Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
7,68 (880 ocen i 29 opinii) Zobacz oceny
10
98
9
173
8
200
7
248
6
103
5
44
4
8
3
5
2
0
1
1
Darmowe dodatki Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788376232362
liczba stron
304
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodał
Tom571

Inne wydania

Krytycy Poego często miewali kłopot z odróżnieniem w jego tekstach narratora czy podmiotu lirycznego od samego autora. Wielu oskarżało go o nadużywanie narkotyków, powołując się na opisy opiumowych sesji obecnych w pierwszoosobowej narracji. Elementy autobiograficzne pojawiają się istotnie w większości tekstów pisarza. Lecz obcowanie z utworami Poego nie ma na celu poznania samego autora czy...

Krytycy Poego często miewali kłopot z odróżnieniem w jego tekstach narratora czy podmiotu lirycznego od samego autora. Wielu oskarżało go o nadużywanie narkotyków, powołując się na opisy opiumowych sesji obecnych w pierwszoosobowej narracji. Elementy autobiograficzne pojawiają się istotnie w większości tekstów pisarza. Lecz obcowanie z utworami Poego nie ma na celu poznania samego autora czy też zgłębiania jego myśli. Pozwala nam raczej dotrzeć w głąb samych siebie. Geniusz Poego polega na tym, że nie opowiada historii wprost, komentując wydarzenia i podając czytelnikowi gotową interpretację. W istocie pokazuje tylko postaci i ich zachowania, schematy i mechanizmy, których działanie oraz konsekwencje musimy zrozumieć sami. Jako drogowskaz posłużą nam liczne odwołania do literatury klasycznej, mitologii, filozofii, folkloru czy ogólnie pojętej kultury. Wszystko to sprawia, że po utworach Poego poruszamy się jak po zawiłym labiryncie znaczeń. Nagrodą za tę tułaczkę, podczas której odkrywamy coraz to nowe sensy i nowe potencjalne rozwiązania zagadek, będzie odnalezienie odbić naszych własnych pragnień i lęków.

 

źródło opisu: http://www.zielonasowa.pl/ksiazki/ksiazki_dla_dzie...(?)

źródło okładki: http://www.zielonasowa.pl/ksiazki/ksiazki_dla_dzie...»

pokaż więcej

książek: 692
Orzeł | 2013-04-01
Przeczytana: 30 marca 2013

Edgar Allan Poe uchodzi za twórcę literatury grozy oraz kryminału. Od współczesnych horrorów zasadniczo różni jednak "Opowiadania" sposób budowania napięcia. Występuje tu oczywiście przemoc fizyczna i okrucieństwo, jednak nie one stanowią o specyficznej atmosferze opowiadań. Ponury klimat niepewności budowany jest w zupełnie inny sposób. Poe doskonale rozumiał zasadę, że człowiek najbardziej boi się nieznanego i nierozumianego. Tłem dla opowiadań uczynił zatem ponury zamek, piwniczne lochy, obskurną spelunę. Czasem akcji - ciemną noc. Bohaterów opowiadań - raczej dziwacznymi niż odrażającymi. Fabułę naszpikował Poe irracjonalnymi i zaskakującymi rozwiązaniami, bardzo często z premedytacją zostawiając niedopowiedzenie. Umiejętne operowanie wszystkimi tymi środkami artystycznymi w zupełności wystarczyło do zbudowania niepokojącego, mrocznego klimatu. Pozwoliło to Poe uniknąć epatowania przemocą, obrzydliwością czy agresją. Czytelnik raczej przeczuwa dlaczego i gdzie czyha niebezpieczeństwo, niż uzyskuje na to przekonywujący dowód. To literatura, która zamiast straszyć, raczej niepokoi, w sposób subtelny i inteligentny docierając do podświadomości odbiorcy, do zakodowanych tam archetypów i lęków.
Lecz jest też w tych krótkich formach literackich Poe coś więcej. To proza psychologizująca w pełnym tego słowa znaczeniu. Właściwie wszyscy bohaterowie "Opowiadań" to ludzie naznaczeni jakimś piętnem. Dotknięci niedoskonałością fizyczną lub psychiczną, czy też napiętnowani jakimś tragicznym wydarzeniem z przeszłości, muszą ponieść karę. Poruszony tu został problem wyalienowania i kary za popełnione zbrodnie.

Wśród recenzowanych krótkich form Poe znajdują się również opowiadania kryminalne. Superbohaterem tychże jest detektyw Dupin, który dzięki niezwykłej przenikliwości umysłu i żelaznej logice, jest w stanie rozwiązać zagadkę każdej zbrodni. Tu z kolei Poe zaskakuje niezwykłą trzeźwością myślenia, znajomością praw logiki, przemyśleniami na temat prawdopodobieństwa oraz zasad rozumowania. Widać, że ścieżki, jakimi podąża ludzki umysł, interesowały Poe bardzo i posiadał on szeroką wiedzę na ten temat. Kontrast to niezwykły - z jednej strony zainteresowany zjawiskami paranormalnymi, parapsychologią (między innymi hipnozą), prowadzący czytelnika w świat swoich rojeń rodem z dusznego koszmaru, z drugiej strony logiczny i trzeźwy aż do bólu. Być może zresztą sprzeczność jest pozorna, jeśli wziąć pod uwagę, że aby przekonywująco łamać zasady logiki, trzeba najpierw doskonale je znać.

No cóż, fanem kryminału ani literatury grozy raczej nie zostanę. Nie sposób jednak nie docenić sporej naprawdę dawki wyrafinowania i ogromnej inteligencji, z jakimi Poe opowiada o mrocznej stronie ludzkiej natury. W swój perwersyjny i psychodeliczny świat wprowadza czytelnika z wielką klasą literacką, dużą znajomością psychologii i, jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, sporą wrażliwością jednak.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Zrób mi jakąś krzywdę... czyli Wszystkie gry video są o miłości

Po ukończeniu studiów pozostaną tylko wspomnienia beztroskich chwil tłumione dorosłością, kredytem hipotecznym i pracą w zawodzie. Chyba, że się zakoc...

zgłoś błąd zgłoś błąd