melodramatu, urastający chwilami do rangi niemal antycznej tragedii, z mocnym i zaskakującym finałem, poprzedzonym mozaikową opowieścią o próbie pogodzenia się z własną przeszłością. Bo „Sekret...” to także powieść o pisaniu powieści i tworzeniu spójnej historii w oparciu o strzępki wspomnień, zdjęcia, zapiski i relacje innych osób (bardzo przypomina pod tym względem naszego „Wesiera Dawidka”!). A że Sacheri świetnie potrafi operować słowem i bardzo zgrabnie buduje sceny łączące różne plany czasowe w wyobraźni głównego bohatera, otrzymujemy w efekcie niemalże poetycką przypowieść o tym, że od przeszłości nie da się uwolnić, a pamięć to rzecz tyleż fascynująca, co zawodna. Bardzo istotne dla całości jest również tło historyczne i rozgrywające się na drugim planie przemiany społeczne – akcja rozciąga się wszak na przestrzeni kilkudziesięciu lat, a główny bohater z racji pełnionej funkcji (jest urzędnikiem sądowym) jest nie tylko ich uważnym świadkiem, ale też uczestnikiem. Dobra powieść i wybitny film – pakiet idealny na początek przygody z Argentyną!

#planetaksiążek
Gdybym robił filmową wersję projektu (oczywiście, że kiedyś zrobię!) to adaptacja powieści Sacheriego z 2009 w reżyserii Juana J. Campanelli z całą pewnością otwierałaby zestawienie dla Argentyny. To zdecydowanie najlepszy film z tego kraju (nie mylić z okropną amerykańską przeróbką!) i jeden z moich ulubionych w ogóle. Nie mogłem więc nie przeczytać...